Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Τὸ τελευταῖο λαδάκι Παναγία μου τὸ βάζω στὸ καντήλι σου! (Μία ἀληθινὴ ἱστορία)


Ἡ Παναγία βοηθοῦσε πάντα τὰ παιδιά της σὲ περιόδους πείνας. Ἔτσι καὶ σήμερα ἐμπιστευόμαστε στὴν χάρη τῆς μανούλας μας!


Ἦταν παραμονὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, 24 Μαρτίου τοῦ 1942 καὶ ἤμασταν στὴ Δράμα, στὴν ἰδιαιτέρα μου πατρίδα,

ἡ ξένη κατοχὴ ἦταν Βουλγάρικη. Οἱ στερήσεις, οἱ ἀρρώστιες καὶ ἡ πείνα εἶχαν πάρει τρομακτικὲς διαστάσεις καὶ ὁ Θάνατος

θέριζε κάθε μέρα μικροὺς καὶ μεγάλους καὶ ἰδιαιτέρως τὰ παιδιά.


Μεταξὺ τῶν συγγενῶν μου εἶχα καὶ μία μακρινὴ θεία, χήρα μὲ πέντε παιδιά. Τὸν ἄνδρα της τὸν εἶχαν σκοτώσει οἱ κατακτητὲς

πρὶν ἀπὸ ἔξι μῆνες στὶς σφαγὲς τῆς 29ης Σεπτεμβρίου τοῦ 1941. Ἀπὸ τρόφιμα τῆς εἶχαν ἀπομείνει ἕνα δάκτυλο ἐλαιόλαδο καὶ

μία "χούφτα" καλαμποκάλευρο.

Ἐκεῖνο λοιπὸν τὸ ἀπόγευμα, σκέφθηκε ὅτι αὔριο, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, εἶχε ἔστω καὶ κάτι λίγο γιὰ τροφὴ στὰ παιδιά: ἑκατὸ δράμια

ἀλευράκι κι ἕνα δάκτυλο λαδάκι.


Ξαφνικὰ τὰ μάτια της ἔπεσαν πάνω στὸ σβησμένο κανδήλι, πού ἦταν κρεμασμένο μπροστὰ στὸ εἰκονοστάσι.

Καὶ τότε μπῆκε στὸ δίλημμα: Τὸ λαδάκι στὰ νηστικὰ παιδιά της, ἢ στὸ εἰκονοστάσι μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ;

Ἀποφασιστικὰ ὅμως ἔκαμε τὸν Σταυρό της καὶ εἶπε στὴν Παναγία: "Παναγία μου! Ἐγὼ θὰ Σοὺ ἀνάψω τὸ

καντήλι, γιατί ἡ μέρα πού ξημερώνει εἶναι πολὺ μεγάλη γιὰ τὴν πίστη μας, ἀλλὰ καὶ Σὺ ὅμως ἀνάλαβε νὰ μού θρέψης

τὰ παιδιά".


Πῆρε τὸ λιγοστὸ λαδάκι καὶ μ' αὐτὸ ἄναψε τὸ καντήλι τῆς Παναγίας. Τὸ ἱλαρό του φῶς φώτισε τὸ φτωχικὸ σπίτι καὶ ἡ καρδιὰ της

γέμισε ἀπὸ γαλήνη. Αὐτὸ τοὺς συνόδευσε στὴ...βραδινή τους προσευχὴ καὶ στὸν ὕπνο τους ὅλο ἐκεῖνο τὸ ἀξέχαστο βράδυ.


Τὴν ἄλλη μέρα, μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, ἡ θεία μου ἄνοιξε τὸ ντουλάπι, γιὰ νὰ πάρει τὸ λιγοστὸ ἀλεύρι, καὶ ἔμεινε ἄφωνη.

Τί βλέπει; Τὸ "λαδερὸ" γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, καὶ δύο σακοῦλες γεμάτες ἀλεύρι καὶ μακαρόνια!...


Σταυροκοπήθηκε ἡ γυναίκα πολλὲς φορές, δοξάζοντας καὶ εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία γιὰ τὸ μεγάλο θαῦμα,

ἀλλὰ δὲν εἶπε σὲ κανένα τίποτα. Γιὰ δύο χρόνια οὔτε τὸ λάδι ἄδειαζε ἀπὸ τὸ μπουκάλι, οὔτε καὶ τὸ ἀλεύρι "σώθηκε" ποτέ,

παρὰ τὴν καθημερινή τους χρήση γιὰ ἔξι στόματα, γιὰ ἀνταλλαγὴ μὲ ἄλλα τρόφιμα καὶ γιὰ κρυφὴ ἐλεημοσύνη.

Ἄλλα καὶ τὸ κανδήλι παρέμεινε ἀπὸ τότε μέρα - νύχτα ἀναμμένο, μαρτυρώντας μὲ τὸ ἄσβεστο φῶς του τὴ ζωντανὴ πίστη

αὐτῆς τῆς εὐλογημένης γυναίκας.


Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἐμπειρίες κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία» τοῦ πρωτ. Πατρὸς Στεφάνου Ἀναγνωστοπούλου


pentapostagma

[XAPA]

«Αρνηθήκαμε το πνεύμα του Χριστού, το πνεύμα της Κυριακής προσευχής»

Αρχ. Γεωργιου Καψανη


Ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Προσευχή Του, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅσοι ζοῦν ἐγωκεντρικὰ καὶ φίλαυτα,

λέγουν μία ἄλλη προσευχή:


– Δὲν λέγουν: “Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοίς”, ἀλλὰ λέγουν: Ἐαυτέ μου, ἐσένα ἔχω γιὰ Θεὸ ἐπὶ τῆς γῆς.


– Δὲν λέγουν: “Ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου”, ἀλλά: ἐλθέτω ἡ βασιλεία μου.


– Δὲν λέγουν: “Γεννηθήτω τὸ θέλημα Σου”, ἀλλά: γεννηθήτω τὸ θέλημά μου.


– Δὲν λέγουν: “Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον”,


ἀλλά: τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ μὲ σπατάλη καὶ πολυτέλεια ἐγὼ ἐξασφαλίζω γιὰ τὸν ἑαυτό μου.


– Δὲν λέγουν: “Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”,


ἀλλά: δὲν ζητῶ ἀπὸ κανένα συγχώρησι, οὔτε συγχωρῶ κανένα.


– Δὲν λέγουν: “Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηρού”,


ἀλλά: ζητῶ ὅλες τὶς θεμιτὲς καὶ ἀθέμιτες ἡδονὲς καὶ μισῶ κάθε λυπηρό.


– Δὲν λέγουν: “Ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα”, ἀλλά: ὅτι μοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα.


Ὄχι μόνο οἱ ἀρνηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ συμβαίνει νὰ ἔχωμε κάποτε πειρασμοὺς καὶ πτώσεις σ’ αὐτὴ

τὴν ἐγωκεντρική, ἀτομικιστικὴ καὶ διαβολικὴ ζωή.

Αὐτὸς ὁ ἐγωκεντρισμὸς εἶναι ποὺ κάνει σήμερα τὴν ζωὴ μας ἀδιέξοδο.

Ἡ κρίσις ποὺ περνᾶ σήμερα ἡ πατρίδα μας στὴν πολιτική, στὴν παιδεία, στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις, στὴν οἰκονομία,

ἐδῶ νομίζω ὅτι ὀφείλεται.


Ἀρνηθήκαμε τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ πνεῦμα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς.

Ἂν δὲν ὑπάρξη μετάνοια ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων, δὲν βλέπω λύση τοῦ ἀδιεξόδου.

Κανένα κόμμα καὶ καμμία ἰδεολογία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει.


Θὰ ὑπάρξη λύσις καὶ φῶς, ἐὰν θελήσουμε οἱ νεοέλληνες νὰ ξαναποῦμε ταπεινὰ καὶ ἁπλὰ τὸ “Πάτερ ἡμῶν” καὶ ἀκόμη

ἂν θελήσουμε νὰ προσαρμόσουμε τὴν πορεία μας στὸ πνεῦμα τῆς προσευχῆς αὐτῆς.

Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν θελήσουν νὰ τὸ κάνουν οἱ πολλοί, ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ τὸ κάνουμε ἐμεῖς, ὁ πιστὸς καὶ ἐκκλησιαζόμενος λαός.

Γιατί δὲν εἶναι μικρὸς ὁ κίνδυνος νὰ παρασυρώμεθα καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ κλοιὸ τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἀτομικισμοῦ,

ποὺ μᾶς περισφίγγει, καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε νὰ ἀντικαθιστοῦμε τὴν φιλοθεΐα καὶ φιλανθρωπία μὲ τὴν φιλαυτία.


Αὐτὸς εἶναι ἕνας μεγάλος πειρασμός, γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ εἰποῦμε:

“Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ,

ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν”.


(Ἑρμηνεία στὸ «Πάτερ ἡμῶν», Φιλοκαλία, ἔκδ. «Περιβόλι τῆς Παναγίας», τόμ. 2ος, σελ. 253).


ΠΗΓΗ

proskynitis

[XAPA]

Mην αποκάμεις, μην ολιγοψυχείς, μην απελπίζεσαι


Τώρα που ήλθαν οι πολλές θλίψεις πάνω σου, μην αποκάμεις, μην ολιγοψυχείς, μην απελπίζεσαι,

αλλά σήκω πάνω, ανορθώσου, και προπαντός ήλπισε, γιατί στον καιρό του πόνου η προσευχή σου

γίνεται περισσότερο αγία και η ευλογία του Θεού μεγαλύτερη.


Είτε λοιπόν οι θλίψεις προέρχονται από την αδικία και την πονηριά των συνανθρώπων που μας περιβάλλουν,

είτε προέρχονται από την κακία των δαιμόνων, είτε από τα δικά μας λάθη και τον δικό μας κακό χαρακτήρα,

από τις αδυναμίες και τα πάθη μας, εμείς θα γονατίζουμε και θα προσευχόμαστε.

Θα φωνάξουμε παρακαλώντας τον Θεό να μας επισκιάσει,

να μας σκεπάσει με τη Χάρη Του, να μας λυτρώσει και να μας ελεήσει...



Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

1myblog.pblogs.gr

[XAPA]

Ο διάβολος είναι διασώστης της αργολογίας και αντίπαλος κάθε πνευματικής διδαχής.

( Γεροντικό )


Ένας γέροντας – διηγήθηκε ο αββάς Κασσιανός – πού ασκήτευε στην έρημο, παρακάλεσε το Θεό να του δώσει τούτο το χάρισμα:

Όταν γίνεται πνευματική συζήτηση, να μη νυστάζει ποτέ, όταν όμως κανείς αργολογεί ή κατακρίνει,

τότε να τον παίρνει ο ύπνος, για να μη μολύνονται τ΄ αυτιά του με τέτοιο δηλητήριο.

Και πραγματικά, του έδωσε ο Θεός αυτό που ζητούσε.


Έλεγε λοιπόν αυτός ο γέροντας, πώς ο διάβολος είναι διασώστης της αργολογίας και αντίπαλος κάθε πνευματικής διδαχής.

Επιβεβαίωνε μάλιστα το λόγο του με τούτο το παράδειγμα:


– Μια φορά, καθώς μιλούσα για ψυχωφελή ζητήματα σε κάποιους αδελφούς, τόσο πολύ νύσταξαν, πού δεν μπορούσαν

ούτε τα βλέφαρά τους να κουνήσουν. Κι εγώ τότε, θέλοντας να φανερώσω πώς αυτό συμβαίνει από δαιμονική ενέργεια,

άρχισα ν΄ αργολογώ.

Στη στιγμή ξενύσταξαν κι έγιναν ολόχαροι!


Αναστέναξα και τους είπα: «Δέστε, αδελφοί μου! Όσο μιλούσαμε για ουράνια πράγματα, τα μάτια όλων σας τα έκλεινε ο ύπνος.

Μόλις όμως ακούστηκαν λόγια μάταια, όλοι ξενυστάξατε και ακούγατε πρόθυμα.

Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, να συναισθανθείτε την ενέργεια του πονηρού δαίμονα, κι έτσι να είστε

προσεκτικοί και να φυλάγεστε από το νυσταγμό, κάθε φορά πού κάνετε ή ακούτε κάτι πνευματικό».


Γεροντικό

dakriametanoias

[XAPA]

Για τα προβλήματα στο σπίτι…


Για τις σχέσεις του ανδρογύνου; Πώς να συμπεριφέρεσαι; Τι σου έλεγε ο γέροντας Πορφύριος;

-Μου έλεγε πολλά.

Έλεγε, δηλαδή, ότι πρέπει να συνεννοούμαστε, να προσευχόμαστε μαζί.

Αυτό μου τόνισε πολλές φορές. Η προσευχή πρέπει να είναι κοινή.


Όταν τα παιδιά μου ήταν φοιτητές, του έλεγα ότι προσεύχομαι για να περάσουν τις εξετάσεις.

Μάλιστα, μια φορά, ο γιός μου, αν και ήταν καλός φοιτητής, σε κάποιες εξετάσεις δυσκολευόταν

τότε μου είπε ο Γέροντας: «δε θα περάσει τις εξετάσεις». Πράγματι δεν τις πέρασε.

Και όταν ξαναπήγα, μου είπε:

«Δε θα περάσει γιατί του φωνάζεις και να, ο σατανάς θέλει να κάνει φασαρία μέσα στο σπίτι και είσαι συ το όργανό του.

Να μη μιλάς».

«Να σου πω και κάτι άλλο» μου λεγε. «Όταν γίνεται η προσευχή από κοινού, τότε να δεις πως γίνεται το θαύμα».

Και του λέω: «Μα να πω στον άντρα μου, έλα να γονατίσουμε να κάνουμε προσευχή να περάσουν τα προβλήματα;».


- «Σου είπα εγώ έτσι; Εγώ σου είπα να κάνετε προσευχή. Απ’εκεί και πέρα βρέστε τα μόνοι σας».

– Το να μη φωνάζετε στα παιδιά σας το τοποθετούσε ειδικά στην περίοδο των εξετάσεων;

– Πάντα. Και για τη νηστεία και για την προσευχή και για έξω που βγαίνανε.

– Καμιά παρατήρηση.

– Όχι, όχι.


– Πες μου, κυρία Ξένια, για το θέμα του σατανά, που σας είπε ότι γίνεστε όργανό του κάποτε. Τον ερώτησες τίποτε;

– Έλεγε ότι ο σατανάς δεν μπορεί να βλέπει τις οικογένειες να ναι γαλήνιες

και να περνούν καλά και σε συνεννόηση μεταξύ τους.

Βρίσκει έναν απ’ όλους, έναν που να μπορεί να τον παρασύρει.

– Έναν ευάλωτο, ας πούμε.

– Ναι. Και σ’ αυτή την περίπτωση «εσύ είσαι», μου είπε.


Και για το παιδί του έλεγα: «Αφού τον βλέπω ότι τα παρατάει και φεύγει».

Μου απάντησε: «Είδες τι κάνει ο σατανάς; βάζει εσένα να κάνεις καυγά και να ευχαριστηθεί αυτός».

Ύστερα, όταν επρόκειτο να τελειώσει ο γιός μου τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του, μου είπε:

«Τώρα θα περάσει, τώρα θα περάσει είδες τώρα που δεν μιλάς;

Τώρα θα περάσει».



Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[XAPA]

“ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ, ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΥ, ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, ΟΧΙ ΟΤΙ ΑΠΛΩΣ ΤΟ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΩΝ Ο ΆΓΙΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΧΑΡΙΤΩΝΕΙ”

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ


…Ἄλλοτε ο Άγιος Πορφύριος ἔλεγε: «Μωρέ, πρέπει νά προσηλωθοῦμε στόν Χριστό. Καί τί σημαίνει προσηλώνομαι;

Πρός+ἧλος. Καρφώνομαι. Μωρέ, ἅμα καρφωθῇς στόν Χριστό, καρφώθηκες στήν Ἀλήθεια καί στήν Ζωή.

Δέν ὑπάρχει γιά σένα θάνατος, δέν ὑπάρχει γιά σένα διάβολος, δέν ὑπάρχει κόλασις.

Ὑπάρχουν, ἀλλά γιά σένα δέν ὑπάρχουν. Καρφωμένος στήν Ζωή πορεύεσαι.

Ἔ, κάποια στιγμή ἀφήνεις αὐτή τήν ζωή καί καρφωμένος στήν Ζωή πορεύεσαι αἰώνια μαζί Της».


Στόν Γέροντα δέν τοῦ ἄρεσε νά ἀσχολῆται μέ τίς ἀρνητικές καταστάσεις. Ἔλεγε: «Μωρέ, μή μιλᾶτε γιά τό κακό…

Ἀντί νά πολεμᾶτε τίς αἱρέσεις, μιλῆστε γιά τόν Χριστό, μιλῆστε γιά τήν Ὀρθοδοξία».

Σέ κάποιον συγγραφέα πού ἀσχολεῖτο μέ τόν Ἀντίχριστο ἔλεγε: «Μωρέ, μή μιλᾷς γιά τόν Ἀντίχριστο.

Ὁ λαός μας σήμερα ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐπανευαγγελισμό.

Μίλα γιά τόν Χριστό καί μίλα γιά τούς μικρούς ἀντιχρίστους, δηλ. τά πάθη μας, πού μᾶς χωρίζουν ἀπό τόν Χριστό

καί θά μᾶς κάνουν νά πιστέψουμε στόν Ἀντίχριστο»…


Ὁ Ἅγιος ἐτόνιζε πολύ τήν ἀξία τοῦ «Πανεπιστημίου τῆς Ἐκκλησίας», μέσα στό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος «ἀποκτάει καί ἀγάπη καί ταπείνωση

καί ὅλα». Τό Πανεπιστήμιο αὐτό εἶναι ἡ «ἀφοσίωση» καί ἡ «ἀπασχόληση μέ τούς ὕμνους καί τ’ ἀναγνώσματα» τῆς Ἐκκλησίας,

«ὕμνους, κανόνες, μεσονυκτικά, μεσώρια, Ψαλτήρι, Παρακλητική, Μηναῖο, Θεοτοκάριο, Τριώδιο, Πεντηκοστάριο»,

καί τά ἔργα τῶν «μεγάλων Πατέρων».


Ἔλεγε: «Μωρέ, μή διαβάζετε αὐτά τά βιβλία πού κυκλοφοροῦν. Νά διαβάζετε τά βιβλία τῶν Ἁγίων, τήν Ἁγία Γραφή καί τά βιβλία

τῆς Ἐκκλησίας.

Νά ξέρῃς ὅτι, ὅταν διαβάζῃς τό βιβλίο ἑνός Ἁγίου, τό πιό σημαντικό εἶναι, ὄχι ὅτι ἁπλῶς τό ἔχει γράψει μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ,

ἀλλά ὅτι εἶναι παρών ὁ Ἅγιος καί σέ χαριτώνει.

Ἐνῶ, ἄν διαβάσῃς τό βιβλίο ἑνός ἄλλου πού δέν εἶναι ἅγιος, σέ μπερδεύει. Μπερδεμένος ἄνθρωπος, μπερδεύει καί σένα»


Από το βιβλίο: “Όσιος Γρηγόριος”, Περίοδος Β’ – Έτος 2016, αριθ. 41, Ετήσια έκδοση της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Αγίου Όρους



simeiakairwn.

[XAPA]

Δεν πίστευα στον Θεό.


Όταν ήρθε η ώρα για το στρατό,

η μητέρα μου, που συχνά πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν για μένα,

μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί με μια προσευχή γραμμένη πάνω της και είπε:

«Γιε μου ας είναι πάντα μαζί σου.»

Αργότερα έμαθα ότι στο κομμάτι χαρτί υπάρχει ο 90 ψαλμός.


Κατόπιν έγινα αλεξιπτωτιστής .

Ο στρατός δεν επιτρέπει να έχει επιπλέον τσέπες,

και έβαλα την προσευχή στην επένδυση του χιτώνα στον αριστερό ώμο.


Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που, έχοντας φτάσει στην άβυσσο του εναέριου χώρου,

έσυρα το δαχτυλίδι – και … το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Τράβηξα το δαχτυλίδι του ανταλλακτικού αλεξίπτωτου – ούτε άνοιξε.

Η γη πλησίαζε γρήγορα.


Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα βέβαια να βγάλω τη προσευχή της μαμάς μου

από το χιτώνα για να την διαβάσω.

Έτσι κτύπησα με το χέρι μου ακριβώς τον τόπο όπου ήταν ραμμένη και φώναξα: «Κύριε, σώσε με!»

Σε απάντηση, το αλεξίπτωτο άνοιξε αμέσως.


Στη συνέχεια, έγιναν όλα: αμφισβήτησα την απιστία μου τους φίλους μου ,

θυμήθηκα την μητέρα μου και τα δάκρυα της μητέρας μου,

αλλά πριν ακόμη, πέσω στο έδαφος,

ορκίστηκα να εισέλθω στην ιερατική σχολή.

Αργότερα, αφού αποφοίτησα από το σεμινάριο,

μπήκα σε ένα μοναστήρι, τώρα είμαι ιερομόναχος.


Συλλογή: «Ρωτήστε και θα σας απαντηθεί..» Αναφερόμενες ιστορίες για τη θαυματουργή βοήθεια του Θεού. «


apantaortodoxias

[XAPA]

[XAPA]

Τὸ ποτὸ τοῦ Θεοῦ


Ἅγιος Αὐγουστῖνος († 15 Ιουνίου)


Στόν κόσμο πού ζοῦμε ἕνα πρᾶγμα εἶναι βέβαιο: ὁ θάνατος• κάποια στιγμή, ὅλοι μας,

θά ἀφήσουμε αὐτή τήν ζωή• βιολογικά, θά πάψουμε νά ὑπάρχουμε.

Ὅλα τά ὡραῖα τοῦ κόσμου τούτου χαρακτηρίζονται ἀπό τήν σφραγίδα τῆς φθορᾶς• τῆς ἀστάθειας• τῆς ἀβεβαιότητας.

Ὅπου κι ἄν στρέψεις τό βλέμμα σου θά ἰδεῖς, κυρίαρχο στοιχεῖο τήν ρευστότητα.

Ἀκόμη καί ἡ δική μας παρουσία ἐπάνω στήν γῆ εἶναι μία περιπλάνηση.

Ζοῦμε χωρίς μόνιμη κατοικία.


Στό σπίτι πού σύ τώρα ζεῖς, θά σέ διαδεχθῆ κάποιος ἄλλος, ὅπως καί σύ διαδέχθηκες τόν προκάτοχό του.

Τό ἀληθινό μας σπίτι εἶναι κάπου ἀλλοῦ. Στόν οὐρανό.

Καί νά, τό παράξενο: δέν ξέρομε πότε θά ἀναχωρήσωμε•

πότε θά ἀκούσωμε τήν φωνή τοῦ Πατέρα μας νά μᾶς καλεῖ νά γυρίσωμε στό σπίτι Του• στό σπίτι μας.


Πόσο ὄμορφη εἶναι ἡ ζωή! Τί γλυκειά πού εἶναι ἡ ζωή!

Ὅλοι μας ἔχομε ἀνάγκη καί ἀπό λίγη ἀναψυχή• λίγη «χαλάρωση», γιά νά μπορέσωμε νά συνεχίσωμε αὐτό

τό ἐπίγειο προσκύνημά μας.

Βέβαια, μέ τήν «χαλάρωση» δέν ἐννοῶ τήν ἁμαρτωλή διασκέδαση, οὔτε τήν σπατάλη.

Γιά ρίξε μιά ματιά στόν ἄνθρωπο πού κατάλαβε ποῦ βρίσκεται ἡ πραγματική χαρά.

Γι᾿ αὐτόν, ἀναψυχή εἶναι τό ζεστό περιβάλλον τῆς οἰκογένειάς του καί ἡ ἀνέμελη ζωή τῆς ἁπλότητας.


Ὅμως. Ὅσο ἀθῶα κι ἄν ζεῖ κανείς, ἀπολαμβάνοντας τήν ὀμορφιά τῆς ζωῆς καί τά ὡραῖα τοῦ κόσμου,

διατρέχει τόν μέγιστο κίνδυνο: νά λησμονήσει τήν ἀληθινή του πατρίδα• τό πατρικό του σπίτι.

Γι᾿ αὐτό, ὁ πανάγαθος Πατέρας, βλέποντας τό παιδί Του, μέσα στήν χαρά τῆς ζωῆς, νά ἀποπροσανατολίζεται,

θέλοντας νά συμμετέχει καί αὐτός στήν χαρά του, τοῦ προσφέρει τό δικό Του ποτό:

ἕνα μεῖγμα, δικῆς Του κατασκευῆς.


Τοῦ ἀνακατεύει:


•τά χαρούμενα μέ τά λυπηρά•

•τά εὐχάριστα μέ τά δυσάρεστα•

•τά γλυκά μέ τά πικρά.


Γι᾿ αὐτό, καί σύ ἀδελφέ, μή κάνεις τό λάθος καί ἀπελπίζεσαι,

ὅταν στήν πορεία τῆς ζωῆς σου δοκιμάζεις πίκρες, πόνο καί θλίψη.

Τό ποτό τοῦ Θεοῦ, γιά σένα πού ταξιδεύεις γιά τήν ἀληθινή σου πατρίδα, εἶναι εὐεργεσία καί προστασία,

ὥστε νά μή νομίσεις τό ξενοδοχεῖο (τήν παρούσα ζωή) σάν τήν μόνιμη κατοικία σου (την αἰώνια ζωή).







Θυμίσου, τότε, καί τό πάθημα τοῦ Πέτρου.

Μέ μιά διαφορά: Ἐκεῖνος, περπάτησε ἐπάνω στά νερά μιᾶς λίμνης.

Ἐσύ, περπατᾶς ἐπάνω στά νερά τῆς θάλασσας τοῦ κόσμου τούτου.

Γιά σένα, κύματα εἶναι οἱ δοκιμασίες• καί φουρτούνα οἱ πειρασμοί• γύρω σου,

οἱ ἄνθρωποι σάν ἄλλα ψάρια, «σκοτώνονται» ποιός θά καταβροχθίσει τόν ἄλλο.

Ἐσύ ὅμως, μή φοβᾶσαι! Μή δειλιάζεις! Ξεκίνα.



Περπάτα ἐπάνω στά νερά μέ σταθερότητα καί ἐμπιστοσύνη σέ Ἐκεῖνον πού σέ πρόσταξε νά περπατήσεις, για

να μη βυθισθεῖς.

Ὁ Πέτρος φώναξε: ἐάν πράγματι εἶσαι Σύ Κύριε, πρόσταξε νά ἔρθω κοντά Σου.

Τοῦ εἶπε ὁ Χριστός: Ἐμπρός, ἔλα! Ὁ Πέτρος ἄκουσε, ὑπάκουσε καί ξεκίνησε νά περπατάει ἐπάνω στά νερά.

Ὅταν ὅμως, νοῦς καί καρδιά ἔπαυσαν νά ἀτενίζουν τόν Χριστό, ἄρχισε νά βουλιάζει.

Καί μέσα στήν ἀπελπισία του φώναξε: «Κύριε, χάνομαι, σῶσε με». Καί ὁ Χριστός τόν ἅρπαξε ἀπό τό χέρι.


Καί ἐσύ, ἀδελφέ μου, τό ἴδιο κάμε.

Ὅταν δυσκολεύεσαι νά πιεῖς τό ποτό πού σοῦ ἔφτιαξε ὁ Χριστός,

φώναξε Του ὅπως ὁ Πέτρος: Κύριε, χάνομαι!

Ἅπλωσε τό παντοδύναμο Σου χέρι καί κράτα με στήν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας για να μην πνιγῶ, να μη χαθῶ!

Καί τότε, θά Τόν ἰδεῖς νά ἁπλώνει τό χέρι Του και να σε κρατάει γερά ἐπάνω ἀπό τά νερά.




theomitoros

[XAPA]

Η ΚΟΥΒΑΡΙΣΤΡΑ.


ΕΙΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ.

Ο κάθε άνθρωπος είναι σαν μια μικρή κουβαρίστρα...

'Οταν σου μιλά και σου λέει πως αδικήθηκε από τους συνανθρώπους του , μη βιαστείς να τον δικαιώσεις ...

Περίμενε να ξετυλιχθεί η "κουβαρίστρα" , και τότε ίσως δεις για πια αιτία και ποιοι πνευματικοί νόμοι

ενήργησαν πάνω του και του συνέβη αυτή η αδικία.



apantaortodoxias