Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ρώτησα έναν γέροντα… Γέροντα εσύ πότε εορτάζεις;


Ρώτησα έναν γέροντα….. Γέροντα εσύ πότε εορτάζεις;

Εκείνος μού απάντησε:

Του Ασώτου!!!

Πόσο δίκιο είχε ή απάντηση του όχι όμως μόνο γιά εκείνον, αλλά γιά όλους μας…..


Ζούμε όπως ό άσωτος υιός ό καθένας στόν βαθμό πού έχει ό ίδιος επιλέξει, διότι είναι επιλογή μας, κανείς δέν μάς έδιωξε

από Τόν Θεό καί ούτε μπορεί ποτέ νά μάς διώξει, έχουμε πάρει τήν περιουσία (τά τάλαντα πού ό Θεός μάς έχει χαρίσει)

πού μάς αναλογούσε καί έχουμε χαράξει δικό μας δρόμο, δικούς μας κανόνες καί νόμους πού δέν τούς συνδέουμε

με Τόν Θεό αλλά μέ τό προσωπικό θέλω μας…..


Τό άσχημο είναι ότι μετά από τόσα χρόνια μάς αρέσουν τά ξυλοκέρατα, μάς αρέσουν οί λάσπες, μάς αρέσει πού είμαστε

ρακένδυτοι πνευματικά, έχουμε κάνει τήν μοναξιά τού ασώτου στόν στάβλο τήν όαση τού εγωισμού μας, βρήκαμε

τόν παράδεισο μας αφού δέν θέλουμε κάποιον δίπλα μας να μας συμβουλεύει ή νά μοιραζόμαστε, θέλουμε τήν ησυχία μας

καί ασχολούμαστε μέ πράγματα πού δέν έχουν ψυχή διότι εκεί επιβάλλουμε τήν θέληση μας…..


Όντως λοιπόν αδελφοί μου ζούμε σέ ένα “όνειρο” πού εμείς δημιουργήσαμε ώστε νά θεωρούμε τόν εαυτό μας ανεξάρτητο, αφεντικό,

ισχυρό, κατακτητή καί αυτός πού παίρνει αποφάσεις χωρίς ηθικούς νόμους αλλά μέ τό προσωπικό δίκαιο που έχουμε γράψει

στό μυαλό μας.


Πώς θά έλθουμε είς εαυτόν;

Πώς θά ξυπνήσουμε από τον λήθαργο;

Πώς θά βρούμε τόν δρόμο τής επιστροφής;

Μόνο ζητώντας συγχώρεση καί κράζοντας……

Ήμαρτον Κύριε.


– Ό Ανάξιος –


simeiakairwn

[XAPA]

Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.



Ένας αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό:

– Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού! Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο,

μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.


Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:

– Ξέρω πώς έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου, Δέσποτα, και πώς είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου.

Γι΄ αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις.

Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαγχνία Σου.


Αν πάλι είναι αδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη.

Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας

και αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση.

Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.


Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά, ολόθερμα και ολόψυχα,

λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.


Μια μέρα καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαραχτικά,

από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:

– Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαις έτσι;


Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:

– Γιατί έπεσα, Κύριε!

– Έ, σήκω!

– Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δεν μου δώσεις το χέρι Σου!


Τότε Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε.

Μά κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.

– Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος; του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.


– Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός,

πού τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;

Εκείνος άπλωσε ξανά το χέρι Του, τ΄ ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:

– Μη λυπάσαι πιά.

Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω

συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.


Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά.

Έτσι πληροφορήθηκε πώς ο Θεός τον ελέησε.

Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση, ευχαριστώντας Τον.



Γεροντικό

dakriametanoias

[XAPA]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος εμφανίστηκε σε μοναχό που δεν του άναψε το καντήλι

(24 Φεβρουαρίου - Α' και Β' Εύρεση Τιμίας κεφαλής του Αγίου Προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννη)


Μία ημέρα λοιπόν δύο χωριάτες ήλθαν στα παζάρια και ο ένας αγόρασε την φοράδα του άλλου.

Εκείνος που την αγόρασε, επήγε εις την εκκλησία και επροσκύνησε.

Άφησε δε εμπρός εις την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου και μερικά χρήματα και μου είπε να ανάψω ένα κερί.

Εγώ άναψα το κερί, είδα τα χρήματα, ήσαν αρκετά, δεν τα πήρα τα χρήματα, τ’ άφησα εμπρός στην εικόνα.

Κατά το βράδυ, επήγα να ανάψω τα καντήλια και βλέπω να λείπουν τα χρήματα. Μα δεν ξέρεις πόση στενοχώρια μου ήλθε.


Ο πειρασμός με εσκλήρυνε και εμένα και, όπως κουβεντιάζουμεν μαζί, επήγα εμπρός στην εικόνα του Αγίου και του λέγω:

– Άγιε Πρόδρομε, δεν είσαι εδώ;

Γιατί αφήνεις και σου παίρνουν τα χρήματα εμπρός από την Εικόνα σου; Ααα, δεν σου ανάβω το καντήλι.

Έτσι, γέρο-Λάζαρε, άναψα μόνο της Παναγίας το καντήλι και έφυγα. Ναι, αλλά μέσα μου όμως η καρδιά μου κτυπούσε λιγάκι.


Επήγα στον μύλο, ανέβηκα επάνω στο σπίτι, έφαγα λίγο ψωμί, αλλά συγχυσμένος.

Θυμόμουνα ότι το καντήλι του Αγίου το είχα σβηστό, αλλά ο κοτσονούρης (ο διάβολος) δεν με άφηνε, πολύ με εσκλήρυνε.

Έλεγα μέσα μου:

– Άϊ να δούμε τι θα γίνη. Δεν το ανάβω το καντήλι απόψε.


Εκοιμήθηκα λοιπόν, αδελφέ μου, με την σύγχυσιν όπου είχα, όμως επέμενα στην γνώμη μου.

Έτυχε να είναι πανσέληνος, το φεγγάρι σαν ήλιος και από το παράθυρο του κελλιού μου έμπαινε μέσα το φως.

Καθώς λοιπόν εκοιμόμουν μόνος μου -διότι άλλον συνοδεία τότε δεν είχα

(βρισκόταν στο μετόχι της Μονής Διονυσίου στα Μαριανά Χαλκιδικής)

- κατά τα μεσάνυκτα αισθάνομαι μία σκουντιά.

Ξυπνώ και βλέπω έναν γίγαντα μπροστά μου, με τα μαλλιά ξέπλεκα.


Από τον φόβο μου άρχισα να τρέμω και μόλις εμπόρεσα να του ειπώ:

– Πώς ήλθες εδώ;

Εις απάντησιν μου λέει με ύφος σοβαρόν:

– Το πώς ήλθα μη ερωτάς, αλλά ειπές μου, γιατί δεν ανάβεις το καντήλι;

Και αμέσως με πολύν φόβον, με τρέμουσαν φωνήν, με δάκρυα στους οφθαλμούς λέγω:

-Να με σχωρέσης, Άγιε, έσφαλλα.


Τότε του έβαλα τρεις μετάνοιες κλαίγοντας εις τα πόδια του και τον παρακαλούσα να με συγχωρέση.

Ενώ ο γέρο-Βησσαρίων μου εδιηγούνταν αυτά, άρχισε από την κατάνυξιν να κλαίη ενώπιόν μου.

Αφού παρήλθεν η κατάνυξις, εξηκολούθησε.

Τότε ακούω, αδελφέ, τον Τίμιον Πρόδρομον με γλυκείαν και ήμερον φωνήν και μου λέει:

– Παιδί μου, Βησσαρίων, λέγεις ότι δεν είμαι εδώ;

Και αν εγώ δεν είμαι εδώ, τότε ποιος σε φυλάγει εδώ τόσα χρόνια, σ’ αυτήν την ερημιά από τους ληστές

και τα άλλα κακοποιά στοιχεία;

(Και πάλιν άρχισε να κλαίη ο π. Βησσαρίων εκ συγκινήσεως και ευλαβείας του προς τον Τίμιον Πρόδρομον).


– Άγιε μου, του λέγω, σε παρακαλώ να με συγχωρέσης, δεν το ξανακάνω.

– Πήγαινε ν’ ανάψης το καντήλι στην Εικόνα μου, και να το κηρύττης και εις τους άλλους ότι κάνουν θαύματα οι εικόνες,

διότι πολλοί εδώ άρχισαν να λέγουν ότι δεν θαυματουργούν οι εικόνες.

Αυτά μου είπεν ο Άγιος και έγινε άφαντος.

Εγώ εκείνη την ώρα επήγα στην εκκλησία και, ω του θαύματος! βλέπω όλα τα χρήματα στον ίδιο τόπο, όπως ήσαν,

μπροστά στην εικόνα του Αγίου!

Ποιος να ξέρει τι λαχτάρα να ετράβηξε εκείνος ο κλέφτης και τα έφερε αυτήν την ίδια νύκτα τα χρήματα στην εικόνα.


Τέλος τον ρώτησα:

– Τι ενδύματα φορούσε ο Τίμιος Πρόδρομος;

– Να, όπως τον βλέπεις στην Εικόνα με την προβειά. Αλλά τέτοιον υψηλόν άνθρωπο δεν είδα άλλον στη ζωή μου.

Μα τι να σου ειπώ! Άνδρας πελώριος, γίγαντας.

– Σε πιστεύω, του λέγω, διότι και ο Χριστός μας λέγει στο Ευαγγέλιο ότι «ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου

του Βαπτιστού», αγκαλά (αν και) πρωτίστως υπονοείται δια το πλήθος των αρετών του και την μεγάλη του αγιωσύνην.

Όμως ισχύει αυτό και διά τη σωματικήν του διάπλασιν, διότι τα λόγια του Κυρίου και τα δύο περιλαμβάνουν.


Από το βιβλίο του Μοναχού Λάζαρου Διονυσιάτου, “Διονυσιάτικαι Διηγήσεις”.


Πηγή: vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

Πατήρ Θαδδαίος: ... να πλησιάσουμε τον Κύριο, ο οποίος

είναι για μας, σαν το ζεστό σπίτι μας τον χειμώνα.


Συχνά στη ζωή έρχεται και μας χτυπά κύμα δύσκολων σκέψεων, κύμα στεναχώριας.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι να σωπαίνουμε. Δεν χρειάζεται εμείς πολύ να σκεφτόμαστε.

Ο Κύριος ξέρει, προνοεί πόσο μπορούμε να αντέξουμε. Ποιό βάρος στεναχώριας μπορούμε να σηκώσουμε.

Σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει αμέσως να πλησιάσουμε τον Κύριο, ο οποίος είναι για μας,

σαν το ζεστό σπίτι μας τον χειμώνα.


Να σιωπούμε. Καλό είναι να σιωπούμε, επειδή αμέσως δεν μπορούμε να νικήσουμε το κύμα των δύσκολων

σκέψεων και της στεναχώριας.

Συχνά μας έρχονται σκέψεις για το μέλλον μας πού είναι γεμάτο ανασφάλεια. Αναρωτιόμαστε:

«Πώς θα τελειώσουμε αυτή τη δουλειά, πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα;


Γι’ αυτό είναι καλό να σιωπούμε, να ηρεμούμε και να απασχολούμε με κάτι το νου μας.

Επειδή ο νους μας έχει συνηθίσει να πλανιέται παντού, γι’ αυτό πρέπει να του δίνουμε μια καλή απασχόληση.

Ή απασχόληση αυτή είναι η προσευχή.

Έτσι σταδιακά μαθαίνουμε να προσευχόμαστε και η προσευχή γίνεται συνήθειά μας.


Όπως και κάθε άλλη δουλειά την οποία έχουμε συνηθίσει να την κάνουμε, έτσι μαθαίνουμε και να προσευχόμαστε.

Και αφού η προσευχή γίνει συνήθειά μας μετά από κάποιο χρονικό διάστημα προσευχόμαστε χωρίς να σκεφτόμαστε.

Όπως με κάθε απλή δουλειά πού έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Τα χέρια μας εργάζονται και η δουλειά τελειώνει.

Έτσι συμβαίνει και με την προσευχή.


Σιγά, σιγά η προσευχή γίνεται συνήθεια. Σιγά, σιγά γίνεται εσωτερική προσευχή.

Τότε και η καρδιά μας ασταμάτητα προσεύχεται.

Και όταν ο Κύριος βλέπει την προσπάθειά μας, βλέπει πώς Τον αναζητούμε με όλη την καρδιά μας και

θέλουμε να είμαστε μαζί Του ένα, τότε αμέσως Αυτός μάς δίνει την ευλογία και τη Δύναμή Του.



από το βιβλίο: Πνευματικές Συζητήσεις γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 96-97


diakonima.gr

[XAPA]

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΙΑΚΩΒΕ, ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΥΝΑΤΟΣ! ΦΑΕ ΕΝΑ ΑΥΓΟΥΛΑΚΙ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙΣ..

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης


Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή νηστεύαμε αυστηρά.

Παρ’ όλη την κοπιαστική δουλειά, περιμέναμε πότε θα έρθει του Ευαγγελισμού και των Βαΐων, για να φάμε λίγο τηγανιτό

μπακαλιάρο παστό, πού μας φαινότανε νόστιμος σαν παστέλι, ή λίγες φρέσκες σαρδέλες, το μόνο ψάρι πού έφτανε στο χωριό

από τη θάλασσα κι αυτό σπάνια.

Η μητέρα μου για να με δοκιμάσει αν νηστεύω με την καρδιά μου, μου έλεγε καμιά φορά κατά τη διάρκεια της σαρακοστής:


– Παιδί μου Ιάκωβε, είσαι τόσο αδύνατος! Φάε ένα αυγουλάκι να δυναμώσεις.

– Αν φάω μητέρα αυγό της απαντούσα, δεν θα καταλάβω Ανάσταση.

Εγώ θέλω να φάω το πασχαλινό αυγό για να καταλάβω Πάσχα.


Και όταν τελείωνε η Σαρακοστή κι ερχόταν το Πάσχα, μετά την Ανάσταση δεν έτρωγα αμέσως το αυγό,

αλλά το έπαιρνα κι έβγαινα από το χωριό, έξω στο ύπαιθρο, στην εξοχή, όπου μέσα στις ερημικές λαγκαδιές

έψαλλα το ” Χριστός Ανέστη” και τ΄αναστάσιμα τροπάρια μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου, με πόθο και κατάνυξη,

ώσπου έφθανε σχεδόν μεσημέρι.

Τότε καθόμουν και έτρωγα το πασχαλινό αυγό και μου φαινόταν ότι μοσχοβολούσε.


proskynitis

[XAPA]

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΌΡΟΥΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ…


Κάποτε, ένας νεαρός μοναχός από μια μεγάλη και πλούσια Μονή του Αγίου Όρους αποφάσισε να επισκεφθεί τα Καρούλια.

Ο νέος αυτός ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του και υπερηφανευόταν κρυφά για τις ατελείωτες μετάνοιες που έκανε

και τις σκληρές νηστείες του.


Όταν έφτασε στη σπηλιά του γέροντα, τον βρήκε να πλέκει ένα καλάθι.

Ο νέος, θέλοντας να δείξει το πνευματικό του επίπεδο, άρχισε να λέει:

— «Γέροντα, εγώ στη Μονή μου κάνω πεντακόσιες μετάνοιες κάθε βράδυ, τρώω μόνο αλάτιστο φαγητό και δεν μιλάω

σε κανέναν για τρεις μέρες την εβδομάδα. Πείτε μου, τι άλλο πρέπει να κάνω για να φτάσω στην αγιότητα;»


Ο γέροντας τον κοίταξε για λίγο σιωπηλός. Μετά, του έδειξε έναν μικρό σκορπιό που περπατούσε πάνω στην πέτρα, λίγο πιο πέρα.

— «Βλέπεις αυτόν τον σκορπιό;» ρώτησε ο γέροντας. «Κι αυτός νηστεύει μήνες ολόκληρους. Κι αυτός ζει μέσα στη σιωπή

και στην ερημιά του βράχου. Κι αυτός μένει ξάγρυπνος τις νύχτες.»

Ο νέος απόρησε: «Τι θέλετε να πείτε, γέροντα;»


«Θέλω να πω», απάντησε ο ασκητής, «πως αν η νηστεία και οι μετάνοιες δεν μαλακώσουν την καρδιά σου ώστε να αγαπάς

τον αδελφό σου, τότε κάνεις απλώς “γυμναστική”.

Ο σκορπιός, παρόλη τη νηστεία του, παραμένει σκορπιός και έχει το κεντρί έτοιμο.

Αν εσύ κάνεις χίλιες μετάνοιες αλλά το “κεντρί” της κατάκρισης είναι έτοιμο στην άκρη της γλώσσας σου για όσους

δεν κάνουν το ίδιο, τότε δεν διαφέρεις από αυτό το ζωύφιο.»


Ο νέος έσκυψε το κεφάλι, καταλαβαίνοντας το χτύπημα στον εγωισμό του.

Πριν φύγει, ο γέροντας του έδωσε ένα ποτήρι νερό και του είπε την τελευταία κουβέντα:

— «Πήγαινε στο καλό, παιδί μου. Και θυμήσου:

Ο Θεός δεν μετράει πόσα γόνατα λύγισες, αλλά πόσο λύγισες το θέλημά σου.

Προτίμησε να τρως κρέας και να έχεις ταπείνωση, παρά να τρως μόνο χόρτα και να νομίζεις πως είσαι ο Άγιος Αντώνιος».



simeiakairwn

[XAPA]

Προβληματίζουν καί πονοῦν…!


Ένας άγιος ιερέας κηρύττοντας μια Κυριακή σε ένα κύκλο ευσεβών Ενοριτών, που τον βοηθούσαν στο πνευματικό έργο, ρώτησε:

-Ξέρετε τι απέγιναν οι τεχνίτες που έφτιαξαν την Κιβωτό του Νώε;

-Όχι αποκρίθηκαν μερικοί!

-Κι όμως το ξέρετε, είπε ο Πνευματικός τους Πατέρας.

Δεν μπήκαν στο σωτήριο αυτό σκάφος, όταν έγινε ο κατακλυσμός, αλλά πνίγηκαν με τους άλλους αμαρτωλούς.

Και πρόσθεσε:

-Προσοχή παιδιά μου,ώστε βοηθώντας να γίνη η Εκκλησία όπως το θέλη ο Κύριος,

να μη παραμελήσουμε την ατομική μας σωτηρία!


hristospanagia3

[XAPA]

[XAPA]

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ


Ο θείος μου Ivan Alekseevich Belyaev ήταν στρατιωτικός γιατρός στο επάγγελμα.

Ήταν θαυμάσια όμορφος και είχε μια βαθιά πίστη, ταπεινότητα και πραότητα.

Όταν σπούδασα στο Ινστιτούτο, με επισκέφθηκε, έφερε δώρα, μου μίλησε για θέματα εξαιρετικής ποιότητας

και γενικά μου έδωσε, την ανιψιά του, ένα ορφανό (ο πατέρας της πέθανε πολύ νωρίς), για πατρική φροντίδα και προσοχή.


Το 1905, κατά τη διάρκεια του ιαπωνικού πολέμου, εργάστηκε στο ιατρείο.

Εργαζόταν επίσης μια νεαρή νοσοκόμα, συγγενής ενός Ιατρού , επίσης όμορφη.

Έπεσε στην αγάπη με τον θείο μου τόσο πολύ που του είπε:

"Ιβάν Αλεξέεβιτς, αν δεν παντρευτουμε , θα αυτοκτονήσω". Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.

«Δεν πρόκειται να παντρευτώ», απάντησε.

- Λοιπόν, όταν μου λες αυτό , δεν θα είμαι ζωντανή .


Ακούγοντας για τη δυνατότητα ενός τέτοιου τραγικού αποτελέσματος, ο θείος μου έγραψε μια επιστολή στη μητέρα του,

τη γιαγιά μου. Εδώ είναι το περιεχόμενό της:

"Μαμά, μια νοσοκόμα που δουλεύει μαζί μου στο νοσοκομείο της άρεσω τόσο πολύ που μου είπε: αν δεν την παντρευτώ,

θα αυτοκτονήσει, δεν θέλω να παντρευτώ καθόλου. σκληρή κατάσταση ".

Η μητέρα απάντησε στον γιο της ως εξής: "Λυπάμαι Ιβάν , να την παντρευτείτε ." Ο γάμος πραγματοποιήθηκε.


Αλλά μια επιδημία συνέβη στο μέτωπο. Ο Ivan Alekseevich ήταν στο ιατρείο όπου βρισκόταν ένας ασθενής με τύφο .

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μολύνθηκε και πέθανε.

Όταν το μήνυμα αυτό ήρθε στη νεαρή σύζυγο που τον αγαπούσε με πάθος, αν και πιστή , αλλά όχι βαθιάς προσευχής

και μη γνωρίζοντας την Πρόνοια του Θεού, έπεσε στην απελπισία και την κατάθλιψη .


Καθίζει κάπως στο δωμάτιο και ξαφνικά βλέπει: ο αγαπημένος της Ιβαν μπαίνει.

Έχοντας ξεχάσει ότι ήταν νεκρός, σηκώθηκε.

Φαίνεται, πήγε στο τραπέζι, πήρε ένα μολύβι, αλλά το κρατούσε όχι όπως γράφουμε αλλά ανάποδα .

Μια στιγμή - και εξαφανίστηκε. Η γυναίκα του άρπαξε ένα κομμάτι χαρτί με το γράψιμο ...

"Αγαπητό χειρόγραφο , ήταν μαζί μου, τον είδα." Θεέ μου ευχαριστώ.

Και το σημείωμα έγραφε : «Ο θάνατος είναι μια νέα ζωή , διοτι δεν υπάρχει θάνατος».

Μέχρι τώρα, αυτή η μικρή σημείωση που έγραψε ο σύζυγός της, ο οποίος εμφανίστηκε μετά το θάνατό του, την σώζει ως ιερό.

Η πίστη της έγινε εντονότερη και βαθύτερη.



apantaortodoxias

[XAPA]

“ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΦΟΒΕΡΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΟΥ…”

Γέροντας Στέφανος o Σέρβος


Πριν από την κυριαρχία του αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι

και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο.

Τώρα είναι για εμάς ο καιρός του κηρύγματος. Αυτό θα γίνει ανάλογα με τα τάλαντα που έδωσε στον καθένα ο Κύριος:

Με το γράψιμο, με τις υπομνήσεις, με τις συμβουλές.


Μην κρύβεις το τάλαντό σου. Ακόμη μπορούν να γίνουν πολλά για τη σωτηρία και τη δική μας και του πλησίον και ιδιαίτερα εκείνων

που τους εμπιστεύθηκε ο Κύριος.

Μόλις αρχίσει η βασιλεία του καταστροφικού αντίχριστου, τότε φύγε, κρύψου και περίμενε τον Κύριο.(…)


Όταν πλέον δεν θα υπάρχουν αυτοί που επιθυμούν τη σωτηρία, αλλά αυτοί που παραδόθηκαν τελείως στην υπηρεσία του κακού και

δεν θέλουν πλέον ούτε να ακούσουν για τον Κύριο, τότε και θα ευδοκήσει η θεία θέληση, να γίνει το τέλος αυτού του ορατού υλικού

κόσμου, που δε θα καταστραφεί, αλλά με φωτιά θα μεταμορφωθεί σε φωτιά, όπως όταν λιώνει ο τεχνίτης το μέταλλο και απ’ αυτό

χύνει και δίνει σχήμα στο αντικείμενο που επιθυμεί.


Κατα τη διάρκεια των φοβερών γεγονότων, ο Κύριος θα κρύψει τους πιστούς Του και παρά τις φοβερές διώξεις, θα

τελείται κρυφά η Θεία Λειτουργία και η μόνη προσευχή τότε θα είναι: Κύριε, έλα όσο το δυνατόν νωρίτερα.

O Κύριος δεν θα καθυστερήσει. Θα έρθει και θα μεταφέρει τη γήινη αγωνιζόμενη εκκλησία και θα την ενώσει με την ουράνια

θριαμβεύουσα και η βασιλεία δεν θα έχει τέλος.


Γέροντας Στέφανος o Σέρβος, Απόσπασμα-Οι Γέροντες της Ορθοδοξίας για την Κρίση.


apantaortodoxias