Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΆΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ:

ΓΙΑΤΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ


Ομιλία που εκφωνήθηκε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και διδάσκει για ποιο λόγο ονομάζεται έτσι και αναφέρεται επίσης στο

«Να υμνής, ψυχή μου, τον Κύριο» και στο δεσμοφύλακα που αναφέρεται στις Πράξεις.


α’. Τελειώσαμε το ταξίδι της νηστείας και με τη χάρη τον Θεού φτάσαμε πια στο λιμάνι. Όμως ας μην επαναπαυώμαστε,

επειδή φτάσαμε στο λιμάνι, αλλά, τώρα που πλησιάσαμε στο τέλος, ας αγρυπνούμε πιο πολύ.


Το ίδιο κάνουν κι οι καπετάνιοι: όταν είναι να οδηγήσουν στην είσοδο λιμανιού κανένα τεράστιο φορτηγό πλοίο, γεμάτο ως επάνω

από σιτάρι κι άλλα εμπορεύματα, είναι όλο αγωνία και φόβο, μήπως, ύστερα από ταξίδι σε μακρινές θάλασσες, χτυπήση το καράβι

σε βράχο και βουλιάξη μ’ όλο το φορτίο του.


Κι εμείς επίσης πρέπει να φοβώμαστε και να είμαστε όλο αγωνία, μήπως ξεστρατίσωμε, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο τέλος

κι η ανταμοιβή για τους κόπους μας περιμένει. Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσωμε το ζήλο μας.


Το ίδιο κάνουν κι οι δρομείς· όταν δουν πως έχουν φτάσει κοντά στα βραβεία, τότε τρέχουν πιο γρήγορα. Κι οι αθλητές επίσης,

ύστερα από πολλούς αγώνες κι άπειρες νίκες, τη στιγμή που πλησιάζουν κι η νίκη είναι κοντά τους, τότε ξανοίγονται περισσότερο

και δυναμώνουν την προσπάθειά τους.



Το ίδιο λοιπόν ας κάμωμε κι εμείς τώρα.

Ό,τι δηλαδή είναι το λιμάνι για τους καπετάνιους, τα βραβεία για τους δρομείς και τα στεφάνια για τους αθλητές,

είναι για μας αυτή η εβδομάδα, που βρίσκεται στην κορυφή όλων των αγαθών, και τα τωρινά αγωνίσματα για τα στεφάνια.


Για το λόγο αυτό την ονομάζομε μεγάλη, όχι φυσικά γιατί έχει μεγαλύτερες μέρες απ’ όλες τις άλλες, υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες,

ούτε γιατί έχει περισσότερες μέρες, αφού είναι ίσες με τις άλλες, αλλά γιατί αυτή την εβδομάδα ο Κύριός μας πραγματοποίησε

μεγάλους άθλους.


Την εβδομάδα αυτή καταλύθηκε η μακρόχρονη τυραννία του διαβόλου, ο θάνατος έσβησε, ο δυνατός δέθηκε, τα όργανά του

αφαιρέθηκαν, η αμαρτία καταργήθηκε, η κατάρα εξαλείφτηκε, ο παράδεισος άνοιξε, ο ουρανός έγινε ευκολοπλησίαστος,

οι άνθρωποι αναμείχτηκαν με τους αγγέλους, ο μεσότοιχος του φράχτη γκρεμίστηκε, το παραπέτασμα τραβήχτηκε,

ο Θεός της ειρήνης σκόρπισε την ειρήνη στον ουρανό και τη γη.


Γι αυτό ονομάζεται μεγάλη εβδομάδα. Κι όπως αυτή βρίσκεται στην κορυφή των άλλων εβδομάδων, έτσι και το μεγάλο Σάββατο

είναι γι’ αυτήν η κεφαλή κι ακόμη, ό,τι είναι το κεφάλι για το σώμα, είναι για την εβδομάδα το Σάββατο.


Πολλοί λοιπόν καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια κατά τη μεγάλη εβδομάδα.

Άλλοι νηστεύουν περισσότερο, άλλοι πηγαίνουν περισσότερες φορές στις ιερές αγρυπνίες, άλλοι σκορπούν πιο πλουσιοπάροχα

την ελεημοσύνη τους, και με την προθυμία τους για τις καλές πράξεις και την πειθαρχημένη ευλάβεια στη ζωή τους αναγνωρίζουν

το μέγεθος της ευεργεσίας που ο Θεός μας έκαμε.


Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ο Κύριος ανάστησε το Λάζαρο, τρέχανε κοντά του όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων και με τον όγκο τους

επιβεβαίωναν, ότι πραγματικά ανάστησε το νεκρό, γιατί βέβαια η προθυμία όλων αυτών που βγήκαν στους δρόμους ήταν απόδειξη

πως το θαύμα έγινε.


Πραγματικά, και η προθυμία μας αυτές τις μέρες για τη μεγάλη εβδομάδα είναι σημάδι άσφαλτο κι απόδειξη για το μέγεθος

των κατορθωμάτων που έγιναν κατά τη διάρκειά της.


Σήμερα δηλαδή δε βγαίνομε από μια μονάχα πόλη, για να προϋπαντήσωμε το Χριστό, ούτε μόνο απ’ τα Ιεροσόλυμα,

αλλά στον κόσμον όλο μύριες εκκλησίες βγαίνουν από παντού, για να υποδεχθούνε το Χριστό και δεν κρατάνε ούτε ανεμίζουνε

στον αέρα βάγια από φοίνικες, αλλά προσφέρουν στον Δεσπότη Χριστό ελεημοσύνη και φιλανθρωπία κι αρετή, νηστεία

και δάκρυα κι ευχές κι αγρυπνίες και κάθε είδους ευλάβεια.


Δεν τιμάμε όμως μόνον εμείς αυτή την εβδομάδα.

Ακόμη κι οι βασιλιάδες του κόσμου τούτου την έχουν πολύ τιμήσει, κι έδωσαν την άδεια σ’ όσους ασχολούνται με τις δημόσιες

υποθέσεις ν’ αφιερώνουν όλες αυτές τις μέρες στη φροντίδα για την ψυχή τους, απολαμβάνοντας την ανάπαυσή τους.


Για τον ίδιο λόγο κλείνουν και τις πόρτες των δικαστηρίων. Ας σταματήση, λέει, κάθε απαίτηση και κάθε είδος διαμάχης

και τιμωρίας, ας ξεκουραστούν για λίγο τα χέρια των δημίων.

Για όλους μας έγιναν τα κατορθώματα τον Κυρίου, ας γίνη λοιπόν και κάτι καλό κι από μας τους δούλους του.


Όμως δεν την τίμησαν μ’ αυτή μόνο την προθυμία και το σεβασμό, αλλά και με άλλη πιο μεγαλύτερη.

Στέλνονται δηλαδή βασιλικές διαταγές που προστάζουν ν’ απολυθούν οι φυλακισμένοι. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο

κι ο Κύριός μας λευτέρωσε όσους βρισκόταν κάτω από τα δεσμά του θανάτου, όταν κατέβηκε στον άδη.


Το ίδιο κάνουν και οι δούλοι: προσφέρουν σύμφωνα με τη δύναμή τους και μιμούνται τη φιλανθρωπία τον Κυρίου·

έτσι απολυτρώνονται απ’ τα υλικά δεσμά, αφού δεν έχουν δύναμη πάνω στα πνευματικά.


Από το βιβλίο, Ιωάννου του Χρυσοστόμου έργα, «Πραγματείες», τόμος ένατος, των εκδόσεων ο Λόγος. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Αικ. Τσοτάκου – Καρβέλη και Δημήτριος Καρβέλης. Γενική επιμέλεια Κωνσταντίνος Λουκάκης.


πηγή: pemptousia

[XAPA]

Μεγάλη Δευτέρα. Ώρες της Μεγάλης Εβδομάδος

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος


ΔΟΞΑ τῷ Θεῷ φθάσαμε στὴν ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Τὸ αἰσθανόμεθα;

Γιατί ἆραγε ἡ ἑβδομάδα αὐτὴ ὀνομάζεται Μεγάλη;

168 ὧρες ἔχει κάθε ἑβδομάδα τοῦ ἔτους, 168 ὧρες ἔχει καὶ ἡ ἑβδομάδα αὐτή.


Γιατί τότε τὴν ὀνομάζουμε Μεγάλη; Γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε, ἂς σκεφτοῦμε τὰ ἑξῆς.

Ὁ χρόνος, ἀδελφοί μου, αὐτὸς καθεαυτὸν δὲν ἔχει ἀξία.

Ἂν π.χ. κάποιος βρεθῇ μέσα στὴ Σαχάρα, καὶ χίλια χρόνια ἂν ζοῦσε ἐκεῖ, δὲν θὰ εἶχε τίποτα ἀξιόλογο νὰ θυμηθῇ.

Ὁ χρόνος μοιάζει μ᾽ ἕνα λευκὸ ἄγραφο χαρτί, ποὺ ἀποκτᾷ ἀξία ὅταν γράψῃς κάτι σ᾽αὐτό, ὅταν γεμίσῃ μὲ κείμενο.


Ἔτσι καὶ ὁ χρόνος· ἀποκτᾷ ἀξία ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ γίνουν στὸ διάστημά του.

Πάρτε γιὰ παράδειγμα ἕναν ἄνθρωπο ἄνω τῶν 60 ἐτῶν, ποὺ ἔχει δεῖ πολλὰ στὴ ζωή του.

Ἂν τὸν ρωτήσετε, ποιές εἶνε οἱ σπουδαιότερες ὧρες τῆς ζωῆς του, τί θὰ πῇ;

Κάθε θνητός, καὶ ὁ πιὸ ἄσημος, ἔχει ὡρισμένες στιγμὲς ποὺ γι᾽ αὐτὸν ἀποτελοῦν σταθμούς.


Τέτοιοι σταθμοὶ εἶνε ἡ ὥρα τῆς γεννήσεώς του, τὰ γενέθλια· ἡ ὥρα τοῦ γάμου του· ὅταν γεννήθηκε τὸ πρῶτο του παιδί,

ἡ «χαρὰ ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον» (Ἰω. 16,21)· ἡ ὥρα ποὺ πῆρε τὸ δίπλωμά του, κ.λ..

Ἂν κάποιος ἀκολουθήσῃ τὸ πρόγραμμα τῶν ἐπικουρείων, τὸ «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνῄσκομεν»

(Ἠσ. 22,13. Α΄ Κορ. 15,32), καὶ ἑκατὸ χρόνια νὰ ζήσῃ, τίποτα δὲν θὰ εἶνε ἀξιόλογο.


Στὰ μέρη τῆς Δωρίδος καὶ ἀλλοῦ εἶχα ἀκούσει ὅτι στὶς γιορτές τους εὔχονται ὁ ἕνας στὸν ἄλλο «κορακοζώητος»,

νὰ ἔχῃ δηλαδὴ τὰ χρόνια τοῦ κόρακα ποὺ ζῇ διακόσα χρόνια.

Τί τὸ ὄφελος ὅμως; Ὁ κόρακας τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶνε νὰ φωνάζῃ κρά, κρά.

Ἐνῷ τὸ ἀηδόνι, μπορεῖ νὰ ζῇ δυὸ – τρία χρόνια μόνο, ἀλλὰ γεμίζει τὸ δάσος μὲ τὴ μελῳδία του.


Προτιμότερο νὰ εἶσαι ἀηδονάκι καὶ νὰ γεμίζῃς τὴ ζωὴ μὲ ὡραῖα ᾄσματα, παρὰ κοράκι καὶ νὰ βγάζῃς μόνο ἄγριες κραυγές.

Καὶ σήμερα δυστυχῶς οἱ πολλοὶ ἔγιναν κόρακες τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Νῶε.

Ὅπως ὅμως τὰ ἄτομα ἔχουν ὧρες σημαντικές, ἔτσι ἔχουν τέτοιες ὧρες καὶ οἱ οἰκογένειες.

Καὶ ὅπως ἔχουν οἱ οἰκογένειες, ἔτσι ἔχουν καὶ τὰ ἔθνη καὶ οἱ κοινωνίες ὧρες σημαντικές.


Ἐὰν μὲ ρωτήσετε λ.χ. γιὰ τὸ μικρό μας ἔθνος, ποιά εἶνε ἡ σπουδαιότερη ὥρα τῆς νεωτέρας ἱστορίας του, θὰ σᾶς ἀπαντήσω,

ὅτι αὐτὴ ἀσφαλῶς εἶνε ἡ 25η Μαρτίου 1821, ὅταν ὁ ῾Ρήγας Φεραῖος εἶπε «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωὴ

παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή».


Ἀξία, ἐπαναλαμβάνω, ὁ χρόνος ἀποκτᾷ ἀπὸ τὸ περιεχόμενό του, ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ γεμίζουν τὶς στιγμές του.

Τὰ γεγονότα δίνουν ἀξία στὸ χρόνο. Καὶ ὅπως ὁ κάθε ἄνθρωπος καὶ τὸ κάθε ἔθνος ἔχουν τὶς σπουδαῖες ὧρες τους,

τὶς ὁποῖες ἑορτάζουν, ἔτσι καὶ ὡς σύνολο ἡ ἀνθρωπότης ἔχει στὴν ἱστορία της σπουδαῖες ὧρες, ὧρες ποὺ τὶς σημάδεψαν

μεγάλα καὶ ἀνεπανάληπτα γεγονότα.


Ἂν τώρα μὲ ρωτούσατε ποιές εἶνε αὐτὲς οἱ ὧρες, ἐγὼ τοὐλάχιστον θὰ ἔλεγα, ὅτι εἶνε οἱ ὧρες

τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος.

Δὲν εἶδε ὁ κόσμος μεγαλύτερα γεγονότα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συνέβησαν κατὰ τὴν ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα.


* * *


Στὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν ἀκολουθίες ποὺ λέγονται ὧραι.

Ἐμεῖς ἐδῶ τώρα ἂς δοῦμε ποιές εἶνε οἱ σπουδαιότερες ὧρες, οἱ σταθμοὶ δηλαδή, τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.


Ὥρα σπουδαία εἶνε ἡ ὥρα τοῦ νιπτῆρος τῆς Μεγάλης Πέμπτης.

Ἕνας Θεός, ὁ Κύριός μας καὶ Κύριος τῶν ἀγγέλων, ὁ βασιλεὺς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ταπεινώθηκε τόσο, ὥστε πῆρε μιὰ λεκάνη,

φόρεσε «λέντιον», ποδιά (Ἰω. 13,4-5), ἔγινε ὑπηρέτης – γκαρσόνι, καὶ ἔπλυνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του!


Σήμερα κανείς δὲν δέχεται νὰ σκύψῃ μπροστὰ στὸν ἄλλο· ἀποκλείουμε κάτι τέτοιο.

Ἀκοῦς καὶ φωνάζει ὁ νέος «Μὴ μὲ καταπιέζετε!», φωνάζει ἡ γυναίκα «Τί, δούλα θὰ γίνω ἐγὼ τοῦ ἀντρός;»,

φωνάζει κι ὁ ἄντρας «Ἐγὼ θὰ κάνω τὸ κέφι μου».

Νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν θέλουμε, νὰ ὑπηρετοῦμε δὲν θέλουμε.


Ὁ Χριστὸς ὅμως, μὲ τὸ νὰ πλύνῃ τὰ πόδια τῶν μαθητῶν, μᾶς ὑποδεικνύει «ὁδὸν ἀρίστην τὴν ταπείνωσιν» (ἀπόλ. ὄρθρ. Μ. Πέμπ.).

Καὶ στὰ Ἰεροσόλυμα ὁ πατριάρχης γονατίζει καὶ πλένει τὰ πόδια δώδεκα συνεπισκόπων του, ποὺ εἰκονίζουν

τοὺς δώδεκα ἀποστόλους.


Σπουδαία ὥρα ἡ ὥρα τοῦ νιπτῆρος.

Ἄλλη, ἀκόμα σπουδαιότερη, εἶνε ἡ ὥρα τοῦ μυστικοῦ δείπνου.

Ὁ Χριστὸς πῆρε στὰ ἄχραντα χέρια του ψωμί, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τρῶμε κάθε μέρα καὶ δὲν τὸ ἐκτιμοῦμε, καὶ κρασὶ ποὺ βγαίνει

ἀπὸ σταφύλια, τὰ εὐλόγησε, καὶ τότε ἔγινε τὸ μέγα θαῦμα· τὸ ψωμὶ ἔγινε σῶμα Του καὶ τὸ κρασὶ ἔγινε αἷμα Του.


Πῶς;

Μὴ μὲ ρωτᾷς, γιατὶ δὲν μπορῶ νὰ σοῦ ἀπαντήσω.

Μπορῶ μόνο νὰ σοῦ πῶ· ρώτησε τοὺς ἐπιστήμονες, τί ἦταν προηγουμένως τὸ διαμάντι;

Θὰ σοῦ ποῦν, ὅτι πρὶν πολλὰ χρόνια μέσ᾽ στὰ σπλάχνα τῆς γῆς τὸ σημερινὸ διαμάντι τότε ἦταν κάρβουνο, κοινὸ κάρβουνο.

Πῶς ἔγινε διαμάντι, τί ἐπεξεργασία ὑπέστη, εἶνε μυστήριο. Ἐξήγησέ μου λοιπὸν πῶς τὸ κάρβουνο ἔγινε διαμάντι, καὶ μετὰ

νὰ ζητήσῃς νὰ σοῦ ἐξηγήσω πῶς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ ἔγιναν σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ.


Οἱ ἀγράμματες γιαγιάδες μας ἔλεγαν ὅταν ἤμασταν μικροί· ―Σήμερα, παιδί μου, Μεγάλη Πέμπτη, θὰ πᾷς στὴν ἐκκλησιὰ νὰ πάρῃς

τὸ διαμαντάκι· διαμάντι θὰ σοῦ δώσῃ ὁ παπᾶς. ―Ποιό εἶνε τὸ διαμάντι, γιαγιά; ―Ἡ θεία κοινωνία!…

Ὑπάρχουν σήμερα τέτοιες γιαγιάδες;

Λείπουν δυστυχῶς· αὐτὸ ἔχει συνέπειες στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν, καὶ οἱ πρῶτοι ποὺ τὶς εἰσπράττουν μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο

εἶνε οἱ γονεῖς.


Σπουδαία ἡ ὥρα τοῦ νιπτῆρος, σπουδαία ἡ ὥρα τοῦ μυστικοῦ δείπνου· ἄλλη ὥρα σπουδαία εἶνε ὅταν ὁ Χριστὸς ἀπηύθυνε

τὴν τελευταία ὁμιλία του.

Ὅσοι ἔχουμε πατέρα καὶ μάνα ποὺ ἔχουν πεθάνει, θυμούμεθα τώρα τὰ τελευταῖα λόγια τους καὶ δακρύζουμε.

Καὶ ἂν δακρύζουμε γιὰ τὰ τελευταῖα λόγια τῶν γονέων μας, πόσο περισσότερο πρέπει νὰ συγκινούμεθα γιὰ τὰ τελευταῖα λόγια

τοῦ Χριστοῦ!


Ποῦ εἶνε τὰ λόγια αὐτά;

Εἶνε στὰ κεφάλαια 14ο, 15ο καὶ 16ο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου, καὶ στὸ 17ο κεφάλαιο εἶνε ἡ ἀρχιερατική του προσευχή.

Αὐτὰ τὰ τέσσερα κεφάλαια εἶνε ἀνεκτιμήτου ἀξίας.

Ἕνας ἀσκητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶχε τὴ συνήθεια νὰ μὴν κοιμᾶται τὸ βράδυ, ἂν δὲν τὰ διαβάσῃ, καὶ τὰ μάτια του γέμιζαν δάκρυα.

Ἡ τελευταία αὐτὴ ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζει·

«Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν Θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε…» (Ἰωάν. 14,1).


Τί παρήγορα λόγια!

Αὐτὰ ἐπανέλαβε καὶ στὴ Σμύρνη τὸ 1922 ὁ ἡρωικὸς ἱεράρχης Χρυσόστομος πρὶν βάψῃ μὲ τὸ αἷμα του τὰ καλντερίμια,

καὶ πρόσθεσε·

«Θ᾽ ἀνατείλουν καλύτερες ἡμέρες γιὰ τὸ ἔθνος μας».


Αὐτὴ εἶνε ἡ ἀρχὴ τῆς τελευταίας ὁμιλίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θὰ παρηγορῇ πάντα τὶς ψυχές.

Καὶ τὸ τέλος εἶνε· «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (ἔ.ἀ. 16,33).

Θὰ ὑποφέρετε πολλὰ στὸν κόσμο, λέει· ἀλλὰ ἔχετε θάρρος, ἐγὼ τὸ νίκησα τὸν κόσμο.

Στὸ τέλος τῆς παγκοσμίου ἱστορίας ἕνας θὰ εἶνε ὁ νικητής, κανείς ἄλλος, ὁ Χριστός.


Ἡ ἑπόμενη συγκλονιστικὴ ὥρα ποιά εἶνε;

Εἶνε ὅταν ὁ Κύριός μας κατευθύνεται τὴ νύχτα στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ, καὶ ἐκεῖ γονατίζει καὶ κάνει ἐναγώνιο προσευχή.

Εἶνε τόσο μεγάλη ἡ ἀγωνία του, ὥστε ὁ ἱδρώτας πέφτει ἀπὸ τὸ πρόσωπό του κάτω στὴ γῆ «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος».

Παρακαλεῖ καὶ λέει·

«Πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ᾽ ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω» (Λουκ. 22,44,42).

Ὑπόδειγμα αἰώνιο γιὰ μᾶς.


Ἀλλὰ ποιά ὥρα τῆς ἑβδομάδος αὐτῆς δὲν εἶνε σημαντική;

Δραματικὲς ὧρες εἶνε ὅταν συνελήφθη καὶ ὡδηγήθη ἐμπρὸς στὸ συνέδριο τοῦ Ἄννα καὶ τοῦ Καϊάφα· ὅταν ἐν συνεχείᾳ τὸ πρωὶ

καὶ πρὶν καλὰ – καλὰ ἀνατείλῃ ἀκόμα ὁ ἥλιος τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, δεμένος ὡδηγήθη στὸ πραιτώριο τοῦ Πιλάτου

καὶ ἄκουσε ἐκεῖ ἀπὸ τὸν ὄχλο τὸ «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰω. 19,15)· ὅταν….

Ὧρες μοναδικὲς γιὰ τὴ ζωὴ ὅλου τοῦ κόσμου.


* * *
Ἀλλὰ ἡ κορυφαία, ἀδελφοί μου, ὥρα ποιά εἶνε;

Ἂν τὸ αἰσθανώμεθα, εἴμαστε Χριστιανοί· διαφορετικά, ὅλα τὰ ἄλλα δὲν ὠφελοῦν.

Ποιά εἶνε ἡ κορυφαία ὥρα ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος· εἶνε ἡ ὥρα ποὺ ὁ Χριστός, μετέωρος μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς,

ὑπεργήϊνος πλέον, ἐκεῖ ἐπάνω στὸ σταυρό, ἔχυσε τὸ τίμιό του αἷμα.



Ὤ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ!

Κάθε σταλαγματιά ― τί λέω;―, κάθε ἠλεκτρόνιο τοῦ παναγίου αἵματός του εἶνε Ἰορδάνης ποταμὸς καὶ ὠκεανός, μέσα

στὸν ὁποῖο πλένονται οἱ ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου.

«Τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ (τοῦ Θεοῦ) καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας» (Α΄ Ἰω. 1,7).

Ἂν μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθῇ χωρὶς τὴ θυσία αὐτή, δὲν θὰ ἐρχόταν ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο.

Αὐτὸν τὸν τρόπο ἐπενόησε ἡ ἀγάπη του καὶ δι᾽ αὐτοῦ σῳζόμεθα, διὰ τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.


† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης 8-4-1985 Μ. Δευτέρα βράδυ)

augoustinos-kantiotis.gr

[XAPA]

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης



α) Ο Ιωσήφ αποτελεί τύπο, προ­τύ­πω­ση και προεικόνιση του Χριστού στην Πα­λαιά Διαθήκη. «Και ην Ιωσήφ καλός τω εί­δει

και ωραίος τη όψει σφόδρα», ανα­φέ­ρει ο συγγραφέας της Γένεσης (39,6), που α­να­δείχθηκε σπου­δαία φυσιογνωμία,

στην οποία συνδυάσθηκε άριστα το εξωτερικό κάλ­­­λος με τη λαμπρότητα του ψυχικού κόσμου.


Σκεπτόμενος τον Ιωσήφ, ο νους α­νά­γεται στον ερά­σμιο Νυμφίο της Εκκλη­σίας, ο οποίος είναι «τω κάλλει ωραί­ος παρά πά­­ντας

αν­θρώ­πους», που προσκαλεί σε εστίαση πνευματική κάθε διψασμένη και πει­να­­­σμένη ψυχή.

Και πρά­­γματι, η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί συμπόσιο πνευ­μα­τικό, στο οποίο έχουν κλη­θεί να μετάσχουν όλοι οι άνθρωποι·

χορταίνουν όμως α­πό τα πνευ­­­­­ματικά εδέσμα­τα, όσοι έ­χουν «ένδυ­μα γάμου», δάκρυα μετανοίας και φό­βο Θε­ού.



β) ΄Οπως ο Χριστός, «αμαρτίαν ουκ εποίησεν ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στο­ματι αυτού» (Α΄Πέτρ. 2,22), έτσι κι ο Ιωσήφ,

στάθηκε τίμιος με τον εαυτό του με το Θεό των πατέρων του αλλά και τους συνανθρώπους του. Κι ενώ οι πειρασμοί

της φι­λη­δονίας και της εκδίκησης στην περίπτωσή του ήταν ιδιαίτερα απειλητικοί, εκείνος κοσμούμενος με σωφρο­σύνη

ούτε την τιμή του κυρίου του προσέβαλε ούτε τα αδέλ­φια του που τον πούλησαν σκλάβο εκδι­κή­θηκε.


Και μπορεί η Αιγύπτια σύζυ­γος του αρχιμάγει­ρα του Φαραώ Πετεφρή να είδε τον Ιωσήφ ως σκεύος ηδονής,

εκείνος όμως δεν ενέδωσε στο πάθος.

Με αμετάτρεπτη γνώμη «έφυγε την α­μαρ­τίαν, και γυμνός ουκ ησχύ­νε­το, ως ο πρωτόπλαστος προ της παρακοής».





γ) Η τιμιότητα όμως πληρώθηκε ακριβά, αφού οδηγήθηκε στη φυλακή. Αλλά κι εκεί η χάρη του Θεού δεν τον εγκατέλειψε.

Αντίθετα, όπως γράφει ο όσιος Νικό­δη­μος, έγινε αφορμή «με την επί­λυ­σιν των ονειράτων, οπού εκεί εις την φυλακήν

τινών βα­σιλικών καταδίκων έκαμε, τον εβγάνουν από την φυλακήν και εις τον βασιλέα παρ­ρησιάζεται και κύριος πάσης

γης Αιγύπτου γίνεται».


Ο Ιωσήφ παρά τις αντίξοες ε­ξω­τε­ρι­κές συνθήκες ακο­λού­θησε πιστά το θέλημα του Θεού, αλλά και τη φωνή της αγνής του

συ­νεί­δησης. Διότι, ενώ τα α­δέλφια του τον πούλησαν, κινούμενα από φθό­νο εξαιτίας της αγάπης του πα­τέρα τους προς αυτόν,

εκείνος όχι μόνο τα δέχθηκε και τα στήριξε στην αδυ­να­μία τους, ως «΄Αρχων γης Αιγύπτου», αλλά θεώρησε και την πώ­λησή του

στους Ισμαηλίτες ως θέ­λη­μα Θεού!


δ) Τον πάγκαλο Ιωσήφ ακολουθούν στο πνευματικό χορό οι φρόνιμες παρθέ­νες, που κρατάνε λαμπάδες ολόφωτες γεμίζοντάς τες

με λάδι, τις θείες αρετές. ΄Ε­πο­νται οι πιστές μαθήτριες, η πόρνη γυναίκα, και ο ευγνώμων ληστής.


Αναρωτιέται ο ευλαβής προσκυνητής της Μεγάλης Εβδομάδας, τί να πρωτοθαυμάσει από τη ιερή αυτή χορεία,

την φιλόθεη ξυνωρίδα;

Την επαγρύπνηση και εγρήγορση των πέντε φρονίμων παρθένων;

Τα δάκρυα και τους στεναγμούς της πόρνης;

Του ληστή τη με­τά­νοια;

Την παρρησία και των θάρρος των μαθητριών;

Όλα μπορούν να εμπνεύ­σουν. ΄Ολα κρύβουν τη φύτρα της εν Πνεύματι ζωής.





ε) Ακολουθούν τον Χριστό στο εκούσιο πάθος και συμπληρώνουν τη μεγάλη χορεία, οι φοβισμένοι, ταραγμένοι

και σκεπτικοί μαθητές, που παρότι μυσταγω­γού­νται στο μυστήριο του σταυρού από τον ίδιο τον Κύ­ριο, τα γεγονότα

τους υπερ­βαί­νουν και σκανδαλίζονται.


Ο Ιούδας προδίδει το Δι­δά­σκα­λο και χάνεται μέσα στην εωσφορική μοναξιά και το πάθος της φιλαργυρίας.

Ο Πέτρος αρνείται τον Κύριο, άλλοι μαθητές ραθυμούν, ενώ άλλοι σκορπίζονται «ως πρόβατα μη έχοντα ποι­μένα».

Χρει­άσθη­καν τα δάκρυα της μετάνοιας, οι λαμπηδόνες της θείας αγάπης και η ανα­στά­σιμη εμπειρία, για να αποκα­τα­στήσουν

οι μαθητές ως απόστολοι πλέον πλήρη κοι­­νω­νία με τον Ζωοδότη Χριστό.



στ) Υπάρχουν κι άλλοι, που δεν θεωρούν απλώς «μακρόθεν» τα γενόμενα, αλλά καταδικάζουν ως κακούργο τον ευεργέτη,

ως παράνομο το νομοθέτη, «ως κα­τά­κριτον τον πάντων βασιλέα». Και δεν είναι μόνο οι Γραμματείς και Φαρισαίοι, είναι

οι αρνητές αλλά και οι θρη­σκό­λη­πτοι όλων των αιώνων που κατακρίνουν και δικάζουν όλους τους άλλους, αλλά οι ίδιοι

δεν κουνούν το δάκτυλό τους να μπουν στη βασιλεία Του.

Λόγω της σκληροκαρδίας και της οίησης αδυνατούν να αγα­πή­σουν το Θεό και το συνάνθρωπο

και μένουν έξω «του νυμφώνος του Σωτήρος Χρι­στού».


pemptousia.gr

[XAPA]

Μεγάλη Δευτέρα – Άγιος Ιωσήφ ο Πάγκαλος

Μια αλλιώτικη ελευθερία



Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε για τον Ιωσήφ μια παράξενη φράση:

“Τον δουλωθέντα μεν τω σώματι, την ψυχήν δε αδούλωτον συντηρούντα”.

Ο Ιωσήφ έγινε δούλος εξωτερικά, στην ψυχή του όμως και στην σκέψη του παρέμεινε ελεύθερος.

Είναι πολύ σπουδαία η φράση αυτή.


Σήμερα ισχύει η αντίληψη ότι η προσωπική ηθική δεν πρέπει να υποτάσσεται σε οιεσδήποτε δεσμεύσεις, ότι η

θρησκευτικότητα του ανθρώπου είναι δικαίωμα που κανείς μπορεί να το ασκεί ή όχι και ότι ο άνθρωπος

χρειάζεται να απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής του τα πάντα, χωρίς φραγμούς και περιορισμούς.


Αυτό όμως αποτελεί μια πλάνη, “χείρονα της πρώτης”.

Διότι υποδουλώνει τον άνθρωπο στις ανάγκες του και τις επιθυμίες του, τον αφήνει δέσμιο των εξαρτήσεών του,

δεν του επιτρέπει να σκεφτεί την εσωτερική του ζωή και τον καθιστά τελικά δούλο της αμαρτίας και της κακίας.


Ο άνθρωπος που δεν αγωνίζεται για την εσωτερική ελευθερία υποτάσσει τον εαυτό του στο συμφέρον,

αντιμετωπίζει τη ζωή μόνο με την οικονομίστικη και τεχνοκρατική λογική, δεν δέχεται να θυσιάσει τίποτα και

τελικά, αντιστρέφονται οι χαρακτηρισμοί του συναξαριού:

γίνεται“αδούλωτος τω σώματι και δουλωθείς τη ψυχή”!



Η Εκκλησία, προβάλλοντας το υπόδειγμα του παγκάλου Ιωσήφ, μας δείχνει το ήθος της, που δεν είναι άλλο από

την προσπάθεια απόκτησης της εσωτερικής ελευθερίας.


Ο άνθρωπος που διαπνέεται από την ασκητική προοπτική, στερείται των επιθυμιών του, του εγωισμού του,

αφήνει κατά μέρος το συμφέρον, προτιμώντας την αγάπη και την προσφορά, λειτουργεί αρμονικά και

ισορροπημένα στη σχέση σώματος και ψυχής, τελικά είναι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος.


Στην εποχή της κυριαρχίας των Μέσων, όπου η ελευθερία της σκέψης και της κριτικής παραμένει ένα μεγάλο

ζητούμενο, ο καθένας έχει πολλά να διδαχθεί από την πορεία στην ελευθερία που μας προτείνει η Μεγάλη Εβδομάδα.


Αρκεί να ζητήσει την ελευθερία, να βρει την αλήθεια κοντά στο Χριστό

και να μην περιφρονεί αυτή την πραγματικά υπαρξιακή πορεία, ζώντας την δουλεία των παθών

και την ψευδαίσθηση της εξουσίας και της ηδονής.

Ο Ιωσήφ νίκησε τον εσωτερικό πόλεμο και τελικά δοξάσθηκε,

αποδεικνύοντας ότι η αδούλωτη ψυχή είναι αυτό που αξίζει κανείς να θυσιάσει πολλά.


Γιατί μόνο τότε, όπως πάλι λέει το συναξάρι, ο Θεός δίνει “στέφος άφθαρτον”…



Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Πετεινάτος ιεροκήρυκας της Ι.Μ.Κ.

Ελληνικά και Ορθόδοξα

[XAPA]

Μεγάλη Δευτέρα - Του θαύματος της ξηρανθείσης ακάρπου Συκής


«Και ουδέν εύρεν εν αυτή ει μη φύλλα μόνον» (Ματθ. κα' 18 - 22)



Ένα πρωινό, ο Χριστός πείνασε. Και πλησιάζοντας στο δρόμο μια συκιά, ανεζήτησε σύκα.

Όμως, φύλλα μόνο βρήκε. Και η καταδίκη της ξηρασίας ήλθε να πλήξη το άκαρπο δένδρο.


Και συ αδελφή ψυχή, με δένδρο μοιάζεις μέσα στο περιβόλι της Δημιουργίας του Θεού.

Ήλθε πολλές φορές κοντά σου ο Ουράνιος Περιβολάρης.

Σε πότισε με τη θεία Χάρι.

Σε λίπανε με την απέραντη αγάπη Του.

Σε κλάδεψε με την στοργική Του παιδαγωγία.


Και τώρα, πεινασμένος για την σωτηρία σου, έρχεται να βρη τον «καρπό».

Ψάχνει κάτω από τα φύλλα της τυπολατρείας σου μήπως βρη τον καρπό της μετανοίας σου.

Μα τα κλαδιά σου υπερήφανα υψωμένα δεν έχουν τίποτα να του προσφέρουν.


Ξαναψάχνει μήπως λάθεψε.

Αναζητά δάκρυα κατανύξεως! Ερευνά για σκιρτήματα καρδίας!

Φτωχή ψυχή! Τόση ακαρπία!

Και η καταδίκη της αιωνίου σου ξηρασίας σε αναμένει.



Αγία και Μεγάλη Εβδομάς
Σκέψεις και Πόθοι
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη

impantokratoros

[XAPA]

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ: ΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ


Αν είναι άγιον το του αγαθού πάλι απ’ τον αέρα Του επιστρέφεται (Οδ. Ελύτη, «Σε μπλε Ιουλίτας», Δυτικά της Λύπης)



Συνήθως οι άνθρωποι διαμαρτυρόμαστε για την αδικία που συμβαίνει στη ζωή μας όταν παραβιάζονται τα δικαιώματά μας.

Όταν οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν.

Όταν οι άλλοι μας χρησιμοποιούν. Και φωνάζουμε.

Χρησιμοποιούμε κάθε τρόπο και μέσο. Νόμιμο. Ενίοτε και της εκδίκησης, που γίνεται αυτοδικία.

Κι αν δεν βρούμε το δίκιο μας, τότε βαθιά η λύπη. Απογοήτευση για το ακατανόητον.


Αν είναι όμως άγιον το του αγαθού, αν αδικούμαστε για το Θεό, κανείς δεν μπορεί να μας δώσει το δίκιο μας.

Ίσως γιατί δεν χρειάζεται. Γιατί ο δρόμος του χλευασμού, της συκοφάντησης, της απόρριψης, μας δίνει την ταπεινοσύνη.

Το θρυμμάτισμα του «εγώ» μας. Και μας κάνει να ανοιγόμαστε στην εμπιστοσύνη προς Εκείνον. Γιατί Εκείνος βλέπει.

Και από το Πνεύμα Του επιστρέφεται το άγιον της αγάπης.

Το άγιον της υπομονής. Το άγιον του σταυρού. Στέφος άφθαρτον γίνεται.

Και την ίδια στιγμή ο υπομείνας σωθήσεται. Ενίοτε και δοξασθήσεται.


Εμπιστοσύνη μας λείπει. Και διάθεση για ταπεινοσύνη.

Ας ακολουθήσουμε τον νεανίσκο της Παλαιάς Διαθήκης στην πορεία της σιωπής,

της υπομονής στον λάκκο που μας ρίχνει ο κόσμος, και της παράδοσης στο θέλημά Του.

Ακόμη κι αν δεν μας ενδιαφέρει, θα μας επιστραφεί το άγιον. Γιατί Εκείνος δεν λησμονεί.


Μεγάλη Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

themistoklismourtzanos.blogspot.

[XAPA]

Κάποτε ένας αγιορείτης γέροντας είπε κάτι απλό: «Το βάγιο κρατιέται εύκολα…

ο Σταυρός όχι»


Κάποτε ένας αγιορείτης γέροντας είπε κάτι απλό: «Το βάγιο κρατιέται εύκολα… ο Σταυρός όχι».

Την Κυριακή των Βαΐων, ο κόσμος φώναζε «Ωσαννά».

Λίγες μέρες μετά, ο ίδιος κόσμος θα φώναζε «Σταύρωσον».

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαφορά, κρύβεται όλη η αλήθεια μας.

Σήμερα κρατάμε βάγια. Όχι για το έθιμο, αλλά για να δούμε τον εαυτό μας.

Πόσο εύκολα ενθουσιαζόμαστε, πόσο εύκολα ξεχνάμε και πόσο εύκολα αλλάζουμε.

Το βάγιο δεν είναι απλά ένα κλαδί. Είναι μια ερώτηση.


Εγώ… με ποιον θα είμαι; Με τον Χριστό της δόξας, ή με τον Χριστό του Σταυρού;

Γιατί η πορεία τώρα αρχίζει.

Δεν είναι η μέρα της χαράς… είναι η αρχή της αλήθειας.

Από σήμερα δεν χωράνε πολλά λόγια, μόνο στάση.

Λίγη σιωπή. Λίγη προσευχή. Λίγη καρδιά που να αντέχει.

Καλή δύναμη σε όλους για τη Μεγάλη Εβδομάδα…

καλό αγώνα… και καλή πορεία προς την Ανάσταση.


apantaortodoxias

[XAPA]

Κύριε ἐλέησον!

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς


Ὁ πανταχοῦ παρών, δὲν εἶσαι ἐντός μου διὰ τὴν ἁμαρτίαν μου, διὰ τοῦτο δὲν Σὲ ἀκούω, δὲν Σὲ βλέπω, δὲν Σὲ κατανοῶ.

Ὦ Παντελεήμων Κύριε, κατέβα, ταπεινώσου ἐντὸς τῆς καρδίας μου, τῆς ψυχῆς μου, τοῦ σώματός μου, ποὺ εἶναι ἅδης.

Ἀλλὰ Σὺ καὶ εἰς τὸν ἄδην κατῆλθες καὶ πάλιν ἔμεινες Θεός, ἔλα εἰς τὴν κόλασιν, διὰ νὰ τὴν μεταβάλῃς εἰς παράδεισον.

Διότι, ὅπου εἶσαι Σύ, ἤδη ἐκεῖ εἶναι ὁ παράδεισος, καὶ ὁ ἄνθρωπος διὰ Σοῦ, ἤδη εἶναι ἄγγελος.


Ὅλη ἡ πεπτωκυία φύσις προσπίπτει ἐνώπιόν Σου μὲ μίαν σπαρακτικὴν κραυγήν: Κύριε ἐλέησον!

Ὁ πόνος μας μαζεύει ὅλον τὸν ἀνθρώπινον λόγον εἰς μίαν προσευχητικὴν βοήν: Κύριε ἐλέησον!

Ἐστραμμένοι πρὸς Σέ, εὑρίσκομεν ὅλην μας τὴν ὕπαρξιν νὰ πλημμυρίζει ἀπ᾿ αὐτὸν τὸν ἀναστεναγμόν: Κύριε ἐλέησον!

Τὰ δάκρυα ρέουν καὶ Σοῦ καταθέτουν ὅλην μας τὴν ψυχὴν μέσα εἰς αὐτὰς τὰς δύο λέξεις: Κύριε ελέησον!



inpantanassis

[XAPA]

«ΚΑΝΩ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΠΑΠΠΟΥΛΗ»


Χθες γίναμε μάρτυρες ενός διαλόγου που, αν και κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, κατάφερε να περιγράψει ανάγλυφα

το πνευματικό status quo των ημερών μας.


Ένας ιερέας, από εκείνους τους παλαιάς κοπής που ακόμα νοιάζονται για το «ποίμνιο» με έναν τρόπο σχεδόν πατρικό,

πλησίασε μια γνωστή μου. Με τη γλυκύτητα που φέρνουν οι μέρες του Πάσχα, τη ρώτησε:

«Θα έρθεις, παιδί μου, φέτος για εξομολόγηση; Να ελαφρώσει λίγο η ψυχή σου για την Ανάσταση;»

Η απάντηση ήρθε αφοπλιστική, σχεδόν αντανακλαστική:

«Κάνω ψυχοθεραπεία, παππούλη. Τα λέω εκεί».


Ο ιερέας χαμογέλασε συγκαταβατικά και απομακρύνθηκε. Όμως η ατάκα έμεινε να αιωρείται στον αέρα.

Σε αυτή τη μικρή φράση κρύβεται η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας.

Είναι πλέον πολύ ευκολότερο για τον άνθρωπο να ανοίξει το πορτοφόλι του στον θεραπευτή,

παρά να παραδώσει τον εγωισμό του στον εξομολόγο.


Γιατί η γνωστή μου –και χιλιάδες άλλοι σαν εμάς– προτιμά τον καναπέ από το πετραχήλι;

Η απάντηση κρύβεται στην άνεση.

Όταν πληρώνεις για μια υπηρεσία, είσαι ο κυρίαρχος.

Στο γραφείο του ψυχολόγου, είσαι ο «πελάτης» που αναλύει το τραύμα του.

Στην εξομολόγηση, είσαι ο «άνθρωπος» που παραδέχεται το σφάλμα του.


Το πορτοφόλι μας το δίνουμε εύκολα. Το 50ευρω της συνεδρίας είναι το τίμημα για να κρατήσουμε τον έλεγχο της αφήγησής μας.

Πληρώνουμε για να ακουστούμε, να δικαιωθούμε, να «εξηγηθούμε».

Ο εγωισμός μας παραμένει στο απυρόβλητο, αφού κάθε μας σκοτεινή πτυχή βαφτίζεται «μηχανισμός άμυνας».

Και κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή μας στο πνευματικό σκοτάδι.


simeiakairwn

[XAPA]

Τη Αγία και Μεγάλη Τρίτη….


Την Μεγάλη Τρίτη προβάλλονται τρία, διδακτικά θέματα.


Το πρώτο είναι η πασίγνωστη παραβολή των Δέκα Παρθένων,

που διαφορίζονται ποιοτικά με κριτήριο

την προετοιμασία

και την εγρήγορση.


Το δεύτερο είναι η παραβολή των ταλάντων,

που συνδέει την αμοιβή με την επιτυχή χρήση των θεοσδότων δώρων.

Η παραίτηση από της αξιοποιήσεως των ταλάντων συνεπάγεται αφαίρεσή της και αντιστρόφως, η αξιοποίησή τους

συνεπάγεται την αύξησή τους. « Τῷ γάρ ἔχοντι παντί δοθήσεται καί περισσευθήσεται , ἀπό δέ τοῦ μή ἔχοντος καί ὅ ἔχει ἀρθήσεται

ἀπ ‘ αὐτοῦ » ( Ματθ. κε ΄ 29).


Το τρίτο είναι η έκθεση της Τελικής Κρίσεως των ανθρώπων.

Προβάλλεται ότι το κριτήριο του Θεού στην έσχατη κρίση του ανθρώπου είναι η κοινωνική συμπεριφορά του ανθρώπου

προς τον άνθρωπο. Ο Θεός τιμάται στο πρόσωπο του ανθρώπου, που πάσχει από παντός είδους δεινά,

όπως η πείνα και η δίψα, η ανεστιότητα και η στέρηση της ελευθερίας ( Ματθ. κστ ΄ 31 και εξής).


Προβάλλεται η μοναδική θεολογική της αδελφοσύνης του ενσάρκου Θεού με τους ασήμους ανθρώπους,

ως θεολογία της πράξεως ή ως εφαρμοσμένη πίστη, που περιλαμβάνεται στην κλασική φράση:

« ἐφ ‘ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων , ἐμοί ἐποιήσατε ».


Η σύμπτωση της εμπράκτου τιμής προς τον υπέρτατο Θεό με την έμπρακτη τιμή και φροντίδα για τον ασήμαντο άνθρωπο

ανήκει στα κορυφαία και ανυπέρβλητα δέον του χριστιανού. Η κατηγορηματική επιταγή είναι σαφεστάτη.

Το υπέροχο του Θεού πρέπει να τιμάται στο ασήμαντο του ανθρώπου.



fdathanasiou