Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Τα "παράδοξα" της χριστιανικής ζωής!


Είπε γέρων:

Ο χριστιανός, αδελφέ, χωρίς ταπείνωσιν δεν έχει νόημα...

Αλλ' εγώ σας λέγω και κάτι πλέον:

Ότι ο χριστιανός είναι όλος μυστήριον!



Πιστεύεις ότι είσαι ενάρετος;

Είσαι φαύλος.


Κλαίεις ως αμαρτωλός;

Είσαι πλησίον του Θεού.


Συνάγεις αγαθά;

Σκορπίζεις.


Σκορπίζεις επ' αγαθώ;

Πλουτίζεις.


Πιστεύεις ότι είσαι εξουθένημα;

Είσαι μέγας.


Πιστεύεις ότι είσαι διάσημος;

Είσαι άσημος.


Σιωπάς;

Eίσαι εμβριθής.


Πολυλογείς;

Είσαι κύμβαλον.


Πιστεύεις ότι είσαι σκότος;

Τότε ευρίσκεσαι εν απλέτω φωτί!


imverias

[XAPA]

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΒΛΕΠΩ ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΟ ΓΕΡΟ ΚΑΛΟΓΕΡΟ –ΤΑ ΤΡΙΜΜΕΝΑ ΡΑΣΑ,

ΤΟ ΚΟΝΤΟ ΖΩΣΤΙΚΟ ΕΚΡΥΒΑΝ ΕΝΑΝ ΑΡΧΟΝΤΑ…


Για μια στιγμή βλέπω ένα λαμπρό γέρο καλόγερο –τα τριμμένα ράσα, το κοντό ζωστικό έκρυβαν έναν άρχοντα.

Η λάμψη του προσώπου του, η μακριά γενειάδα του, η γλυκειά ομιλία του, η αγάπη και η απλότητά του γέμισαν την καρδιά μου

χαρά και συγκίνηση.


Δίχως να ξέρω ποιος ήταν, ήθελα να τον προσκυνήσω, να λάβω την ευλογία του.

Πίστευα πως η ευλογία του ήταν ευλογία Χριστού.

Σαν διψασμένος κάθησα για λίγο κοντά του, να τον ρωτήσω:

-Που μένεις;

-Ερημίτης, μου απάντησε. Θαύμασα και ζήτησα πάλι να με ευλογήση…


Καθίσαμε στον καναπέ και επέμενα να τον ρωτώ, που μένει. Τέλος μου είπε:

-Στην Καλιάγρα.

Του λέω: -Μόνος;

–Όχι παιντί μου, μου λέει με σπασμένα ελληνικά, μαζί με Θεό και Παναγία… Συντροφιά μου είναι τα πουλάκια, που όλο τον

χρόνο δεν φεύγουν από εκεί, κάθε ημέρα μαζί ψάλλουμε. Τι χαρά, κάθε πρωί να κελαηδούν… Ντόξα τω Θεώ…

Εγκώ χρόνια πολλά στο Άγιον Όρος…



Από εκείνη την ώρα του αφοσιώθηκα. Ζητούσα να τον γνωρίσω περισσότερο. Η ημέρα αυτή ήταν για μένα σημαντική.

Όταν διηγήθηκα την συνάντησή μου αυτή στον Γέροντά μου Κλεόνικο, αυτός μου είπε:

-Αυτός είναι ένας άγιος, παιδί μου.

Επιθυμούσα να επισκεφθώ την κατοικία του.


Μία ημέρα, πήγαμε με τον π. Γερβάσιο, που ήξερε το μονοπάτι. Ο τόπος που έμενε ήταν έρημος.

Σαν φτάσαμε στο καλυβάκι του, σαν να ήταν ακατοίκητο, χτυπήσαμε την μικρή πόρτα και το: Δι’ ευχών, ακούσαμε το: Αμήν,

και μας άνοιξε.


Η χαρά του μεγάλη, όσο η αγάπη του. Αγάπη που έδειχνε δίχως εξαίρεση σ’ όλους. Με στοργή μας πήρε μέσα και μας πήγε πρώτα

στην εκκλησία, μια μικρή, μ’ ένα στασιδάκι κι έναν Εσταυρωμένο μεγάλο, που σήμερα σώζεται στην Μονή Ιβήρων.

Μας λέει:

-Ψάλατε το: Άξιόν εστιν, και το: Σώσον Κύριε τον λαόν Σου.

Κατόπιν άρχισε μια δέηση και να θυμάται όλον τον κόσμο.

Αυτό είχε να προσφέρη στον κόσμο, αυτό έδινε· να μνημονεύη πολλά ονόματα κάθε ημέρα.


(Διήγηση π. Αγαθαγγέλου Καλαφάτη)



Σε έβαζε να κάνῃς τρεις μετάνοιες στο μεγάλο Σταυρό… και πρόσθετε:

– «Κύριε Ιησού Χριστέ ελεήσεις τον δούλον σου».

Μετά… εάν ήταν καλός καιρός, (οι επισκέπτες ) έβγαιναν έξω, κάτω από την ελιά, και καθόταν μαζί τους πέντε λεπτά,

μετά σηκωνόταν με χαρά και έλεγε:

– Εγώ τώρα κεράσματα.


Έβγαζε νερό από την στέρνα και γέμιζε ένα κύπελλο για τον επισκέπτη, έβαζε και στο δικό του τενεκάκι (κονσερβοκούτι, πού το

χρησιμοποιούσε και για μπρίκι) και έψαχνε μετά να βρή κανένα λουκούμι, άλλοτε κατάξηρο και άλλοτε μυρμηγκοφαγωμένο,

το οποιο, επειδή ήταν ευλογία του Παπα – Τύχωνα, δεν προξενούσε αηδία.


Αφού τα ετοίμαζε, έκανε τον Σταυρό του ο Γέροντας, έπαιρνε το νερό και έλεγε:

«Πρώτα εγώ’ ευλογείτε!» και περίμενε να του πή ο επισκέπτης την ευχή «Ο Κύριος να σε ευλόγηση», αλλιώς δεν έπινε νερό.

Μετά θα έδινε και αυτός την ευχή του. Την ευχή από τους άλλους την αισθανόταν ως ανάγκη, όχι μόνο από τους Ιερωμένους

ή Μοναχούς αλλά ακόμη και από τους λαϊκούς, μικρούς και μεγάλους στην ηλικία.


Μετά από το κέρασμα περίμενε να ιδή εάν έχουν κανένα θέμα. Όταν έβλεπε ότι είναι αργόσχολος άνθρωπος και ήρθε μόνο

για να πέραση την ώρα του, τότε του έλεγε:

– Παιδί μου, στην κόλαση θα πάνε και οι τεμπέληδες, όχι μόνο οι αμαρτωλοί.

Εάν παρέμενε και δεν έφευγε, τον άφηνε ο Γέροντας και έμπαινε στο Ναό και προσευχόταν, και έτσι ο επισκέπτης

αναγκαζόταν να φύγη.


Όταν πάλι ήθελε να εκμεταλλευθή κανείς την απλότητα του Γέροντα, για να εξυπηρέτηση τον άλφα ή βήτα σκοπό του,

το καταλάβαινε με την θεία του φώτιση και του έλεγε:

-Παιδί μου, εγώ Ελληνικά δεν ξέρω’ πήγαινε σε κανέναν Έλληνα, για να συνεννοηθής καλά.

Φυσικά, δεν λυπόταν ποτέ τον κόπο ούτε τον χρόνο, όταν έβλεπε πνευματικά ενδιαφέροντα στους ανθρώπους.


Ενώ με το στόμα συμβούλευε, με την καρδιά και τον νου προσευχόταν. Ή προσευχή του ήταν πια αυτοενέργητη, καρδιακή.

Οι άνθρωποι, πού τον πλησίαζαν, το αισθάνονταν αυτό, γιατί έφευγαν πολύ δυναμωμένοι.

Και ο Γέροντας τους ευλογούσε μέχρι να κρυφτούν πια.


(Διήγηση αγίου Παϊσίου Αγιορείτου).


proskynitis

[XAPA]

Γέροντα πόσο δύσκολο είναι να πάει κάποιος στον Παράδεισο;


Γέροντα πόσο δύσκολο είναι να πάει κάποιος στον Παράδεισο;

– Καθόλου! Το πιο εύκολο πράγμα είναι.

Αντιθέτως, το να πας στην Κόλαση θέλει έξοδα και πολύ προσπάθεια.

Πρέπει να αφιερώσεις κόπους, ξενύχτια, ταλαιπωρίες, λεφτά για αμαρτίες,να ξαγρυπνάς σε άσωτείες

και από πάνω να υποφέρεις μία ζωή από απελπισία, φόβο, ενοχές και άγχος, πού θα σε γεμίζει η αμαρτία.


Ενώ για να πας στον Παράδεισο απλώς μία εξομολόγηση να κάνεις,

ένα «ήμαρτον» να πεις κάτω από το πετραχήλι του ιερέως,

βγάζεις αμέσως και δωρεάν εισιτήριο πρώτη θέση για την ουράνια βασιλεία.

Δεν βλέπεις και τον ληστή επί του σταυρού;

Ένα «Μνήσθητι μου» είπε και έγινε ό πρώτος οικιστής του Παραδείσου.



Αγιορείτικες Κουβέντες -π.Διονύσιος Ταμπάκης


yiorgosthalassis

[XAPA]

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΧΑΤΖΗΦΛΟΥΡΕΝΤΖΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΛΙΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

Γέροντας Χατζηφλουρέντζος Μιχαήλ Πατσιάς από τη Μηλιά Αμμοχώστου.


ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ


«Θα έρθει μια ώρα που θα τρέχετε σαν τα καμήλια, θα φοβάστε να κοιτάξετε πίσω σας.

Θα μαυροφορήσει όλη η Κύπρος και θα γυρεύετε την πιο μικρή σπηλιά, την πιο μικρή τρύπα να τρυπώσετε.

Θα γίνει μεγάλο κακό. Εσείς θα φύγετε, εγώ όμως θα μείνω. Θα έρθει ώρα που θα λείψει το μαύρο που την Κύπρο.

Αλλόθρησκοι θα βεβηλώσουν τις εκκλησιές μας. Θα μπαίνουν κοπάδια μέσα. Μετανοείτε, ήγγικεν η ώρα!»


«Θα αργήσετε λίγο να έρθετε πίσω. Όταν θα έρθετε, τότε θα είναι τα κλάματά σας.

Τότε θα δώσει νόηση στον κόσμο ο Θεός, να καταλάβει τον δρόμο τον σωστό ποιος είναι.

Πολλοί Τούρκοι από τα έργα τα καλά θα γίνουν Χριστιανοί.

Τούτη η Παναγία και τις πέτρες θα τις κάνει χριστιανές εκείνη την ώρα, όχι μόνο τους ανθρώπους. Θα έρθει ο φόβος του Θεού.


Ο κόσμος θα περπατά με το κεφάλι σκυφτό. Η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας».

«Αν δεν το καταλάβει ο κόσμος να στραφεί προς τον Θεό, θα έρθει μεγάλη κρίση.

Θα κλείσουν ξενοδοχεία και θα μείνουν σπίτια ατέλειωτα πάνω στις κολώνες.

Θα έρθει καιρός που θα σας τα δίνουν από τη μια [τα χρήματα] και θα σας τα παίρνουν από την άλλη».


«Θα πάνε μέχρι εκεί για να υπογράψουν συμφωνία αλλά τελικά δεν θα την υπογράψουν.

Ο σατανάς θα “μπαρκάσει” [θα βάλει εμπόδια] και δεν θα υπογράψουν τα χαρτιά.

Διχοτόμηση δεν θα γίνει. Το πρόβλημα όμως θα λυθεί από μόνο του. Η Τουρκία θα πάει στη Μέκκα να ακουμπήσει».


«Θα έρθει μια ώρα που τρεις μόνον άνθρωποι την Κύπρο θα μπορούν να την ελευθερώσουν.

Και η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας.

Η Κύπρος με την αφορμήν επιάστην [κατακτήθηκε] ξαφνικά και με την αφορμήν, έτσι ξαφνικά, θα λευτερωθεί.

Αλλά πώς θα το φέρει, μόνον ο Θεός γνωρίζει».

«Θα έρθει κι αυτούς η ώρα τους που θα τα πάρουν πίσω [την Πόλη και άλλα μέρη]. Ο Θεός δεν βιάζεται».


Ὁ Γέρων Χατζηφλουρέντζος εἶναι γιά ὅλους μας ἕνα φωτεινό παράδειγμα εὐσεβοῦς ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου ἡ καρδιά

ἦταν πυρωμένη ἀπό τήν ἀγάπη του στον Θεό, ἡ ὁποία ἁγίαζε καί τήν καθημερινή ζωή του.

Γεννήθηκε στη Μηλιά Αμμοχώστου το 1901 από τον Μιχαήλ Πατσιά και την Τζυρκά (Κυριακού), το γένος Χατζηρούσου,

θεοσεβούμενους αγρότες. Ήταν ο τρίτος από τα έξι παιδιά τους. Ζούσε μια συνηθισμένη κοσμική ζωή.


Δεν πήγε στο σχολείο και για μεγάλο μέρος της ζωής του δεν ήξερε γράμματα.

Όταν έγινε περίπου 40 ετών ξεκίνησε να περιεργάζεται και να μελετά δειλά-δειλά τα ιερά βιβλία της εκκλησίας.

Έτσι σιγά-σιγά έμαθε να διαβάζει. Ασχολούνταν με τη γη και την κτηνοτροφία και με διάφορες άλλες εργασίες.

Παντρεύτηκε την Αννεζού, ένα κορίτσι καλοσυνάτο, υιοθετημένο. Μαζί της απέκτησε πέντε γιούς και μία κόρη.


Όταν ήταν ακόμα αρραβωνιασμένος, συνέβη ένα περιστατικό που τον οδήγησε να ψάξει βαθιά μέσα του.

Δούλευαν μια μέρα μαζί με τον πεθερό του. Εκείνος εργαζόταν με μεγάλη ταχύτητα, πίστη στον εαυτό του και αυθορμητισμό.

Ο πεθερός βλέποντας τον υπερήφανο και εξωστρεφή τρόπο που δούλευε, τον επέπληξε έντονα.

Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι και δεν είπε τίποτα. Κατάλαβε, όμως, πως κάτι έπρεπε να αλλάξει στη ζωή του.


Από το σημείο αυτό ξεκίνησε η μετάνοιά του, η πραγματική αλλαγή του νοός του.

Έσκυψε μέσα του και άρχισε να καλλιεργεί τον εαυτό του.

Σιγά-σιγά έμαθε να διεκπεραιώνει οποιαδήποτε εργασία πολύ προσεκτικά, ενώ αργότερα την έβλεπε

όπως το εργόχειρο των μοναχών και την έκανε προσευχόμενος, για να αγιάζεται και να τελεσφορεί.


Το 1945 πήρε την ονομασία Χατζής μετά από προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.

Το προσκύνημα αυτό ήταν η αφετηρία για μια καινή πολιτεία.

Η προσωπικότητα του Χατζηφλουρέντζου είχε υποστεί μια αγαθή αλλοίωση, γιατί φαίνεται ότι εκεί τον είχε επισκιάσει

η χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Άρχισε όπως το ηλιοτρόπι να στρέφεται πια ολοκληρωτικά προς τον Θεό.



pemptousia.gr

[XAPA]

Ο Τροπαιοφόρος του Χριστού Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ( 23 Απριλίου)


Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων

ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Επιφανής αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού ο Άγιος Γεώργιος, απολάμβανε την εύνοια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού

για την ανδρεία και τις ικανότητές του.


Δημόσια και ενώπιον του αυτοκράτορος αντιτάχθηκε στην απόφασή του να αρχίσει διωγμό εναντίον των χριστιανών

και ομολόγησε θαρραλέα ότι και ο ίδιος πιστεύει στον Χριστό, ενώ γνώριζε ποιες θα ήταν οι συνέπειες της ομολογίας του.


Πίστευε στον Χριστό τόσο ακράδαντα, ώστε προτιμούσε να θεωρείται φίλος του Χριστού, έστω και αν αυτό σήμαινε ότι

θα γινόταν εχθρός του αυτοκράτορα.


Πίστευε στον Χριστό και προτιμούσε να έχει τη δική του αγάπη, έστω και αν τον μισούσε ο κόσμος.

Πίστευε ότι οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται και μαζί τους και οι επιθυμίες και οι διαταγές τους,

αλλά το θέλημα του Θεού μένει στον αιώνα και μαζί του μένουν και όσοι το τηρούν και το εφαρμόζουν στη ζωή τους,

έστω και αν αυτό απαιτεί θυσίες, μικρότερες ή μεγαλύτερες,

έστω και αν αυτό απαιτεί τη θυσία της ζωής και το μαρτύριο,

όπως έπραξε και ο σήμερα τιμώμενος Άγιος Γεώργιος.


Πρέπει να γνωρίζουμε και να πιστεύουμε ότι το σημαντικότερο από όλα είναι η αγάπη του Χριστού.

Σε αυτόν θα πρέπει να αρέσουμε, και όχι στον κόσμο, σε αυτόν θα πρέπει να ευαρεστούμε με τη ζωή μας, όπως έκανε

ο Άγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος, γιατί αυτή η επιλογή μας, αυτή η επιθυμία μας να αρέσουμε στον Χριστό, ακόμη και αν

θα μας δυσκολεύσει πρόσκαιρα, είναι η πιο ασφαλής επιλογή.


Τη δύναμη του ο Γεώργιος την άντλησε από τον Αναστάντα Σωτήρα Χριστό και την αθανασία η οποία ξεπρόβαλε από τον Σταυρό

και τον Τάφο του Γολγοθά και ενέδυσε με τη χάρη της την ανθρώπινη φύση.

Αυτό το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού υπήρξε το ζυμάρι που έπλασε για την Εκκλησία το νέφος των Μαρτύρων!


Ο Τροπαιοφόρος Γεώργιος προτίμησε το μαρτύριο από το να επιλέξει να ζήσει ως ειδωλολάτρης.

Προτίμησε την πραγματική ελευθερία από τη δουλεία.

Έτσι κι εμείς με αξιοπρέπεια πρέπει να επιλέξουμε τον αληθινό Θεό από τα είδωλα που υπάρχουν γύρω μας και μας υπόσχονται

εφήμερες και πρόσκαιρες απολαύσεις.


Σπουδαίο το γεγονός της σταθερότητάς μας στην ορθόδοξη πίστη και παράδοση.

Ας έχουμε τις πρεσβείες του και να μας χορηγεί δύναμη να μπορούμε να ομολογούμε Ιησού Χριστό σταυρωθέντα και αναστάντα

εκ νεκρών, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, καιρούς αθεΐας και αμφισβητήσεως της Ορθοδοξίας.


Iεροδιάκονος Ραφαήλ Μισιαούλης

poimin.gr

[XAPA]

Το παλληκάρι της πίστης μας


Άγιος Γεώργιος,το παλληκάρι της πίστης μας, ο των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής,

ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, τροπαιοφόρος και των Μαρτύρων ταξίαρχος.


Μαρτύρησε πάνω στην άνοιξη της λεβεντιάς και της νεότητας του, γι αυτό και άνοιξη τον εορτάζει η Εκκλησία.

Πέθανε μαρτυρικά για να συμβασιλέψει με τον Αναστημένο μας Κύριο, γι αυτό και η μνήμη του είναι ζυμωμένη με την ανάσταση

και το πάσχα.

Γιατί οι δίκαιοι ζουνε εις τον αιώνα και ο θάνατος δεν τους κατακυριεύει, αλλά με τον θάνατο τους νίκησαν και εκείνοι

τον θάνατο με Πρώτο τον Αγιο των Αγίων και Κύριο τους.


Και ο υμνωδός μας καλεί να ευωχηθώμεν, γιατί ανέτειλε το Έαρ και να καταστέψουμε τον μεγαλομάρτυρα του Χριστού

με εαρινά άνθη και αναστάσιμες υμνωδίες.

Ο άγιος Γεώργιος είναι λαοφίλητος άγιος.

Αυτός σηματοδοτεί την έναρξη του θέρους και στον αντίποδα , το άλλο παλληκάρι ο άγιος Δημήτριος την έναρξη του χειμώνα.


To όνομα του είναι εξελληνισμένος τύπος αρμενικού ή ιβηρικού βαρβαρικού ονόματος ( ο άγιος κατάγοταν από καππαδοκική

οικογένεια),ενώ ο υμνωδός με ποιητική και θεολογική διάσταση, τον ονομάζει αξίως φέροντα το όνομα Γεώργιος, γιατί αναδείχθηκε

του Θεού το γεώργιον, η καλή και εύφορη γη δηλαδή πού απέφερε πολλαπλασίονα πνευματικό καρπό.


Συμπαθής και ελεήμων στους αιχμαλώτους, ταπεινούς και αδικημένους, ακόμα και στους αλλόθρησκους πού τον σέβονται

και τον τιμούν και φοβερός εκδικητής των ταπεινών έναντι των αδίκων και των ισχυρών της γης.

Τα θαύματα του πολλά και η παρρησία του μεγάλη.Τα όπλα πού φέρει στην εικόνα του , αλλά και η δρακοκτονία έχουν

περισσότερο πνευματικό χαρακτήρα και δικαιώνουν τον τίτλο του ως Τροπαιοφόρου.


Με το μαρτύριο του κατανίκησε τον παγγέλαστο και ανίσχυρο νοητό δράκοντα διάβολο και με τα πνευματικά όπλα της πίστης,

της ομολογίας και της προσευχής κατίσχυσε πάνω στον όφι των πειρασμών και της δοκιμασίας και αναδείχθηκε υπέρμαχος

των ορθοδόξων και όλων όσοι τον επικαλούνται με πίστη.


Έχουν όμως και ρεαλιστικό και παρακλητικό χαρακτήρα, καθ όσον οι οπλοφόροι άγιοι και μάλιστα οι στρατιωτικοί, εικονίζονται

αρματωμένοι από τον καιρό εκείνο πού την Ρωμανία επιβουλεύοταν επιδρομείς από το εξωτερικό και αιρετικοί από το εσωτερικό

και έψαχνε ενίσχυση και προστασία στα ιερά και όσια της.


Η Εκκλησία μας ψάλλει:

Ἐν θαλάσσῃ με πλέοντα, ἐν ὁδῷ με βαδίζοντα, ἐν νυκτὶ καθεύδοντα, περιφρούρησον, ἐπαγρυπνοῦντα διάσωσον,

παμμάκαρ Γεώργιε, καὶ ἀξίωσον ποιεῖν, τοῦ Κυρίου τὸ θέλημα, ὅπως εὕροιμι, ἐν ἡμέρᾳ τῆς δίκης τῶν ἐν βίῳ,

πεπραγμένων μοι τὴν λύσιν, ὁ προσδραμὼν ἐν τῇ σκέπῃ σου.


Πολλά είναι τα θαύματα τα μαρυρούμενα και πραγματικά, αλλά και οι λαϊκές παραδόσεις κατά τόπους για τον άγιο.

Αυτήκοος υπήρξα μαρτυριών για την παρουσία και το πέρασμα του, παλαιών χριστιανών, οι οποίοι πολλές φορές άκουσαν

τον καλπασμό και τον ήχο από τις οπλές των αλόγων του,πέριξ των ναών και των ναϋδρίων πού φέρουν το όνομα του.

Μάλιστα , υπήρχε παλια συνήθεια να μαζεύουν τις πέτρες και τα χαλίκια από τον δρόμο και να τις εναποθέτουν στον χώρο πού

είναι οι ναοί του, για να χρησιμοποιηθούν σε χρηστικά έργα.


Αυτό είναι μια αρχαία συνήθεια, προχριστιανική ελληνική συνήθεια.

Πρόκειται για το έθος του "αργού λίθου" όπως λέγεται, απόδειξη πώς διαιωνίζονται τα καλά έθη μέσα στους αιώνες

και τις θρησκείες και πώς αυτός ο ελληνισμός είναι αρχαία και διαιώνια δύναμη και γένος παλαιό και ζωντανό.


Η μεγαλύτερη ευλογία και χαρά ήταν πού προσκύνησα πέρσι τον τάφο του , στην Λύδδα της Παλαιστίνης.


Χρόνια πολλά σε όσους και σε όσες εορτάζουν!


iereasanatolikisekklisias

[XAPA]

Οι μάρτυρες γονείς του Αγίου Γεωργίου - Συγκλονιστικά παραδείγματα πίστεως

και θάρρους



Η ΑΓΙΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑ


H μητέρα του Αγίου όλες αυτές τίς ήμερες πού βασανιζόταν προσπαθούσε όχι μόνο να τον ενδυναμώνει, να του δίνει θάρρος

καί να του υπενθυμίζει τον παράδεισο πού θα κερδίσει αν μείνει σταθερός στην πίστη του, αλλά προσευχόταν, νήστευε καί

καθημερινά του πήγαινε τα Άχραντα Μυστήρια.


Μια μέρα τη συνάντησε στη φυλακή ό Διοκλητιανός. Όταν την είδε να είναι κοντά στο Γεώργιο καί να μιλά μαζί του, την ρώτησε:

«Ποια είσαι συ πού μιλάς με το στρατιώτη;»

Ή μητέρα του μάρτυρα με θάρρος του άπαντα:

«Με λένε Πολυχρόνια καί είμαι χριστιανή, όπως κι ό γιος μου, πού τόσες μέρες τώρα τον βασανίζεις.

Να ξέρεις βασιλιά ότι με όσα υποφέρει, του ετοιμάζεις στεφάνι αμάραντο στον ουρανό καί μια θέση αξιοζήλευτη κοντά

στο θρόνο του Θεού».


Όταν ακούσε τα παραπάνω ό Διοκλητιανός, της λέγει:

« Εσύ τον δίδαξες να μη σέβεται τους αθάνατους καί δοξασμένους Θεούς μας;

Εσύ τον συμβουλεύεις να μην θυσιάζει σ' αυτούς;»

Ή του Χριστού αθλήτρια του απαντά άφοβα:

«Μάθε, βασιλιά, Οτι έμείς γεννηθήκαμε χριστιανοί. Την πίστη στο Χριστό μας την δίδαξαν οι γονείς μας.

Ό Θεός μας πού είναι καί ό μόνος αληθινός καί παντοδύναμος ποτέ δεν μας αρνήθηκε ό,τι κι αν του ζητήσαμε,

γι' αυτό κι εμείς δεν θα τον αρνηθούμε ποτέ.

Μύρια βασανιστήρια κι αν υποφέρουμε θα τα υπομείνουμε με καρτερία για χάρη Του».


Ό Διοκλητιανός, όταν άκουσε τα θαρραλέα λόγια της Πολυχρόνιας, οργίστηκε καί προστάζει να την κτυπήσουν καί στη συνέχεια

να την κατακάψουν με αναμμένες λαμπάδες. Μεγάλος ό πόνος μα ή πίστη καί ή γλυκιά προσμονή του παραδείσου τον εξαφάνιζαν.

Κάποια στιγμή ή μάρτυς ανάφωνεί: «Κύριε Ίησοϋ Χριστέ, δέξου το πνεύμα της δούλης Σου».


"Ετσι ή πιστή καί ταπεινή δούλη του Κυρίου παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια φωτεινών αγγέλων οι όποιοι την έφεραν χαρούμενοι

μπροστά στο θρόνο του Κυρίου από τον όποιο έλαβε τον στέφανο της αιωνίου δόξης.

Το βράδυ οι χριστιανοί παρέλαβαν κρυφά το τίμιο λείψανο της καί το ένταφίασαν δοξάζοντας καί αίνουντες τον Θεόν.



Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ


- Στα χρόνια αυτά αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ό Διοκλητιανός, φοβερός πολέμιος του Χριστιανισμού.

Ό Διοκλητιανός, βλέποντας πόσο γρήγορα διαδιδόταν ή θρησκεία του Ναζωραίου, αποφάσισε να κηρύξει για μια ακόμα φορά

διωγμό ένατίον των χριστιανών.


Απεσταλμένοι του μετέφεραν σε όλη την αχανή αυτοκρατορία την επείγουσα διαταγή.

Όλοι οί διοικητές, μόλις την έλαβαν, προσπάθησαν με περισσό ζήλο να την εφαρμόσουν.

Το ίδιο έγινε καί στην επαρχία της Καππαδοκίας.

Από τους πρώτους χριστιανούς πού συνελήφθησαν ήταν καί ό πατέρας του Γεωργίου.


Ό δεκάχρονος Γεώργιος μαζί με τη μητέρα του παρακολούθησε την δίκη καί την ομολογία του πατέρα του ότι είναι χριστιανός καί ότι

την πίστη του δεν την αλλάζει με τίποτε.

Άκουσε δε τον πατέρα του να άπαντα στον έπαρχο:

«προτιμώ να πεθάνω για την πίστη του Χρίστου παρά να τον αρνηθώ, έστω κι αν μου προσφέρεις, όλα όσα μου έταξες».


"Ακουσε ακόμα από το στόμα του έπαρχου την απόφαση ότι καταδικάζεται σε θάνατο, διότι περιφρόνησε τους Θεούς της Ρώμης.

Στή συνέχεια είδε βάρβαρους στρατιώτες να τον σέρνουν στον τόπο οπού εκτελούνταν οί θανατικές καταδίκες.

Εκεί μπροστά στα μάτια εκατοντάδων ειδωλολατρών που φώναζαν, είδε τον πατέρα του να παραδίδει την αγία του ψυχή

στα χέρια φωτεινών αγγέλων, οί όποιοι την μετέφεραν στο θρόνο του Θεού.


«Ό πατέρας σου, παιδάκι μου, του είπε ή αγία του μητέρα, πήγε κοντά στο θρόνο του Θεού,

εκεί πού τόσο πολύ ποθούσε να ζήσει.

Εμείς μπορεί να μην τον βλέπουμε, αλλά αυτός όμως είναι κοντά μας καί μας φυλάγει από κάθε κακό.

Το σπίτι μας απέκτησε έναν μεγάλο καί ισχυρό προστάτη.


Μακάρι να μας αξιώσει ό Θεός να ομολογήσουμε την πίστη μας καί να προσφέρουμε τη ζωή μας θυσία σ' Αυτόν.

Δεν πρέπει, παιδί μου, να λυπάσαι. γιατί έχασες τον πατέρα σου, μια μέρα καί πάλι θα συναντηθούμε.

Εμείς οι χριστιανοί πιστεύουμε, όπως γνωρίζεις, ότι έχουμε ψυχή αθάνατη καί ότι κάποια μέρα θα αναστηθούμε καί θα ζοϋμε

ατελεύτητα κοντά στο θρόνο του Θεού».



agiosgeorgios57.blogspot

[XAPA]

Η Γερόντισσα Γαλακτία θυμάται την θαυμαστή εμφάνιση του Άη Γιώργη κατά

την διάρκεια της γερμανικής κατοχής!



«Στην Γερμανική κατοχή ο πατέρας μου ήταν όμηρος των Γερμανών μαζί με άλλους επίλεκτους Πομπιανούς.

Δεν έπρεπε να απομακρύνονται πολύ από το χωριό και κάθε Σάββατο μεσημέρι έδιναν «παρών» στην κομαντατούρ.

Ήταν εκεί που ήταν η αστυνομία, δίπλα στον παλαιό ναό του Αγίου Γεωργίου. Εκεί είναι σήμερα κτισμένη η μεγάλη Εκκλησία.


Όταν καθυστερούσαν να επιστρέψουν, η μάνα μου με έστελνε ανήσυχη:

“Πήγαινε παιδί μου να δεις με τρόπο απ’ έξω γιατί αργούν”.

Εγώ πήγαινα και γονάτιζα στον Άη Γιώργη.

Με δάκρυα τον παρακαλούσα για τον αγαπημένο μου πατέρα και όλους τους άλλους.


Κάποτε ένα διακριτικό άγγιγμα στο κεφάλι με ξάφνιασε.

Σήκωσα τα μάτια μου και είδα έκπληκτη ένα νεαρό στρατιώτη με αρχαία στολή. Μου χαμογέλασε και μου είπε:

“Μη φοβάσαι! Η Πόμπια και ο πατέρας σου είναι στα χέρια μου!” έπειτα χάθηκε.

Ήταν ο Άγιος Γεώργιος! Δεν το είπα ποτέ. Το λέω τώρα για δόξα δική Του».


Πηγή: “Γερόντισσα Γαλακτία – Ένα αστέρι πολύφωτο μέσα στο νεοεποχίτικο σκοτάδι” μέρος Β, εκδόσεις Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2021, σελ. 20-21

romioitispolis.gr

[XAPA]

Θαύματα του Αγίου Γεωργίου στον πόλεμο του ’40


Όταν πολεμούσαμε το 1940 στην Αλβανία, εναντίον των Ιταλών, που μας επιτέθηκαν χωρίς κανένα λόγο, συνέβη το εξής θαυμαστό.

Οι τσολιάδες συνέλαβαν μαζί με άλλους Ιταλούς και έναν αξιωματικό αιχμάλωτο.

Οι Έλληνες στρατιώτες του αφαίρεσαν το πιστόλι, τα κιάλια κ.λ.π. Ο Ιταλός αξιωματικός τα παρέδωσε όλα ευχαρίστως.

Παρέδωσε ακόμη και τις φωτογραφίες της οικογενείας του.


Μια μικρή όμως εικόνα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την παραδώσει με κανένα τρόπο. Τελικά του την πήρανε.

Τότε ο Ιταλός αιχμάλωτος ζήτησε να δει τον διοικητή.

Όταν τον συνάντησε του μίλησε με ευγενικό τρόπο και τον παρακάλεσε να του επιστρέψουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

– Αυτή είναι Ορθόδοξη… τι την θέλεις εσύ, ο παπικός, του είπε ο διοικητής.

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός αξιωματικός, όταν οδηγούσα τον λόχο μου εναντίον των Ελλήνων,

δεν μπορούσα με κανένα τρόπο να σπάζω τις γραμμές των.


Κι αυτό συνέβαινε διότι μπροστά από τις γραμμές τους έβλεπα να τρέχει πέρα δώθε και σε όλη την γραμμή του μετώπου,

ένας Καβαλάρης με άσπρο άλογο.

Αυτός μας έφραζε τον δρόμο. Δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε.


Στην οπισθοχώρηση μας όμως βρήκα σε ένα μέρος ένα ερημοκκλήσι. Μπήκα μέσα να προσευχηθώ,

κι εκεί στο τέμπλο βλέπω αυτό το εικονισματάκι.

Ήταν ακριβώς όπως τον έβλεπα στο μέτωπο!

Ήταν ο ίδιος, ο Άγιος, με το άσπρο άλογο που μας εμπόδιζε, και δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε προς την Ελλάδα.

Τότε την πήρα την εικόνα αυτή μαζί μου και από τότε την έχω σαν φυλαχτό επάνω μου.

Σας παρακαλώ να μου την αφήσετε.


Και πράγματι, του την άφησαν.



***




Ο των αιχμαλώτων ελευθερωτής…


Συλλαμβάνεται κάτοικος του Αγίου Γεωργίου Φερών, στην κατοχή, και τον στέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης,

στο Νταχάου της Γερμανίας. Η μάνα του πάει κάθε μέρα και ανάβει το καντήλι του Αγίου Γεωργίου στην Εκκλησία,

που είναι αφιερωμένη στη Χάρη Του. Παρακαλούσε τον Άγιο σαν Ελευθερωτής των αιχμαλώτων να απελευθερώσει τον γιό της.

Τον γιο της τον έζησα από κοντά λόγω της φύσεως του επαγγέλματος μου.


΄Ενα βράδυ εμφανίζεται ο Άγιος στη μάνα και της λέει.

Να μου ανάβεις το καντήλι και εγώ σε αντάλλαγμα θα σου φέρω τον γιό σου στο σπίτι σου.

Πράγματι μετά από δύο μήνες Γερμανοί Αξιωματικοί χτύπησαν βαθιά μεσάνυχτα

την πόρτα του σπιτιού του και άφησαν τον αιχμάλωτο στο σπίτι του, στον Άγιο Γεώργιο Φερών.


Τι είχε συμβεί. Ο Άγιος εμφανίσθηκε στον ύπνο, στον Διοικητή του στρατοπέδου και τον απείλησε:

εάν δεν ελευθερώσεις τον τάδε κρατούμενο θα έχεις να κάνεις μαζί μου !

Ο διοικητής τρομοκρατήθηκε

και με συνοδεία Αξιωματικών από Γερμανία ο κατάδικος (!!!!) έφθασε …..… στο σπίτι του ασφαλής και αβλαβής !!!!

Όλοι το ξέρουν στον Άγιο Γεώργιο Φερών.



iconandlight.wordpress

[XAPA]

"Φύγε" του είπε ο Αη Γιώργης ...


Αυτή την ιστορία, την ακούμπησε ευγενικά στα χεράκια της μνήμης μου, σοβαρός, αξιόπιστος,

ευλαβής- ώριμης ηλικίας- πλοίαρχος, στην Πάτρα, και αφορά τον παππού του.

Ο παππούς, πριν γίνει παππούς- όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται- υπήρξε και παλικάρι εικοσιτριών

περίπου ετών, έγγαμο, ήδη, με τέσσερα τέκνα.


Στην Καταστροφή του 1922, οι Τούρκοι το παλικάρι το αιχμαλώτισαν και το έστειλαν μαζί με άλλους δέσμιους

Έλληνες, στα εξοντωτικά Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού), στα ενδότερα της Ανατολίας, προκειμένου να τους

πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα, κάτω από δαιμονικές συνθήκες - απάνθρωπες .

Τον παππού, τον ονόμαζαν Γεώργιο.

Απλός άνθρωπος του λαού, και ευλαβείτο εξαιρετικά, τον ομώνυμο Άγιο Μεγαλομάρτυρα.

Τον είχε προστάτη του.


Ζούσε από μικρός με χριστιανική συνείδηση, αλλά – ιδιαίτερα- στην επώδυνη φάση της αιχμαλωσίας, βύθισε παθιασμένα

- μέχρι και τα νύχια των χεριών της καρδιάς- στης προσευχής το χοντρό παλαμάρι - κρατώντας - με τη θεία βοήθεια

της επίκλησης του Ονόματος του Ιησού - το κεφάλι του νού, έξω απ’ τα νερά της μαύρης Αβύσσου που ζήταγε να τον πνίξει.


Απελπισία και κακουχία μέχρι θανάτου, σχεδόν, πλην,"μακάριοι οι ελπίζοντες επί Κύριον".

Και ο στρατιώτης - ο εν Μικρασία αιχμάλωτος- Γεώργιος, θερμώς ήλπιζε.

Και εκτενώς, μυστικά προσευχόταν.


Εκεί στον άρρητο ζόφο της οδύνης - της ψυχής και του σώματος- έξαφνα- μέρα, ή βράδυ,

δεν θυμούμαι, αν μου είπε ο καπετάνιος- είδε μπροστά του, με ορθάνοιχτα μάτια- ολοζώντανο- τον Αϊ Γιώργη,

καβαλάρη πάνω σε άλογο, αρματωμένο, όπως οι αγιογράφοι- με σέβας- τον ιστορούνε.


Μαρμάρωσε. Κοίταξε το Γιώργη, για ατέλειωτα δευτερόλεπτα - σοβαρός, φοβερός, μεγαλόπρεπος ο Άγιος - μέσα στα μάτια.

Το βλέμμα Του- Φως, θεόσταλτη αστραπή- έλαμψε ελπιδοφόρα - στου πόνου, τη νύχτα.

Η φωνή του, με επιβλητικότητα κεραυνού, μια -μόνο- λέξη, εκτόξευσε:

- ΦΥΓΕ!

Κι εχάθη απ' εμπρός του.


Ο νεαρός αιχμάλωτος στρατιώτης, ο Γιώργης, συγκινημένος όσο δεν περιγράφεται, αποφασισμένος, πια - για ζωή και για θάνατο -

όρθωσε σαν αετός, της ψυχής τα φτερά, οπλισμένος με θάρρος και ελπίδα ουράνια .


Ψιθύρισε, συνωμοτικά, στους συγκρατούμενους, που βρίσκονταν παραδίπλα:

- Θα πάρω δρόμο!

- Θα λευτερωθώ!

Είδα τον Άϊ Γιώργη, ζωντανό, ολοζώντανο σας λέω- να φύγω- με πρόσταξε!

Θα τον ακούσω!

- Ποιος θά ‘ ρθει κοντά μου;

Μη φοβόσαστε!

Θα μας δώσει βοήθεια!

Θα μας σώσει!



Τον κοίταξαν τρομοκρατημένοι, ξεπνοημένοι, οι άλλοι.

Δυο τρεις, μόνο, τον πίστεψαν και πήραν το ρίσκο να πάνε μαζί του.

Ευθύς, σταυροκοπήθηκαν με δέος, επικαλούμενοι του Τροπαιοφόρου τη Χάρη, και ξεκίνησαν προχωρώντας κατά

την κεντρική πύλη, του - άγρυπνα φυλασσόμενου- τούρκικου στρατοπέδου.


Πέρασαν από κάμποσες ενδιάμεσες μικρότερες πόρτες.

Τις φύλαγαν βαριά οπλισμένοι, κτηνώδεις φρουροί. Και -ω του θαύματος- που αναφωνούν, οι παλιές φυλλάδες -

περνάγαν απαρατήρητοι – αόρατοι, απ' τον κάθε έλεγχο, ενώ ο άγριος φρουρός

έστεκε εκεί, όρθιος, μπροστά τους, με ορθάνοιχτα μάτια- πλην- να τους δεί δεν μπορούσε!


- Θεία δύναμη τους περιφρουρούσε, τους σκέπαζε!

Ούτε τους έβλεπαν, ούτε τους άκουγαν, ούτε τους ένιωθαν...

Η εμπειρία, με λόγια, δεν περιγράφεται.

Οι παρουσίες τους, για τους Τούρκους αόρατες!


- Το πιστεύεις;

- Εδώ που φτάσαμε πιά, με ΔΝΤ που μας έπεσε στο κεφάλι, ό λ α τα πιστεύω, μανδάμ

- μη ρωτάς - τι έγινε, λοιπόν, παρακάτω;


- Περπατούσαν, απλά, προς τη λυτρωτική έξοδο-ανεμπόδιστοι!

Απλώς, δραπετεύσαν, λες και πηγαίναν περίπατο, χωρίς να λυθεί, ούτε ρουθούνι!

Πεζοπορώντας, στη συνέχεια, μέρες και μέρες ατέλειωτες, με πείνα, με χτυποκάρδια, με κινδύνους

για κακό συναπάντημα, με προφυλάξεις , πάντα με αδιάλειπτη προσευχή - ως θώρακα ψυχικής προστασίας

- πάντα προσβλέποντες στη βοήθεια την άνωθεν, κατόρθωσαν κι έφτασαν σώοι, αβλαβείς και ευλαβέστατοι,

με Χαρά μέχρι θανάτου, στα πάτρια εδάφη...


Ο παππούς, Γιώργης, επί χρόνια μετά, ζωγράφιζε με λέξεις και, ξαναζωγράφιζε στα παιδιά,

και στα παιδιά των παιδιών του, τα υπερφυσικά γεγονότα.

Κοσμογυρισμένος καπετάνιος, κι ο Γιώργης ο εγγονός, που μου αφηγήθηκε με συγκίνηση,

του παππού του, τη συγκλονιστική ιστορία...
............................................................................

Γι αυτό σου λέω, λατρεμένο μου... Μην απελπίζεσαι, όταν τα πράγματα, σού φαίνονται δύσκολα.

Εσύ, θα πράξεις ό,τι καλύτερο περνάει απ'το χέρι σου. Η έκβαση των πραγμάτων δεν ανήκει σε σένα.

Αν Εκείνος, θέλει- αν κρίνει- μας δίνει τη λύτρωση από κάθε δοκιμασία με τις μεσιτείες των μεγάλων αγίων,

που Τον αγάπησαν μέχρι θυσίας του τιμίου τους αίματος...


Οι άγιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ζωντανοί! Πιο ζωντανοί απο μένα που σου γράφω, κάθε τόσο, μηνύματα στο μπουκάλι.

Πιο ζωντανοί κι από σένα που τα αλιεύεις στο κυβερνο-πέλαγος...

Όταν φτάνουν τα δύσκολα, μικρό αετόπουλο, τότε ακόμα πιο έντονα, να ενεργείς, με αδιάλειπτη προσευχή και με θεία ελπίδα!

Στο υπογράφω, αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς, εξ εμπειρίας, και λειτουργεί με την αναπόδραστη δύναμη,

που έχουν της Φύσης, οι νόμοι:

Η σωτηρία της ψυχής και του σώματος, για να ανατείλει,

πρέπει - εκ βάθους καρδίας- πρώτα να την πιστέψεις!

Δώσε έμφαση σ' αυτό, και το α ψ ε υ δ έ ς στόμα του Αναστημένου Θεάνθρωπου:


"Ει δύνασαι πιστεύσαι, π ά ν τ α δυνατά τω πιστεύοντι. " (Μάρκου θ΄στ. 23)



Ευανθία η Σαλογραία

agiosgeorgios57.blogspot