Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ ΠΟΤHΡΙ


Υποστήριζέ με, και θέλω σωθή .
και θέλω προσέχει
διαπαντός εις τα διατάγματά Σου.”

(Ψαλμός ριθ΄ 117)


Διηγούνται, πως κάποιος χριστιανός είχε στο σπίτι του και χρησιμοποιούσε, για την ατομική του χρήση,

ένα ποτήρι με σπασμένο το πόδι του, που με κανένα τρόπο δεν μπορούσε να σταθεί

και ήτανε υποχρεωμένος πάντοτε να το κρατάει στο χέρι του.


Όταν τον ρωτούσαν γιατί το έκανε αυτό, ενώ υπήρχαν και άλλα ποτήρια,

απαντούσε πως αυτό του χρειαζόταν να του θυμίζει πως μόνος του,

ήτανε αδύνατο να σταθεί στην πνευματική θέση που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι' αυτόν

και πως έπρεπε να έχει διαρκώς τη συναίσθηση πως, όπως αυτός κρατούσε το ποτήρι στα χέρια του,

έτσι και ο Θεός τον κρατούσε διαρκώς στα χέρια Του, γιατί μονάχος του δεν μπορούσε να σταθεί.


Πάντοτε ο Θεός χρησιμοποιεί αυτούς που φαίνονται πολύ μικροί στα μάτια τους.

Αυτοί διαθέτουν περισσότερο χώρο για να εργασθεί ο Θεός.

Οι "πτωχοί τω πνεύματι" του κόσμου τούτου, θα είναι εκατομμυριούχοι στην αιωνιότητα.

Το μυστικό της πνευματικής δύναμης είναι να ομολογείς την αδυναμία σου.


Αυτοί που με χαρά εμπιστεύονται τα πάντα στα χέρια του Θεού, βλέπουν το χέρι του Θεού σε όλα τα πράγματα της ζωής.

Είναι μεγάλο δώρο, θεϊκό, να έχει ο άνθρωπος συναίσθηση με ταπείνωση,

του πόσο εξαρτημένος απόλυτα είναι από το Θεό,

και να μην κάνει βήμα, χωρίς τέλεια πίστη στο πρόσωπό Του,

με το θέλημά Του πάντοτε πάνω απ' όλα και να λέει:


“Κύριέ μου, είμαι ένα κουτσό ποτήρι, όμως στα χέρια Σου τα δοξασμένα μπορώ κι εγώ να αναφωνήσω

"τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού".

Μη με αφήσεις από κοντά Σου να φύγω μακριά!”



otheosagapiesti

[XAPA]

Κάνοντας το σημείο του Σταυρού διέσχισε την άβυσσο περπατώντας στον αέρα…

Τί πίστη!!!

Το Θαύμα του Στάρετς Θεοδοσίου (Ορλόφ- τότε π. Αχιλά) στον Καύκασο


Το 1960, επί Ν. Χρουστσόφ, τα όργανα της KGB με τη βοήθεια του στρατού χτενίζανε συστηματικά τα βουνά του Καυκάσου

– και πιάστηκαν όλοι εκείνοι που κρύβονταν εκεί, κυρίως μοναχοί και ερημίτες και αποστέλλονταν σε στρατόπεδα

συγκέντρωσης.


Στη δεκαετία του εξήντα ήμουν αξιωματικός του στρατού, είχα εισιτήριο για το κόμμα και ήμουν επικεφαλής ενός μεγάλου

συγκροτήματος ελικοπτέρων, επειδή είχα μεγάλη εμπειρία να πετάω στα βουνά, όπου απαιτείται ειδική ικανότητα από πιλότους.

Στη συνέχεια, στον Καύκασο μού δόθηκε διαταγή να ακολουθήσω με μια ομάδα ελικοπτέρων τους μοναχούς.


Στο θάλαμο διακυβέρνησης του ελικοπτέρου ήμασταν έτοιμοι για όλα.

Παρακολουθούσαμε έντεκα μοναχούς με μαύρη ενδυμασία να ανεβαίνουν στο βουνό.

Λίγο πιο κάτω πίσω από αυτούς ένα πράσινο στρατιωτικό όχημα με αυτοπεποίθηση μετέφερε τους στρατιώτες.


Αξιολογώντας την κατάσταση είπα στον ασύρματο:

– Γη! Εδώ αέρας. Οι μοναχοί κινούνται προς την κορυφή του βουνού.

Στερέωσα αργά το χέρι μου στον μοχλό και πίεσα προς τα κάτω.

Η κορυφή του βουνού ήταν απότομη.

Έχοντας φτάσει εκεί πάνω, δεν θα είχαν πουθενά να πάνε. Εκεί θα τους παγιδεύαμε.


Για δύο ημέρες προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους μοναχούς. Και η προσπάθειά μας είχε φτάσει στο τέλος της.

Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε με τους μοναχούς όταν θα τους πιάναμε. Ναι, τότε δεν με ενδιέφερε. Ακολουθούσα διαταγές.

Εν τω μεταξύ, οι μοναχοί ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού.


Πίσω από αυτούς οι στρατιώτες και τα σκυλιά τούς κυνηγούσαν, και μπροστά τους ένας απύθμενος, τεράστιος γκρεμός.

Η κατάσταση ήταν απελπιστικά κρίσιμη.

Πήγα από την άλλη μεριά και στάθηκα ακριβώς πάνω από τους μοναχούς. Ο άνεμος σαν λεπίδα ξύριζε τα ρούχα και τα μαλλιά τους.


Είδα την απελπισία στα πρόσωπά τους. Μοιάζαν με αγέλη κυνηγημένων λύκων.

Αναβοσβήνοντας τα φώτα έκανα σαφές στους μοναχούς ότι ήμασταν παντού. Οι στρατιώτες, εν τω μεταξύ, πλησίαζαν…

Ξαφνικά κάτι το ασυνήθιστο άρχισε να συμβαίνει από κάτω.

Οι μοναχοί έκαναν έναν κύκλο, κρατώντας τα χέρια, γονάτισαν και άρχισαν να προσεύχονται.


Τότε όλοι σηκώθηκαν και περπάτησαν προς την άκρη της χαράδρας.

“Θα πηδήξουν πραγματικά; Αυτό είναι σίγουρος θάνατος!

Τι, αποφάσισαν, να αυτοκτονήσουν;”, σκέφτηκα με ενόχληση και άρπαξα το walkie-talkie φωνάζοντας:

– Γη! Γη! Μην έρχεστε πιο κοντά, θέλουν να πηδήξουν! Βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού!


– Αέρα, εδώ γη. Περιμένουμε πέντε λεπτά και συνεχίζουμε να κινούμαστε. Δεν έχουμε χρόνο – σύντομα θα σκοτεινιάσει! Αρνητικό.

– Ελήφθη. Τέλος επικοινωνίας.

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου

-Покров Пресвятой Богородицы pokrov_avgustovskaya--mother-of-god-avgustovskaya-201-mother-of-god-avgustovskaya-3

Κοίταζα τους μοναχούς που στέκονταν στην άκρη της χαράδρας.


Και τότε ένας* από αυτούς στάθηκε στη μέση, πήρε δύο ακόμη μαζί του, αγκάλιασε έναν σταυρό, έκανε αργά τρεις φορές

τον σταυρό του και ευλόγησε την άβυσσο.

Στη συνέχεια πήδηξε πρώτος κατ’ ευθείαν στην άβυσσο!

Αλλά για κάποιο λόγο δεν έπεσε, και σαν από θαύμα παρέμεινε κρεμασμένος στον αέρα.


Τα μαλλιά μου σηκώθηκαν στο κεφάλι μου.

Από πάνω, έβλεπα σαφώς ότι ο μοναχός δεν στέκεται στο έδαφος, αλλά κρέμεται στον αέρα!

Στη συνέχεια άρχισε να κάνει αργά βήματα και περπάτησε κατά μήκος του γκρεμού.

Δεν έπεσε στην άβυσσο! Πώς;

Ακολούθησαν και όλοι οι άλλοι μοναχοί και περπατούσαν στον αέρα. Με τη σειρά, σαν αλυσίδα.

Περπατούσαν ήσυχα ο ένας μετά τον άλλο, ανεβαίνοντας, μέχρι όλοι να εξαφανιστούν σε ένα σύννεφο.


Από αυτά που έβλεπα, μπερδεύτηκα, και έχασα τον έλεγχο της διαχείρισης του ελικοπτέρου.

Έχοντας ανάμεικτα συναισθήματα, κατέβασα το ελικόπτερο, το προσγείωσα σε ένα ξέφωτο και άρχισα να κλαίω.

Είκοσι λεπτά αργότερα οι στρατιώτες από το πεζικό έτρεξαν σε μένα.

Συνέχισα να κάθομαι στο πιλοτήριο του ελικοπτέρου, προσπαθώντας να δώσω μια λογική εξήγηση για αυτό που είδα.


Οι στρατιώτες κύκλωσαν το ελικόπτερο και ο παλαιότερος με ρώτησε:

– Σύντροφε κυβερνήτη, πού είναι οι μοναχοί; Σκαρφαλώσαμε στην κορυφή, αλλά δεν ήταν εκεί.

- Πήγανε στον ουρανό!…

Το δυνατό γέλιο του στρατιώτη με μια παρατεταμένη ηχώ ακούστηκε στα βουνά.

Ο συνταγματάρχης με ρωτούσε συνεχώς:

– Εξήγησέ μου, πού εξαφανίστηκαν οι μοναχοί που εντοπίσαμε πριν δύο ημέρες;

Και πώς οδήγησες το στρατό σε λάθος διαδρομή;!

– Εξακολουθείτε να μην πιστεύετε στις εξηγήσεις μου, σύντροφε, είπα στον συνταγματάρχη.


Με βγάλανε από το κόμμα και με μετέφεραν σε υπηρεσία ξηράς.

Αφού έφυγα από το στρατό, βαφτίστηκα και έγινα πιστός.

«ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε»!


Miroslav Manyuk. 12/17/15.



* Ο Μοναχός που έκανε το σημείο του Σταυρού στην άβυσσο ήταν ο Γέροντας Θεοδόσιος (Ορλόφ- τότε π.Αχιλάς) .


iconandlight

[XAPA]

Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου.


Παιδί μου, φοβάσαι;

Να σκέφτεσαι τον Θεό πολύ. Να πηγαίνεις στην εκκλησία, όχι για μένα, για τον Θεό. Να κάνεις ο,τι ικανοποιεί την ψυχή σου.


Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου.

Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν σήμερα να σε ξεδιψάσουν. Η σχέση μας με τον Θεό είναι μια συνεχής πάλη.


Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι.

Να ευχαριστείς τον Θεό που τώρα σου έτυχε αυτό και όχι νωρίτερα, που όπως καταλαβαίνεις, δεν θα μπορούσες να το σηκώσεις.


Η αδυναμία σου, παιδί μου, δεν έχει τόση σημασία πια, αφού ομολογείς αληθινά ότι είσαι αδύναμος.

Είναι η αρχή της νίκης η παραδοχή.


+ μοναχός Μωυσής



Πηγή: ΨΗΓΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

[XAPA]

Η ΑΓΝΩΣΤΗ «ΚΑΛΟΓΡΙΑ» (ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ)


Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Ό συμμοριτοπόλεμος τώρα μαίνεται στην ελληνική ύπαιθρο.

Οί κάτοικοι της Ευρυτανίας καί ορεινής Ναυπακτίας εγκαταλείπουν τα χωριά τους καί προσφεύγουν για ασφάλεια σε άλλα μέρη

της Ελλάδος.


Μαζί τους προσφεύγει καί ή θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Ακολουθεί κι αυτή την τύχη των παιδιών της καί μεταφέρεται από τους μοναχούς του Προύσου στη ακρόπολη της Ναυπάκτου.

Το μοναστήρι παραμένει τελείως έρημο.


Ύστερα από καιρό αρχίζουν οί επιχειρήσεις του στρατού.

Ή ενάτη μεραρχία αναλαμβάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ευρυτανία.

Μερικά τμήματα περνούν από τον Προυσό.

Ορισμένοι αξιωματικοί καί στρατιώτες πλησιάζουν στη σκοτεινή εκκλησούλα της σπηλιάς καί μπαίνουν για να προσκυνήσουν.


Εκεί μέσα αντικρίζουν ένα παράδοξο θέαμα:

Μπροστά το τέμπλο, στ’ αριστερά της ωραίας πύλης, να αναμμένο καντήλι καί μια καλόγρια γονατιστή.

Οί στρατιώτες απορούν.

Πώς ζει αυτή ή μοναχή εδώ,τι στιγμή πού ή Ευρυτανία είναι τελείως έρημη από κατοίκους;

Πώς συντηρείται, τί τρώει, που βρίσκει λάδι για το καντήλι;

Την ερωτούν λοιπόν, κι εκείνη σεμνά καί πονεμένα τους απαντά:


– Παιδιά μου, ζω εδώ μοναχή μου δυόμισι τώρα χρόνια.

Για τη δική μου ζωή δεν χρειάζονται φαγητό καί ψωμί. Μου αρκεί ότι έχω το καντήλι μου αναμμένο.


Οί στρατιώτες, κουρασμένοι από τίς επιχειρήσεις καί βιαστικοί να φύγουν, δεν έδωσαν προσοχή στα λόγια της.

Την επομένη όμως, όταν τα έφεραν πάλι στη μνήμη τους, κατάλαβαν πώς επρόκειτο νια κάτι θαυμαστό.

Κι όταν αργότερα περνούσαν από τη Ναύπακτο, ζήτησαν με επιμονή άδεια από τον διοικητή τους νια να επισκεφθούν

τον μητροπολίτη.


Ό επίσκοπος Ναυπακτίας καί Ευρυτανίας Χριστόφορος τους υποδέχθηκε με αγάπη, κι αφού τους άκουσε συγκινημένος,

έριξε φως στο μυστήριο.

– Ό ναός, τους είπε, πού επισκεφθήκατε, ανήκει στην έρημη τώρα ιερά μονή Προυσιώτισσας, της οποίας ή θαυματουργή εικόνα

βρίσκεται πάνω από δύο χρόνια εδώ, στο παρεκκλήσι της μητροπόλεως μας, στον άγιο Διονύσιο.

Πηγαίνετε να την προσκυνήσετε, καί θα καταλάβετε…


Πήγαν πράγματι καί προσκύνησαν.

Τότε αυθόρμητα στον καθένα δόθηκε ή εξήγηση στην απορία του:

Στήν εικόνα της Θεομήτορος αναγνώρισαν τη μοναχή εκείνη πού συνάντησαν

στο εκκλησάκι της σπηλιάς, ψηλά στον Προυσό!


Πηγή: Ψήγματα Ορθοδοξίας

το «σπιτάκι της Μέλιας»

[XAPA]

Ένας Άγγελος σε Θεία Λειτουργία.


Κάποιος ιερεύς, σε μία αγρυπνία, και ενώ είχε αρχίσει την Προσκομιδή, δυσκολευόταν, τρόπον τινά,

με μόνο το φως ενός κεριού να διαβάζει τα ονόματα...


Ξαφνικά, διαπίστωσε ότι το φως του κεριού, πού ήταν παραπλεύρως,

όλως περιέργως, εγένετο πιο δυνατό! Και τότε αναρωτήθηκε:

-Πώς είναι δυνατόν; Πώς φέγγει περισσότερο τώρα το κερί;


Κι όπως γύρισε το κεφάλι του, βλέπει να στέκεται μπροστά του

στα τρία τέσσερα μέτρα με πολύ σεβασμό και ευλάβεια ένας Άγγελος.

Στην αρχή απολιθώθηκε, μαρμάρωσε στη θέση του και έκανε αρκετή ώρα να συνέλθει.


Αλλά ή παρουσία του Αγγέλου, του γλύκανε την ψυχή κατά τέτοιον τρόπον,

ώστε ή κατάνυξης μέσα του να αυξηθεί πολύ, να απόκτηση ή ψυχή του πολύ μεγάλη γλυκύτητα,

μία, τρόπον τινά, ένωση με την παρουσία του αγίου Αγγέλου.


Και παρόντος του αγίου Αγγέλου, τελείωσε την ιερά Πρόθεση,

είπε το «Ευλογημένη ή βασιλεία...» και άρχισε τη Θεία Λειτουργία.


Ο Άγγελος ήταν πάντοτε παρών, μέχρι πού τελείωσε και την Κατάλυση.

Ο ιερεύς δεν μπορούσε να συγκράτηση την συγκίνηση του, την κατάνυξη και το δέος,

πού τον είχε καταλάβει μπροστά σ' αυτήν την παρουσία,

διότι ήταν ένα γεγονός, πού του συνέβαινε πρώτη φορά στη ζωή του.


Άλλωστε, αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν, δεν ξέρω! πιθανόν να κάνω λάθος,

μια-δύο φορές στη ζωή ενός ευλαβούς και ταπεινού ιερέως.

Ασφαλώς όμως θα υπάρχουν κι άλλοι άγιοι ευλαβέστατοι και χαριτωμένοι κληρικοί παντός βαθμού,

πού έχουν θεϊκές αποκαλύψεις κάπως πιο συχνά! Ό Θεός γνωρίζει...


Ο παππούλης, παρέμεινε στη θέση του. Δεν ξεντύθηκε, κάθισε σε μια καρέκλα μέσα στο ιερό Βήμα και συνεχώς έκλαιγε.

Έκλαιγε και δεν μπορούσε να συνέλθη από την κατάνυξη, το δέος και την συντριβή πού ένιωθε.

Έτσι παρέμεινε για ώρα πολλή απολαμβάνοντας με συγκίνηση και ταπείνωση

όσα βίωσε στη Θεία Λειτουργία με την παρουσία του άγιου Αγγέλου.


Ό διακριτικός και άγιος Γέροντας του με διαβεβαίωσε για την αλήθεια του γεγονότος.

Από τότε ή πίστης του ιερέως αυτού έγινε βράχος ακλόνητος,

αυτός δε με πολύ δέος στην καρδιά, λειτουργούσε πλέον τα πανάχραντα Μυστήρια.



agiosnikolaosengomis

[XAPA]

Μια αγκαλιά και ένα καλό λόγο όλοι το έχουμε ανάγκη..

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος



Μια αγκαλιά και ένα καλό λόγο όλοι το έχουμε ανάγκη..

Μπορείς να με αγκαλιάσεις, πάτερ;


«Πόσα παιδιά νέα σήμερα βλέπουμε που δεν έχουν ένα λόγο καλό από τους γονείς τους…

Και βλέπουμε τα παιδιά μεγαλώνουν και έχουν ανάγκη από ένα γλυκό λόγο.


Μια φορά ήμασταν σ’ ένα σχολείο, μίλησα στα παιδάκια.

Φεύγοντας, μας ακολούθησε ένα παιδί, ένα αγοράκι τρίτη γυμνασίου 15 χρόνων.

Έτσι ήταν λίγο διστακτικό, γύρισα πίσω, λέει: «συγνώμη πάτερ, μπορείς να με αγκαλιάσεις;»

τον αγκάλιασα βέβαια.


Του είπα: «είσαι καλό παιδί, είσαι ένα αγγελούδι, είσαι χρυσό παιδί, τί καλό παιδί που είσαι!»

Και μου λέει: «δεν μπορούσε να μου τα πει ο πατέρας μου πάτερ αυτά τα πράγματα;»

και γέμισαν τα μάτια του και έκλαιγε…

Δεν μπορούμε να πούμε δυο λόγια καλά στα παιδιά μας;

να ξέρετε ότι έχουν ανάγκη οι άνθρωποι τον καλό λόγο..»



simeiakairwn

[XAPA]

Όταν η Θεία Πρόνοια φανερώνεται στον κόσμο και στην καθημερινότητα των ανθρώπων!


Ήταν περασμένη η ώρα την Κυριακή το βράδυ όταν ο ιερέας του ναού αποφάσισε να τηλεφωνήσει

στην πρεσβυτέρα του στο σπίτι για να της πει ότι σε λίγο θα κινήσει για το σπίτι.

Άφησε το τηλέφωνο να χτυπήσει πολλές φορές αλλά εκείνη δεν απάντησε.


Ο ιερέας παραξενεύτηκε αλλά αποφάσισε να τακτοποιήσει κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες προτού ξανατηλεφωνήσει.

Όταν το έκανε ύστερα από λίγα λεπτά, εκείνη απάντησε αμέσως.


«Γιατί δεν απάντησες τη πρώτη φορά;» τη ρώτησε

«Μα δεν χτύπησε άλλη φορά!» του είπε εκείνη.

Δεν έδωσαν παραπάνω σημασία στο γεγονός και ασχολήθηκαν με τα τρέχοντα θέματα της οικογένειας τους.


Την επόμενη μέρα ο ιερέας δέχτηκε ένα τηλεφώνημα στο ναό.

«Μου τηλεφωνήσατε χθες» ακούστηκε μια ανδρική φωνή από την άλλη άκρη του τηλεφώνου

«Εγώ;» ρώτησε ο ιερέας

«Ναι, χτύπησε πολλές φορές αλλά δεν το σήκωσα» απάντησε ο άνδρας


Αμέσως ήρθε στο νου του ιερέα το περιστατικό με τη τηλεφώνημα που έκανε στη πρεσβυτέρα του.

«Α! Ναι!» έκανε ο ιερέας. «Ήθελα να τηλεφωνήσω στη σύζυγό μου και κατα λάθος τηλεφώνησα σε σας!»

«Δεν πειράζει» τον καθησύχασε ο άγνωστος.


«Μόνο θα ήθελα να σας πω με δυο λόγια την ιστορία μου.

Χθες λοιπόν είχα αποφασίσει να δώσω τέλος στη ζωή μου.

Δεν άντεχα να υποφέρω άλλο. Είχα κουραστεί.

Δεν έχει σημασία το πως και το γιατί.


Προτού όμως το κάνω αυτό είχα πει στο Θεό ότι αν δεν θέλει να αυτοκτονήσω, να μου στείλει ένα σημάδι.

Τότε χτύπησε το τηλέφωνο.

Κοίταξα την αναγνώριση κλήσης και έγραφε Αγία Τριάδα.

Μόλις το είδα, μέσα στο πανικό μου και την ένταση της κατάστασης που βίωνα φοβήθηκα να απαντήσω.

Κι έτσι το σημάδι που ζήτησα μου ήρθε μέσα από το τηλεφώνημα σας»!


Ο ιερέας χαμογέλασε και από μέσα του ευχαρίστησε το Θεό για τούτο το δώρο ζωής.

Χάρηκε τόσο πολύ που ήταν εφημέριος του ιερού ναού της Αγίας Τριάδας και το τηλέφωνο της εκκλησίας

ήταν καταχωρημένο στο τηλεφωνικό κατάλογο.


ΠΗΓΗ

vimaorthodoxias

[XAPA]

Oι ψυχές στον ουρανό επικοινωνούν μεταξύ τους;


Kάποτε εἶχα ρωτήσει τόν μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη ἐάν οἱ ψυχές στόν οὐρανό ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους.

Μοῦ εἶχε πεῖ ὄτι τά μέλη τῆς οἰκογένειας βρίσκονται μαζί.


- Μιλοῦν μεταξύ τους, τόν ρώτησα; .

-Ναί, μοῦ εἶπε, ὑμνοῦν καί δοξολογοῦν τόν Θεό.


Οι συγγενείς ή οι φίλοι θα γνωρίζονται στη Βασιλεία του Θεού;

Διηγήθηκε ένας ευσεβής γεωπόνος σχετικά με τον θάνατο του πατέρα του:

«Δόξα τω Θεώ, εξομολογήθηκε και κοινώνησε πριν φύγει.

Όταν έγινε δε και το άγιο Ευχέλαιο, σήκωσε τα μάτια του ψηλά, χαμογέλασε και είπε χαρούμενος:

– Έρχομαι!… έρχομαι!… Σε δύο ώρες έρχομαι!…


Πράγματι, σε δυο ώρες ακριβώς έφυγε.

Κοίταξα το ρολόι.

Τις προηγούμενες μέρες έλεγε στη μητέρα μου:

– Σ’ αυτό το παιδάκι που τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο, δώσε ένα γλυκό, φίλεψέ το.


Η μητέρα μου καταλάβαινε ότι κάτι υπερφυσικό έβλεπε, αν και του έλεγε ότι ήταν το εγγονάκι του, ο Άνθιμος.

Εκείνος όμως απαντούσε ήρεμα και με πλήρη πνευματική διαύγεια:

– Όχι, όχι! Δεν είναι ο Άνθιμος.

Είναι ο Μύρων, ο αδελφός μου!


Ο Μύρων ήταν ένα μικρό αδελφάκι του, που είχε φύγει απ’ αυτόν τον κόσμο μικρούλι.

Μόλις τεσσερισήμισι χρονών!

Τώρα, χαριτωμένο αγγελάκι του Θεού, εστάλη από την αγάπη Του για να χαροποιήσει τον μεγάλο αδελφό του

και να τον συντροφεύσει στοργικά στο μεγάλο ταξίδι προς την αιωνιότητα…».


Πολλοί θέτουν το ερώτημα:

Οι συγγενείς ή οι φίλοι θα γνωρίζονται στη Βασιλεία του Θεού;

Οι Πατέρες της Εκκλησίας απαντούν πως ναι, θα γνωρίζονται.


Η συγγενική αγάπη καθώς και όλα τα αγαθά αισθήματα των ανθρώπων, θα εξαγιαστούν και θα μετατραπούν

σε πνευματική εν Χριστώ Ιησού αγάπη, την τελεία Αγάπη.


Έχουμε πολλές περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο Θεός σε μια ψυχή που πρόκειται να ταξιδέψει κοντά Του στέλνει σεσωσμένα

συγγενικά της πρόσωπα, τα οποία αγαπά, για να συμπαρασταθούν και να χαροποιήσουν την ψυχή κατά την έξοδό της.


Πολλοί βλέπουν τους κεκοιμημένους γονείς τους, αδελφούς κ.λπ. -και το λέγουν- λίγο πριν φύγουν για την αιωνιότητα.

Η ουσιαστική όμως βοήθεια, συμπαράσταση και συνόδευση της ψυχής, καθώς και η προστασία της γίνεται από

τους αγίους Αγγέλους που αποστέλλει ο Ουράνιος Πατέρας.

Μερικές φορές αποστέλλονται και Άγιοι για συμπαράσταση.


Μεγάλη σημασία σ’ αυτή την περίπτωση έχει κατά πόσο έχει ευαρεστήσει τον Θεό ο άνθρωπος με την ζωή του,

αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει το έλεος του μεγάλου Θεού.


Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης Αριζονίτης



psigmataorthodoxias3

[XAPA]

Άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης),

Ομολογία ότι έβλεπε τους Αγίους Δαυίδ και Ιωάννη τον Ρώσο και η διάσωση πιλότου!


Ομιλία Αγίου Ιακώβου (Τσαλίκη) σε κουρά μοναχού:

Γι’ αυτό, άγιε αδελφέ, χάρηκα πάρα πολύ και με το όνομα του Αγίου που πήρες.

Να σ’ ενισχύει, να σε ευλογεί και ιδιαιτέρως ο Όσιος Δαυίδ, που είναι προστάτης στο Μοναστήρι του τετρακόσια πενήντα χρόνια.

Είναι προστάτης και νοικοκύρης!


Διότι, ξέρετε τι λένε οι Άγιοι; Το σπίτι μου!

Ποτέ , όταν βλέπαμε και βλέπουμε τον Άγιο Δαυίδ, τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, δεν λένε η Εκκλησία μου.

Ξέρετε τι λένε; Το σπίτι μου! Να ‘ρθεις στο σπίτι μου να με προσκυνήσεις.


Διότι, όταν, με συγχωρείτε, ένα παλικάρι απ’ το Περιστέρι εδώ στην Αθήνα… είχε πέσει περί το τέλος Ιουλίου ένα αεροπλάνο

και χτύπησε επάνω στον πεύκο, το παλικάρι, λοιπόν αυτό, με συγχωρείτε, δεν έπαθε τίποτε.

Πέρασε, λέει, πάνω από το Μοναστήρι, ένα πολεμικό αεροπλάνο, δεν έπαθε τίποτε!

Αλλά μετά από λίγους μήνες το είπε στην μητέρα του, είκοσι δύο του μηνός Οκτωβρίου το ενενήντα:


«Μητέρα, αν ήξερες, πώς σώθηκα εγώ! Από κάποιον Άγιο σώθηκα».

«Ποιος, παιδάκι μου, Άγιος είναι;».

«Μητέρα μου, είναι στη Βόρεια Εύβοια».


Η μητέρα έκανε προσευχή και βλέπει έναν καλόγερο, έναν Γέροντα και της λέει:

«Εγώ έσωσα το παιδί σου».

«Ποιος είσαι εσύ;».

«Εγώ είμαι ο Όσιος Δαυίδ πάνω από τη Λίμνη της Ευβοίας, και να ρθείτε στο σπίτι μου να με προσκυνήσετε…».


Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης), Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Γέροντος», έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Γέροντος, Λίμνη Ευβοίας.


pemptousia

[XAPA]

Γιατί ζεις έτσι;


Τις ημέρες εκείνες έτυχε να συναντήσω στο ναό έναν εκπληκτικό, νεαρό άνδρα.

Πλησίασε τον αδερφό μου στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και του απεκάλυψε

την ασυνήθιστη ιστορία της μεταστροφής του στο Χριστό.


Στεναχωριόταν πολύ από τις ατελείωτες μετακινήσεις και συζητήσεις που γίνονταν τη στιγμή που οι ιερείς

μεταλάμβαναν στο ιερό και ετοιμάζονταν για την έξοδο στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνήσουν οι πιστοί.

Γιατί όλοι αρχίζουν να πηγαινοέρχονται αυτή την ιδιαίτερη, γεμάτη αδημονία, στιγμή,

όταν ο Κύριος βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα; ρώτησε τον αδελφό μου.


Θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου.

Ζούσα όπως η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων της εποχής μας, μακριά από το Θεό,

μέσα στη διαφθορά, διάγοντας έκλυτη ζωή με οινοποσία και άλλες αμαρτίες.

Όσο κι αν με νουθετούσε και με ικέτευε η μητέρα μου, πιστή γυναίκα, ν’ αφήσω την αμαρτωλή ζωή,

εγώ την αγνοούσα και μόνο γελούσα.


Οι αφηγήσεις της, ότι υπάρχει Θεός και αιώνια ζωή, μου φαίνονταν ανοησίες.

Γελούσα με τις επιπλήξεις της, ζητώντας της να μ’ αφήσει ήσυχο.

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα, επιστρέφοντας στο σπίτι με τη μοτοσυκλέτα,

μετά από την καθιερωμένη βόλτα, είχα ένα ατύχημα και σκοτώθηκα.


Απρόσμενα αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν στον αέρα.

Κοίταζα μ’ έκπληξη το ματωμένο σώμα μου, μην κατανοώντας γιατί ήμουν διπλός, και στεκόμουν και ήμουν ξαπλωμένος.

Αργότερα είδα κόσμο να τρέχει κοντά μου και να προσπαθεί να με συνεφέρει.

Ήρθαν οι πρώτες βοήθειες και οι γιατροί προσπαθούσαν να με γυρίσουν στη ζωή.


Όμως εγώ δεν ήθελα να επιστρέψω στο νεκρό σώμα μου.

Με φορείο μ’ έβαλαν στο ασθενοφόρο και με πήγαν στο νεκροτομείο.

Τη στιγμή εκείνη έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ουρανό.


Ξαφνικά είδα το Ζωντανό Χριστό τόσο πανέμορφο, τόσο ταπεινό και πράο,

μέσα σε πύρινη λάμψη να στέκεται από επάνω μου και να με κοιτάζει.




-Γιατί ζεις έτσι; με ρώτησε ο Κύριος.

Εκείνη τη στιγμή, από το μεγάλο φόβο που κατείχε την αμαρτωλή ψυχή μου, κουβαριάστηκα κι αναφώνησα:

-Κύριε, συγχώρεσέ με!!! και άκουσα την απάντηση…


-Για τις αμαρτίες σου και την ακάθαρτη ζωή σου είσαι άξιος του Άδη.

Όμως οι προσευχές και το κλάμα της μητέρας σου έφθασαν σε Εμένα. Σε συγχωρώ και σε στέλνω πίσω στη γη.

Πήγαινε και μάθε ότι η σωτηρία βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία,

μέσω της μετάνοιας και της Αγίας Κοινωνίας.


Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, αισθάνθηκα πάλι να μπαίνω στο σώμα μου και από τους φοβερούς πόνους,

άρχισα, να βογκώ και να στριφογυρίζω.

Οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι. Αντί για το νεκροτομείο, με μετέφεραν στο νοσοκομείο για εγχείριση. Ο Θεός με επέστρεψε στη ζωή.

Και να, λοιπόν, τώρα θεραπευμένος, με ιδιαίτερη ευλογία έρχομαι στη Θεία Λειτουργία σ’ αυτό το μοναστήρι.


Με φόβο αναμένω πότε θα βγει ο ιερέας με το Άγιο Ποτήριο για να προσκυνήσω το Ζωντανό Θεό,

ο Οποίος μου αποκάλυψε ότι με την Κοινωνία του Αγίου Σώματος και του Αίματος Του,

μπορούμε να σωθούμε και να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.

Να, γιατί με απορία και σύγχυση κοιτάζω τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται ενώπιον του μεγάλου Μυστηρίου,

διαταράσσοντας την ευλογημένη ατμόσφαιρα, όταν πράγματι ο Ίδιος ο Κύριος έρχεται από την Ωραία Πύλη,

προτείνοντας τον Εαυτό Του για τροφή.


Και έβαλε το χέρι του αδελφού μου, σφίγγοντας το σε γροθιά, στο τεράστιο βαθούλωμα που υπήρχε στο κρανίο του,

μετά το χτύπημα με τη μοτοσυκλέτα.

Μ’ αυτό ήθελε ν’ αποδείξει την αυθεντικότητα όλων όσων βίωσε και διηγήθηκε.


Αυτή η αληθινή ιστορία βαθιά μας συγκλόνισε.

Συχνά τη διηγούμαι στα κηρύγματά μου, σαν αληθινή μαρτυρία εκείνης της ανείπωτης Αγάπης,

την οποία έφερε ο Κύριος από τους ουρανούς, καλώντας όλους τους αμαρτωλούς σε μετάνοια,

ώστε ν’ αναγεννηθούν μέσω της Αγίας Κοινωνίας και να έλθουν προς την Αλήθεια.



ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΓΚΑΝ
“ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ”

optiko.net