Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Όποιος νεομάθει δεν γερονταφήνει!


Σε όποιες πράξεις συνηθίζει κανείς από την παιδική του ηλικία,

σε αυτές ευχαριστείται και όταν γεράσει,

είτε καλές είναι, είτε κακές.


Έτσι λέει ο άγιος Γρηγόριος.

Συνήθισε κάποιος από μικρός στην κλοπή: και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα είναι ευχαρίστησή του να κλέβει.

Έστω και αν ατιμάζεται και τιμωρείται και εξευτελίζεται,

αυτός ευχαριστείται στο κακό.


Συνήθισε κάποιος να πίνει από μικρός:

και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα ευχαριστείται να πίνει και να μεθάει,

μολονότι βλέπει ότι η μέθη τον βλάπτει.


Το ίδιο και με το κάπνισμα,

προτιμάει ο καπνιστής να μην φάει, μόνο να μη στερηθεί το τσιγάρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρετές.


Συνήθισε κανείς από μικρός στην Εκκλησία:και όταν γεράσει θα πηγαίνει με ευχαρίστηση.


Συνήθισε να προσεύχεται από μικρός, να εξομολογείται, να κοινωνεί. να είναι ελεήμων;

στα ίδια αυτά θα ευχαριστείται και όταν ενηλικιωθεί και γεράσει.


Μάλιστα η κακία, όταν από μικρός την συνηθίσει κανείς, διπλασιάζεται.



Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Λογγοβάρδας Πάρου († 1980)


pemptousia

[XAPA]

«Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν’ ακούσει και αργός να μιλήσει...»


"...Μια καλή λέξη, τον άλλοτε ακάθαρτο εκείνο ληστή,

τον έκανε καθαρό και άγιο

και τον έβαλε στον Παράδεισο.


και μια λέξη ανάρμοστη,

έφραξε στον Μωυσή, τη γη της επαγγελίας.


Να μην νομίσουμε, λοιπόν, μικρή αρρώστια τη φλυαρία·

γιατί οι φιλοκατήγοροι και φλύαροι,

αποκλείουν τον εαυτό τους από τη βασιλεία των Ουρανών.


Ο άνθρωπος πού έχει κακή γλώσσα, κι αν ακόμη προκόψει στην εδώ ζωή,

όμως εκεί δε θα προκόψει, αλλά θα σκοντάψει,

και θα τον συλλάβουν ως θήραμά τους οι κακές τιμωρίες και θα τον καταστρέψουν.


Σωστά έλεγε κάποιος σοφός,

ότι είναι καλύτερο να πέσεις από ψηλά στο έδαφος, παρά από γλώσσα.


Πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε τον Απόστολο Ιάκωβο, που γράφει:

«Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν’ ακούσει και αργός να μιλήσει...».



Όσιος Ιωάννης Καρπάθιος


proskynitis

[XAPA]

Η Ευχή στην γλώσσα των αγγέλων…


«Πρίν μερικά χρόνια, κάποιος Ἄγγλος γιατρός βαπτίσθηκε Ὀρθόδοξος Χριστιανός

καί ἔμαθε νά λέη τήν Εὐχή “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με” στά ἀγγλικά.


Ἔτσι, ἄρχισε σιγά-σιγά νά τή λέη συστηματικά ὅλη τήν ἡμέρα, μέχρι πού γλυκάθηκε τόσο πολύ,

ὥστε νά ἀφιερώνη σ᾽ αὐτή τήν ἐργασία καί κάποιες ὧρες ἀπ᾽ τή νύχτα.


Μέ τόν καιρό, ὅμως, ὅσο χρόνιζε αὐτή ἡ ἀδολεσχία μέσα στήν ψυχή του,

σέ μία στιγμή ἄρχισε ν᾽ ἀκούη τήν καρδιά του νά κτυπᾶ,

νά πάλλεται, μέ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, ἀλλά… στά ἑλληνικά!


Ὁ ἴδιος μέ ἀπορία τό περιέγραψε περίπου ὡς ἑξῆς:

– Ἀκούω μέσα μου greek (ἑλληνικά): “Γκύριε, Ἰησοῦ Κριστέ, ἐλέησόν με”.

Ἐγκώ λέω μέ τό στόμα english (ἀγγλικά), καί ἡ καρντιά ἀπαντᾶ greek!


Αὐτό τό ἔκτακτο γεγονός τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωσι καί ἀπετέλεσε τήν ἀφορμή νά ἀρχίση νά μαθαίνη τήν ἑλληνική γλῶσσα.

Μάλιστα, κατάφερε νά τή μάθη ἀρκετά γρήγορα, ὥστε νά μελετᾶ πνευματικά βιβλία σχετικά μέ τό θέμα τῆς προσευχῆς.


Ἔτσι, ἡ Εὐχή ἄλλαξε τή ζωή του, ὁδηγώντας τον σταδιακά στήν κάθαρσι ἀπ᾽ τά πάθη καί στό φωτισμό τοῦ νοός.

Ἀλλά καί τό περιβάλλον του δέν ἔμεινε ἀνεπηρέαστο,

καθώς τό παράδειγμά του ἐνέπνευσε πολλούς συμπατριῶτες του νά ἀσπασθοῦν τήν Ὀρθοδοξία.

Κι ὅλα αὐτά, σέ μία χώρα προτεσταντική, χωρίς ἠθικούς φραγμούς καί παραδοσιακές ἀξίες».



~ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

inpantanassis

[XAPA]

«Η Παναγία βλέπει. Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα,

θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς!»


- Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


~ Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή.

Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν,

εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας

και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.


Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια.

Και ψηλά, πολύ ψηλά.

Πάνω-κάτω πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος.

Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη.


Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία.

Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι, νερόβραστο,

ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία

ένατη - μία φορά την ημέρα φαγητό - και μόνο το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο.


Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος,

δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα.

Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.


Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος

και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης.


Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα.

Είχαμε μία μαρμελάδα, κάποιος μας την έστειλε και έλειψε.

Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε!


Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:

«Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα».

Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε;

Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!


Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα.

Πού να πεις τέτοιο πράγμα.

Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;

Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.


Αφού να σκεφτείτε μία φορά, ένα γεροντάκι ήπιε κακάο και πήγε να εξομολογηθεί μετά δακρύων και λέει,

«συγνώμη πνευματικέ, ήπια κακάο. Συγνώμη!».

Θεώρησε τόσο μεγάλη πολυτέλεια ότι ήπιε ένα κακάο.


Τέλος πάντων λέω, Πάτερ, δεν αγοράζουμε μαρμελάδες στη Σκήτη.

Λέει, μα ξέρεις, όλη μέρα πάνω-κάτω πάνω-κάτω θα αρρωστήσουν οι Πατέρες.

Και αλάδωτο! Η μαρμελάδα έχει ζάχαρη μέσα…


Του λέω, κάτσε ευλογημένε, μη στεναχωριέσαι.

Αυτός είχε και τα ιατρικά του φρέσκα και τον έπιασε η μανία να φάνε,

να μη μένουν νηστικοί οι Πατέρες.


Του λέω, κοίταξε, η Παναγία βλέπει.

Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα, θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς.


Απάντηση:

Σιγά τώρα που θα μας στείλει μαρμελάδα!

Ασχολείται με τις μαρμελάδες η Παναγία;

Του λέω, μη λες τέτοια γιατί πολλές φορές εμείς είδαμε την πρόνοια της Παναγίας εδώ.


Σας ομολογώ, εν πάση ειλικρίνεια, την ίδια ώρα, μόλις μιλούσαμε - ήμασταν έξω στην απλωταριά και μιλούσαμε

- χτυπάει το τηλέφωνο.


Εκεί στη Σκήτη κάποιος ερασιτέχνης μοναχός έκανε κάποια τηλέφωνα με τη μανέλα

και επικοινωνούσαν μεταξύ τους τα σπίτια.


Χτυπάει το τηλέφωνο, λέω, απάντησε Πάτερ να δούμε ποιος είναι.

Σηκώνει, ένα γεροντάκι, ο Γέρο Τρύφων, πιο κάτω από μας. Και λέει:


«Πατέρες, μου έστειλαν δύο τενεκέδες μαρμελάδα από το χωριό μου και εγώ δεν τρώγω μαρμελάδα.

Ελάτε να τις πάρετε. Εσείς είστε νέοι να τη φάτε, εγώ τι να την κάνω;»

Έμεινε, κιτρίνισε ο Πάτερ.


Λέω να πας να τη φορτωθείς στον ώμο να τη φέρεις πάνω,

να μάθεις άλλη φορά να μη λες ότι η Παναγία δεν φροντίζει!


Θέλω να πω ότι πρέπει να μάθουμε ότι ο Θεός είναι ζωντανός, δεν είναι νεκρός.

Και ο Θεός δείχνει την παρουσία Του σε αυτούς που έχουν όλη την ελπίδα τους σε Αυτόν.

Γι’ αυτό λέμε στη Θεία Λειτουργία:

«Καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».



apantaortodoxias

[XAPA]

Είναι πάντοτε καιρός να ζητάμε τη χαρά...


Τὶς πρῶτες δεκατέσσερις ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου,

συναζόμαστε οἱ πιστοὶ στὶς ἐκκλησίες κάθε ἀπόγευμα,

γιὰ νὰ τιμήσουμε τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς δύο πολὺ γνωστὲς καὶ ἀγαπητὲς σὲ ὅλους μας Ἀκολουθίες,

τοῦ Μικροῦ καὶ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος·


Ἀκολουθίες ποὺ περιέχουν πλῆθος εὐχαριστήριων καὶ ἱκετήριων ὕμνων πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο,

τοὺς ὁποίους καλὸ θὰ ἦταν ὄχι μόνο νὰ ἀπευθύνουμε στὴν Παναγία, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς μελετοῦμε.



Σ᾿ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τῆς λέμε:

«Χαρᾶς μου τὴν καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα,

τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην ἐξαφανίσασα» (Μικρὰ Παράκλησις, ὠδὴ θ´).


Γέμισε μὲ χαρὰ τὴν καρδιά μου, Παρθένε,

Ἐσὺ ποὺ δέχθηκες μέσα Σου τὸν Χριστό,

ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό,

κι ἔτσι ἐξαφάνισες τὴ λύπη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία.


Μὲ τὸν ὕμνο αὐτὸ τῆς ζητοῦμε νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἀληθινὴ χαρά, αὐτὸ τὸ μεγάλο δῶρο,

αὐτὴ τὴ βαθιὰ ἀνάγκη τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς.


Καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ μᾶς δώσει λίγη χαρά, ἀλλὰ πολλή, ἄφθονη· νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας μὲ χαρά, νὰ πλημμυρίσει

τὸ ἐσωτερικό μας, τὴν ὕπαρξή μας, ὅπως ὅταν γεμίζουμε ἕνα δοχεῖο μέχρι πάνω καὶ δὲν χωράει τίποτε ἄλλο.


Τί πλούσιο αἴτημα! Καὶ πόσο μεγάλη εὐλάβεια καὶ πίστη πρὸς τὸ πάνσεπτο πρόσωπο τῆς Θεομήτορος φανερώνει!


Εἶναι πάντοτε καιρὸς νὰ ζητᾶμε τὴ χαρά, ἰδιαιτέρως ὅμως

- ὅταν μᾶς ἀπογοητεύει ὁ ἑαυτός μας,

- ὅταν μᾶς κουράζει ὁ καθημερινός μας ἀγώνας,

- ὅταν μᾶς καταβάλλουν οἱ θλίψεις καὶ τὰ προβλήματά μας,

- ὅταν μᾶς πικραίνουν οἱ ἄνθρωποι,

- ὅταν μᾶς τρομάζει ἡ πορεία τοῦ κόσμου,

- ὅταν ὅλα γύρω καὶ μέσα μας εἶναι σκοτεινὰ καὶ κινδυνεύουμε νὰ βυθιστοῦμε στὴν ἀπόγνωση καὶ τὴν ἀθεράπευτη θλίψη.


Τότε ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ χαρά·

διότι ἡ χαρὰ εἶναι δύναμη,

εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν πίστη στὸ ἔλεος καὶ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ·

διότι ἡ χαρὰ δίνει φτερὰ στὸν ἀγώνα.


Ἀλλὰ γιατί ζητᾶμε τὴν τέλεια χαρὰ εἰδικὰ ἀπὸ τὴ Θεοτόκο;

Ἡ ἀπάντηση περιέχεται στὸν ὕμνο:

διότι ἐκείνη ἔζησε τὴν πιὸ μεγάλη χαρά.


Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της γιὰ ἐννέα μῆνες,

κυοφοροῦσε ὡς ἄνθρωπο τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ,


ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς», ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό·

εἶναι ἡ αὐτοχαρά, ἡ «αὐτομακαριότης»

(Χρυσόστομος, PG 62, 597)·


δηλαδὴ εἶναι ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐτυχία, εἶναι σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ ἡ χαρά·

δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπέσει ἀπὸ τὴ χαρά·

καὶ δὲν ὑπάρχει χαρὰ ἔξω καὶ μακριὰ ἀπὸ Αὐτόν·

ἀληθινὰ χαρούμενος καὶ εὐτυχισμένος εἶναι μόνο ὅποιος εἶναι

ἑνωμένος μαζί Του, ὅποιος βρίσκεται σὲ κοινωνία μαζί Του.


Αὐτὸν δέχθηκε μέσα της ἡ ἀειπάρθενος Θεοτόκος.

Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε Υἱός της, ἔγινε σπλάχνο της.


Καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὑπερφυοῦς κυοφορίας της,

κατὰ τὴ διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐννέα μηνῶν,

ἦταν σὲ διαρκὴ κοινωνία μαζί Του!


Τί πέλαγος, τί ὠκεανὸς χαρᾶς ἔγινε τότε ἡ καρδιά της!

Ποιὸς μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸν πλοῦτο αὐτῆς τῆς μοναδικῆς ἐμπειρίας της;


Ἀλλὰ τὸ αἴτημα τοῦ ὑμνωδοῦ σημαίνει καὶ κάτι ἄλλο:

ὅτι συνετέλεσε ἐκείνη στὸ νὰ ἐξαλείψει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος τὴ λύπη,

ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία,

καὶ νὰ μᾶς χαρίσει πάλι τὴ χαρά.


Ἐξ αὐτῆς ἐνηνθρώπησε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ,

ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο ἐξασφάλισε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας,

μᾶς ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.


Ἡ ἁμαρτία ἦταν ἡ αἰτία γιὰ τὴν ὁποία χάσαμε τὴ μακαριότητα τοῦ Παραδείσου.

Διὰ τῆς ἁμαρτίας εἰσῆλθε ὁ θάνατος στὴ ζωή μας καὶ ὅλες οἱ θλίψεις.


Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ μόνη αἰτία τῆς δυστυχίας τοῦ ἀνθρώπου.

«Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου, τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν» (Ρωμ. β´ 9).[/color][/b]


Ζητοῦμε ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν τέλεια χαρὰ μὲ δυνατὴ ἐλπίδα ὅτι θὰ μᾶς ἀκούσει,

ὄχι μόνο διότι ἐκείνη ξέρει ἀπὸ χαρά·

ἀλλὰ καὶ διότι συνέβαλε στὸ νὰ μᾶς ξαναχαρισθεῖ αὐτὴ ἀπὸ τὸν Θεό·


καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο: διότι εἶναι Μητέρα τοῦ Λυτρωτῆ μας, καὶ ἑπομένως οἱ πρεσβεῖες της ἔχουν πολλὴ δύναμη.

Τὴν ἀκούει ὁ Κύριος περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον.


Γιατί ὅμως τὴν ἐπέλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ γίνει Μητέρα Του κατὰ τὸ ἀνθρώπινον;

Γιὰ τὴν ὑπερβάλλουσα καθαρότητα καὶ τὴ βαθύτατη ταπείνωσή της.


Ἡ Κυρία Θεοτόκος λοιπὸν δὲν εἶναι μόνο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας,

είναι ἡ ἰσχυρὴ πρέσβειρά μας στὸ θρόνο τοῦ Παμβασιλέως·


εἶναι καὶ τὸ πρότυπό μας, τὸ ἀπλησίαστο μέν, ἀλλὰ πάντως πρότυπό μας.

Μὲ τὴ ζωή της μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ἐμπνέει τὴν καθαρότητα.


Ἡ δὲ ἀληθινή, ἡ βαθιὰ καὶ ἀναφαίρετη χαρὰ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ σὲ ὅσους καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἀχώριστος σύντροφος τῆς ἁγιότητας.


Ἡ θέα τῆς σεπτῆς μορφῆς τῆς Θεομήτορος στὶς ἅγιες εἰκόνες καὶ τὸ ἄκουσμα τοῦ ἱεροῦ ὀνόματός της,

ἂς ἀνανεώνουν πάντοτε μέσα μας τὸν πόθο καὶ τὴν ἀγωνιστικὴ διάθεση

γιὰ τὴ ζωὴ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ·

γιὰ νὰ «πληρώσει»,

νὰ γεμίσει ὁ Κύριος καὶ τὴ δική μας καρδιὰ μὲ τὴ χαρά Του,

διὰ τῶν πρεσβειῶν τῆς ἁγίας Μητρός Του.



Πηγή: osotir.org