Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Από τη στιγμή που γεννήθηκες, έκανες κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;

π.Σάββας Αχιλλέως


Αδελφέ μου, ήθελα να σε ρωτήσω:

Από την ημέρα που γεννήθηκες ως αυτή τη στιγμή που ακούς αυτά τα λόγια,


έχεις κάνει κάτι να δοξαστεί ο Θεός;

Ή έκανες κάτι, να δοξαστείς εσύ ο ίδιος;


Λέει ο Κύριος:

τους δοξάζοντάς με αντιδοξάσω (Α’ Βασ. 2,30).

Θα δοξάσω εκείνους που με δοξάζουν.


Δηλ. εκείνοι που εργάζονται να δοξαστεί το όνομά Μου,

εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ.


Από τη στιγμή που γεννήθηκες,

έκανες κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;


Αν δεν το έκανες, κάνε το από σήμερα αδελφέ μου,

για να σε δοξάσει και σένα ο Θεός και εμέ,


όταν θα μας δικάσει και θα μας στήσει εκ δεξιών Του και θα μας πει:

«ευ δούλε αγαθέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».


Είναι μεγάλο πράγμα αδελφοί μου να εργαζόμεθα προς δόξαν Θεού.

Όχι προς δόξαν δική μας.


Όλοι οι άνθρωποι σήμερα εργάζονται, για να δοξαστούν οι ίδιοι.

Ο ένας παρουσιάζει τα πτυχία του...


Ο άλλος παρουσιάζει τας θέσεις του...

Ο άλλος παρουσιάζει τα κατορθώματά του...


Ο άλλος παρουσιάζει τα πλούτη του...

Ο άλλος παρουσιάζει την εξυπνάδα του...


Ο άλλος παρουσιάζει τη δύναμή του...

Ο άλλος παρουσιάζει την ομορφιά του... κ.ο.κ.


Δεν παρουσιάζουμε τίποτε να δοξαστεί ο Θεός,

να δοξαστούμε εμείς, το εγώ, ο άνθρωπος ο αμαρτωλός.


Το σκουλήκι, το μυρμήγκι, θέλει να υψώνει τη κεφαλήν του πάνω από τον Θεόν...


π.Σάββας Αχιλλέως

proskynitis.

[XAPA]

ΈΝΑΣ ΆΓΙΟΣ ΠΟΥ “ΚΟΙΜΟΤΑΝ” ΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 500 ΕΤΗ ΚΑΙ ΑΙΦΝΗΣ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

ΚΑΙ ΤΡΙΓΥΡΝΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΠΕΘΑΝΕ ΠΟΤΕ…


“Η γερόντισσα Μακαρία Δεσύπρη (+1999) είναι μια οσιακή μορφή της Ορθοδοξίας με παγκόσμια ήδη ακτινοβολία.

Είναι εκείνη η μοναχή που το 1950 με θαυμαστό τρόπο της απεκαλύφθη το μαρτυρικό σκήνωμα του ιερομόναχου Εφραίμ,


που υπέστη 8μηνο βασανιστήριο από τους Τούρκους και εξέπνευσε, στη μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου,

του όρους των Αμώμων Αττικής (σημερινή Νέα Μάκρη) στα 1426.


Διαβάζοντας ο γράφων πρόσφατα το βιβλίο για τη ζωή της (έκδοση της Ι. Μονής) στάθηκε σε ένα θαυμαστό περιστατικό.

Ενόσω η γερόντισσα συναρμολογούσε τα μαρτυρικά οστά του μεγαλομάρτυρος Εφραίμ, κατά τη δική της μαρτυρία

και άλλων παρισταμένων, εξήρχετο αίμα από τα οστά του Αγίου!


Ένα λείψανο που ήταν θαμμένο και άγνωστο στα αττικά χώματα για πάνω από μισή χιλιετία, είναι ολοζώντανο!

Και μάλιστα αναβλύζει και σταγόνες του αγιασμένου αίματός του, το οποίο χύθηκε για τον Χριστό δια χειρών απίστων

και βλασφήμων Αγαρηνών.


Η αναφορά μου στο συγκεκριμένο θαύμα δεν έγινε τυχαία.

Θυμήθηκα τα χρόνια του κορωνοϊού, τότε που υπήρχε έντονη βλασφημία κατά της Θείας Κοινωνίας από πιστούς χριστιανούς

και από απίστους.


Οι δεύτεροι διότι τη θεωρούσαν πηγή μετάδοσης ασθενειών, και οι πρώτοι επειδή αμφισβητούσαν το γεγονός,

πως είναι όντως, το σώμα και αίμα του Χριστού.


Η πλάνη αυτή φυσικά δεν ανήκει μόνο στα χρόνια της πανδημίας, αλλά φαίνεται να είναι διαχρονική μάστιγα, στις συνειδήσεις ακόμη

και ευλαβών χριστιανών, ακόμη και ιερωμένων.


Σκεπτόμενος λοιπόν τη θαυμαστή αιμοβλυσία των οστών του μεγαλομάρτυρος Εφραίμ της Νέας Μάκρης…

αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για τον παντοδύναμο Θεό μας, να μεταβάλλει το κρασί και το ψωμί,


στο ίδιο Του το Σώμα και Αίμα, τη στιγμή που από ξερή και νενεκρωμένη ύλη, όπως είναι τα ανθρώπινα οστά,

μπορεί να αναπαράξει το αίμα του ιδίου σώματος, εν προκειμένω του οσιομάρτυρος Εφραίμ!


Τίς Θεός μέγας ως ο Θεός ημών!!!


Πριν κλείσω το παρόν, θα ήθελα να αναφερθώ στη θαυμαστή γεύση της αθανασίας που αφήνει η αγία Ορθοδοξία μας,

κραυγάζοντας τοιουτοτρόπως περί της μοναδικότητας και αληθείας της.


Διαβάζοντας τη θαυμαστή ανεύρεση των λειψάνων και την καθημερινή θαυματουργική επέμβαση του Αγίου και της οσίας Μακαρίας

στις ζωές των ανθρώπων, χάνεις κυριολεκτικά τον προσανατολισμό των σωματικών και πνευματικών σου αισθήσεων ανάμεσα

στο τώρα και στο επέκεινα, στο νυν και στην αιωνιότητα.


Ένας Άγιος που “κοιμόταν” για πάνω από 500 έτη και αίφνης αυτοαποκαλύπτεται και τριγυρνά ανάμεσά μας

σαν να μη πέθανε ποτέ.

Άραγε όμως θα μπορούσε να είναι ποτέ νεκρός κάποιος,

που είναι ενωμένος με την όντως ζωή, τον Χριστό; (Ιω. 11:25-26)



Κ. Ν. Λάρισα, 5/7/2024 (Του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου).


amfoterodexios

[XAPA]

«Σε τρεις περιπτώσεις οι άγγελοι θυμιάζουν και μυρώνουν τους εκλεκτούς του Θεού..»


~ Κάποιο πρωινό, ο Όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός (9ος – 10ος αι.), καθισμένος σε μια γωνιά,

άκουγε το πνευματικό του παιδί τον Επιφάνιο, που διάβαζε έναν λόγο του Μεγάλου Βασιλείου.


Όσην ώρα διαρκούσε η ανάγνωση, ξεχυνόταν μια ευωδία σαν από πολύτιμα αρώματα.

Όταν τέλειωσε η ανάγνωση, χάθηκε και η ευωδία. Έκπληκτος ο Επιφάνιος στράφηκε προς τον όσιο:


-Εξήγησέ μου σε παρακαλώ, τι ευωδία ήταν αυτή;

Κι ο όσιος, επειδή είχε δει αυτόν που σκορπούσε την ευωδία, αποκρίθηκε:

-Άγγελοι Κυρίου είχαν συγκεντρωθεί εδώ, παιδί μου.


Ένας μάλιστα θέλοντας να τιμήσει τα λόγια του Αγίου Πνεύματος, θυμίαζε γύρω μας χαρούμενος.

Η έκπληξη και η απορία του Επιφάνιου κορυφώθηκαν. Ο όσιος λοιπόν, συνέχισε πιο αναλυτικά:


-Σε τρεις περιπτώσεις οι άγγελοι θυμιάζουν και μυρώνουν τους εκλεκτούς του Θεού.


Πρώτον, όταν διαβάζουν τα ιερά βιβλία, οπότε τους κυκλώνουν για να ακούσουν και αυτοί.


Δεύτερον, όταν προσεύχονται και συνομιλούν με τον Θεό, οπότε συμπροσεύχονται και εκείνοι με πόθο.


Τρίτον, όταν υπομένουν για την αγάπη του Θεού κόπο, πόνο και τιμωρίες, οπότε τους μυρώνουν

και τους παρακινούν στον αγώνα της ευσέβειας.


Για την τελευταία περίπτωση θα σου πω την ακόλουθη ιστορία:

» Κάποτε ο παραβάτης Ιουλιανός, ξεκινώντας να πολεμήσει τους Πέρσες, κατέβηκε στη Δάφνη (προάστιο της Αντιόχειας)

για να θυσιάσει στο θεό Απόλλωνα. Ήθελε να πάρει χρησμό για την έκβαση του πολέμου.


Ο δαίμονας όμως, που κατοικούσε στο άγαλμα, δεν μπορούσε να δώσει χρησμό,

γιατί βρίσκονταν εκεί τα λείψανα του αγίου ιερομάρτυρος Βαβύλα και των τριών νηπίων.


» Ο παραβάτης διέταξε τους Αντιοχείς να τα μετακομίσουν άφοβα.

Τότε εκείνοι σήκωσαν τη σορό των αγίων και βάδιζαν ψάλλοντας:


«Αισχυνθήτωσαν πάντες οι προσκυνούντες τοις γλυπτοίς, οι εγκαυχώμενοι εν τοις ειδώλοις αυτών».

» Όταν τ’ άκουσε αυτά ο βασιλιάς, διέταξε οργισμένος να συλλάβουν όσους ακολουθούσαν τη λιτανεία.


Ανάμεσά τους συνέλαβαν και έναν έφηβο 15 χρονών, που λεγόταν Θεόδωρος.

Τον παρουσίασαν στον βασιλιά, κι εκείνος πρόσταξε να τον κρεμάσουν σ’ ένα ξύλο και να του ξεσχίζουν τις σάρκες.

Έτσι κρεμασμένος υπέφερε πολλά βασανιστήρια. Όταν βράδιασε τον κατέβασαν και τον έριξαν στη φυλακή.


» Έμεινε εκεί μερικές μέρες, μέχρι που έλαβαν την είδηση πως ο βασιλιάς σκοτώθηκε στον πόλεμο.

Τότε ελευθερώθηκε ο Θεόδωρος και γύρισε στο σπίτι του.


«Αγαπημένε μας Θεόδωρε», τον ρωτούσαν εκεί συγγενείς και φίλοι,

«τι ένιωθες όταν σε ξέσχιζαν κρεμασμένο στο ξύλο»;


» Εκείνος τους αποκρίθηκε: «Στην αρχή υπέφερα με δυσκολία τον πόνο.

Ύστερα όμως παρουσιάστηκαν μπροστά μου τέσσερις νέοι με όμορφα πρόσωπα και κατάλευκες στολές.

Ο ένας κρατούσε μια λεκάνη αστραφτερή. Ο άλλος χρυσό μυροδοχείο με μύρο σαν ροδέλαιο.


Οι άλλοι δύο κρατούσαν λευκά σεντόνια διπλωμένα στα τέσσερα. Ο ένας άδειασε το μύρο στη λεκάνη και,

καθώς εκείνο εξατμιζόταν, ένιωθα σε κάθε εισπνοή να σκορπίζεται η ευωδία του σε όλα μου τα μέλη


και να εξουδετερώνει τους φρικτούς πόνους. Ύστερα, ο ένας έβρεχε το πανί στη λεκάνη

και το έβαζε στο πρόσωπό μου πολλή ώρα, ώστε με την ηδονή εκείνη να ξεχνάω τους πόνους.


Όταν το έπαιρνε ο πρώτος, ήταν ο άλλος έτοιμος και έβαζε το δικό του.

Αυτό συνεχιζόταν μέχρι που με κατέβασαν οι δήμιοι από το ξύλο.


Τότε όμως έφυγαν οι άγγελοι από κοντά μου και λυπήθηκα, γιατί στερήθηκα εκείνη τη γλυκύτατη ηδονή.

Ήθελα να βασανιζόμουν ακόμη..»


από το βιβλίο: «Εμφανίσεις και Θαύματα των αγγέλων» – Ιερά Μονή Παρακλήτου (Ωρωπός Αττικής 2004)



simeiakairwn

[XAPA]

Παρατείνεται και σήμερα η ζωή μας. Κάτι να κερδίσουμε πριν σχολάσει το πανηγύρι...


Είδαμε και σήμερα τον ήλιο.

Είμαστε και σήμερα στη ζωή. Δόξα Σοι ο Θεός!


Σηκωθήκαμε από τον ύπνο, έχουμε τον αέρα, τον ήλιο, τ' αγαθά του Θεού!

Παρατείνεται και σήμερα η ζωή μας.


Κάτι να κερδίσουμε πριν σχολάσει το πανηγύρι, κάτι να ψωνίσουμε,

κάτι να προσθέσουμε στον πλούτο της ψυχής μας.


Και τί άλλο; Τη Βασιλεία του Θεού που βιάζεται.

Όλα τ' άλλα θα λογιστούν φθαρτά και πρόσκαιρα.


Όσιος Παναής της Λύσης (♰ 30 Δεκεμβρίου 1989)


proskynitis

[XAPA]

Η Σιωπή μέσα μας.


Ακολουθεί απόσπασμα απο το εξαιρετικό βιβλίο του Ηλία Λιαμή :''Ψίθυροι των αγγέλων''


......Εύκολα γίνεται πικρή η ματιά σου, μπροστά στην αδυναμία των ανθρώπων.

Το μυαλό σου σκορπίζεται εύκολα στην παρατήρηση των άλλων.


Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νου σου.

Δεν έχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος.


Θα συνηθίσεις να διακρίνεις αμέσως τα λάθη των άλλων, αλλά θα το πληρώσεις με μεγάλη μοναξιά.

Συνάμα, λίγο λίγο, θα χάνεις την παιδική σου ματιά, μέχρις ότου να ξεχάσεις εντελώς,


πως όλοι λαχταράμε το καλύτερο και προδινόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Όσο αυτό το ξεχνάς, τόσο και πιο άτεγκτος θα γίνεσαι για τους γύρω σου.


Θα βροντοφωνάζεις πάντα το σωστό ,

αλλά θα βλέπεις έκπληκτος πως οι άνθρωποι θα φεύγουν από κοντά σου.


Είναι, γιατί τους δίνεις άτεγκτη δικαιοσύνη κι αυτοί λαχταράνε τη συγνώμη.

Φωνάζεις πολύ κι αυτοί λαχταράνε λίγη σιωπή..........


........Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του.

Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα.


Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα

θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο.


Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν'ανεβάζεις τον εαυτό σου σ'ένα θρόνο ψηλό κι απο κει να μετράς τους πάντες

και τα πάντα με το δικό σου μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ!


Η σιωπή όμως...η σιωπή! Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν'ακουστεί η φωνή του Θεού.

Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο

με το δικό Του μέτρο.


Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου. Και δυό φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού.

Πού να βρείς μετά διάθεση και θάρρος ν'ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων!


Γι'αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο.

Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο:


Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όρια σου,

θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα.


Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στην συκοφαντία..........



vimaorthodoxias

[XAPA]

Διάλογος ἑνός ζητιάνου καί ἑνός διάσημου θεολόγου

- τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς



Ἡ ἀποδοχή μέ εὐχαριστία τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

"ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ ΧΡΙΣΤῼ Τῼ ΘΕῼ ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ"



«Στο βιβλίο του αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς υπάρχει ένας διάλογος ενός ζητιάνου μέ ένα διάσημο θεολόγο.


Ο θεολόγος επί οκτώ έτη ακατάπαυστα παρακαλούσε το Θεό να του φανερώσει κάποιον άνθρωπο,

που θα μπορούσε να του δείξει τον πιό σίγουρο δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών.


Κάποια μέρα που έφθασε στο αποκορύφωμα της προσευχής άκουσε μιά φωνή

«Πήγαινε και στην έξοδο της Εκκλησίας θα βρεις τον άνθρωπο που ζητάς».


Πηγαίνει βιαστικά στην Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο μέ κουρελιασμένα ρούχα

και πληγωμένα γόνατα και τον χαιρετά.


- «Καλό καί ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα».

- «Ποτέ δέν είχα κακό καί δυστυχισμένο πρωινό». (ο άλλος εν αμηχανία διορθώνει)


- «Είθε να σου στείλει ο Θεός κάθε αγαθό»!

- «Ουδέποτε μου εστάλη κάτι μη αγαθό»!

(ο θεολόγος παραξενεύεται και του λέει)


- «Τι συμβαίνει με σένα, γέροντα; Εγώ σου εύχομαι κάθε ευτυχία».

- «Μά ποτέ δέν είμαι δυστυχής. Ζω σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Γιά το ζυγό που μου έδωσε ο Θεός ποτέ δεν δυσανασχέτησα

και είμαι πάντοτε ευχαριστημένος».


- «Από που ήλθες εσύ, γέροντα, εδώ»;

- «Από τον Θεό».


- «Και που Τον βρήκες»;

«Εκεί που Τον άφησα στην αγαθή θέληση».


- «Ποιός είσαι, γέροντα, και σε ποιά τάξη ανήκεις»;

- «Οποιος κι αν είμαι, είμαι ικανοποιημένος μέ την κατάστασή μου,

γιατί βασιλεύς είναι αυτός που κυβερνά και διευθύνει τον εαυτό του».


Ο θεολόγος αποδέχθηκε τελικά πως ο δρόμος του ζητιάνου ήταν ο μόνος σίγουρος για τον Ουρανό,

δηλ. η τελεία παράδοση στό θέλημα του Θεού»



apantaortodoxias

[XAPA]

“ Άμα μας ξεχνάτε, πέφτουμε χαμηλά”


Πόσο απαραίτητο είναι να προσευχόμαστε και να κάνουμε στην Εκκλησία τα μνημόσυνα για τις ψυχές των κεκοιμημένων,

το αποδεικνύουν και τα ακόλουθα δύο περιστατικά.

Τα διηγήθηκαν δυο ευσεβείς και καλλιεργημένες προσκυνήτριες από γειτονικό χωριό. Η μία είπε:


“Πάνω στον χρόνο που κοιμήθηκε η μητέρα μου, λησμόνησα την ημέρα που έπρεπε να γίνει το μνημόσυνο.

Το βράδυ την είδε στον ύπνο της η κόρη μου ( η εγγονή της ) και της είπε με παράπονο και στενοχωρημένη:

- Πες στην μάνα σου, γιατί με ξέχασε; Ούτε ένα κερί; Εγώ την άφησα στο πόδι μου. Όταν μας ξεχνάτε , πέφτουμε χαμηλά!


Πράγματι, η μητέρα μου φρόντιζε πολύ τα καθήκοντά της έναντι των κεκοιμημένων.

Την άλλη μέρα, όταν άκουσα το μήνυμά της από το στόμα της κόρης μου, αμέσως έβρασα σιτάρι

και το πήγα στην Εκκλησία να μνημονευθή”.


Η άλλη κυρία είπε κάτι σχετικό:

“Λησμόνησα να κάνω τα χρυσά κόλλυβα για την μητέρα μου.

( Στην Ρούμελη “χρυσά κόλλυβα” λένε τα κόλλυβα που γίνονται το Σάββατο της εβδομάδας της Πεντηκοστής,

όπου τελειώνει η αναστάσιμη χάρι που δίδεται στις ψυχές των κεκοιμημένων, σύμφωνα με παράδοση της Εκκλησίας μας. ) .


Το βράδυ την βλέπω στον ύπνο μου ότι στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και μ’ ένα κουτάλι έτρωγε κόλλυβα

από ξένα πιάτα που ήσαν τοποθετημένα εκεί.


- Καλέ μητέρα, τρως ξένα κόλλυβα; Την ρώτησα .

Κι εκείνη απάντησε:

- Τι να κάνω, κόρη μου, αφού δεν μου έφτιαξες εσύ;

Το παράπονό της μ’ άγγιξε στην καρδιά. Από τότε ποτέ δεν παρέλειψα τα καθήκοντά μου έναντι των κεκοιμημένων.”





“Τι να κάνω θειά; Ψάχνω να βρω δυό σπυριά σιτάρι να φάω!”


Σ’ ένα χωριό της Ρούμελης έφυγε για τον Ουρανό ένας αρκετά νέος άνθρωπος.

Όταν ήρθε ο καιρός να γίνει το μνημόσυνο των σαράντα ημερών, για να τιμήσουν, όπως νόμιζαν τον νεκρό,

παρήγγειλαν οι συγγενείς τον δίσκο των κολλύβων σ’ ένα καλό ζαχαροπλαστείο της γειτονικής πόλεως.


Κι εκεί, για να ευχαριστήσουν τους πελάτες τους, και τι δεν έβαλαν επάνω στον δίσκο!

Ζαχαρένια στολίδια και λουλούδια, ζάχαρες, κρέμες κ.λ.π. Όλα, εκτός από σιτάρι!


Έγινε το μνημόσυνο και το βράδυ μία θεία του κεκοιμημένου τον είδε στον ύπνο της,

να πετάει με αγανάκτηση επάνω απ’ τον δίσκο όλα αυτά τα περιττά στολίδια.


- Κώστα μου! Του είπε, γιατί πετάς τα στολίδια από τον δίσκο σου;

Τότε εκείνος την κοίταξε αυστηρά και της είπε:

- Τι να κάνω, καημένη θειά; Ψάχνω να βρω δυο σπυριά σιτάρι να φάω!


Ας το λάβουμε υπ’ όψιν μας αυτό, διότι τα κόλλυβα πρέπει να γίνονται με σιτάρι. Ο στολισμός ας είναι λιτός.

Ο Κύριος είπε:

“ ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει,

ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει” (Ιωάν. 12,24 ) .



Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
ΔΩΡΙΔΑ 2009

talantoblog

[XAPA]

Πῶς νὰ φερόμαστε σὲ δύσκολα παιδιὰ

– Αγίου Παισίου τὁυ Ἁγιορείτου


(Ἐπιστολὴ γραμμένη ἀπὸ τὸν γέροντα Παΐσιο σὲ μιὰ οἰκογένεια ποὺ ἦταν πολὺ πιστή,

μορφωμένη κοινωνικὰ καὶ πνευματικά, καὶ βρισκόταν σὲ ἀπόγνωση,

λόγω τῆς συμπεριφορᾶς τῆς κόρης τους).


Ἀγαπητέ μου ἀδελφὲ «Χαῖρε ἐν Κυρίῳ.

Σχετικὰ μὲ τὸ παιδί σας πού μοῦ γράφετε,

ἔχω τὴ γνώμη ὅτι μία αὐστηρὴ στάση θὰ τὸ κάνη πολὺ χειρότερα.


Νὰ τοῦ λέτε τὸ καλὸ μὲ καλὸν τρόπο καὶ νὰ μὴν τὸ πιέζετε μετά,

ἀλλὰ νὰ δείχνετε ὅτι στενοχωρεῖσθε γιὰ τὸν δρόμο ποὺ τραβάει,

(πράγμα ποὺ θὰ φαίνεται μόνο του, γιατί οὔτε ἡ χαρὰ κρύβεται οὔτε καὶ ἡ στενοχώρια).


Θὰ κάνετε ἐσεῖς τὸ καθῆκον σας μὲ τὶς συμβουλὲς καὶ μετὰ νὰ τὸ ἐμπιστευθῆτε στὸν Θεό.

Νομίζω ὅτι περισσότερα ἀποτελέσματα θὰ φέρη, ὅταν ὁ πόνος ἀξιοποιηθῆ στὴν προσευχή,

παρὰ νὰ πονᾶτε γιὰ τὶς ἀταξίες τοῦ παιδιοῦ ἐπιμένοντας,

γιατί τὸ παιδὶ τώρα εἶναι ἀναστατωμένο ἀπὸ τὴν σάρκα

καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ πονηροῦ, γιατί τοῦ ἔδωσε δικαιώματα.


Μπόρα εἶναι καὶ θὰ περάση.

Μὴν στενοχωρεῖσθε, θὰ συνέλθη ἀργότερα.


Οὔτε καὶ νὰ τὸ πάρετε κατάκαρδα, ποὺ θὰ χάση τὴν ἁγνότητά του καὶ τί θὰ γίνη μετά,

γιατί οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας ἔχουν ἄλλο τυπικό, τὴν ἁμαρτία τὴν ἔκαναν μόδα.


Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήση.

Κοιτάξετε ὅσο μπορεῖτε νὰ μὴν τὸ ἀποπαίρνετε, ὅπως ἀνέφερα,

γιὰ νὰ μὴν κόψη τὸ σκοινὶ καὶ φύγη ἀπὸ τὴν οἰκογένεια,

γιατί θὰ συνέλθη μετὰ καὶ δὲν θὰ θέλη νὰ πλησιάση ἀπὸ ἐγωισμό, ὁπότε θὰ χαθῆ τελείως…


…Νὰ κάνετε ἕνα μικρὸ διάστημα ὑπομονή, νὰ παραβλέπετε τὶς ἀταξίες της,

νὰ σᾶς πλησίαση λίγο περισσότερο

καὶ τότε νὰ βρῆτε καμιὰ ἀφορμὴ μὲ τρόπο νὰ τὴν συμβουλέψετε…


Πάντως μὴ στενοχωρεῖσθε, δὲν θὰ ἀφήση ὁ Θεός,

οὔτε καὶ τὶς ἁμαρτίες τῶν παιδιῶν τῆς ἐποχῆς μας (τώρα) θὰ τὶς κρίνη τὸ ἴδιο

μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν παιδιῶν τῆς δικῆς μας (τότε, παλιότερης) ἐποχῆς.


Εὔχεσθε, καὶ ἐγὼ θὰ εὔχομαι, καὶ ὁ καλὸς Θεὸς νὰ βοηθήση καὶ τὸ παιδί σας

καὶ ὅλα τὰ παιδιά σας καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου.


Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ



Από το περιοδικό: Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου – Ὁ ἀσκητὴς καὶ ἱεραπόστολος (1884-1980), Τεῦχος 25, 2009.


ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ – orp.gr

[XAPA]

Υπερηφάνεια - Ιστορία από το Γεροντικό


Ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγίου Παχωμίου



Ὁ μέγας Παχώμιος χαιρόταν πολύ, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ μαθητής του Θεόδωρος ἦταν σὲ ὅλα συνετός,

καὶ ὅτι, μολονότι νέος, ὄχι μόνο δὲν εἶχε τὴν (ἀνώριμη) σκέψη τῶν νέων,

ἀλλὰ στήριζε στὴν ἄσκηση καὶ ἄλλους, τοὺς πιὸ ἀδύνατους.


Καθὼς λοιπὸν εἶχαν συνήθεια νὰ συγκεντρώνονται ὅλοι (οἱ μοναχοί) κάθε βράδυ σ᾿ ἕνα σημεῖο τῆς μονῆς

καὶ ν᾿ ἀκοῦνε τὴ διδαχὴ τοῦ μεγάλου (Παχωμίου), (κάποια φορά), ὅταν ὅλοι εἶχαν μαζευτεῖ γι᾿ αὐτό,

προστάζει ἐκεῖνος τὸ Θεόδωρο - νέον, ὅπως εἴπαμε, ὄχι πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν

- νὰ κηρύξει στοὺς ἀδελφοὺς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.


Κι αὐτὸς ἀμέσως, χωρὶς καμιὰ ἀντιλογία ἢ παρακοή, ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ τοὺς εἶπε πολλὰ ὠφέλιμα.

Μερικοὶ ὅμως ἀπὸ τοὺς γεροντότερους, βλέποντας αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, δὲν θέλησαν νὰ τὸν ἀκούσουν.


«Θὰ μᾶς διδάξει αὐτὸς ὁ ἀρχάριος;», εἶπαν μεταξύ τους.

«Δὲν θὰ τὸν ἀκούσουμε!».

Ἄφησαν λοιπὸν τὴ σύναξη κι ἔφυγαν ὁ καθένας γιὰ τὸ κελλί του.


Ὅταν τέλειωσε ἡ διδασκαλία, ὁ μέγας (Παχώμιος) ἔστειλε καὶ τοὺς κάλεσε.

Καὶ μόλις ἦρθαν, τοὺς ρώτησε:...

- Γιὰ ποιὸ λόγο ἀφήσατε τὸ κήρυγμα καὶ φύγατε γιὰ τὰ κελλιά σας;


- Καλά, ἀποκρίθηκαν, ἔβαλες ἕνα παιδὶ νὰ κάνει τὸ δάσκαλο σὲ τόσους γέροντες,

ποὺ πέρασαν μία ζωὴ μέσα στὸ μοναστῆρι;



Ὅταν τοὺς ἄκουσε (ὁ ὅσιος), σκυθρώπιασε καὶ ἀναστέναξε βαθιά.

- Ξέρετε, εἶπε, ἀπὸ ποῦ ἄρχισαν νὰ μπαίνουν τὰ κακὰ στὸν κόσμο;

- Ἀπὸ ποῦ; ρώτησαν ἐκεῖνοι.

- Ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια!


Ἐξαιτίας της «ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος, ὁ πρωὶ ἀνατέλλων» καὶ «συνετρίβη εἰς τὴν γῆν» (Ἡσ. 14:12).

Ἐξαιτίας της κατοίκησε μαζὶ μὲ τὰ θηρία καὶ ὁ βασιλιὰς τῆς Βαβυλῶνας Ναβουχοδονόσορ (Δαν. 4:25-30).


Ἢ μήπως δὲν ἀκούσατε τί λέει ἡ Γραφή, ὅτι «ἀκάθαρτος παρὰ Θεῷ πᾶς ὑψηλοκάρδιος» (Παροιμ. 16:5),

καὶ ὅτι «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» (Λουκ. 14:11);


Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν τὰ λογαριάσατε αὐτά, νικηθήκατε ἀπὸ τὸ διάβολο καὶ χάσατε ὅλη σας τὴν ἀρετή,

γιατὶ ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι μητέρα καὶ ἀρχὴ ὅλων τῶν κακῶν.


Φεύγοντας, δὲν ἀπομακρυνθήκατε ἀπὸ τὸ Θεόδωρο, ἀλλὰ χωριστήκατε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,

καθὼς στερηθήκατε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.


Εἶστε πραγματικὰ ἀξιολύπητοι. Πῶς δὲν καταλάβατε, ὅτι ὁ σατανᾶς ἦταν ποὺ σᾶς παρακίνησε

νὰ φτάσετε σ᾿ αὐτὸ (τὸ κατάντημα;)


Ὤ, τί παράδοξο! Ὁ Θεὸς «ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρις θανάτου» (Φιλιπ. 2:8) γιὰ μᾶς,

κι ἐμεῖς, ἂν καὶ ἀπὸ τὴ φύση μας ταπεινοὶ ἔχουμε ἔπαρση!


Ὁ ἀπὸ τὴ φύση Του ὑψηλὸς καὶ ἄπειρος,

ποὺ μὲ τὸ βλέμμα Του καὶ μόνο μπορεῖ νὰ κατακάψει τὰ πάντα,

ἔσωσε τὸν κόσμο μὲ τὴν ταπείνωση,

κι ἐμεῖς, ποὺ εἴμαστε χῶμα καὶ στάχτη καὶ ἀκόμα πιὸ τιποτένιοι ἀπὸ αὐτά,

φουσκώνουμε ἀπὸ ὑπερηφάνεια,

ἀγνοώντας ὅτι καταποντιζόμαστε ἔτσι στὰ κατάβαθα τῆς γῆς.


Δὲν εἴδατε ἐμένα, μὲ πόση προσοχὴ παρακολουθοῦσα (τὴν ὁμιλία τοῦ Θεόδωρου;)

Σᾶς βεβαιώνω, ὅτι ἐγὼ πάρα πολὺ ὠφελήθηκα ποὺ τὸν ἄκουσα.


Γιατὶ δὲν τοῦ ἐπέτρεψα νὰ σᾶς κηρύξει γιὰ νὰ σᾶς δοκιμάσω,

ἀλλὰ γιατὶ ἤθελα κι ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ὠφεληθῶ.

Πόσο περισσότερο λοιπὸν ἐσεῖς ἔπρεπε νὰ τὸν ἀκούσετε μὲ πολλὴ ταπεινοφροσύνη;


Ἀλήθεια σᾶς λέω, ὅτι ἐγώ, ὁ ἐν Κυρίῳ πνευματικὸς πατέρας σας, ἤμουν κρεμασμένος ἀπ᾿ τὸ στόμα του,

σὰν νὰ μὴ γνώριζα τὴ δεξιὰ καὶ τὴν ἀριστερὴ (στράτα).


Σᾶς λέω λοιπὸν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι, ἂν δὲν δείξετε πολὺ μεγάλη μετάνοια γι᾿ αὐτὸ τὸ σφάλμα σας,

ὥστε νὰ σᾶς συγχωρηθεῖ ἡ πτώση, θὰ χάσετε τὴν ψυχή σας,

καὶ τοῦτο γιατὶ, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν τόσο κακὴ ἀρχή,

δὲν θὰ σταματήσετε, ὥσπου νὰ φτάσετε στὴν ἔσχατη ἀπόφαση τῆς καταδίκης σας.


Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια τοὺς νουθετοῦσε (ὁ ὅσιος) καυτηριάζοντας ἀρκετὰ τὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας,

κι ἔτσι γιάτρεψε ἀποτελεσματικὰ τὴν (πνευματική) ἀρρώστια τους.


Γιατὶ ἦταν καὶ σκληρός, ὅποτε χρειαζόταν, ἀλλὰ καὶ ἤπιος πάλι, ὅταν τὸ καλοῦσε ἡ περίσταση,

ἄλλοτε ἐλέγχοντας καὶ ἄλλοτε παρακινώντας πρὸς τὸ ἀγαθὸ ἐκείνους ποὺ ἁμάρταναν.



orthodoxia-ellhnismos

[XAPA]

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ! ΟΙ ΆΓΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ!

ΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛEΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠOΝ ΣΤΗ ΖΩH ΜΑΣ!


Όταν γνώρισα το Χριστό, μού γνώρισε με τη σειρά Του μια καινούρια οικογένεια με τους αμέτρητους φίλους Του, τους Αγίους

και μου είπε: ‘ τώρα είναι και δικοί σου φίλοι’!


Έκτοτε η ζωή και η καθημερινότητά μου άλλαξε άρδην!

Η κάθε μου μέρα απέκτησε άλλο νόημα αφού είναι μια γιορτή, γιορτάζει κι ένας φίλος μου!


Η κάθε μέρα είναι χαρούμενη γιατί έχουν γιορτή στον ουρανό!

Ο χρόνος απέκτησε άλλη αξία γιατί τώρα ακολουθώ το εκκλησιαστικό ημερολόγιο!


Η μελέτη του βίου των Αγίων με έκανε να καταπλαγώ με τον αγώνα, τη θυσία και την αγάπη τους για το Χριστό,

να θαυμάσω το ζήλο, τη δύναμη, την αυταπάρνηση και φυσικά όλες τις αρετές τους,

αφού όλοι τους μαρτύρησαν για τον Αγαπημένο τους!


Πάντα θα σαστίζω με την απλότητα, την ταπείνωση και τη γλυκύτητα αυτών των ανθρώπων που το βλέμμα τους

και όλη τους η παρουσία εξέπεμπαν το Θείο Φως!


Είμαι πολύ χαρούμενη με τους καινούριους μου φίλους… δεν τους αξίζω…

είναι ένα από τα δώρα του Θεού,

κι αυτοί σε εμένα την ανάξια, που το αποδέχομαι με πολλή ευγνωμοσύνη!


Σιγά σιγά και μέσα από τις προσευχές μου συνδέομαι ολοένα και περισσότερο με κάποιους από αυτούς!

Κάθε φορά που χρειάζομαι τη βοήθεια και τη στήριξη τους είναι εκεί για μένα!


Ο Άγιος Παντελεήμων, ο Άγιος Σώζων, ο Άγιος Πορφύριος, η Αγία Παρασκευή, η Αγία Αικατερίνη και αρκετοί ακόμη,

είναι μερικοί από όσους έχω ορίσει καρδιακά μέσα μου, συνοδοιπόρους μου σ’ αυτή τη ζωή,

αν και γνωρίζω ότι όλοι οι Άγιοι μας συντροφεύουν!

Με τις πρεσβείες τους λοιπόν πορεύομαι πιο ήσυχη και ειρηνική!


Άλλωστε αυτό δε θέλουν κι εκείνοι; Να βοηθούν τους ανθρώπους! Τι ευτυχία!

Μια ολόκληρη οικογένεια εκεί ψηλά στον ουρανό με την οποία μπορούμε να επικοινωνούμε πνευματικά!


Και αυτή η πλειάδα των Αγίων μας καταδεικνύει ότι όχι μόνο δεν είναι ανέφικτη η Αγιότητα

αλλά ότι είναι και ο τελικός προορισμός! ‘ Άγιοι γίνεσθε’ [ Α’ Επιστ. Πέτρου].


Προσεύχονται για τις ψυχές μας και ποθούν τη σωτηρία όλων μας!

Χαίρονται με την πρόοδο μας και λυπούνται με τις πτώσεις μας!

Μας περιμένουν για να προσέλθουμε όλοι μαζί στον Κύριο και να απολαύσουμε όλοι μαζί τα αγαθά του Παραδείσου!

[Προς Εβραίους ια’ 39, 40].


Δεν είμαστε ποτέ μόνοι μας ! Οι Άγιοι είναι πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε!

Ας τους καλέσουμε λοιπόν στη ζωή μας!


Ας τους επικαλούμαστε κάθε φορά που νιώθουμε μοναξιά, θλίψη, αγωνία, αδυναμία,

και εκείνοι θα μας στηρίζουν,

θα μας πιάνουν από το χέρι και θα μας βοηθούν να συνεχίζουμε τον Αγώνα τον Καλό,

και το μονοπάτι που οδηγεί εκεί κοντά τους…... στη Βασιλεία των Ουρανών!



inpantanassis