ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

[GEWKWN]

ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ

Γεννήθηκα ΕΛΛΗΝΑΣ και νιώθω περήφανος για αυτόν τον ευλογημένο τόπο, έναν τόπο που το όνομα του σημαίνει φως.
Το τίμημα βαρύ....... άδειασαν φλέβες Ελλήνων για να μπορούμε να κοιτάμε τον ουρανό του αιγαίου.
Φυλανε ακόμα κάποιοι Θερμοπύλες, και ας βρίσκονται στα ΑΖΗΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ,

Και εγώ καλούμαι να διδάξω τα παιδιά μου ΙΣΤΟΡΙΑ ......ποια όμως ?? αυτή που άκουσα από τους παππούδες μου αυτή που έζησα εγώ, η αυτή που θέλουν να τους μάθουν ???

ΕΛΛΑΔΑ , ΓΗ ΑΙΩΝΙΑ ΣΕ ΠΑΤΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ, ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ, ΣΕ ΠΟΥΛΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣ, ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΕΙΣ..
ΣΕ ΔΙΑΣΥΡΟΥΝ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ, ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΑΓΕΡΩΧΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ???
Έδωσες τον πολιτισμό, την ανδρεία, και τώρα τι???

ΕΛΛΑΔΑ , ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ, ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ, ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ, ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝΕ, ‘’ έλληνες ‘’ σε πούλησαν, ‘’έλληνες ‘’ ΣΕ ΠΟΥΛΑΝΕ.

ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΞΕΧΑΣΑΜΕ, ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΚΟΜΑ ΚΛΑΙΝΕ ΓΙΑ ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Έλληνες που άδραξαν την ελευθερία, και δεν την άντεξαν, η την αντάλλαξαν με χάρτινες αλυσίδες στο χρώμα του χρήματος, ξεχάσαμε το ‘’ καλυτέρα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...’’ ζώντας για το αύριο, σε μια ξεπουλημένη πατρίδα.

ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΕΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ, ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΓΡΑΦΙΚΟΥΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ, ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥΣ.

ΕΙΜΑΙ ΓΡΑΦΙΚΟΣ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ, ΑΓΑΠΑΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ, ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΩ.

[παρατηρητής]

[GEWKWN]

[GEWKWN]

[lachesis]

[truth]

Δημοκρατία, θέατρο, μαθηματικά, επιστήμες, Θεολογία, ιατρική είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που γεννήθηκαν στην χώρα μας ως έννοιες και για τα οποία μπορούμε να θαυμάζουμε τους προγόνους μας και να είμαστε υπερήφανοι. Υπερήφανοι όχι με την έννοια της αλαζονίας και έπαρσης αλλά της ευγένιας και της αξιοπρέπειας.

Η ιδιότητα του Έλληνα είναι σημαντική έως απαραίτητη ως πολιτιστικό υπόβαθρο γαι την κατανόηση βασικών εννοιών του Χριστιανισμού. Εξυπακούεται με την χάρη του Θεού. Χωρίς αυτήν και χωρίς αγάπη προς τον πλησίον , κύμβαλο αλαλάζον.

Αλλά εκφράσεις του τύπου δεν έχω τίποτα να υπερηφανευτώ ως έλληνας και Τώρα αν η αποφασιστικότητα και η ανδρεία που κατα εποχές ξυπνά μέσα μας σαν έλληνες, εξυπηρετεί τον αγώνα που δίνουμε ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. είναι πολύ επίκίνδυνες κατά την γνὠμη μου.

Η Ελλάδα στην μακραίωνη ιστορία της σχεδόν πάντοτε πολέμησε για την ελευθερία και την πίστη της. Είναι λοιπόν άδικο για τους προγόνους μας να μιλάμε έτσι.

Δεν καταλαβαίνω πραγματικά το πρόβλημα του έθνικής καταβολής μέσα στον Χριστιανισμό που έχουν μερικοί. Λές και τα έθνη είναι κάτι το απάνθρωπο. Λες και οι διαφορετικοί πολιτισμοί δεν δείχνουν την σοφία του Θεού. Λες και ο ελληνικός πολιτισμός παγκοσμίως έχει την ίδια βαρύτητα με τον ινδικό ή τον αγγλικό.

[GEWKWN]

Η ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας στην εποχή της παγκοσμιοποιήσεως

του Οσιολογ. Μοχανού Αρσενίου Βλιαγκόφτη

Η ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας συνίσταται στην άρρηκτη σύνδεση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Η ασύγχυτη και αδιαίρετη αυτή σύνδεση, προσδιόρισε την εθνική και θρησκευτική μας συνείδηση, προσδιόρισε την πολιτιστική παραγωγή μας και συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση των θεσμών μέσα στην κοινωνία.


καθηγητής και πρύτανης κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης σημειώνει: «Όποιος μιλάει για Ορθοδοξία ερήμην του Ελληνισμού, νομίζω ότι ματαιοπονεί, όποιος όμως μιλάει για Ελληνισμό ερήμην της Ορθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο· ασχημονεί». Όσοι αποκόπτονταν από την ορθόδοξη πίστη και κοινωνία, έχαναν και την ελληνικότητά τους. Αυτό εσήμαιναν τα ρήματα «φραγκεύω» και «τουρκεύω». Έλληνες έμεναν όσοι παρέμειναν ορθόδοξοι.

Θα πρέπει να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αποκτήσουν την “καλή ανησυχία”, όπως έλεγε ο μακαριστός πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης. Μας χρειάζεται νήψη, δηλαδή πνευματική επαγρύπνηση. Μας χρειάζεται μετάνοια και προσευχή. Χρειάζεται να αναπτύξουμε πνευματικά αντισώματα για να αντισταθούμε στη δαιμονική «πνευματικότητα» της Νέας Εποχής. Αυτό θα γίνει αν γνωρίσουμε, αγαπήσουμε, βιώσουμε και προβάλλουμε την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας. Κάθε ενορία και κάθε μοναστήρι μπορούν και πρέπει να γίνουν κέντρα αυτής της πνευματικής αντιστάσεως.

[Michalis]

[Μαρία]

πολυ ομορφα ολα αυτα περι του ελληνισμου του παρελθοντος...με συγκινουν βαθυτατα...απο τα αρχαια χρονια αλλωστε ειμασταν οι καλυτεροι ρητορες! χωρις να θελω να βαλω στην ακρη το παρελθον μας ως εθνος κλπ πραγματικα δε βλεπω κατι για το οποιο θα δοξαστουμε(?) ως εθνος στο μελλον...μηπως θα δοξαστουμε ως ενα εθνος που ενω λαμβανει το αγιο Βαπτισμα λησμονει τοσο πολυ κ βλαστημει τον Κυριο? μηπως θα δοξαστουμε απο τα παιδια μας οπως δοξαζονται οι προγονοι μας για αυτα που δε κανουμε κ αυτα που δεχομαστε να μας κανουν? λεω να τα βαλουμε κατω κ να λογαριαστουμε με τον εαυτο μας στο καθρεφτη μας...λεω να τιναξουμε τα συννεφακια στα οποια εχουμε στρογγυλοκαθησει κ φανταζομαστε δοξα κ τιμη...ταπεινωση, ταπεινωση, ταπεινωση! με ταπεινωση φτανουμε πολυ ψηλα...

[Μαρία]

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος- Φαρισαίος και Τελώνης

«...Έχεις όμως και τρίτη οδό μετάνοιας. Κι ανέφερα πολλές οδούς μετάνοιας, για να σου κάνω με την ποικιλία των οδών εύκολη τη σωτηρία. Ποιά είναι αυτή η τρίτη οδός; Η ταπεινοφροσύνη. Έχε ταπεινό φρόνημα και εξάλειψες το πλήθος των αμαρτιών. Έχεις και γι᾽ αυτήν απόδειξη από τη θεία Γραφή, από την ανάγνωση της παραβολής του Τελώνη και του Φαρισαίου (Λουκα 18, 10 εε. ). Ανέβηκαν, λέγει, ο Φαρισαίος και Τελώνης στο ναό να προσευχηθούν και άρχισε ο Φαρισαίος ν᾽ απαριθμεί τις αρετές του. Εγώ δεν είμαι, λέγει, αμαρτωλός όπως όλος ο κόσμος, ούτε όπως αυτος ο Τελώνης. Άθλια και ταλαίπωρη ψυχή, όλη την οικουμένη την καταδίκασες, γιατί λύπησες και τον πλησίον σου; Δεν σού άρκεσε η οικουμένη, κι έφτασες να καταδικάσεις και τον Τελώνη; Όλους λοιπόν τους κατηγόρησες και δεν λυπήθηκες ούτε τον ένα αυτον άνθρωπο. «Δεν είμαι εγώ όπως όλος ο κόσμος, ούτε όπως αυτος ο Τελώνης: Νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, δίνω το δέκατο από τα υπάρχοντα μου στους φτωχούς.» Είπε λόγια αλαζονικά. Άθλιε άνθρωπε, καλά όλη την οικουμένη την καταδίκασες, γιατί κατηγόρησες και τον πλησίον σου Τελώνη; Δεν χόρτασες με την κατηγορία της οικουμένης, αλλά κατέκρινες κι εκείνον που ήταν μαζί σου;

Τί έκαμε λοιπόν ο Τελώνης; Όταν τ᾽ άκουσε αυτά δεν είπε: «Συ ποιός είσαι που λες αυτά εναντίον μου; Από πού γνωρίζεις το βίο μου; Δεν έμεινες μαζί μου. Δεν ζήσαμε μαζί. Γιατί υπερηφανεύεσαι τόσο πολύ; Ποιός είναι μάρτυρας των δικών σου αγαθοεργιών; Γιατί παινεύεις τον εαυτό σου; Γιατί κάνεις χάρη στον εαυτό σου;» Όμως τίποτε απ' αυτά δεν είπε ο Τελώνης, αλλ᾽, αφού έσκυψε, προσκύνησε και είπε: «Θεέ μου, συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό», και με την ταπεινοφροσύνη που έδειξε ο Τελώνης δικαιώθηκε. Αντίθετα ο Φαρισαίος κατέβηκε από το ναό στερημένος τη δικαίωση, ενώ ο Τελώνης κατέβηκε πετυχαίνοντας τη δικαίωση. Κι έτσι τα λόγια νίκησαν τα έργα. Γιατί ο ένας έχασε τη δικαίωση από τα έργα, ενώ ο άλλος με τον ταπεινό λόγο και λογισμό πέτυχε τη δικαίωση. Αν και βέβαια ούτε ταπεινοφροσύνη ήταν εκείνο. Γιατί ταπεινοφροσύνη είναι όταν κανείς, ενώ είναι μεγάλος, ταπεινώνει τον εαυτό του. Αυτό που είπε ο Τελώνης δεν ήταν λόγος ταπεινοφροσύνης, αλλά ήταν η αλήθεια. Γιατί ήταν αληθινά τα λόγια. Ήταν πραγματικά αμαρτωλός.
Πραγματικά πες μου, τι υπάρχει χειρότερο από τον Τελώνη; Είναι πραγματευτής ξένης σοδειάς, και μοιράζεται ξένους κόπους. Και τον κόπο βέβαια δεν τον προσέχει, ενώ το κέρδος το μοιράζεται. Ώστε η αμαρτία του Τελώνη είναι η χειρότερη. Γιατί τίποτε άλλο δεν είναι ο Τελώνης, παρά σκέτος εκβιασμός. Εκβιασμός χωρίς φόβο, αμαρτία νόμιμη, εύσχημη πλεονεξία. Πραγματικά τι υπάρχει χειρότερο από τον Τελώνη που κάθεται στο δρόμο και τρυγάει τους ξένους κόπους; Όταν είναι η ώρα των κόπων, καμιά φροντίδα εκ μέρους του, όταν όμως φτάνει η στιγμή του κέρδους, από εκείνα που δεν κόπιασε παίρνει τη μερίδα. Ώστε, εάν ο Τελώνης, ενώ ήταν αμαρτωλός, πέτυχε τόση μεγάλη δωρεά με την ταπεινοφροσύνη του, πόσο πιο μεγάλη δεν θα επιτύχει εκείνος που είναι ενάρετος και ζει ταπεινά; Ώστε, αν εξομολογηθείς τις αμαρτίες σου και ταπεινωθείς, γίνεσαι δίκαιος. Θέλεις να μάθεις και ποιός είναι ταπεινόφρονας; Πρόσεχε τον Παύλο τον δάσκαλο της οικουμένης, τον πνευματικό ρήτορα, το σκεύος της εκλογής, το λιμάνι το ακύμαντο, τον πύργο τον ασάλευτο, εκείνον που με το μικροκαμωμένο σώμα του περικύκλωνε την οικουμένη και σάν κάποιος φτερωτός περιέτρεξε αυτήν. Πρόσεχε εκείνον που έχει ταπεινό λογισμό, τον αμαθή και φιλόσοφο, τον φτωχό και πλούσιο. Εκείνον ονομάζω πραγματικό ταπεινόφρονα, εκείνον που υπέμεινε αμετρήτους κόπους, που έστησε αμέτρητα τρόπαια κατά του διαβόλου, που κήρυττε και έλεγε «η χάρη Του προς εμένα δεν ήταν χωρίς αποτέλεσμα, αλλά περισσότερο απ᾽ όλους κοπίασα» (Α' Κορ. 15, 10). Εκείνος που υπέμεινε φυλακές και πληγές και μαστιγώματα, εκείνος που σαγήνευσε μ᾽ επιστολές την οικουμένη, εκείνος που κλήθηκε με ουράνια φωνή. Εκείνος ταπεινοφρονεί, λέγοντας:«Γιατί εγώ είμαι ο πιό ασήμαντος απ᾽ όλους τους αποστόλους, και δεν είμαι ικανός να ονομασθώ απόστολος» (Α' Κορ. 15, 9).
Είδες μέγεθος ταπεινοφροσύνης, είδες τον Παύλο που ταπεινοφρονεί, που ονομάζει ελάχιστο τον εαυτό του; Γιατί λέγει, «εγώ είμαι ο πιό ασήμαντος από τους αποστόλους, και δεν είμαι ικανός να ονομασθώ απόστολος». Γιατί αυτό πραγματικά είναι ταπεινοφροσύνη, το να ταπεινώνεται σ᾽ όλους και να ονομάζει τον εαυτό του ελάχιστο...»

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, απόσπασμα από την ομιλία Β', περί μετανοίας