ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ

[XAPA]

Η χαρά έρχεται όταν είμαστε αμέριμνοι, όταν δηλαδή δεν έχουμε μέσα μας άγχος και αγωνία για κάτι.

Αμεριμνησία δε σημαίνει να μην κάνουμε τίποτε.

Μερικές φορές πέφτουμε στην παγίδα να νομίζουμε ότι αν εγκαταλείψουμε τους στόχους και τις επιδιώξεις μας, θα είμαστε πιο αμέριμνοι και άρα πιο χαρούμενοι.

Η αλήθεια όμως είναι ότι δε χρειάζεται να πληρώσουμε ένα τόσο ακριβό τίμημα για τη χαρά:

Είναι αρκετό να είμαστε εσωτερικά αμέριμνοι, να επιμελούμαστε δηλαδή κάθε μέρα ό,τι έχουμε μπροστά μας, χωρίς να μας απασχολεί με έναν τρόπο αγχωτικό το αύριο, χωρίς να μας απασχολούν πράγματα που είναι πέραν του δικού μας ελέγχου, τα οποία τελικά μόνο ηρεμία δεν μας προσφέρουν, αντιθέτως μας καταντούν να ζούμε μόνο γι' αυτά, και τελικά να ζούμε όχι για το τώρα αλλά για το αύριο, για το επίγειο μέλλον μας.

Αν αποκτήσουμε λοιπόν εσωτερική αμεριμνησία, τότε το σώμα και το μυαλό μας θα μεριμνά και θα φροντίζει, η ψυχή μας όμως θα είναι - την ίδια ώρα – ήρεμη, ξεκούραστη και χαρούμενη.





Υπάρχει βέβαια και μια άλλη χαρά, βαθύτερη και πιο ουσιαστική:

Είναι η χαρά που έρχεται όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας για χάρη κάποιου άλλου, όταν δινόμαστε χωρίς να μας κρατά πίσω, ούτε η βαριεστιμάρα μας ούτε η φιλαυτία μας.

Αυτή είναι μια φωτεινή χαρά, γεμάτη ηρεμία και περιπέτεια ταυτόχρονα, που μας μεταμορφώνει ως ανθρώπους και μας ανοίγει νέους ορίζοντες.




Ο χριστιανός είναι χαρούμενος ακόμα και στους μεγάλους πειρασμούς και δοκιμασίες.

Είναι χαρούμενος όχι όμως χωρίς να έχει συναίσθηση των καταστάσεων, αλλά αντιθέτως επειδή έχει συναίσθηση των καταστάσεων και των ποικίλων δοκιμασιών γι' αυτό είναι χαρούμενος, κατανοεί το γιατί, μάλλον καλύτερα καταργεί όλα αυτά τα "γιατί" που μας δημιουργούνται όταν έρχεται ο πειρασμός και η δοκιμασία και τα αντικαθιστά με το "Δόξα τω Θεώ" και τότε αποδεχόμενος την δοκιμασία, την λύπη τα μεταμορφώνει σε ευκαιρίες αγιασμού, καθάρσεως, φωτισμού, εμπειρίες που τον οδηγούν να χαμογελά όχι γιατί έτσι θα "πρέπει" αλλά γιατί έτσι αισθάνεται.

Δεν είναι τυχαίο που οι μάρτυρες της Εκκλησίας μας πήγαιναν στα μαρτύρια χαρούμενοι...όχι όμως για το ότι θα πεθάνουν, όχι διότι θα βασανιστούν, όχι γιατί θα πονέσουν αλλά γιατί όλα αυτά θα τα κάνουν για την αγάπη του Χριστού και ακριβώς αυτό, ακριβώς αυτή τους η πίστη και η βεβαιότητα της αγάπης του Χριστού τους έκανε ακόμα και το μαρτύριο, τον πόνο, να τα βιώνουν διαφορετικά.

Τελικά ο χριστιανός είναι χαρούμενος γιατί πιστεύει, γιατί γνωρίζει ότι όλα αυτά έρχονται και παρέρχονται, διότι κάθε τι που μπορεί να τον λυπήσει και να έχει αντίκτυπο και στους άλλους μπορεί να αλλάξει, μπορεί αν θέλετε να βιωθεί διαφορετικά, να βιωθεί εν Χριστώ και τότε σίγουρα τίποτα δεν είναι λυπηρό, τίποτα δεν οδηγεί σε αδιέξοδο, τίποτα δεν θα μας απωθεί από το να χαμογελάμε γεμάτοι αισιοδοξία, γεμάτοι χαρά, γεμάτοι Χριστό.


Imverias

[XAPA]

ΠΟΛΛΟΙ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι συχνά διατυπώνουν την ἔνσταση ὅτι ζώντας μέσα στόν κόσμο, μέ τίς αὐξημένες βιοτικές μέριμνες καί τά ποικίλα ἐμπόδια, δέν μποροῦν νά ἀκολουθήσουν τήν πνευματική ζωή.

Θέλουν, ἀλλά δέν μποροῦν, γιατί ἐμποδίζονται ἀπό πολλούς παράγοντες.

Μέ τήν πρώτη ματιά φαίνεται ὅτι ἔχουν δίκαιο. Συνηγοροῦν σέ αὐτό σχεδόν ὅλοι.

Ὅμως δέν εἶναι ἀκριβῶς ἔτσι.

Ἐάν παρακολουθήσουμε προσεκτικά τον κόσμο, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν ὑπάρχουν ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, ὅταν ἡ ἀπόφαση γιά πνευματική ζωή εἶναι σταθερή.

Ἡ κοινή ἐμπειρία λέει ὅτι τά ἐμπόδια, πού ὑπάρχουν σέ μιά περιοχή ἴσως νά μή ὑπάρχουν σέ κάποια ἄλλη.

Αὐτό δέν σημαίνει πολλά πράγματα, γιατί ἐκεῖ θά ὑπάρχουν ἄλλα ἐμπόδια.

Παντοῦ, ὅπου δραστηριοποιοῦνται ἄνθρωποι, ὑπάρχουν προβλήματα, τά ὁποῖα μερικοί βλέπουν ὡς μεγάλα καί δυσεπίλυτα καί ἄλλοι ὡς μικρά καί ἀσήμαντα.


Εἶναι θέμα πνευματικῆς καλλιέργειας ἡ ἐκτίμηση καί ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων. Νά πάρουμε γιά παράδειγμα τό θέμα τῆς προσευχῆς.

Πολλοί ἐνοχλοῦνται ἀπό τούς θορύβους τοῦ κόσμου καί δέν μποροῦν νά προσευχηθοῦν.

Ὡστόσο, οἱ θόρυβοι αὐτοί δέν εἶναι ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο. Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά προσεύχεται, ζώντας μέσα στόν κόσμο, ἐάν ἔχει ἱερή ἐπιθυμία καί ἥσυχη συνείδηση.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε ὅτι μεγαλύτερη σημασία ἔχει ἡ ἐσωτερική εἰρήνη ἀπό τήν ἐξωτερική.

«Ἕνας λαϊκός πού ζεῖ μές στούς θορύβους τοῦ κόσμου μπορεῖ, ἄν ἔχει ἐσωτερική εἰρήνη, νά προσεύχεται χωρίς νά τόν ἐνοχλοῦν οἱ ἐξωτερικοί θόρυβοι.

Ἀντίθετα, ἕνας μοναχός στήν ἔρημο μπορεῖ, γιά παράδειγμα, νά ἐνοχλεῖται ἀπό ἕνα κουνούπι καί ν᾽ ἀνάβει το φῶς ὅλη τή νύχτα, γιά νά τό σκοτώσει, ἐπειδή δῆθεν τόν ἐνοχλεῖ, ἐνῶ στήν πραγματικότητα τοῦ λείπει ἡ ἐσωτερική εἰρήνη».

Ἐκεῖνα λοιπόν, πού ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία εἶναι ἡ ἐσωτερική εἰρήνη καί ἡ ἐπιθυμία τῆς προσευχῆς.

Πῶς ὅμως θά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐσωτερική εἰρήνη;

Νομίζω ὅτι πρωτίστως ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά βλέπει τά πράγματα ὅπως ἔχουν καί νά μή τά μεγαλώνει μέ τή φαντασία του.

Ἐπίσης, πρέπει νά αἰσθάνεται ἀσφαλής κάτω ἀπό τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Ὅ,τι ἰσχύει γιά τούς ἀνθρώπους, πού ζοῦν στόν κόσμο, ἰσχύει καί γιά τούς ἀναχωρητές, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ἀντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα, πού στά μάτια τους φαντάζουν πολύ μεγάλα καί σοβαρά, ἐνῶ εἶναι πέταγμα ἑνός ἐνοχλητικοῦ κουνουπιοῦ.

Τά προβλήματά τους συνήθως ἔχουν σχέση μέ τόν κῆπο τους, τά ζῶα τοῦ γείτονα, τίς ἐπισκέψεις τῶν προσκυνητῶν, τίς ἀδιάκριτες ἐνοχλήσεις τῶν ἄλλων, τίς ὑπόνοιες, τή διάψευση τῶν ἐλπίδων, τις ἐσφαλμένες ἐκτιμήσεις, τίς παραλείψεις, τίς παρανοήσεις λόγῳ ἐλλιποῦς πληροφόρησης, τό κινητό τηλέφωνο κ.ἄ.

Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι τά ἐμπόδια καί οἱ δυσκολίες πάντα θα ὑπάρχουν.

Ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας μέ τούς μαθητές Του ἀντιμετώπισαν ἐμπόδια καί δυσκολίες ἀπό τούς Γραμματεῖς καί Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀποφασισμένοι νά τούς ἐξοντώσουν, ἐμεῖς δέν θά ἀντιμετωπίσουμε;



Ορθόδοξος Τύπος, 8/03/2013


aktines

[XAPA]

Μέσα στὴν πολυθόρυβη λεωφόρο, ἕνας τυφλός, στὸ πεζοδρόμιο παίζει ἁπαλώτατες ἁρμονίες μὲ τὸ βιολί του.

Ὁ κόσμος γύρω του φωνάζει, βιάζεται, τρέχει.

Ὁ τυφλὸς βιολονίστας εἶναι «νεκρὸς» γιὰ τὰ πολλά, τὶς μέριμνες τοῦ πλήθους.

Ζῆ, ἐκεῖνες τὶς στιγμές, σ’ ἕνα κόσμο διαφορετικό: ἤρεμο, γαλήνιο, ἁρμονικό...

Τὸ ἴδιο συμβαίνει στὶς στιγμὲς τῆς περισυλλογῆς, τῆς σιωπῆς, τῆς προσευχῆς.

Ἡ ψυχὴ σηκώνει τὶς γέφυρες καὶ ἀπομονώνεται ἄπο τὴν τρέχουσα ζωή.

Νεκρώνεται γιὰ τὰ πολλά, γιὰ τὶς μέριμνες καὶ τὶς ἐπιθυμίες τῆς γῆς καὶ μὲ τὶς μυστικὲς κεραῖες τῆς ἀρχίζει τὴν ἐπικοινωνία της μὲ τὸν οὐρανό.

Εἶναι οἱ στιγμὲς ποῦ ἡ ψυχὴ ζῆ σ’ ἕναν κόσμο γαλήνης κι ομορφιάς.

Εἶναι οἱ ὧρες ποῦ τὸ βιολὶ τῆς ψυχῆς παίζει τὶς πιὸ γλυκὲς μελωδίες τῆς ἀγάπης γιὰ τὸν Χριστό.

Ἀξίωνε μέ, Κύριε, ν’ ἀπολαμβάνω συχνὰ τὶς μυστικὲς ἁρμονίες τῆς πνευματικῆς ζωῆς.-



Ἀπὸ το βιβλίο «δευτερόλεπτα τὴς ψυχὴς» τοὺ Ἐπισκόπου Ἀχελώου Εὐθυμίου Κ. Στύλιου

proskynitis

[XAPA]

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που αγαπά τη σιωπή κι αποφεύγει τις πολλές κουβέντες, έλεγε ο Αββάς Μωϋσής, μοιάζει με ώριμο σταφύλι, γεμάτο γλυκό χυμό• ο πολυλογάς με αγουρίδα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ άνθρωποι, που με τα χείλη σωπαίνουν και με το νού φλυαρούν, λέγει άλλος Πατήρ. Άλλοι μιλάνε από το πρωί ως το βράδυ κι όμως κρατάνε σιωπή, γιατί τίποτε απ' αυτά που λένε δεν είναι περιττό κι ανώφελο.



ΤΡΕΙΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ νέοι, φίλοι μεταξύ τους, ακολούθησαν τρεις διαφορετικούς δρόμους για την αγάπη του Χριστού.

Ο ένας αποφάσισε ν' αφιερώση τη ζωή του στο να συμφιλιώνει μεταξύ τους τους εχθρούς και αντιπάλους. Τον συγκινούσε βαθειά το έργον του ειρηνοποιού.

Ο άλλος, δοσμένος ολόψυχα στην αγάπη του πλησίον, πήγαινε βάλσαμο παρηγοριάς στους δυστυχισμένους.

Ο τρίτος, φλογερός εραστής της ησυχίας, πήγε στην έρημο να ζήση ξένος κι άγνωστος ανάμεσα στους ασκητάς και ερημίτες.



Πέρασαν μερικά χρόνια. Ο πρώτος, αηδιασμένος από τις δολοπλοκίες, τις αντιθέσεις, τις διαμάχες των ανθρώπων, που δεν είχαν ποτέ σταματημό, πήγε να βρη το σύντροφο του να ιδή μήπως εκείνος είχε πιο επιτυχία στο έργο του.

Αλλά κι εκείνος ήταν απογοητευμένος.

Η δυστυχία κι η κακομοιριά των συνανθρώπων του ήταν τόσο μεγάλη που δεν έφθανε να την ανακούφιση, καθώς ήθελε.

Κι οι δυο μαζί τότε ξεκίνησαν να συναντήσουν τον παλιό τους φίλο, να ιδούν τι κέρδος είχε εκείνος από την ξενιτειά του.

Τον βρήκαν στο ερημητήριό του κι αφού του διηγήθηκαν τα βάσανα τους, τον ρώτησαν τι απόκτησε ζώντας τόσα χρόνια αποτραβηγμένος από τον κόσμο.

Εκείνος αντί να τους αποκριθή με λόγια, έκανε τούτο το παράξενο:

Πήρε ένα δοχείο, το γέμισε νερό κι είπε στους φίλους του να κοιτάξουν μέσα.

Βλέπετε τίποτε; τους ρώτησε.

Νερό ταραγμένο.

Ύστερα από λίγο, όταν το νερό είχε ηρεμήσει πια, τους είπε να ξανακοιτάξουν μέσα.

Τι βλέπετε;

Τα πρόσωπά μας, αποκρίθηκαν εκείνοι.

Να, λοιπόν, τι απόκτησα στην ηρεμία της ερήμου, είπε τότε ο ησυχαστής.

Βλέπω κάθε μέρα και γνωρίζω καλλίτερα τον εαυτό μου, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου. Αγωνίζομαι να διορθωθώ και ποτέ δεν ένοιωσα κόπο κι απογοήτευση.

Οι άλλοι δυο συμφώνησαν πως ο ερημίτης είχε δίκαιο.


paterikiorthodoxia

[XAPA]

Ο σοφός Σοφοκλής είπε ότι: « η μοναχικότητα είναι το καταφύγιο του στοχαστή, του μεγαλοφυή ο αχώριστος σύντροφος».

Όλοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αποτραβιόντουσαν πολλές ώρες της ημέρας για να προσευχηθούν, για να στοχαστούν επάνω στις μεγάλες αλήθειες της πίστεώς μας, για να μετανοήσουν και να κλάψουν, για να αναπαυθούν με Θεία παρηγορία επι-κοινωνώντας με τον ίδιο τον Θεό γευόμενοι την εν Χριστώ ησυχία.

Μία ησυχία που δεν ομοιάζει με την σιωπή του κόσμου αλλά είναι το υπερκόσμιο βίωμα της παρουσίας του Θεού…

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας λέγει:

«Ησυχία του σώματος σημαίνει επιστήμη και ευτρεπισμένη κατάστασις των ηθών και των αισθήσεων.

Ησυχία της ψυχής σημαίνει επιστήμη των λογισμών και «ασύλητος έννοια».

Φίλος και βοηθός της ησυχίας είναι ένας ανδρείος και αυστηρός λογισμός που ίσταται άγρυπνος στην θύρα της καρδίας και φονεύει ή αποδιώκει τους πονηρούς λογισμούς πού πλησιάζουν.

Όποιος ζη την ησυχαστική ζωή «εν αισθήσει καρδίας», αντιλαμβάνεται αυτό που είπα.

Όποιος όμως είναι ακόμη νήπιος και αρχάριος, ούτε το εγεύθηκε ούτε το εγνώρισε.

Ο γνωστικός ησυχαστής δεν έχει ανάγκη από λόγους διδασκαλικούς, διότι αυτούς τους αντιλαμβάνεται από τα έργα και τα γεγονότα.

Ησυχαστής είναι αυτός που αγωνίζεται να περιορίση το ασώματον μέσα σε σωματικό οίκο – πράγμα παραδοξότατο!

Κελλί του ησυχαστού σημαίνει περιορισμός του σώματος. Και κρύπτει μέσα του τον οίκο της θείας γνώσεως.

Όποιος νοσεί ψυχικά από κάποιο πάθος και επιχειρεί την ζωή της ησυχίας, ομοιάζει με αυτόν που πήδησε στο πέλαγος από το πλοίο και κρατώντας ένα σανίδι νομίζει ότι θα φθάση χωρίς κίνδυνο στην ξηρά».

Ο μοναχός αλλά και ο προσευχόμενος χριστιανός θέλοντας να ζει μέσα στην ησυχία του Θεού όπως λέγει πάλι ο όσιος πατήρ «…χωρίς να τους μισή (τους συνανθρώπους του), τους αποφεύγη όλους τόσο, όσο ένας αμελής μοναχός τρέχει κοντά τους με προθυμία. Και τούτο, διότι δεν θέλει να διακοπή η γεύσις της γλυκύτητος του Θεού».

Και γι’ αυτό πολλές φορές πολλοί μοναχοί αλλά και χριστιανοί παρεξηγούνται σαν ακοινώνητοι επειδή - μη θέλοντας να χάσουν αυτό το Θείο δώρο της ησυχίας- αποφεύγουν τις κοινωνικές εκδηλώσεις, τις ανούσιες χαιρετούρες, τα περιττά λόγια, τις εξόδους από το σπίτι τους, τις συναναστροφές με άλλους ανθρώπους.

Κανείς δεν θα μπορέσει να τους καταλάβει εάν και ο ίδιος δεν έχει γευτεί αυτό το βίωμα που ζουν αυτοί οι άνθρωποι, γι’ αυτό και ο κόσμος απορίπτει πολύ εύκολα τέτοιες συμπεριφορές χαρακτηρίζοντάς τες ανάρμοστες και τους ανθρώπους αυτούς σαν αγενείς και άξεστους!

Και όμως ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει: «Μακάριος, όποιος ελπίζη να φθάση σ΄ αυτό το ύψος. Τρισμακάριος, όποιος πλησιάζει. Άγγελος, όποιος έφθασε».


imverias

[nniik]

Ποια εσωτερική ειρήνη ρε παιδιά, με δουλεύετε? Εγώ από τότε που άρχισα να είμαι κοντά στην εκκλησία και να ζω χριστανικά το μόνο που απέκτησα είναι ταραχή, νεύρα και ψυχολογικά προβλήματα...

[yiannis]

[nniik]

[giannis73]

[nniik]