ΒΙΩΤΗ & ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΩΝ, ΓΕΡΟΝΤΩΝ & ΑΣΚΗΤΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

[Thrax]

Υποθήκες προς τα πνευματικά του τέκνα:



«Τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, ακούσατέ μου της ταπεινής φωνής, ήτις χάριτι Κυρίου και βοηθεία της Κυρίας ημών Θεοτόκου θα είπη εις υμάς ρήματα ζωής αιωνίου, ήτοι μικρόν και συνεπτυγμένον, αλλά πρακτικόν λόγον ωφελείας και οικοδομής.

Δόξαν και ευγνωμοσύνην να προσφέρωμεν καθ' εκάστην ημέραν τω Κυρίω και τη Παναγία Αυτού Μητρί, διότι ηξίωσαν ημάς να έλθωμεν εις τον άγιον τούτον τόπον και να γίνωμεν μοναχοί, όπερ πολλοί επεθύμησαν, αλλά δεν το κατόρθωσαν. Γενόμενοι μοναχοί να έχωμεν αμείωτον την προθυμίαν προς τους πνευματικούς αγώνας και άσβεστον την φλόγα της αγάπης προς την μοναχικήν ζωήν, ως είμεθα την πρώτην ημέραν της ενταύθα ελεύσεώς μας. Να προσέχωμεν πολύ δια να φυλάττωμεν τον νουν μας καθαρόν από τους πονηρούς και ακαθάρτους λογισμούς, οίτινες μολύνουν την καρδίαν μας, αποδιώκουν μακράν ημών την θείαν χάριν και γινόμεθα παίγνιον του σατανά.


Ιδιαιτέρως σας συνιστώ να προσέξωμεν το έργον της υπακοής, της τελείας και αδιακρίτου υπακοής, ήτις είναι το θεμέλιον της μοναχικής ζωής, γεννήτρια της ταπεινώσεως και πηγή ειρήνης και πνευματικής χαράς εις την καρδίαν του καλού και υπηκόου μοναχού. Υπακοή και ταπεινοφροσύνη είναι δύο πτέρυγες, αίτινες υψώνουν ημάς ταχύτερον εις την πνευματικήν τελειότητα. Υπήκοος μοναχός, εργάτης αρετής· παρήκοος, πλήρης ακαταστασίας.

Να εξομολογήσθε ταχτικώς και ειλικρινώς και να ανοίγητε διάπλατα την καρδίαν σας εις τον πνευματικόν σας πατέρα. Η συνεχής και καθαρά εξομολόγησις καίει τον σατανά, ευφραίνει τον άγγελον φύλακα της ψυχής και πληροί την καρδίαν μας θείας χάριτος.

Να προσέρχεσθε ταχτικότερον εν φόβω Θεού και καθαρά εξομολογήσει εις την μετάληψιν των αγίων και αχράντων Μυστηρίων. Ο μεταλαμβάνων ταχτικώς εν φόβω Θεού ενούται μετά του Κυρίου, φωτίζεται η ψυχή του, λαμβάνει μυστικήν δύναμιν κατά του αοράτου εχθρού, όστις σφόδρα φοβείται την θείαν Μετάληψιν και κατακαίεται υπ' αυτής και γενικώς ο μεταλαμβάνων εν βαθυτάτη ταπεινώσει αξιούται νοερώς πολλών παρά Θεού πραγμάτων και δωρεών ως εμπράκτως εδοκιμάσαμεν τούτο.

Να μην αμελήτε τον κανόνα σας και τα λοιπά καθήκοντά σας, ήτοι εσπερινόν, απόδειπνον, όρθρον ως και την ανάγνωσιν.

Όταν δε εργάζεσθε να προσπαθήτε να λέγετε την ευχήν «Κύριε Ιησού Χριστέ» και ενδιαμέσως το «Θεοτόκε Παρθένε».

Να έχετε αγάπην μεταξύ σας αδελφικήν, άδολον και ανυπόκριτον, δια να σας επισκιάζη η χάρις του Θεού.

Να αγαπάτε και να σέβεσθε τον πνευματικόν σας πατέρα, ήτις αγάπη και σεβασμός αναφέρεται εις τον Χριστόν.

Να είσθε προσεκτικοί εις τους λόγους σας, συνετοί εις τας αποκρίσεις σας, να αποφεύγετε τας ακαίρους συζητήσεις και φλυαρίας και να επιδιώκετε πάντοτε την σιωπήν, ως μητέρα σοφωτάτων εννοιών κατά τον ειπόντα θείον Πατέρα.

Να ευλαβείσθε σφόδρα την Κυρίαν ημών Θεοτόκον, την έφορον και προστάτιδα ημών, τον αρχηγόν ημών Άγιον Ιωάννην τον Πρόδρομον και τους ιδιαιτέρους προστάτας ημών Άγιον Διονύσιον τον Ρήτορα και Άγιον Μητροφάνην, οίτινες υπερίπτανται νοερώς και ευλογούσιν ημάς και να λέγετε εν τακτύή ημέρα της εβδομάδος ανελλιπώς τους χαιρετισμούς και την παράκλησιν αυτών.

Να βιάζεσθε, αγαπητά μου τέκνα, να βιάζεσθε εις το καλόν και γενικώς εις τα μοναχικά σας καθήκοντα και ως λέγει ο Ουρανοβάμων Άγιος Απόστολος Παύλος "βλέπετε πως ακριβώς περιπατείτε μη ως άσοφοι αλλ'; ως σοφοί εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι".

Μακάριος ο μοναχός εκείνος, όστις βιάσει τον εαυτόν του και ζήσει εναρέτως κατά τας δοθείσας υποσχέσεις εν τη κουρά. Ούτος θα αξιωθή μακαρίου τέλους και μετά το τέλος του η Κυρία Θεοτόκος θα απολογηθή υπέρ αυτού προς τον εύσπλαχνον Υιόν της και Θεόν ημών Κύριον Ιησούν Χριστόν, ου η χάρις και το άπειρον έλεος είη μεθ' ημών. Αμήν.

Και ταύτα πάντα μετά πολλής εν Χριστώ αγάπης και θερμών πατρικών ευχών, ο ταπεινός Γέρων Μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης

Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας

Εν μηνί Αυγούστω 15. 1985

Κατά ταύτην την ημέραν εορτή της Κοιμήσεως της Κυρίας ημών Θεοτόκου ήλθον εις Άγιον Όρος εν έτει 1922.

[Thrax]

«Το κύκνειον άσμα του Γέροντα»

Ικετηριος Ευχή προς την Παναγία,
υπό μοναχού Γερασίμου, Μικραγιαννανιτη

Αλλ' ω Πανύμνητε Δέσποινα, δέξαι παρακαλώ, εν πολλή μητρική ευνοία και συμπαθεία και συγκαταβάσει, ως εδέξατο ο Υιός σου και Θεός ημών τα δύο λεπτά της χήρας, τα ταπεινά μου ταύτα ψελλίσματα, άτινα γονυκλινώς εν πολλύή ευλαβεία προσφέρω τη Θεομητορική σου μεγαλειότητι, «ως δώρα ευπρόσδεκτα και προσφοράν τελείαν», και εν τη φοβερά ώρύα του θανάτου βοήθει μοι τω αναξίω και αμαρτωλώ ικέτη σου, εν δε τω αδεκάστω βήματι του φιλανθρώπου Υιού σου και Θεού ημών, παράστησόν με ακατάκριτον δια της Μητρικής σου παρρησίας, ως υπέσχου, φιλάγαθε Δέσποινα, και πάντας τους ψάλλοντας αυτούς εν ευλαβεία, αξίωσον της ουρανίου βασιλείας. Αμήν.

Δέξασθε ευμενώς, παρακαλώ υμάς, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, το παρόν Θεοτοκάριον, και ψάλλατε τους εν αυτώ κανόνας εν πίστει και ευλαβεία προς την Κυρίαν ημών Θεοτόκον, ίνα απαλλάττη υμάς πειρασμών και κινδύνων και πάσης αμαρτίας, μετά δε το τέλος αξιώση υμάς, ταις Μητρικαίς αυτής πρεσβείαις, της βασιλείας των ουρανών· ης γένοιτο πάντας ημάς επιτυχείν χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού· ω η δόξα και το κράτος και η προσκύνησις συν τω ανάρχω αυτού Πατρί, και τω Παναγίω και ομοουσίω αυτού Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.



Tου αρχιμανδρίτου Γεωργίου Χρυσοστόμου, Διδάκτορος Φιλολογίας, Πρωτοσυγκέλλου Ι. Μητροπ. Βεροίας


http://www.pemptousia.gr/articles/17.shtml

http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2009/05/474702.html


Την ευχη του να χουμε

[Voreios]

Εκοιμήθη ο τυφλός πλην όμως διορατικός γέροντας Μελέτιος Αϊβαζίδης
Σε ηλικία 94 ετών έφυγε από τη ζωή ο ιδιαίτερα αγαπητός - ιδίως στις περιοχές της Νάουσας και της Πέλλας - μοναχός Μελέτιος Αϊβαζίδης, ο τυφλός μοναχός που ίδρυσε ορφανοτροφείο στη Νάουσα και πρόσφερε τα μέγιστα σε πάνω από 2000 ορφανά παιδιά. Δικαίως, λοιπόν, του προσδόθηκε το επίθετο "ορφανοτρόφος".

Από την σελίδα που δημιούργησαν πνευματικά του παιδιά (www.meletiosaivazidis.gr), διαβάζουμε για τη ζωή του:
"Ο μοναχός Μελέτιος Αϊβαζίδης γεννήθηκε το έτος 1918, στην Νικόπολη του Πόντου. Ήρθε με τους γονείς του πρόσφυγας. Μετά από περιπλανήσεις εγκαταστάθηκαν οι γονείς του, στην Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών. Από μικρός αγαπούσε την εκκλησία και δύο ετών έψελνε το τροπάριο του Ιωάννου του Προδρόμου. Βοηθώντας τους γονείς του που περνούσαν καπνά, ένα παιδί έριξε την βελόνα του καπνού και καρφώθηκε στο μάτι του. Έτσι έχασε το μάτι του και εν συνεχεία χάλασε και το άλλο μάτι. Από τα δέκα του χρόνια είναι παντελώς τυφλός.
Στα 18 του χρόνια εκάρη μοναχός στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στην Νάουσα ονομάσθηκε από Κυριάκος, Μελέτιος. Έκτοτε αν και τυφλός, σκορπάει γύρω του ισχυρό φως. Ιδρύει ορφανοτροφείο στην Νάουσα. Πέρασαν από τα χέρια του και μεγάλωσαν πλέον τα 2000 ορφανά. Το έργο του είναι πολύ μεγάλο. Έγινε πατέρας των ορφανών και βοηθός του κόσμου.
Τώρα (πριν την κοίμησή του) στα γηρατειά του, ζει στο χωριό του Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών. Έχει κάνει ησυχαστήριο που ονομάζεται «Ησυχαστήριον Επτάρυθμος Χάρις». Η αδερφή Μαριάμ ακούραστα τον υπηρετεί και τον φροντίζει. Κοντά του, βρίσκουν παρηγοριά πολλές κουρασμένες ψυχές, τους συμβουλεύει, τους παρηγορεί και το ησυχαστήριό του λειτουργεί και σαν πτωχοκομείο.
Πολλοί περνούν και παίρνουν την συμβουλή του και την ευλογία του. Εμείς τα πνευματικά του παιδιά, θεωρήσαμε απαραίτητο, να ρίξουμε λίγο φως στο έργο του, που είναι έργο ανθρωπιάς, έργο Θεού. Οι προσευχές του είναι άπειρες, τα γραφόμενά του ατελείωτα. Στα ράφια του ησυχαστηρίου του βρίσκεις προσευχές και λόγους δικούς του με τις χρονολογίες που τις είπε.
Τα τελευταία 5 χρόνια, μας είπε και κάνουμε λειτουργίες στις πόλεις μας, μια φορά το μήνα, που είναι καλό για τις οικογένειές μας για την πόλη μας, για τους ιερείς και τους αρχιερείς μας.
Ακόμη μας υπαγόρευσε και πολλές προσευχές, χριστιανικά παραδείγματα και λόγους. Συγκεντρώνοντάς τα με τις ημερομηνίες που μας τα έλεγε, γράψαμε δύο βιβλία. Το πρώτο λέγεται «Προσευχές» Μοναχού Μελετίου Αϊβαζίδη του ορφανοτρόφου. Το δεύτερο βιβλίο λέγεται «Λόγοι φωτιστικοί» πατρός Μελετίου Αϊβαζίδη και σύντομα θα εκδοθεί και το τρίτο βιβλίο. Για μας ο γέροντας είναι ο πατέρας μας και τον αγαπάμε πολύ. Ακούμε τις συμβουλές του και θεωρήσαμε υποχρέωσή μας να φτιάξουμε ιστοσελίδα με τα βιβλία του. Έτσι οι προσευχές του και οι λόγοι του, θα διαβαστούν από όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, σε όλο τον κόσμο. Του ευχόμεθα έτη πολλά και ευλογημένα και στο ησυχαστήριό του να έρθουν και άλλες μοναχές, γιατί έχει έτοιμα και τα κελλάκια τους και όποια μοναχή θελήσει να πάει, θα είναι ευπρόσδεκτη.
.
Τα πνευματικά του παιδιά από την Θήβα
και
η Ελευθερία – Παρθένα και Πελαγία από το Αγγελοχώρι Ναούσης,
η Δέσποινα και άλλες από την Βέροια
ο Σπυρίδων Καλαϊτζίδης από την Κρύα Βρύση Γιαννιτσών
και ο Γεώργιος Αγγελιδάκης από την Νάουσα"

[Matina]

Επτά ωφέλιμες και παρήγορες σκέψεις.....


Στον καιρό των θλίψεων θα ωφεληθείς πολύ, αν φέρνεις συχνά στο νου σου τις ακόλουθες σκέψεις, μελετώντας και αναλύοντάς τες σε βάθος και πλάτος με τον δικό σου τρόπο και λογισμό.

1. Τι ήσουνα πρίν γεννηθείς, πρίν κάν συλληφθείς στη μήτρα της μητέρας σου; Δεν είχες μήτε σώμα μήτε ψυχή μήτε αίσθηση καμιά. Δεν ήσουνα τίποτα! Και το τίποτα, το μηδέν, είναι λιγότερο κι από ένα άχυρο, ένα χορταράκι, έναν κόκκο σκόνης. Γιατί αυτά έχουν ύπαρξη, εσύ όμως πρίν από τη σύλληψή σου δεν είχες.

2. Στοχάσου την ευσπλαχνία του πανάγαθου Θεού, πού από το τίποτα σε δημιούργησε “κατ΄εικόνα” Του, δίνοντάς σου όχι μόνο το υπερθαύμαστο ανθρώπινο σώμα, αυτό το θαύμα των θαυμάτων, με την ποικιλία των οργάνων και των λειτουργιών και των αισθήσεων, αλλά και τη μοναδική θεοειδή ψυχή, με τον λογικό νου, τη θέληση, τη μνήμη και τις άλλες δυνάμεις.

3. Αναλογίσου μετά απ΄αυτό, πόση πρέπει να είναι η ευγνωμοσύνη σου σ΄Εκείνον, τον ύψιστο και πανάγαθο Ευεργέτη σου, από τον οποίο πήρες δωρεάν τόσα χαρίσματα, πόσο χρωστάς να Τον αγαπάς, να Τον ευχαριστείς, να Τον δοξολογείς, να Τον υπηρετείς, και πόσο να προσέχεις, ώστεποτέ να μην Του φταίξεις και να μην Τον πικράνεις.

4. Αναλογίσου τώρα την αγνωμοσύνη σου απέναντι στον Πλάστη σου, μια και έκανες ακριβώς τα αντίθετα απ΄αυτά που έπρεπε. Αντί να Τον αγαπάς και να Τον ευχαριστείς και να Τον υμνείς και να Τον ευαρεστείς, εσύ Τον καταφρόνησες και Τον εγκατέλειψες και Τον λύπησες, προτιμώντας τα πρόσκαιρα πράγματα και τις εφάμαρτες ηδονές.

5. Συλλογίσου πόσες τιμωρίες θα σου άξιζαν για την αχαριστία σου τούτη και πόσο δίκιο θα είχε ο Κύριος, αν σου στερούσε όλα όσα σου έδωσε, ακόμα και τη ζωή, το μεγαλύτερο δώρο Του. Αυτή η σκέψη, πιο πολύ απ΄όλες τις άλλες, θα σου εμπνεύσει θείο φόβο και θα σε βοηθήσει να υπομείνεις κάθε θλίψη, καθώς θα παραδεχθείς αναμφίβολα πώς υποφέρεις λιγότερο απ΄όσο σου πρέπει.

6. Θαύμασε την άπειρη και ανερμήνευτη αγαθότητα του Θεού μας, πού, ενώ μπορεί αυτήν ακριβώς τη στιγμή να σε τιμωρήσει βαριά και να σε θανατώσει και να σε κολάσει αιώνια, περιμένει ο πολυεύσπλαχνος τη μετάνοιά σου. Κι αν σε παιδεύει τώρα με μικρές και παροδικές θλίψεις, το κάνει για το καλό σου, σαν στοργικός Πατέρας, για να βγεις από τον κακό δρόμο της αμαρτίας και να έρθεις στον ίσιο της αρετής, ώστε τελικά, λουσμένος και καθαρισμένος στο λουτρό των λυπηρών, ν΄αξιωθείς την απόλαυση του παραδείσου.

7. Αποφάσισε, από δω κι εμπρός τουλάχιστον, να δαπανήσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου, τη ζωή που ανήκει σ΄Εκείνον και όχι σ΄εσένα, στη διακονία και στη δόξα Του. Να Τον τιμάς και να Τον ευχαριστείς ακατάπαυστα για τις ευεργεσίες Του, αλλά και ν΄αποδέχεσαι καρτερικά κι αγόγγυστα τις δοκιμασίες που παραχωρεί σαν φάρμακα και γιατρικά της κακίας σου. Να θυσιάσεις, τέλος, πρόθυμα, και τιμή και περιουσία και ζωή ακόμα, παρά να Τον αρνηθείς ή να παραβείς τις εντολές Του.

Αυτά να σκέφτεσαι και να μελετάς, και θα δεις πόσο καρπό και πόση ωφέλεια θα σου δώσουν στον καιρό των θλίψεων.

[Matina]

Πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται κανείς τον άνεμο, που κινείται ακατάπαυστα, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται όσα χαράζουν τα παιδιά πάνω στην άμμο, όταν παίζουν, παρά την ανθρώπινη ευτυχία.



Γράφει: Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

[rose]

Σίμωνος Μοναχοῦ
Πατήρ Εὐμένιος - ὁ κρυφός Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας



«ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ του μέ τούς ἀνθρώπους, ὁ πατήρ Εὐμένιος, ἐνῶ δέν ἦταν ἀπρόσιτος καί ἀπόμακρος, ὅταν τόν πλησίαζες, σοῦ δημιουργοῦσε ἕνα δέος καί μιά συστολή γιά τό πρόσωπό του, μιά εὐλάβεια. Δέν μποροῦσες νά ἀγγίξης τόν πατέρα Εὐμένιο ἤ νά χαριεντιστῆς μαζί του, παρ᾿ ὅλο πού ὁ ἴδιος καί χαρίεις ἦτο καί χιοῦμορ ἔκανε.
Δέν μποροῦσες νά ἀργολογῆς μαζί του, γιατί ὁ ἴδιος ἦτο ἐκεῖ ἐπί 24ωρου βάσεως ἀπασχολημένος, στόν συγκεκριμένο χῶρο καί χρόνο, γιά τήν ἐξυπηρέτησι τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς.
Μέλημά του ἦταν νά ἀποκαταστήση τήν σχέσι μας μέ τόν Θεό. Μᾶς ἔλεγε νά μήν ἁμαρτάνωμε, ὄχι γιά νά εἴμαστε καλοί ἄνθρωποι, ἀλλά γιά νά μήν διαταράσσεται ἡ καλή μας σχέσι καί ἡ ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό Πατέρα μας. Μᾶς ἔλεγε νά κοινωνοῦμε συχνά, γιά νά εἴμαστε συνέχεια συνδεδεμένοι μαζί Του.»

«Ὁ πατήρ Εὐμένιος θεράπευε κρυφά ἤ κάνοντας μικροσαλότητες. Ἡ κυρία Εὐαγγελία Προδρόμου, πού ὑπέφερε ἀπό φρικτούς πόνους στό στομάχι καί τό ἔντερό της, ἰδίως μόλις ἔτρωγε ἤ ἔπινε κάτι ἀντίθετο, ἔλεγε ὅτι πῆγε κάποια ἡμέρα στόν πατέρα Εὐμένιο, ὁ ὁποῖος καθόταν ἔξω ἀπό τό κελλάκι του, τήν καλωσώρισε καί, γιά νά τήν κεράση, τῆς γέμισε ἕνα ποτήρι πορτοκαλάδα νά τό πιῆ. Τοῦ λέει ἐκείνη: «Γέροντα, ἀδύνατον νά πιῶ τέτοιο πρᾶγμα. Ἔχω τό ἔντερό μου καί τό στομάχι μου καί θά μέ διαλύση». «Πιές, πιές», ἐπέμενε ἐκεῖνος καί τῆς τό ἔδωσε, μάλιστα, στό στόμα. Τό ἤπιε καί τῆς ἔδωσε καί δεύτερο ποτήρι. Κι ἐπειδή τελείωσε ἡ πορτοκαλάδα, τῆς γέμισε τό τρίτο ποτήρι μέ sprite ἀεριοῦχο. Ἀφοῦ τά ἤπιε ὅλα, λέει στόν πατέρα Εὐμένιο: «Γέροντα, σέ δύο λεπτά κλάψε με». «Πήγαινε, πήγαινε, δέν ἔχεις τίποτε», τῆς ἀπάντησε ὁ πατήρ Εὐμένιος. Ἀπό τότε ἔγινε καλά καί ἰάθη τελείως.»

«...Ἔχουμε πάει μέ τήν σύζυγό μου νά τόν ἐπισκεφθοῦμε στό κελλί του. Ἐκεῖνος κάθεται στήν καρέκλα του κι ἔχει μπροστά του ἕνα τραπέζι. Πάνω σ᾿ αὐτό βρίσκεται ἕνα πιάτο μέ φροῦτα, ἕνα μπουκάλι χυμός πορτοκαλιοῦ καί πλαστικά ποτήρια. Ἀριστερά καί κοντά στά πόδια του βρίσκεται τό πετραχήλι του, χρώματος κόκκινου μέ χρυσαφιά κεντήματα.
Ἀριστερά του κάθεται ἡ σύζυγός μου καί δεξιά του ἐγώ. Ἡ συζήτησί μας περιστρεφόταν γύρω ἀπό τήν ἀλλεργία, πού βασάνιζε τήν σύζυγό μου, καί τί φάρμακα παίρνει. Γέλασε, μάλιστα, ὅταν ἡ σύζυγός μου τοῦ ἀνέφερε ὅτι ὁ γιατρός τῆς χορήγησε γιά φαρμακευτική ἀγωγή τό Atarax, λέγοντάς της: «Τό Atarax σοῦ ἔδωσε; Ἔμ, αὐτό θά σέ ταράξη, γι᾿ αὐτό τό λένε ἔτσι».
Ἐν τῷ μεταξύ ἄρχισε νά ψιχαλίζη. Εὐθύς ἡ σύζυγός μου πάει νά σηκώση τό πετραχήλι λέγοντας στόν γέροντα Εὐμένιο νά σηκωθῆ κι αὐτός, νά τόν βάλουμε στό κελλάκι του, γιά νά μήν βραχῆ. Ἐκεῖνος ἁπλώνει, τότε, τά χέρια του καί χαράζει ἕνα νοητό ἡμικύκλιο ἀπό τήν μεριά τῆς συζύγου μου μπροστά του καί ἀπό τήν πλευρά τήν δική μου, λέγοντας: «Ποῦ βλέπεις ὅτι βρεχόμαστε; Καθῆστε κάτω, νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας».
Ἐγώ ἔμεινα ἄφωνος, ὅπως καί ἡ σύζυγός μου. Ἡ ψιχάλα εἶχε γίνει μπόρα, ἀλλά ἐκεῖ πού ὁ Γέροντας εἶχε ὁριοθετήσει νοητά, ἡ βροχή δέν ἄγγιζε τίποτε»....

[Matina]

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ & ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ




Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ἤρθατε σήμερα στὸ Ναὸ γιὰ νὰ γιορτάσουμε καὶ νὰ πανηγυρίσουμε ὅλοι μαζὶ τὴν ἑορτὴ τῶν μεγάλων ἱεραρχῶν καὶ οἰκουμενικῶν διδασκάλων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Τρεῖς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Χριστό, μὲ τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα τοὺς στήριξαν καὶ στηρίζουν τὴν χριστιανικὴ πίστη. Τρεῖς δασκάλους τῆς οἰκουμένης, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν σοφία καὶ τὶς διδαχὲς τοὺς φώτισαν τὸν κόσμο ὅλο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης ἀναδείχθηκαν γιατί πρώτιστα ἦταν οἱ ἴδιοι ἐπιμελεῖς μαθητές. Ἀγάπησαν τὶς ἐπιστῆμες, τὴν ἀποκεκαλυμμένη σοφία τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους... Σπούδασαν φιλοσοφία, ρητορική, μαθηματικά, ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ ὅ,τι κάθε νέος της ἐποχῆς τοὺς ἐλάμβανε ὡς μόρφωση, ὄχι μηχανικά, ὄχι ἀπὸ ὑποχρέωση, ἀλλὰ μὲ ἐπιμέλεια καὶ ἐνδιαφέρον.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης φάνηκαν γιατί μίλησαν στὰ πρόσωπα γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, αὐτὲς τῶν γονιῶν πρὸς τὰ παιδιά, τῶν φίλων μεταξύ τους, τῶν συνεργατῶν καὶ συναδέλφων. Μὲ κάθε τρόπο προσπάθησαν νὰ ἐξηγήσουν στοὺς ἀνθρώπους, πὼς αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία στὴ ζωή, δὲν εἶναι ἡ ἀτομικὴ καταξίωση καὶ οἱ ἐγωιστικὲς ἐπιδιώξεις, ἀλλὰ τὸ μοίρασμα μὲ τοὺς συνανθρώπους, ὁ κοινὸς δρόμος μὲ τοὺς ἄλλους, ἡ συμπόνια καὶ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης ἀναγνωρίστηκαν γιατί μίλησαν στοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ἔρωτα, γιὰ τὸ πόσο σημαντικὸ καὶ ἱερὸ πράγμα εἶναι ἕνας ἄνδρας νὰ ἀποφασίσει νὰ μοιραστεῖ τὴν ζωή του μὲ μιὰ γυναίκα, γιὰ τὸ πόσο ὄμορφο καὶ εὐλογημένο εἶναι μία γυναίκα νὰ συμπορεύεται μ’ ἕναν ἄνδρα στὸ δύσκολο δρόμο τῆς ζωῆς, γιὰ τὸ πὼς ὁ Θεὸς δωρίζει σὲ δυὸ πρόσωπα ποὺ ἀγαπιοῦνται τὴν πλήρη ἕνωση μέσα στὸ γάμο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης στάθηκαν γιατί μίλησαν στοὺς πολίτες γιὰ τὴν δικαιοσύνη, τὸν σεβασμὸ στοὺς νόμους καὶ τὴν εὐταξία μέσα στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Μίλησαν γιὰ τὶς εὐθύνες τῶν ἀρχόντων ἔναντι τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν σεβασμὸ ποὺ ὀφείλει ὁ λαὸς στοὺς δίκαιους ἄρχοντές του. Μίλησαν γιὰ τὰ δεινά του πλούτου, ἐπέπληξαν αὐστηρὰ ὅσους ἔκαναν περιουσίες εἰς βάρος τῶν φτωχῶν, στηλίτευαν τὸν δανεισμὸ μὲ τόκο καὶ κάθε οἰκονομικὴ δραστηριότητα ποὺ ἀδικοῦσε τοὺς ἀδυνάτους. Μίλησαν γιὰ τὰ δεινά του πολέμου, γιὰ τὸν σεβασμὸ στὴ φύση καὶ τὸ περιβάλλον.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης εἶναι ἀληθινὰ γιατί μιλοῦν σὲ ὅλους μας, τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ στοὺς πρὶν καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ θ’ ἀκολουθήσουν μετὰ ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ τὸν Χριστό, τὸν ἀγαπημένο• τὸν γονιὸ καὶ ἀδελφό, τὸν φίλο καὶ συνεργάτη, τὸν βασιλέα καὶ ταυτόχρονα τὸν δοῦλο γιὰ τὴν δική μας ἀγάπη, τὸν σύντροφο καὶ συνοδοιπόρο μας, αὐτὸν ποὺ εἶναι τόσο ἐρωτευμένος μέ μας τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε δέχθηκε νὰ γίνει ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς, νὰ πάθει γιὰ ἐμᾶς καὶ νὰ ἀναστηθεῖ γιὰ χάρη μας.

Σήμερα, ἐδῶ στὴν ἐκκλησιὰ προσκυνοῦμε τὸ εἰκόνισμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τῶν Τριῶν δασκάλων μας καὶ ὁ ἀσπασμὸς αὐτὸς μοιράζεται καὶ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τους δασκάλους σας, αὐτοὺς ποὺ κάθε μέρα μπαίνουν στὶς τάξεις σας καὶ ἐργάζονται ἐπίπονα γιὰ νὰ μάθετε γράμματα, ποὺ ἀγωνίζονται μαζί σας γιὰ νὰ λάβετε παιδεία, ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ μέλλον σας σὲ μιὰ πατρίδα ποὺ δοκιμάζεται καὶ ὑποφέρει. Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἐπίπονη ἐργασία γίνεται κάτω ἀπὸ ἀντίξοες καὶ σκληρὲς συνθῆκες, μὲ ἐλλείψεις πολλὲς καὶ σὲ πρόσωπα καὶ σὲ μέσα, καὶ σὲ βιβλία καὶ σὲ ἐκπαιδευτικὸ ὑλικό. Ὅμως τὰ ἐλλείμματα τοῦτα ἡ ψυχὴ τῶν δασκάλων σας τὰ καλύπτει μὲ τὸ πλεόνασμα τῆς φροντίδας καὶ τῆς στοργῆς τους γιὰ ἐσᾶς. Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐκεῖνοι σας προσφέρουν πρέπει νὰ ἀνταποδίδετε στοὺς δασκάλους σας, καλά μου παιδιά, ἀγάπη πολλὴ καὶ σεβασμὸ μεγάλο.

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Εὐχόμαστε οἱ προστάτες ἅγιοί σας ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης, νὰ φωτίζουν τὶς ζωές σας καὶ τὶς προσπάθειες ποὺ κάνετε νὰ μορφωθεῖτε καὶ νὰ σπουδάσετε, νὰ στηρίζουν καὶ νὰ ἐμπνέουν τοὺς δασκάλους σας στὸ δύσκολό τους ἔργο καὶ νὰ ὁδηγοῦν τὸ γένος μας στὶς στενοὺς ἀτραποὺς ποὺ βαδίζει.

Μὲ ὅλη μου τὴν ἀγάπη

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ


† ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

[SUKHOI]

..................

[rose]

ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ (1931 - 1999) ΕΝ ΠΟΛΛΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ



H προσευχή του Γέροντα ("Και εχάρη ο Θεός")

Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (=οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστοί. Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του, που περιλαμβάνεται, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία για τη ζωή του και μαρτυρίες πολλών ανθρώπων που τον γνώρισαν (και πολλές μαρτυρίες για τα αγιοπνευματικά [=θαυματουργικά] χαρίσματά του), στο εξαιρετικό βιβλίο του Σίμωνος Μοναχού π. Ευμένιος - Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, σελ. 133-134

Διηγείται ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.
«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε:
"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους".
"Κι εχάρη ο Θεός", μου έλεγε. "Και μετά είπα: "Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους καθολικούς. Και όλους τους προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις". Κι εχάρη ο Θεός.
"Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες, και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις". Κι εχάρη πολύ ο Θεός.
Και του είπα: "Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ' αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα". Κι εχάρη ο Θεός πολύ.
Και είπα: "Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα". Και στο τέλος είπα: "Θέλω να σώσεις και τον διάβολο". Κι ελυπήθη ο Θεός".
Του λέω: "Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;". "Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί" μου απάντησε, "δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο".
"Καλά" του είπα, "πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;".
Και μου λέει: "Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδιά Του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται".

Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου; Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον. Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος. Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ' αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».

[Χάρις: η αγαθή ενέργεια του Θεού, που εκπέμπεται σε όλα τα πλάσματα και που ανάλογα με το βαθμό, που ο άνθρωπος ανοίγεται σ' αυτήν (=την επιθυμεί και γίνεται κατάλληλος για να μπει μέσα του, καλλιεργώντας την ταπεινή αγάπη), σώζεται και γίνεται άγιος. Κατά τους αγίους Πατέρες, η Χάρις είναι "άκτιστη", δηλ. αδημιούργητη: εκπέμπεται απευθείας από το Θεό, δεν είναι δημιούργημά Του - κι έτσι, όποιος ανοίγεται και μπαίνει μέσα του η θεία Χάρις, έχει μέσα του τον Ίδιο το Θεό αυτοπροσώπως και όχι ένα δημιούργημα, ενώνεται δηλαδή με το Θεό (θέωση)].

[SUKHOI]

....................