crusader1453 wrote:Aetos wrote:Ξαναλέω....ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ!
Και να πάνε να κάνουνε κουμάντο με τα δαιμόνια την ώρα του Θανάτου που θα τους φέρουν το χαρτί στη φάτσα τους και θα τους πει "για γκελ μπουρντά"....που θα φύγει η ψυχή και δεν θα υπάρχει Άγγελος να τη συντροφεύσει στο ταξίδι να την προστατεύσει από τα διαόλια, και να βλέπουν να ανεβαίνουν οι Χριστιανοί παρέα με 2 φωτοφόρους Αγγέλους!
ενταξει το τερματισες λιγο. λες και οι υπολοιποι που θα ναι χριστιανοι ειναι και καθαροι. πολλοι ειναι χειροτεροι και απο τους γκει
Αυτή είναι λογική Αρναούτογλου και Λιάγκα...αφού υπάρχουν κακοί "Φυσιολογικοί" και καλοί "Ανωμαλιάρηδες", οι "Ανωμαλιάρηδες" είναι καλύτεροι από τους "Φυσιολογικούς".
Μαθηματικά, Φιλοσοφικά και Εννοιολογικά αυτό λέγεται "διαστρέβλωση", και θα στο εξηγήσω πολύ απλά: Δεν έχει σημασία εάν ενα μέρος του συνόλου αποκλίνει από την "έννοια" του συνόλου, γιατί δεν διαμορφώνει εικόνα για το σύνολο, εκτός κι αν το μέρος αυτό πλειοψηφεί μέσα στο σύνολο.
Είναι σαν να λες, ότι γνώρισα 2 γυναίκες στη ζωή μου που με κεράτωσαν, άρα όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες. Επειδή όμως, όλοι οι φίλοι μου δεν κεράτωσαν τις γυναίκες τους και ας τις δέρνανε 10 φορές την ημέρα, τότε όλοι οι άντρες είναι αγαθοί κι ας κακοποιούσαν τις γυναίκες τους.
Δεν μπορεί λοιπόν για να μην μας ενοχλεί η αμαρτία να την εξισώνουμε με την Αρετή, ακόμα κι αν κανένας δεν μπορεί να ασκηθεί στην Αρετή στον ίδιο βαθμό με τον άλλον.
Το εάν άνθρωπος έχει μια διαστροφή - γιατί η Ομοφυλοφιλία περί διαστροφής πρόκειται - αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να είναι ανεκτή γιατί υπάρχουν άνθρωποι με κάποια άλλη διαστροφή.
Δεν μπορείς λοιπόν να νομιμοποιείς μια διαστροφή ακριβώς επειδή άλλοι με κάποια άλλη διαστροφή είναι χειρότεροι.
Διότι ο Κανόνας ΔΕΝ είναι ποια διαστροφή είναι λιγότερη κακή, αλλά πόσο κανονίζεις τη ζωή σου με βάση την Αρετή και τον Χριστιανικό Κανόνα τους Ενός Σωτήρα.
Κι επειδή οι δικές μου πεποιθήσεις είναι τρομερά ακραίες για μερικούς, εγώ δεν ξεχωρίζω τον Άθεο, τον Πονηρό, τον Μάγο, τον Υβριστή από τον Ομοφυλόφιλο, τον Πόρνο ή τον Πολέμιο του Θρόνου του Θεού.
Απλά υπάρχουν αμαρτίες και ανομήματα που είναι στον Δικαιοκρίτη Χριστό να αποφασίσει πόσο βαραίνουν ή πόσο συγχωρούνται σε μια Ψυχή, και υπάρχουν και συγκεκριμένες πράξεις που από την ίδια την Χριστιανική διδασκαλία οδηγούν απ΄ευθείας εις τον Τριγμό των Οδόντων. Χαρακτηριστικά αναφέρω:
- Το σφράγισμα του Αντίχριστου
- Την Αυτοκτονία
- Την Παιδοφιλία
- Την Ομοφυλοφιλία.
Λευιτικό (18: 22-25):
«Και με άρρενα δεν θα συνευρεθείς, όπως με γυναίκα· είναι βδέλυγμα[1].
Ούτε θα συνευρεθείς με οποιοδήποτε κτήνος, ώστε να μολυνθείς μαζί του· ούτε γυναίκα θα σταθεί μπροστά σε κτήνος, για να βατευτεί· είναι βέβηλο.
Μη μολύνεστε σε τίποτα απ' αυτά· επειδή, σε όλα αυτά μολύνθηκαν τα έθνη, που εγώ διώχνω από μπροστά σας.
Μολύνθηκε και η γη· γι' αυτό, ανταποδίδω την ανομία της επάνω της, και η γη θα ξεράσει τούς κατοίκους της"
«Δευτερονόμιο» (23: 17-18):
«Πόρνη δεν θα υπάρχει από τις θυγατέρες του Ισραήλ ούτε κίναιδος θα υπάρχει από τους γιους τού Ισραήλ.
Δεν θα φέρεις στον οίκο τού Κυρίου τού Θεού σου μισθό πόρνης ούτε μίσθωμα κίναιδου, για καμιά ευχή· επειδή, και τα δύο αυτά είναι βδελύγματα στον Κύριο τον Θεό σου.»
προς Κορινθίους επιστολή (6: 9, 10):
«Μη πλανιέστε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε κίναιδοι ούτε αρσενοκοίτες ούτε κλέφτες ούτε πλεονέκτες ούτε μέθυσοι ούτε κακολόγοι ούτε άρπαγες δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού».Οι Χριστιανοί είμαστε εξαγορασμένοι αμαρτωλοί. Είμαστε άνθρωποι που έχουν σωθεί από την ασθένεια και την αμαρτία, σωσμένοι από το διάβολο και το θάνατο με τη χάρη του Θεού
μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος: “και τέτοιοι ήσασταν κάποιοι από σας” (Α΄ Κορ. στ΄ 10). Βαπτιζόμαστε εν Χριστώ και χριζόμαστε με το Άγιο Πνεύμα, προκειμένου να ζήσουμε τη ζωή του Θεού μέσα στην Εκκλησία. Ομολογούμε την πίστη μας μέσω της κανονικής συμμετοχής στη λειτουργική λατρεία και την ευχαριστιακή κοινωνία, που συνοδεύονται με συνεχή ομολογία, μετάνοια και τον ακλόνητο αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή αμαρτίας, εκούσια ή ακούσια, η οποία προσπαθεί να καταστρέψει τις ζωές μας στον κόσμο αυτό και στον αιώνα το μέλλοντα.
Άρα λοιπόν ΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ την αμαρτία και να την εξισώσει με την οδό της Αρετής ως εξίσου φυσιολογικά πράγματα, από τη Φύση ανεκτά (δηλαδή από το Θεό), τότε έρχεται σε πλήρη αντίθεση τόσο με τη Φύση και τον Πλάστη της όσο και με τον αγώνα προς την Σωτηρία που κάθε Χριστιανός κάνει, είτε λιγότερο ή περισσότερο. Ο κάθε Χριστιανός εξίσου δικαιούται του Ελέους, αντίθετα αν θα τύχει αυτού, σε σχέση με αυτόν που αγωνίζεται εν γνώση του, να νομιμοποιήσει την Αμαρτία.
