Περί ομοφυλοφιλίας

[Pamavol]

Πώς μας αρέσει να κάνουμε τα απλά πολύπλοκα και τα ξεκάθαρα μπερδεμένα!
Πώς μας αρέσει να μιλάμε ατέρμονα λέγοντας στην ουσία τα ίδια και τα ίδια!
Από όσα διάβασα ως τώρα στο παρόν νήμα, βγαίνει το συμπέρασμα ότι όλοι λέμε τα ίδια πράγματα με άλλα λόγια, σα να μη μπορούμε να καταλάβουμε ότι συμφωνούμε όλοι.
Όλοι συμφωνούμε ότι το θέμα που προκύπτει τώρα, δεν είναι η στάση που κρατάμε ή πρέπει να κρατάμε απέναντι στους ομοφυλόφιλους.
Σ΄αυτό όλοι συμφωνούμε ότι τους βλέπουμε σαν συναμαρτωλούς συνανθρώπους μας που έχουν πέσει σε θανάσιμο αμάρτημα και συμπάσχουμε μαζί τους και προσευχόμαστε να τους ελεήσει και να τους σώσει ο Θεός, όπως και εμάς για τα δικά μας αμαρτήματα.
Από κει και πέρα, όλοι πάλι, συμφωνούμε ότι το θέμα που προκύπτει τώρα με τ
ο νομοσχέδιο είναι ότι οι σκοτεινές δυνάμεις εκμεταλλευόμενες κάποιους αναίσχυντους σκληροπυρηνικούς ακτιβιστές ομοφυλόφιλους, μας επιτίθενται, σε μια προσπάθεια να μας επιβληθούν με το ζόρι.
Με τη μοντέρνα βία της "προόδου" και του "σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων", μας επιβάλλονται συκοφαντώντας μας ως σκοταδιστές, ρατσιστές, μισαλλόδοξους, φασίστες και ένα σωρό άλλα κοσμητικά επίθετα.
Διαστρέφουν τα πράγματα παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο.
Δεν τολμά να ακουστεί η αλήθεια από κάποιον και γίνεται της κακομοίρας!
Αυτή η διαστροφή που υπήρχε από χρόνια αρχαία, αλλά πάντα προσπαθούσε να κρυφτεί στο σκοτάδι από ντροπή, τώρα όχι μόνο βγαίνει αναίσχυντα στο φως, αλλά αυταρχικά και βίαια προσπαθεί να επιβληθεί στις κοινωνίες και ως αξιοσέβαστο φως...
Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να ξεσκεπάσει το φασιστικό ψεύδος τους...
Έφτασε λοιπόν τώρα αυτό το διαβολικό καρκίνωμα και στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας.
Πρέπει να είμαστε αμυνόμενοι αυτή τη στιγμή γιατί δεχόμαστε επίθεση.
Η κοινωνία που θέλουν να επιβάλλουν θα είναι εφιαλτική για τα παιδιά μας και όχι μόνο.
Αύριο θα κληθώ σαν εκπαιδευτικός να παρουσιάσω στα παιδάκια της τάξης μου την αφύσικη ανωμαλία ως μια απόλυτα σεβαστή φυσιολογικότητα.
Με παραμυθάκια σαν κι αυτά που κυκλοφορούν ήδη στο εξωτερικό, για οικογένειες με δυο "μπαμπάδες" ή δυο "μαμάδες", με διάφορες δράσεις για να εμπεδώσουν τα παιδιά πόσο καλός και ανώτερος άνθρωπος είναι αυτός που ανέχεται και σέβεται τη "διαφορετικότητα" και πόσο κακός είναι αυτός που αντιδρά.
Αν δεν αντιδράσει τώρα η Εκκλησία πότε θα αντιδράσει;
Και ήδη άργησε και ήδη έχασε το τραίνο και ήδη είναι αργά.
Έχει και το καρότο αλλά έχει και το μαστίγιο. Ο αφορισμός είναι μια πρακτική εντός της Εκκλησίας, άρα ανεκτή από την Κεφαλή της , τον Χριστό, ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις υπεράσπισης της Αλήθειας και φύλαξης της ακεραιότητάς της.
Όταν λοιπόν κινδυνεύει η ορθή πίστη και η ορθή πράξη μέσα σε μια κοινωνία Ορθόδοξη, σαν την ελληνική, ένας Χρυσόστομος ή ένας Καντιώτης δεν θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν τον αφορισμό από αγάπη για το ποίμνιό τους και πόνο για το μέλλον του.
Αφορισμό όχι στους ταλαίπωρους ομοφυλόφιλους, αλλά σε αυτούς που θα ψήφιζαν ένα τέτοιο νομοσχέδιο, καθοδηγούμενοι από σκοτεινές στοές και λέσχες, γνωρίζοντας πολύ καλά τι κάνουν.
Χρησιμοποίησαν τον αφορισμό για τον μακαριστό Σωτηρόπουλο...
Για τους επιτιθέμενους αντίχριστους που είναι βαπτισμένοι χριστιανοί πού είναι ο αφορισμός;
Ώστε και αν είναι κανένας καλοπροαίρετος να συγκρατηθεί και να μετανοήσει και να μην ψηφίσει, αλλά και το σύνολο των Ορθοδόξων Ελλήνων, που έχουμε γίνει χαλαροί, να καταλάβουμε το μέγεθος του ανομήματος που πάει να νομιμοποιηθεί και να προβληματιστούμε.
Είμαστε άραγε ανωτέρου επιπέδου από τον Απ. Παύλο που γράφοντας στους Κορινθίους για το σκάνδαλο του αιμομίκτου, τους ελέγχει δριμύτατα για την ανοχή που έδειξαν απέναντί του και τους καθιστά όλους συνυπεύθυνους για το κακό και την εξάπλωσή του λέγοντας ότι "μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί";
Και τους προτείνει να τον αφορίσουν από ανάμεσά τους για το καλό της ψυχής του. Και πράγματι, στην επόμενη επιστολή του, αφού εκείνος μετανόησε, τους λέει να τον ξαναδεχτούν στην Εκκλησία. Το "όπλο" του αφορισμού, αποδείχτηκε αποτελεσματικό.
Θα έπρεπε από καιρό να ήμασταν όλοι οι πιστοί στους δρόμους, αλλά είμαστε μάλλον πρόβατα χωρίς ποιμένα ...
Θα έβλεπε ο Θεός τη στάση μας και θα έκανε όλα τα υπόλοιπα Εκείνος.
Τώρα... θα λουστούμε όλοι μαζί τις βαριές συνέπειες της αδιαφορίας και της ανοχής μας...
Δικαίως και αγαθώς...για να ξυπνήσουμε... μπας και σωθεί καμιά αθώα γενιά παιδιών...

Τυχερά είναι τα παιδιά που θα παιδέψεις!

[foteini]

Ε, τι να κάνουμε, "ου πάντων η πίστις".
Όποιος είναι καλοπροαίρετος θα ωφεληθεί και όποιος είναι κακοπροαίρετος ας βρεθεί απέναντι.
Ας πάψουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.
Και με την Εκκλησία, αλλά όπως θέλουν αυτοί, και με τον κόσμο, όπως θέλει ο κόσμος.
Όχι, ήρθε ο καιρός που θα ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι.
Κάποτε πρέπει να ξεκαθαρίσει ο καθένας τι θέλει και τι επιλέγει.
Αρκετά με την υποκρισία.

Οποτε κρίνεις οτι ειναι καλο Πνευματικα να στριμώξουμε τους χλιαρους στην Πίστη αδερφούς μας, για να πιεστούν να αποφασίσουν.

Λες και αν ηθελε ο Κυριος δεν ηξερε να τους πιεσει.

Δε λειτουργει ετσι η ποιμαντικη.

«Ἰδοὺ ὁ παῖς μου, ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου». Νά τος ὁ ἀπεσταλμένος μου, ὁ ἀγαπητὸς Υἱός μου, τὸν Ὁποῖο ἐγὼ ἐξέλεξα γιὰ τὸ ἔργο τὸ μεσσιακὸ καὶ ἡ ψυχή μου ἀναπαύθηκε ἐπάνω Του.

«...Οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει, οὐδὲ ἀ­­­κούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνὴν αὐ­­τοῦ» (στίχ. 18-19). Δὲν θὰ φιλονικήσει, οὔτε θὰ βγάλει ἀπὸ τὸ στόμα Του παρά­φορες κραυγές, οὔτε ποτὲ κανεὶς θὰ ἀκούσει τὴ φωνή Του στὶς πλατεῖες. Δὲν θὰ ἐμφανισθεῖ δηλαδὴ μπροστὰ στὸν κόσμο ὡς δημαγωγός, προσπαθώντας μὲ φωνὲς καὶ ἐπιχειρήματα, μὲ βία καὶ δόλο, μὲ ­ἐγκλήσεις καὶ ἀν­­­τεγκλήσεις νὰ ἐπιβληθεῖ καὶ νὰ κυρι­αρχήσει ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους.

Ὄχι. Δὲν θὰ εἶναι ὁ δικός μου Υἱός, ὁ Μεσ­σίας καὶ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς, τοὺς ­μεγάλους καὶ ἐπιφανεῖς, ἄρχοντες καὶ ­σατράπες. Ἄλ­λη ἡ τακτική Του. ­Διαφορετικὴ ἐντελῶς, ἀντίθετη ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τοῦ ­μάταιου αὐ­τοῦ κόσμου. Ἡ δική Του ἐργασία θὰ εἶ­ναι στὸ κάθε πρόσωπο ­ξεχωριστά. ­Ἥσυχα, ἀθόρυβα, ἰδιαίτερα. Ἀπολύτως προσω­πικά. Μὲ ἀπέραντο σεβασμὸ καὶ τιμὴ καὶ ἐπιμέλεια στὸν καθένα ἰδιαιτέρως. Καὶ ἀ­­­­­­κόμα πιὸ πολὺ στοὺς ἀδύναμους, τοὺς παν­τοιοτρόπως ταλαιπωρημένους, τραυματισμένους, ἐξουθενημέ­νους.

«Κάλαμον συντετριμμένον οὐ ­κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει» (στίχ. 20). Καλάμι τσακισμένο δὲν θὰ τὸ σπάσει, καὶ φιτίλι ποὺ καπνίζει δὲν θὰ τὸ σβήσει. Ψυχὲς δηλαδὴ ποὺ μοιάζουν μὲ τσακισμένα καλάμια ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν θλίψεων τῆς ζωῆς δὲν θὰ τὶς συντρίψει. Καὶ καρδιὲς στὶς ὁποῖες τὸ φῶς ἔχει ἐπικίνδυνα λιγοστέψει δὲν θὰ τὶς σβήσει, δὲν θὰ τὶς ἐκμηδενίσει. Θὰ πλησιάσει ὁ Υἱὸς ὁ ἀγαπητός μου κάθε πρόσωπο γιὰ νὰ τὸ ὑπηρετήσει, νὰ τὸ διακονήσει στὴν ἀνάγκη του, τὸν πόνο του, τὴν κάκωσή του. Νὰ τὸ θεραπεύσει. Γεμάτος ἔλεος. Γεμάτος σπλάχνα οἰκτιρμῶν, φιλανθρωπία. Ἥσυχα, ἀθόρυβα, ταπεινά.

http://aktines.blogspot.gr/2015/09/blog-post_609.html

Kαι πώς λειτουργεί η ποιμαντική;
Λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, λίγο ας στρίψει και ο ποπός...
Για να τα έχουμε καλά με όλους;
Δεν κρίνω εγώ ως καλά τίποτα στριμώγματα σε κανέναν.Τα πράγματα σιγά-σιγά από μόνα τους θα στριμώχνουν τον καθένα μας να διαλέξει πλευρά, καθώς τα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων θα εξελίσσονται.
Και εκεί θα φανεί ο καθένας τι πραγματικά έχει μέσα του.
Αυτό που λέω είναι ότι η Εκκλησία θα πρέπει να καταγγέλει το κακό και να περιφρουρεί την Αλήθεια που σώζει.
Και όποιος θέλει ακολουθεί ελεύθερα, όποιος πάλι δεν θέλει, τραβάει τον δρόμο του πάλι ελεύθερα.
Και περί αυτού μίλησε το αψευδές στόμα του Χριστού ξεκάθαρα: (Λουκ.ιβ΄)
49."Πύρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη!"
51.δοκείτε ότι ειρήνην παρεγενόμην δούναι εν τη γη; ουχί, λέγω υμίν, αλλ΄ή διαμερισμόν.

49.Ήλθα να βάλω φωτιά εις την γην. Ήλθα δηλαδή να ανάψω την πυρκαϊάν, η οποία εις μεν τας καλοπροαιρέτους καρδίας θα εμβάλει φλογεράν αγάπην και ζήλον δια τον Θεόν, εις τους κακοπροαιρέτους δε και δυστρόπους θα διεγείρει φανατικόν μίσος. Και έτσι θα χωριστούν οι πιστοί από τους απίστους. Του πολέμου αυτού του πνευματικού την φωτιά ήλθα να ρίψω από τον ουρανόν εις την γην. Και τι άλλο περισσότερον θέλω, εάν τώρα πλέον ήναψεν η φωτιά αυτή;

51.Νομίζετε, ότι ήλθα να δώσω εις την γην τέτοιαν ειρήνην, όπως την φαντάζονται αυτοί που περιμένουν τον Μεσσίαν ως επίγειον βασιλέα και κατακτητήν; Όχι.
Σας βεβαιώ, ότι δεν ήλθα να φέρω τέτοιαν ειρήνην, αλλά μόνον διαίρεσιν και διχασμόν, (δια τα οποία όμως υπεύθυνος είναι η κακία των ανθρώπων).

Αυτό το τελευταίο Αλέξανδρε, απαντά και στο αγιογραφικό απόσπασμα που παρέθεσες παραπάνω.
Δηλαδή, ναι, όντως ο Χριστός είναι γεμάτος έλεος, φιλανθρωπία και σπλάχνα οικτιρμών και δεν συντρίβει κανένα καλάμι τσακισμένο, αλλά θα πρέπει και το καλάμι να θέλει τη σωτηρία του από τον Σωτήρα.
Άμα το καλάμι,όχι μόνο δεν καταλαβαίνει ότι είναι τσακισμένο αλλά και πάει και πέφτει με φόρα επάνω στον λίθο για να τον συντρίψει (όπως νομίζει), τότε δεν φταίει ο λίθος γι΄αυτό που θα επακολουθήσει αλλά μόνο το καλάμι.
Δεν μπορεί ο λίθος να γίνει βούτυρο για να αρέσει στο καλάμι.
Ελπίζω να έγινα κατανοητή.
Αλλά επειδή σίγουρα κάπου αλλού θα το πας πάλι, επειδή βλέπω ότι σου αρέσουν οι αρχαιοελληνικές, φιλοσοφικές πρακτικές συζήτησης, δεν μπορώ να σε ακολουθήσω.
Ό,τι πιστεύω, το είπα όσο πιο καλά μπορούσα και δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

[alexandergreek]

Φωτεινη ασφαλώς και πρέπει η Εκκλησία να πεί την Αλήθεια!
Συμφωνουμε. Αλλίμονο αν δε το έκανε.

Εφόσον ξεκαθάρισες ότι δε χρειάζεται να πιέσουμε κανέναν "εδω και τώρα" να επιλέξει "στρατόπεδο", τότε συμφωνούμε και σε αυτό.

Το γεγονός ότι προσπαθεις να προβλέψεις τον τρόπο που θα απαντήσω "Αλλά επειδή σίγουρα κάπου αλλού θα το πας πάλι, επειδή βλέπω ότι σου αρέσουν οι αρχαιοελληνικές, φιλοσοφικές πρακτικές συζήτησης, δεν μπορώ να σε ακολουθήσω." με προβληματίζει. Ενώ η συζήτηση φυσιολογικά εξελίσσεται απο όλους μας, εσύ με συνδυάζεις με αρχαια ελλάδα και φιλοσοφία, ενώ το μονο που κανω ειναι να συζητω με ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ αδελφους εδω μεσα, θεματα που μας αφορούν ολους, σχετικά με την ορθοδοξη Πίστη μας. Βρισκομαστε σε forum αρα ... τι κανουμε εδω μεσα; Συζηταμε! Με ουσια και προσοχη στα λογια μας.

Συνεπώς μονο ετσι αυτοπροσδιοριζομαι, και οχι αλλιώς. Δεν ξερω αν σε δυσαρεστώ σε κάτι.

Μη νομιζεις οτι μου ειναι ευκολο να συντάσσω τις στοιχειοθετημενες και εμπεριστατωμενες απαντησεις που παραθετω, με πολλή υπευθυνότητα και σοβαρότητα, απο αγαπη προς ολους εδω μεσα. Κοστιζει σε χρονο και φαια ουσια. Ειναι πολυ ευκολο να φωναζει καποιος και να κραυγάζει ή να αφορίζει αβρόχοις ποσί (μιλω γενικα, δεν αναφερομαι σε σενα). Ελπιζω αν μη τι αλλο να εκτιμηθει η προσπάθεια που καταβάλλεται απο καποια μέλη εδω μεσα για διαλογο επιπεδου.

[foteini]

Φωτεινη ασφαλώς και πρέπει η Εκκλησία να πεί την Αλήθεια!
Συμφωνουμε. Αλλίμονο αν δε το έκανε.

Εφόσον ξεκαθάρισες ότι δε χρειάζεται να πιέσουμε κανέναν "εδω και τώρα" να επιλέξει "στρατόπεδο", τότε συμφωνούμε και σε αυτό.

Το γεγονός ότι προσπαθεις να προβλέψεις τον τρόπο που θα απαντήσω "Αλλά επειδή σίγουρα κάπου αλλού θα το πας πάλι, επειδή βλέπω ότι σου αρέσουν οι αρχαιοελληνικές, φιλοσοφικές πρακτικές συζήτησης, δεν μπορώ να σε ακολουθήσω." με προβληματίζει. Ενώ η συζήτηση φυσιολογικά εξελίσσεται απο όλους μας, εσύ με συνδυάζεις με αρχαια ελλάδα και φιλοσοφία, ενώ το μονο που κανω ειναι να συζητω με ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ αδελφους εδω μεσα, θεματα που μας αφορούν ολους, σχετικά με την ορθοδοξη Πίστη μας. Βρισκομαστε σε forum αρα ... τι κανουμε εδω μεσα; Συζηταμε! Με ουσια και προσοχη στα λογια μας.

Συνεπώς μονο ετσι αυτοπροσδιοριζομαι, και οχι αλλιώς. Δεν ξερω αν σε δυσαρεστώ σε κάτι.

Μη νομιζεις οτι μου ειναι ευκολο να συντάσσω τις στοιχειοθετημενες και εμπεριστατωμενες απαντησεις που παραθετω, με πολλή υπευθυνότητα και σοβαρότητα, απο αγαπη προς ολους εδω μεσα. Κοστιζει σε χρονο και φαια ουσια. Ειναι πολυ ευκολο να φωναζει καποιος και να κραυγάζει ή να αφορίζει αβρόχοις ποσί (μιλω γενικα, δεν αναφερομαι σε σενα). Ελπιζω αν μη τι αλλο να εκτιμηθει η προσπάθεια που καταβάλλεται απο καποια μέλη εδω μεσα για διαλογο επιπεδου.

Nα που βρήκες πάλι θέμα να λες και να λες...
Βρε αδελφέ τι να με δυσαρεστείς σε κάτι;
Λέω απλά ότι ο τρόπος που συζητάς μου θυμίζει αρχαιοελληνικές σοφιστείες, τσαλιμάκια, πώς το λένε τέλος πάντων, κάτι που εμένα προσωπικά με κουράζει και δεν μπορώ να το ακολουθήσω.
Ο καθένας έχει το δικό του ύφος και αυτό δεν είναι κακό.
Βρίσκω, ας πούμε, περιττό το να ξοδεύεις χρόνο και φαιά ουσία για να μας πεις πόσο στενόμυαλος είναι ένας άντρας που δεν είναι διαχυτικός με τους φίλους του, αφού στην τσαρική Ρωσία και σε άλλες εποχές ήταν αλλιώς κτλ.
Δε νομίζω να ενδιαφέρει κανέναν αυτό το θέμα, ούτε είναι θέμα πίστης, ούτε φλέγον ζήτημα...
Άντε καλό βράδυ και χωρίς κραυγάζοντες και αφορίζοντες αβρόχοις ποσί (γενικά μιλάω, όχι για μένα)...

[Salonica]

αγιος Παισιος ειπε πως μετα τον γενικο πολεμο θα σε τραβουν να τους μιλησεις για το Χριστο. Ποιοι θα ειναι αυτοι που θα σε τραβουν για να τους μιλησεις? Προφανως ανθρωποι που δεν ειχανε καμια σχεση με την ορθοδοξια ή ανθρωποι που παρολο που την γνωριζανε δεν την ακολουθησανε. Θα ειναι ανθρωποι αμαρτωλοι, πλανεμενοι κλπ. Μπορει να ειναι και ανθρωποι που ητανε εναντια στην ορθοδοξια. Πατωντας λοιπον σε αυτο θελω να ρωτησω ολους τους σκληροπυρηνικους εδω μεσα τι σταση θα κρατησουν? Θα πουνε δεν ασχολουμαι με τον π@υστη, τον κτηνοβατη, τον μαγο, τον παιδεραστη? Γιατι αν το κανουν αυτο, μακαρι να μην γινουν ποτε τα επερχομενα

ειναι ποτε δυνατον να πουνε ""δεν ασχολουμαι"" οταν θα εχουν γινει τοσο μεγαλες αλλαγες;; (οι απιστοι θα καταλαβουν οτι υπαρχει κερδος στην Πιστη και θα ρωτανε να μαθουν, και οι πιστοι θα λενε δεν ασχολουμαστε;;)
το θεμα ειναι γιατι να παει καποιος για τον ""ενα"" στους 100 τωρα που το συστημα πυροβολαει οτι κινειται, ενω μετα δε θα αντεχει το δυχτι απ' το βαρος;;

[crusader1453]

αγιος Παισιος ειπε πως μετα τον γενικο πολεμο θα σε τραβουν να τους μιλησεις για το Χριστο. Ποιοι θα ειναι αυτοι που θα σε τραβουν για να τους μιλησεις? Προφανως ανθρωποι που δεν ειχανε καμια σχεση με την ορθοδοξια ή ανθρωποι που παρολο που την γνωριζανε δεν την ακολουθησανε. Θα ειναι ανθρωποι αμαρτωλοι, πλανεμενοι κλπ. Μπορει να ειναι και ανθρωποι που ητανε εναντια στην ορθοδοξια. Πατωντας λοιπον σε αυτο θελω να ρωτησω ολους τους σκληροπυρηνικους εδω μεσα τι σταση θα κρατησουν? Θα πουνε δεν ασχολουμαι με τον π@υστη, τον κτηνοβατη, τον μαγο, τον παιδεραστη? Γιατι αν το κανουν αυτο, μακαρι να μην γινουν ποτε τα επερχομενα

ειναι ποτε δυνατον να πουνε ""δεν ασχολουμαι"" οταν θα εχουν γινει τοσο μεγαλες αλλαγες;; (οι απιστοι θα καταλαβουν οτι υπαρχει κερδος στην Πιστη και θα ρωτανε να μαθουν, και οι πιστοι θα λενε δεν ασχολουμαστε;;)
το θεμα ειναι γιατι να παει καποιος για τον ""ενα"" στους 100 τωρα που το συστημα πυροβολαει οτι κινειται, ενω μετα δε θα αντεχει το δυχτι απ' το βαρος;;

με συγχωρεις αλλα δεν καταλαβα τι ρωτας

[Pamavol]

αγιος Παισιος ειπε πως μετα τον γενικο πολεμο θα σε τραβουν να τους μιλησεις για το Χριστο. Ποιοι θα ειναι αυτοι που θα σε τραβουν για να τους μιλησεις? Προφανως ανθρωποι που δεν ειχανε καμια σχεση με την ορθοδοξια ή ανθρωποι που παρολο που την γνωριζανε δεν την ακολουθησανε. Θα ειναι ανθρωποι αμαρτωλοι, πλανεμενοι κλπ. Μπορει να ειναι και ανθρωποι που ητανε εναντια στην ορθοδοξια. Πατωντας λοιπον σε αυτο θελω να ρωτησω ολους τους σκληροπυρηνικους εδω μεσα τι σταση θα κρατησουν? Θα πουνε δεν ασχολουμαι με τον π@υστη, τον κτηνοβατη, τον μαγο, τον παιδεραστη? Γιατι αν το κανουν αυτο, μακαρι να μην γινουν ποτε τα επερχομενα

Προφανώς σου ξέφυγε το είναι. Άν βάλεις το ήταν στην θέση του, θα δείς οτι κανείς από τους σκληροπυρηνικούς δέν λέει το αντίθετο γιατί θα έπρεπε να ρωτήσεις: Θα ασχολούμαι με τον μετανιωμένο ομοφυλόφιλο, τον κτηνοβάτη, τον μάγο, τον παιδεραστή?
Δέν θα μπορούσε κανείς να πεί όχι γιατί η μετάνοια φαίνεται, αλλάζει την μορφή του καθενός μας. Και μπροστά του ο σκληροπυρηνικός δέν θα έχει παρά κάποιον που βάζει μετάνοια ίσως περισσότερο από αυτή που βάζει ο ίδιος.
Εκτός και άν αναφέρεσαι στους διαχρονικά υφιστάμενους "φαρισαίους" αλλά όσα γράφουν οι "σκληροπυρηνικοί" εδώ μέσα δέν μαρτυρούν θέσεις φαρισαΐζουσες από όσο έχω καταλάβει.

[Aetos]

Kαι πώς λειτουργεί η ποιμαντική;
Λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, λίγο ας στρίψει και ο ποπός...
Για να τα έχουμε καλά με όλους;
Δεν κρίνω εγώ ως καλά τίποτα στριμώγματα σε κανέναν.Τα πράγματα σιγά-σιγά από μόνα τους θα στριμώχνουν τον καθένα μας να διαλέξει πλευρά, καθώς τα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων θα εξελίσσονται.
Και εκεί θα φανεί ο καθένας τι πραγματικά έχει μέσα του.
Αυτό που λέω είναι ότι η Εκκλησία θα πρέπει να καταγγέλει το κακό και να περιφρουρεί την Αλήθεια που σώζει.
Και όποιος θέλει ακολουθεί ελεύθερα, όποιος πάλι δεν θέλει, τραβάει τον δρόμο του πάλι ελεύθερα.

Δηλαδή, ναι, όντως ο Χριστός είναι γεμάτος έλεος, φιλανθρωπία και σπλάχνα οικτιρμών και δεν συντρίβει κανένα καλάμι τσακισμένο, αλλά θα πρέπει και το καλάμι να θέλει τη σωτηρία του από τον Σωτήρα.
Άμα το καλάμι,όχι μόνο δεν καταλαβαίνει ότι είναι τσακισμένο αλλά και πάει και πέφτει με φόρα επάνω στον λίθο για να τον συντρίψει (όπως νομίζει), τότε δεν φταίει ο λίθος γι΄αυτό που θα επακολουθήσει αλλά μόνο το καλάμι.
Δεν μπορεί ο λίθος να γίνει βούτυρο για να αρέσει στο καλάμι.
Ελπίζω να έγινα κατανοητή.
Αλλά επειδή σίγουρα κάπου αλλού θα το πας πάλι, επειδή βλέπω ότι σου αρέσουν οι αρχαιοελληνικές, φιλοσοφικές πρακτικές συζήτησης, δεν μπορώ να σε ακολουθήσω.
Ό,τι πιστεύω, το είπα όσο πιο καλά μπορούσα και δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

Πές τα ευλογημένη....να αγιάσει το στόμα σου....μας έχει φάει ο "διάλογος" και η πολύ "κατανόηση", η φλώρικη νοοτροπία του μετρίου για να μην δυσαρεστήσουμε κανέναν, η χλιαρή αντιμετώπιση των πάντων αρκεί να είμαστε δημοκρατικοί και φαινομενικά "άριστοι" ενώ μέσα μας γίνεται αχταρμάς ιδεών και απόψεων.

Τέλος παλικάρια...τέλος το χλιαρό, κοντεύω να κάνω εμετό.

Και επειδή διαβάζω και μερικές φιλοσοφικές θεολογίες περί ... ποιμαντικής...πάρτε και μια Θεολογία από ένα Μεγάλο Άγιο!

Είχε έρθει στο Καλύβι ένας άθεος μέχρι το κόκκαλο. Αφού είπε διάφορα, μετά μού λέει: «Εγώ είμαι εικονομάχος». Από εκεί πού δεν πίστευε τίποτε, ύστερα έλεγε ότι είναι εικονομάχος. «Βρε αθεόφοβε, τού λέω, εσύ αφού δεν πιστεύεις σε τίποτε, τι μού λες ότι είσαι εικονομάχος;

Τότε, τον καιρό τής Εικονομαχίας , μερικοί Χριστιανοί από υπερβολικό ζήλο έπεσαν σε πλάνη, έφθασαν στην άλλη άκρη, και μετά ή Εκκλησία τοποθέτησε το θέμα· δεν είναι ότι δεν πίστευαν». Υποστήριζε εν τω μεταξύ όλη την σημερινή κατάσταση. Μαλώσαμε εκεί πέρα.
«Καλά, του λέω, κατάσταση είναι αυτή; Δικαστικοί να φοβούνται να δικάσουν, να κάνουν μηνύσεις για εγκληματίες και να τους απειλούν ό ένας και ό άλλος και να αναγκάζονται να τις αποσύρουν; Και τελικά ποιοί κυβερνούν; Σε αναπαύει αυτή ή κατάσταση; Υποστηρίζεις αυτούς; Εσύ είσαι εγκληματίας. Γι' αυτό ήρθες; Άντε, φύγε Από εδώ!». Τον έδιωξα.

- Γέροντα, δεν φοβάστε έτσι πού μιλάτε;

- Τι να φοβηθώ; Τον τάφο μου τον έχω ανοίξει. Αν δεν τον είχα ανοίξει, θα με απασχολούσε πού θα κουραζόταν ό άλλος να σκάψει. Τώρα θα χρειασθεί να ρίξει μόνο λίγους τενεκέδες χώμα...
'Έχω ύπ' όψιν μου έναν άλλον άθεο, έναν βλάσφημο, πού τον αφήνουν στην τηλεόραση και μιλάει, ενώ έχει πεί τά πιο βλάσφημα λόγια για Τον Χριστό καί την Παναγία. Δεν παίρνει καί ή Εκκλησία μιά θέση να αφορίση μερικούς. Αυτούς έπρεπε να τους αφορίζη ή Εκκλησία. Λυπούνται Τον αφορισμό!

- Γέροντα, τι θα καταλάβουν με τον αφορισμό, αφού τίποτε δεν παραδέχονται;

- Τουλάχιστον να φανεί ότι ή Εκκλησία παίρνει μιά θέση.

- Ή σιωπή της, Γέροντα, είναι σαν να τά αναγνωρίζει;

- Ναι. Έγραψε ένας κάτι βλάσφημα για την Παναγία καί κανείς δεν μίλησε. Λέω σε κάποιον: «εν είδες τι γράφει εκείνος;». «Έ, τι να τους κάνης, μού λέει. Θα λερωθείς, αν ασχοληθείς μαζί τους». Φοβούνται να μιλήσουν.

- Τι είχε να φοβηθεί, Γέροντα;

- Να μη γράψουν τίποτε γι' αυτόν καί εκτεθεί, καί ανέχεται να βλασφημήται ή Παναγία! Να μη θέλουμε να βγάλει ό άλλος το φίδι από την τρύπα, για να έχουμε εμείς την ησυχία μας. Αυτό είναι έλλειψη αγάπης. Ύστερα αρχίζει ό άνθρωπος να κινείται από συμφέρον. Γι' αυτό βλέπεις ένα πνεύμα σήμερα: «Με τον τάδε να έχουμε σχέσεις, για να μας λέει καλά λόγια. Με τον άλλο να τά έχουμε καλά, για να μη μας διασύρει κ.λπ. Να μη μας πάρουν για κορόϊδα, να μη γίνουμε θύματα».
Άλλος αδιαφορεί και δεν μιλάει. «Να μη μιλήσω, λέει, για να μη με γράψουν οι εφημερίδες». Οι περισσότεροι δηλαδή είναι τελείως αδιάφοροι. Τώρα άρχισε λίγο κάτι να γίνεται - τόσον καιρό δεν έγραφε κανένας τίποτα. Είχα βάλει τις φωνές πριν από χρόνια σε κάποιον στο Άγιον Όρος. «Πολύ πατριωτισμό έχεις», μού λέει. Πριν από λίγο καιρό ήρθε και με βρήκε: «Όλα τά διέλυσαν, μού λέει, οικογένεια, παιδεία...». Τού λέω καί εγώ με την σειρά μου: «Πολύ πατριωτισμό έχεις!»

Όλη αυτή ή κατάσταση έχει κάνει ένα κακό καί ένα καλό. Το κακό είναι ότι καί εκείνοι πού είχαν κάτι μέσα τους, άρχισαν να αδιαφορούν, γιατί λένε: «Εγώ θα σιάξω την κατάσταση;». Το καλό είναι ότι πολλοί άρχισαν να προβληματίζονται καί να αλλάζουν. Μερικοί έρχονται καί με βρίσκουν καί προσπαθούν να δικαιολογήσουν ένα κακό πού έκαναν προηγουμένως, γιατί έχουν προβληματισθεί.

- Δηλαδή, Γέροντα, πρέπει πάντα να ομολογούμε το «πιστεύω» μας;

- Χρειάζεται διάκριση. Είναι φορές πού δεν πρέπει να μιλήσουμε καί άλλες φορές πού πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε.
Σ' αυτά τά δύσκολα χρόνια ό καθένας μας πρέπει να κάνη ότι γίνεται ανθρωπίνως καί ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους.
Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι' αυτήν; Ή Ελλάδα, ή Ορθοδοξία, με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμήται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε! Είναι φοβερό!

[Michalis]

Αποκ. 3,15 οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός.
Αποκ. 3,15 Γνωρίζω καλά τα έργα σου, τα ολίγα, τα ατελή και χλιαρά. Αυτά και μαρτυρούν, ότι ούτε ψυχρός είσαι ως προς την πίστιν, ούτε θερμός. Είθε να ήσουν ψυχρός (διότι υπήρχεν ελπίς να μετανοήσης και θερμανθής) η να ήσουν ζεστός και θερμός.

Αποκ. 3,16 οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.
Αποκ. 3,16 Ετσι επειδή είσαι χλιαρός και δεν είσαι ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, πρόκειται να σε εμέσω από το στόμα μου, (να σε αποδοκιμάσω και σε αποκόψω από την Εκκλησίαν μου).

[Michalis]

Βέβαια μπορεί να συμβαίνει και αυτό...

Ο κρύος,ο ζεστός και ο χλιαρός


Θερινές σκέψεις για την θερμοκρασία της σωματοψυχής

«Κύριε μου…
συγχώρεσε και μένα τον αμαρτωλό,
όπου σε βαρύνω κάθε στιγμή»
Στρατηγός Μακρυγιάννης


Ρίχνοντας κάποιες ματιές στην Βίβλο θα συναντήσουμε την κατάσταση της θερμομετρικής πνευματικότητας,αυτό δηλαδή που θα μπορούσε να διαγνωστεί και ως κατάσταση θερμοκρασίας της σωματοψυχής. Δεν ανιχνεύεται με την συγκεκριμένη ορολογία στα βιβλία της Καινής Διαθήκης, ωστόσο φωτογραφίζεται έντονα σε ορισμένα σημεία της.Στο κείμενο της Αποκάλυψης , παρουσιάζεται ο Χριστός -ως ο Αμήν- δίνοντας εντολή στον Απόστολο Ιωάννη να γράψει απευθυνόμενος στον τοπικό άγγελο της -έβδομης και τελευταίας κατά σειρά επιστολών- Εκκλησίας της Λαοδικείας τα εξής : «Ξέρω καλά τα έργα σου: δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός! Επειδή όμως δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός αλλά χλιαρός, γι’ αυτό θα σε ξεράσω από το στόμα μου». 1
Τα λόγια αυτά ηχούν αρκετά βαριά σε πρώτη ανάγνωση , χρειάζεται όμως να καταλάβουμε γιατί τα απευθύνει ο Χριστός στον τοπικό άγγελο (βλ. επίσκοπο) και κατ’ επέκταση σε ολόκληρο το Εκκλησιαστικό σώμα τότε και τώρα. Οι λόγοι που συντρέχουν ίσως να μην είναι αυτοί που μπορεί να έχουμε κατά νου ή να φανταζόμαστε , αλλά οι ακριβώς αντίθετοι. Λίγο παρακάτω και στο ίδιο κείμενο ξεκαθαρίζουν κάπως τα πράγματα: «Καυχιέσαι πως είσαι πλούσιος, πως απόχτησες μεγάλη περιουσία, πως δεν έχεις ανάγκη από τίποτε». 2
Το βασικό πρόβλημα του αγγέλλου/επισκόπου καθώς και της τοπικής εκκλησίας, δείχνει να είναι η πνευματική του(ς) αυτάρκεια. Ένα πρόβλημα που λίγο νωρίτερα το είχε διακρίνει και ο απόστολος Παύλος όταν απευθυνόμενος στους Κορινθίους τους γράφει : «Νιώθετε κιόλας χορτάτοι έχετε κιόλας αποκτήσει τα προσδοκώμενα πλούτη, χωρίς εμάς τους αποστόλους νιώθετε κιόλας σαν βασιλιάδες μέσα στο βασίλειο του Θεού!». 3
Ο άγγελος φαίνεται να καυχιέται και για την αφεντιά του και για την Εκκλησία της Λαοδικείας. Ατενίζανε από τα πάνω προς τα κάτω, σκαρφαλωμένοι στον σβέρκο του Αγίου Πνεύματος επιδεικνύοντας τα επίπεδα των πνευματικών χαρισμάτων τους. Αντασφαλισμένοι στην βεβαιότητα ότι ο Χριστός, βλέποντας αυτήν την ζεστασιά τους στα πνευματικά, θα τους επιβραβεύει αδιάκοπα με ανάλογα και μεγαλύτερα.
Ο Κύριος τελικά έρχεται και αποκαλύπτει την πραγματική θερμοκρασία του αγγέλου και του απευθύνεται με καταφατικές εντολές : «Να αγοράσεις… να ντυθείς….ν'αλείψεις…να αποκτήσεις… δείξε ζήλο…μετανόησε…»4,σαν να πρόκειται για άνθρωπο που δεν είχε απολύτως καμία χάρη επάνω του. Πόσες φορές έχουμε βρεθεί εμείς οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι σε παρόμοια φάση θερμομέτρησης για το πότε νομίζουμε ότι νιώθουμε πνευματικά καλά με την σωματοψυχή μας και σε ποιες από τις τρεις παραπάνω θερμοκρασίες νιώθουμε «ασφαλείς» ή αγνοούμε ότι κινδυνεύουμε; Μπορεί να είναι αρκετά σαφή τα λόγια πως οι χλιαροί τελικά ξερνιούνται , το ερώτημα όμως εξακολουθεί να υπάρχει: ποιοι είναι οι χλιαροί ;


Ο άγγελος καυχιόταν για την πλούσια και ζεστή πνευματικότητά του χωρίς την υποψία κρυάδας. Δεν φαίνεται πουθενά να εξομολογήθηκε την χλιαρότητά του. Αν και του είχαν δοθεί περιθώρια αυτογνωσίας, η πτώση ήρθε με την ανεξομολόγητη χλιαρότητα του! Όσοι είμαστε πεπεισμένοι ότι το Άγιο Πνεύμα κατευθύνει την ζωή μας και ότι γινόμαστε αυτόματα φορείς του, ικανότατοι στα πνευματικά, χρειάζεται να δούμε αν μπορέσαμε έστω και για μια φορά να γίνουμε μια γέφυρα ελέους και συμπόνιας για κάθε εν Χριστώ αδελφό, εντός και εκτός των εκκλησιαστικών μας ορίων. Η θερμοκρασία της πνευματικότητάς κρίνεται από τη στάση που παίρνουμε καθημερινά απέναντι σε άλλους συνανθρώπους μας. Μια θερμή πνευματικότητα που ζητάει να πέσει φωτιά από τον ουρανό για να κάψει τους εκτός των ορίων της αγάπης μας, δεν είναι σίγουρα θερμή αλλά εγκληματικά παγερή.
Ωστόσο, αν αυτή η εξομολογητική χλιαρότητα ζητάει να πέσει από τον ουρανό φωτιά για να κάψει την ίδια και όχι τους γύρω της, τότε είναι μια πνευματικότητα έτοιμη να βάλει τον εαυτό της επάνω στον θυσιαστήριο του ελέους, αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει θυσιαστήριο χωρίς την απαραίτητη προϋπόθεση του θυσιαζόμενου προσώπου. 5
Στην αυτάρκεια της πνευματικής μας ζεστασιάς υπάρχει περίπτωση να είμαστε αρκετά αδιάκριτοι ή ακόμα χειρότερα, σχεδόν οι κατήγοροι των αδελφών που νομίζουμε ότι ζούνε στην χλιαρότητα, Τους τσεκάρουμε σε τόπο και χρόνο λειτουργικό σαν ανέκφραστοι και ψυχροί απουσιολόγοι μέσα σε εμπαθείς αγωνίες και λογισμούς του τύπου : εκνευρίζονται με το παραμικρό; Καταφέρνουν να κάνουν οικογένεια; Ή ακόμα χειρότερα, γιατί δεν καταφέρνουν να κάνουν παιδιά; Γιατί έχουνε συνέχεια οικογενειακά καβγαδάκια που τους ακούει όλο το τετράγωνο (τι ντροπή! ), γιατί δεν σταθεροποιούνται σε μια δουλειά ή γιατί δεν πάει καλά η επιχείρηση τους; Γιατί δεν περάσανε τα παιδιά τους στις πανελλαδικές εξετάσεις; Γιατί δεν πάει καλά η υγεία τους κ.ο.κ ;
Ανυποψίαστοι και χοντρόπετσοι, δεν τολμάμε να δούμε ότι αυτή η «ζεστή» στάση μας είναι που κρατάει παγωμένους, σχεδόν νεκρούς τους αδελφούς μας. Όχι μόνο δεν τους έχουμε στηρίξει έστω και για μια στιγμή της ζωής τους, αλλά βάζουμε και τρικλοποδιές από τις οποίες δεν μπορούν να συνέλθουν για να σηκωθούν και να περπατήσουν . Αυτή η πνευματικά ζεστή –σχεδόν καυτή- έγνοια μας είναι που μας σέρνει από την μύτη οδηγώντας τους αδελφούς μας σε αδιέξοδα και εμάς στην χλιαρότητα και την ψυχρότητα . Αλήθεια πόσο καλά νομίζουμε ότι ξέρει τα έργα μας Αυτός που είναι το φώς; Για πόσο νομίζουμε ότι μπορούμε να κρυφθούμε από τους άλλους ανθρώπους και πόσο ικανοί είμαστε να τους κοροϊδέψουμε για την πνευματική μας θερμοκρασία; Έχουμε υποψιαστεί πως το έργο της Εκκλησίας μπορεί να γίνεται καλύτερα από όσους εμείς θεωρούμε χλιαρούς;
Κάποτε μια νεαρή κοπέλα που νόμιζε πως ήταν χλιαρή συζητούσε με έναν νεαρό άνδρα που ήταν σίγουρος ότι ήταν πνευματικά ζεστός. Η κοπέλα κάποια στιγμή εκφράζει εξομολογητικά την χλιαρότητά της και ότι περνάει μια δύσκολη γι’ αυτήν περίοδο. Από την άλλη μεριά, ο νεαρός άνδρας που διάβαζε καθημερινά τις Γραφές, τους πατέρες, τους βίους των αγίων, που νόμιζε ότι προσευχόταν αρκετά και πίστευε ότι είχε πάρει στα ζεστά τον Θεό, δείχνει να τα χάνει με την καρδιακή εξομολόγηση της κοπέλας και αρχίζει να διερωτάται για το ποιος από τους δυο τελικά περπατάει στην ευθεία οδό και πλησιάζει την ποθητή θερμοκρασία. Η εξομολογητική χλιαρότητα της νεαρής κοπέλας είναι αυτή που θα ανοίξει τα αυτιά της ώστε να μπορέσει να ακούσει τον Χριστό όταν θα της χτυπάει την πόρτα για να του ανοίξει και να έρθει να δειπνήσει Αυτός (ο Αμήν!) μαζί της και αυτή μαζί Του,εναγκαλιζόμενη τον ποθούμενο Θεό, ο Οποίος διψά να διψάτε και αγαπά ν’ αγαπάται.
Η χλιαρότητα όμως, απομονωμένη και ξεκομμένη από την εξομολογητική μας διάθεση, δεν είναι μια κατάσταση επιβραβεύσεως που μπορεί να θεωρηθεί κατόρθωμα ή πλεονέκτημα. Ωστόσο, μπορεί να λειτουργήσει ως ευλογία και όχι ως κατάρα σε αυτόν που θα την προσφέρει με άδεια αλλά καθαρά χέρια, στο πρόσωπο του κάθε πληγωμένου αδελφού, του σταυρωμένου Χριστού.
Η εξομολογητική χλιαρότητά είναι μια θερμοκρασία της σωματοψυχής που μπορεί να λειτουργήσει ιαματικά και αναγεννητικά για εμάς και τους γύρω μας. Αν μπορούσαμε να γίνουμε εξομολογητικά χλιαροί θα μπορούσαμε να δροσιστούμε με την λεπτή αύρα του Αγίου Πνεύματος μέσα στο καύμα της προσωπικής μας ερήμου και να φανούμε δόκιμοι τότε, όταν θα είμαστε σε θέση να ζεστάνουμε τις χειμωνιάτικες καρδιές των πληγωμένων αδελφών μας, προετοιμάζοντας τες έτσι για την άνοιξη των εσχάτων της Βασιλείας του Χριστού. Ας έχουμε υπόψη, ότι οι θερμοκρασίες του ζεστού , του κρύου και του χλιαρού ποτέ δεν είναι σταθερές και δεδομένες για κανέναν από εμάς. Αν θερμομετρηθούμε, θα καταλάβουμε ότι όλοι μας μπαλατζάρουμε διαρκώς ανάμεσα στο ζεστό , το κρύο και το χλιαρό. Γι’ αυτό το λόγο, θα χρειαστεί να είμαστε αληθινοί σε κάθε ιατρική διάγνωση που μας αφορά. «Επομένως, όποιος νομίζει ότι στέκεται καλά στα πόδια του, καλύτερα ας προσέχει να μην πέσει». 7

1. Αποκάλυψη 3:15-16 2. Αποκάλυψη 3:17 3. Α΄ Κορινθίους 4 : 8 4. Αποκάλυψη 3: 18-19 5. Γένεσις 22 : 7-8 6. Αποκάλυψη 3 : 20 7. Α΄ Κορινθίους 10 : 12
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΤΣΟΔΙΑΚΟΣ /e-theologia
http://proskynitis.blogspot.qa/2011/07/ ... st_24.html