Ο ρολος και τα ορια του πνευματικου

[student]

ή...
Ψυχοϊδεατικος θρησκευτικος καταναγκασμος

[bersekero]

Για να γινει καποια αρχη, τα ορια της υπακοης τα βαζει καποιος επισημος κανονας, ο πνευματικος ή εμεις με την σταση μας και τον πνευματικο που επιλεγουμε?
Και κατα πόσον εχει παντα ορεξη ο πνευματικος να ασχολειται με μας?
Αλλά αν τον βαλουμε σε καθε κατασταση της ζωης μας, αναγκαστικα δεν θα μας πει το επισημα σωστο, οπως με το διαβολικο ιντερνετ που λεγαμε σε αλλο θεμα? Μετα θα φταιει εκεινος?

[Μαρία]

στήν ἐξομολόγηση θά πρέπει νά λέμε τά δικά μας σφάλματα καί μόνο αὐτά χωρίς νά καθυστεροῦμε.

«Προσοχή λοιπόν!» ἐπισημαίνει ὁ π. Παῦλος «᾽Εξομολογούμαστε τίς δικές μας ἁμαρτίες καί ὄχι τίς ἁμαρτίες ἄλλων. Καί ὁμολογοῦμε τίς ἁμαρτίες χωρίς περιστροφές, δικαιολογίες καί ἱστορίες. Ἡ προσπάθεια νά δικαιολογήσουμε τίς ἁμαρτίες μας δείχνει ὅτι στήν πραγματικότητα δέν ἔχουμε μετανοήσει γι᾽ αὐτές. Στήν περίπτωση αὐτή καί ὁ ἐξομολογούμενος δέν ἀναπαύεται ψυχικά, ἀλλά καί ὁ ἱερέας καταπονεῖται. Διότι ἀκριβῶς δέν γίνεται σωστή ἐξομολόγηση.
Δέν εἶναι σωστό λοιπόν νά μακρηγορεῖ κανείς στήν ἐξομολόγηση. Ὁμολογοῦμε σύντομα τίς ἁμαρτίες μας, μέ μετάνοια καί συναίσθηση, καί δεχόμαστε μέ ἐμπιστοσύνη τίς ὅποιες συμβουλές τοῦ ἐξομολόγου. ᾽Ιδιαιτέρως, δέν χρειάζεται ἀνάλυση στίς σαρκικές λεγόμενες ἁμαρτίες. Τίς ὁμολογοῦμε μέ λιτό καί ἐπιγραμματικό τρόπο. Γι᾽ αὐτό καί δέν εἶναι ἐπιτρεπτό νά καθυστερεῖ κανείς στό ἐξομολογητήριο. ῎Αν ὑπάρχει κάποιο ἰδιαίτερο πρόβλημα πρός συζήτηση, θά πρέπει νά ἀντιμετωπιστεῖ κάποια ἄλλη ὥρα πέραν τῆς ἐξομολογήσεως, καί ὁπωσδήποτε ὄχι πρό τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα. Τό πρόγραμμα τοῦ ἱερέα τότε εἶναι ἀρκετά βαρυμένο»[18].
Ἔλεγε καί ὁ πατήρ Παΐσιος σχετικά μ’ αὐτό: «Δὲν χρειάζεται ὥρα πολλὴ γιὰ νὰ δώσω εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μου. Ὅταν ἡ συνείδηση δουλεύει σωστά, δίνει ὁ ἄνθρωπος μὲ δύο λόγια εἰκόνα τῆς καταστάσεώς του. Ὅταν ὅμως ὑπάρχει μέσα τοῦ σύγχυση, μπορεῖ νὰ λέει πολλὰ καὶ νὰ μὴ δίνει εἰκόνα. Νά, βλέπω, μερικοί μου γράφουν ὁλόκληρα τετράδια, εἴκοσι-τριάντα σελίδες ἀναφορᾶς μὲ μικρὰ γράμματα, καὶ μερικὲς σελίδες ὑστερόγραφο... Ὅλα αὐτὰ ποὺ γράφουν, μποροῦσαν νὰ τὰ βάλουν σὲ μία σελίδα»[19].

[Μαρία]

Συνέντευξη Γέροντος Σάββα Λαυριώτη
Ὁ σωστός πνευματικός-Ἐξομολόγηση-Πνευματικότητα καί πνευματική ζωή

-Ἐπειδή ἐμεῖς δέν ἔχουμε διάκριση, πῶς θά καταλάβουμε τόν σωστό πνευματικό, πρακτικά, ἁπλά;

-Θά σοῦ ἐμβάζει ἀγάπη. Θά σοῦ μεταδίδει τήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Θά σοῦ λέει τί νά διαβάσεις. Θά σοῦ λέει· διάβασε αὐτό, διάβασε ἐκεῖνο. Θά σοῦ λέει θά κάνεις αὐτό, τί νά κάνεις. Θά κάνεις ἔτσι. Μήν κοιτᾶς ἐμένα, τόν Χριστό θά κοιτᾶς. Στήν ἀρχή θά πιαστεῖς ἀπ' τόν πνευματικό, καί πρέπει νά πιαστεῖς, ὅπως ἔκανε κι ἡ Θέκλα ἀπ' τόν ἀπόστολο Παῦλο. Καί ὁ Χριστός ἐμφανιζόταν σάν ἀπόστολος Παῦλος στήν Θέκλα καί τήν ἐνδυνάμωνε στά μαρτύριά της. Ὁ πνευματικός πατέρας εἶναι πατέρας σου. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε ὅτι ἄν κι ἔχετε πολλούς καθοδηγητές, ἕναν Πατέρα ἔχετε. Ἐγώ σᾶς γέννησα, λέει, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἐγώ γέννησα ὑμᾶς. Λοιπόν, ὁ πνευματικός πατέρας, δέν ἔχει σχέση μέ ἱερωσύνη. Μπορεῖ νά εἶναι κι ἕνας μοναχός. Ἡ πνευματική πατρότητα, δέν εἶναι δικά μου λόγια, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος λέει ὅτι: ἡ πνευματική πατρότητα εἶναι εἰδικό χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού δίνεται ἀκόμη καί σέ λαϊκούς! Ἡ πνευματική πατρότητα. Ἀλλά ὁ πνευματικός πατέρας, στόν ἕναν (Πνευματικό) πού θά πᾶς καί θά σέ ἀναλάβει, αὐτός θά πρέπει νά ἔχει ἀγάπη γιά τόν Χριστό πού θά σοῦ τήν μεταδίδει. Θά στήν μεταλαμπαδεύσει καί θά σέ κάνει νά αἰσθάνεσαι καί νά ἔχεις αὐτήν τήν φλόγα, θά στήν ἀνάψει.

-Παρατηρεῖται στά σημεῖα τῶν καιρῶν ἡ Γεροντολατρεία-προσωπολατρεία στό πρόσωπο τοῦ πνευματικοῦ. Τό πνευματικό παιδί ἀντί νά ἐρωτευθεῖ τόν Χριστό μέ τήν βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ, πολλές φορές "σκοντάφτει" στό πρόσωπό του καί μένει ἐκεῖ κι αὐτό εἶναι πολύ ἐπικίνδυνο. Ὁ πνευματικός δέν πρέπει νά σέ ἀπογαλακτίζει ἀπό τόν ἑαυτό του;

-Ἔτσι. Ὁ πνευματικός σέ ἀνδρώνει. Σέ κάνει ἄντρα. Δηλαδή σέ φέρνει σέ ἡλικία πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Ναί μέν θά σέ καθοδηγήσει, ἀλλά κάποια στιγμή θά πρέπει νά σοῦ λέει "ἀδελφέ μου", ἤ "ἀδελφή μου". Ὄχι νά σέ ἔχει ὐποανάπτυκτο γιά νά σέ καθοδηγεῖ καί γιά νά ἔχει ὀπαδούς. Δέν κάνουμε ὀπαδούς. Προσπαθοῦμε νά βγάλουμε ἀνθρώπους Χριστιανούς ἔξω. Νά στηρίζονται στόν ἑαυτό τους καί στόν Χριστό πάνω ἀπ' ὅλα κι ὄχι σέ μᾶς καί στόν κάθε Πνευματικό. Ἀλλιῶς, αὐτό εἶναι ὅπως τά μπονσάι τά φυτά πού τά βάζουν σίδερα γιά νά μήν μεγαλώνουν. Αὐτό εἶναι.