by bersekero » Thu Jan 26, 2017 8:43 pm
Ή οσοι σχολιασατε το γραμμα του αγιου Γρηγοριου δεν καταλαβατε καλα ή μονο εγω, και μαλλον εγω εχω το λαθος, στατιστικως γιατι ειμαι μειοψηφια, και πνευματικως γιατι ειμαι ο πιο χαμηλος πνευματικα, συν πλανεμενος.
Το να λεμε οτι ο ταδε αγιος ειχε την ιδια θλιβερη αντιμετωπιση με εμας σε ενα προβλημα ειναι ιδια πλανη σαν να λεμε οτι εχουμε φτασει στα μετρα του ταδε αγιου επειδη καναμε μια φορα κατι που διαβασαμε σε εναν βιο αγιου. Το μονο που καταφερνουμε ειναι να δικαιωνουμε τον εαυτο μας και τον εγωισμο μας και να απομακρυνουμε ακομα περισσοτερο την βελτιωση μας.
Ηταν στιγμες των αγιων αυτη η πτωση και απογοητευση και οχι μονιμη κατασταση. Εξαλλου ειναι γνωστο οτι και οι αγιοι ειχαν τις κακες τους στιγμες ή κανανε λαθη.
Αλλά και η χρόνια θλιψη και απογοητευση, οπως του αγιου Σιλουανου, δεν ηταν μονιμη κλαψα στους αδελφους αλλά εφερνε μονιμη προσευχη και ταπεινωση.
Καπου το θεμα της αγαπης και της κατανοησης εχει παρεξηγηθει. Επειδη τα εχω φρεσκα, θα παραθεσω μερικα αποσπασματα απο την “Χαρισματικη Οδο” του γ. Αιμιλιανου. Επειδη ειναι και φωτισμενος και πολυ μορφωμενος και εχει διαβασει τα παντα, θεωρω οτι αυτα που λεει τα αντλει απο την ιερα μελετη, τον αγωνα και την μεγαλη εμπειρια του και οχι απο το μυαλο του. Η προσωπικη μου εμπειρια σε αμετρητες περιπτωσεις επιβεβαιωνει τα λογια του γεροντα.
Οταν καποιος μας αναπαυει και τον αναπαυωμε, τοτε του λεμε τον πονο μας, το προβλημα μας, την αντιδρασι μας, την πικρια μας, την λυπη μας, τον λογισμο μας, δηθεν για να μας ξεκουρασει. Αλλά στην πραγματικοτητα ο ενας παρασυρει τον αλλο στην αβυσσο της απωλειας, διοτι η αποκλειστικη αγαπη ειναι διαρκης καταπτωσις, απλη ανθρωπινη σχεσις, ματαιοτης, ψευδαισθησις, ψευτοανακουφισης, ματαιη ελπιδα την οποια στηριζει ο ενας στον αλλο, ειναι κατι το προσωρινο......
........Αρα δεν μπορω να προσμενω απο τον αλλο αγαπη. Μπορω μονο να κοβω το κεφαλι μου για να του δειξω την αγαπη μου, τιποτε περισσοτερο. Οποιαδηποτε απαιτησις αγαπης ειναι αμαρτια ενωπιον του Θεου, ανωμαλια της ψυχης, και το μελλον μου δεν θα ειναι σοβαρο και σταθερο. Η απαιτησις αγαπης δειχνει πληγωμενο ανθρωπο, πονεμενο, αποτυχημενο. Ο φυσιολογικος ανθρωπος ουδεποτε ζηταει αγαπη απο τον αλλο. Οποιος νοιωθει την αναγκη να αγαπαται, δεν ειναι δυνατον να αγαπα τους αλλους, ουτε και να προσφερει εστω και το ελαχιστο στον Θεον. Ειναι ανικανος να υπηρετει τον Θεον...... Αφου δεν εχει φυσικη ζωη, ουτε πνευματικη ζωη μπορει να εχει, ουτε ουσιαστικο δεσμο με τους αλλους. Ο δεσμος του ειναι τεχνικο κατασκευασμα, επινοια της καρδιας του, κατι το βλαβερο.
Στο δε “Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως“ λεει στο κεφαλαιο περι προσευχης:
Ο νους μου, λοιπόν, παλεύει να ρίξη, να φευγατίση ο,τιδήποτε άλλο, ό,τι πονηρό και ό,τι ξένο. Διότι αυτό γίνεται λογισμός και ο λογισμός καταπνίγει τον νου τον ανερχόμενο, τον θέλοντα να αναβή προς τον Θεόν. Πρέπει να φευγατίση ό,τι είναι επιθυμία, ό,τι είναι θέλημα, ό,τι είναι προγενέστερο βίωμα, προγενέστερες εμπειρίες από ξένα πράγματα, να φθάσωμε πλέον εις την λήθη του παρελθόντος και όχι εις την λήθη του Θεού, τόσο πολύ, ώστε τα πάντα να γίνουν ξένα για μας, και έτσι να φθάσωμε εις την άγνοια των πάντων, ωσάν τίποτε να μη γνωρίζωμε. Να ακούω «ο πατήρ Αρσένιος», και τίποτα να μη μου λέη «ο πατήρ Αρσένιος». Τι είναι ο πατήρ Αρσένιος; Αδελφός μου είναι. Όταν αγαπάω, όταν στρέφεται η ψυχή μου προς τον πατέρα Αρσένιο, πώς θα μπη ο Θεός; Τον αγαπώ, και θα πάω να προσευχηθώ, και θα εύχωμαι για τον πατέρα Αρσένιο και όχι για μένα. Το ίδιο πράγμα για την υγεία μου, το ίδιο για την επιστήμη μου, το ίδιο για τις επιθυμίες μου, για τις χαρές μου, για τις επιδιώξεις μου, για ο,τιδήποτε άλλο. Ο νους, λοιπόν, παλεύει να διώξη όλα αυτά.
Και επειδη το κοσμικο προορατικο μου, το βασισμενο στην εμπειρια δηλαδη, προβλεπει επιθετικη απαντηση, σας χαιρετω απο το θεμα, με την ελπιδα μακροχρονια να ωφελησα εστω και λιγο.
