π.Ανδρέας Κονάνος

[Matina]

ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΑΔΙΚΑ...

Τι μεγάλο δώρο απ’ το Θεό
να ακούς κατηγορίες
και να μη σε αγγίζει
τίποτε!
Όχι επειδή κάνεις κάποιο αγώνα
ή πιέζεσαι ή παρακαλάς
ή προσεύχεσαι.
Μα επειδή ζεις αλλού,
είσαι σε άλλο κλίμα
και άλλη ατμόσφαιρα.
Κατανοείς καλά ότι ο άλλος,
αν δεν είναι συντονισμένος
με το Θεό
και την αγάπη Του,
είναι φυσικό να κάνει
λάθος εκτιμήσεις,
και να λέει λόγια
που δεν έχουν καμία σχέση
με την αλήθεια.
Στη Φιλοκαλία
διαρκώς τονίζεται,
ότι η άγνοια των ανθρώπων
θολώνει το νου,
και δημιουργεί μπερδεμένους λογισμούς.
Το πιο μεγάλο μυστικό
για να κατανοείς τους άλλους,
να ερμηνεύεις τις πράξεις τους,
και κυρίως να μη διαλύεσαι,
είναι :
1. Να ζεις εσύ αλλού.
Στο ¨αλλού¨ της θείας Παρουσίας.
και
2. Να έχεις επίγνωση
της ανθρώπινης άγνοιας
που ταλαιπωρεί όλους μας.

[Matina]

MADE BY FAMILY
Όταν τσακώνεσαι
μπροστά στο παιδί σου,
και βρίζεσαι με τον άνθρωπό σου,
και το σπίτι γίνεται σωστό τρελοκομείο,
μην έρχεσαι μετά και λες
¨μα γιατί έγινε έτσι το παιδί;
γιατί παθαίνει κρίσεις κι έχει ψυχολογικά;
εμείς του δώσαμε τα πάντα,
δεν του στερήσαμε τίποτα!!¨.
Διότι τα λόγια αυτά,
δείχνουν ότι δεν πήρατε καθόλου χαμπάρι
τι ζημιά κάνατε
και συνεχίζετε να κάνετε.
Και πράγματι!, δώσατε τα πάντα στο παιδί,
δηλαδή, όλα τα υλικά να τρελαθεί
και να πάρει το πιο διχασμένο μήνυμα στη ζωή αυτή,
και τον ορισμό της σχιζοφρένειας,
made by family!!
Γλυκιά μου Παναγία,
σε όσους έρθουν σήμερα
στους Χαιρετισμούς Σου,
με το καλό ταγιέρ και το ψεύτικο ευλαβικό χαμόγελο,
πες κάτι απ' αυτά στο αυτί τους,
να συνέλθουν
και να κάνουν δουλειά μέσα τους!!

[Matina]

ΒΡΕΧΕΙΣ, ΗΛΙΕ ΜΟΥ..
Μάθε με,
Κύριε,
να Σε βλέπω
παντού.
Στα σύννεφα
και στη βροχή,
στον ήλιο και στο χιόνι...
Στο φίλο μου
τον άθεο,
που τόνε πνίγουν
πόνοι.
Στο στεναγμό
της μάνας μου,
στο δάκρυ του καθένα,
να νιώθω πως στα τρίσβαθα
όλοι ζητούν
Εσένα.
Κι όσοι δήθεν
Σε ξέχασαν,
και ζούνε μακριά Σου,
κρυφή λαχτάρα έχουνε,
να βρουν
την αγκαλιά Σου.

[Matina]

ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΠΑΝΤΑ!!

Για το Χριστό,
ακόμα κι αν είσαι πολύ αμαρτωλός,
ποτέ δεν είσαι ¨τελειωμένη¨ υπόθεση.
Δεν σε βλέπει με μισή καρδιά,
δεν σ' έχει κατατάξει στους χαμένους.
Πάντα σε βλέπει με ελπίδα.
Δεν κοιτά μόνο αυτό που είσαι,
μα κυρίως αυτό που μπορείς να γίνεις.
Πίσω απ' τη λάσπη σου,
βλέπει ένα διαμάντι
που περιμένει να φανερωθεί.

[Matina]

ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ
Στο τέλος
κάθε εξομολόγησης,
διαβάζοντάς σου
τη συγχωρητική ευχή,
φανερώνεται πως
όλα τελικά
στην ιστορία αυτή,
τα ρυθμίζει ο Χριστός.
Αυτός δίνει την άφεση,
μ’ Αυτόν σχετίζεσαι,
σ’ Αυτόν απευθύνεσαι,
Αυτός είναι ο Θεός,
ο Κριτής,
ο Ελεών,
ο Συγχωρών
και Αγαπών.
Η ευχή αυτή
προσγειώνει κι εμένα,
και φρενάρει την τάση μου
να ¨την δω πολύ αρχηγός¨,
ενώ είμαι κι εγώ
σαν κι εσένα αμαρτωλός.
Ενίοτε και περισσότερο...

[Matina]

ΓΕΥΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ...

Αγάπησα
ανθρώπους διωγμένους,
ιερείς συκοφαντημένους,
συγγραφείς πολεμουμένους,
θεολόγους λιθοβολιμένους,
ερωτευμένους λαβωμένους,
αγίους παρεξηγημένους.

Το μαρτύριο,
ο πόνος
και το δάκρυ τους,
με έπεισαν
ότι είχαν δίκιο.

Το βλέμμα τους,
το ήθος
και η αγάπη τους,
μου έδειξαν
την αλήθεια τους.

Το φιλί
και το άγγιγμά τους,
μου έδειξαν ότι
είναι θεϊκοί.

Και κυρίως η καρδιά μου.
Αυτή ήταν που φώναζε
διαρκώς ότι
είναι αναστημένοι
ήδη από τώρα.

Παρόλο που οι εχθροί τους
έχουν πολλά παράσημα ορθοδοξίας,
πιστοποιητικά αληθείας,
σκήπτρα εξουσίας και δυνάμεως...
Δεν έχουν όμως αυτό το ¨κάτι¨
που πείθει
της καρδιάς
τα φυλλοκάρδια,
και κάνει τα φτερά
του αγίου Πνεύματος
να χτυπούν χαρμόσυνα
συνθέτοντας τον ήχο
του ¨ναι¨
και του ¨αμήν¨
και του ¨αλληλούια¨!

[Matina]

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΓΛΥΚΙΑ

Παναγία μου,
έλα,
και δος μου
ένα φιλί.

Να φύγει
του όποιου
παράπονου
η πίκρα...

[XAPA]

Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους, σιώπησε, αγάπησε,συγχώρησε, δεν έκρινε.



Ποτέ δεν ξέρεις.

Γενικώς, ψυχή μου, μήν κρίνεις εύκολα, βγάζοντας συμπεράσματα...

Για κανέναν και για τίποτα.

Πες τη γνώμη σου αν θες, μα βάλε και πολλά ερωτηματικά, άσε κενά,και

να θυμάσαι ότι Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους,

σιώπησε, αγάπησε, συγχώρησε, δεν έκρινε.


π.Ανδρέας Κονάνος



proskynitis

[XAPA]

Όταν ξεκινάς την ζωή σου...


Όταν ξεκινάς (τήν ζωή σου), είσαι σάν τό λιβανάκι στό κουτί,

τό οποίο έχει μέσα του όλη τήν ευωδία.

Έχει μέσα του όλους τούς χυμούς συμπυκνωμένους κι όλα τά αρώματα κι όλη την

ομορφιά πού θά ευωδιάσει την πλάση.

Αλλά αυτό τό λιβανάκι από μόνο του δέ θά ευωδιάσει ποτέ.

Πρέπει νά μπεί πάνω σ'ένα κάρβουνο. Καί μάλιστα κάρβουνο αναμμένο.

Καί μάλιστα πολύ αναμμένο γιά νά κρατήσει καί πιό πολύ η ευωδία.



Aπόσπασμα απ'τό βιβλίο τού π. Ανδρέα Κονάνου "Αγάπη γιά πάντα", εκδόσεις Σωματείο Παναγία Γάλαξα η Θαλασσοκρατούσα


yiorgosthalassis

[XAPA]

Πόσο πολύ σε σέβεται ο Θεός!


Του π. Ανδρέα Κονάνου - από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια




Είμαστε μέσα στην Εκκλησία.

Μα πολλές φορές μοιάζουμε με αυτό το μεγάλο παιδί της παραβολής του Ασώτου: τον πρεσβύτερο γιο.

Αυτός ήταν καλό παιδί. Μα δεν είχε καμία σχέση με τον πατέρα του.

Ηταν μέσα στο σπίτι, αλλά δεν επικοινωνούσε.

Στην ουσία, αυτός ήταν πιο μεγάλος άσωτος από τον αδελφό του.


Ηταν μες στο σπίτι, μα δεν ένιωθε την αγάπη του πατέρα του.

Ηταν μες στο σπίτι, αλλά ήταν εγωιστής, δεν είχε μέσα του αγάπη.

Δεν αγαπούσε ούτε τον πατέρα ούτε τον αδελφό του που έλειπε.

Δεν λαχταρούσε ποτέ την επιστροφή του αδελφού του.


Ενιωθε ξεχωριστός και όχι ενωμένος με τον αδελφό του.

Είχε ξεχωρίσει την τύχη του και έλεγε: «Δεν μ’ ενδιαφέρει ο αδελφός μου.

Η ζωή του είναι διαφορετική απ’ τη δική μου.

Είμαι εδώ. Μένω στο σπίτι και δουλεύω. Είμαι το καθωσπρέπει παιδί».


Μα τον πατέρα του δεν τον αγάπησε πραγματικά.

Ηταν μες στο σπίτι, μα η καρδιά του ήταν μακριά.

Ο άλλος έφυγε απ’ το σπίτι, μα αγαπούσε τον πατέρα του.

Οταν ήταν μικρό παιδί και ζούσε στο σπίτι μαζί με τον πατέρα του, είχε υπάρξει μεταξύ τους ένας

αληθινός δεσμός αγάπης.


Είχε μπει μια σφραγίδα στην ψυχή του. Τότε.

Στα παιδικά του χρόνια. Και αυτή η σφραγίδα τον κυνηγούσε όπου κι αν πήγαινε.

Τον περικύκλωνε το φως της πατρικής αγάπης, το έλεος του Θεού.

«Τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου».


Έφυγε. Ο πατέρας του τον σεβάστηκε και τον άφησε ήσυχο.

Απίστευτος αυτός ο σεβασμός του Θεού.

Όχι οι άνθρωποι του Θεού. Μα ο Θεός.

Πόσο πολύ σε σέβεται ο Θεός! Τον άφησε να φύγει.


«Πήγαινε, παιδί μου».

«Δηλαδή, πατέρα, δεν μ’ αγαπάς;»

«Σ’ αγαπάω πάρα πολύ».

«Δηλαδή θες να φύγω;»

«Καθόλου».

«Δηλαδή, δεν πονάς που φεύγω;»

«Πονάω».

«Τότε γιατί δεν κάνεις τίποτα να με εμποδίσεις;»


«Κάνω, παιδί μου».

«Τι;»

«Σε σέβομαι.

Αν μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια μου αυτή τη στιγμή, που είναι δακρυσμένα,

αν μπορείς να δεις την καρδιά μου και να νιώσεις πόσο σ’ αγαπά, θα εκπλαγείς.

Μα προηγείσαι εσύ. Όλα τα δικά μου τα βάζω μετά τη δική σου ελευθερία.

Πάνω απ’ όλα εσύ. Εσύ τι θέλεις.


Θέλω, παιδί μου, να καθίσεις κοντά μου επειδή μ’ αγαπάς.

Κι αν δεν νιώθεις αυτή μου την αγάπη, κινήσου ελεύθερα. Κάνε τις επιλογές σου. Εγώ θα 'μαι πάλι μαζί σου».

«Μα πώς θα 'σαι μαζί μου, πατέρα; Εσύ, πατέρα, θα καθίσεις στο σπίτι. Εγώ φεύγω.

Θα ξενυχτάω, θα γυρνάω, θα τα σπάω, θα πίνω, θα μεθάω, θα 'χω φιλενάδες. Εσύ τι θα κάνεις;»

«Θα 'μαι μαζί σου».


«Μα πώς θα 'σαι μαζί μου; Αφού τώρα ήδη με χαιρετάς.

Σε αντικρίζω από μακριά. Σε βλέπω, κουνάς το μαντίλι και μου λες “παιδί μου, γεια”

κι εγώ στρίβω στον δρόμο στο βάθος και έπειτα από λίγο δεν με βλέπεις, χάθηκα πλέον».

«Θα 'μαι μαζί σου. Εγώ θα 'μαι μαζί σου γιατί εγώ θα σ’ αγαπάω.

Θα 'μαι εδώ, αλλά θα 'μαι κι εκεί.


Αλλά θα 'μαι απαλά. Δε θα 'μαι καταπιεστικά ούτε ενοχικά, ώστε να σε πνίγω στις τύψεις.

Ούτε αγχωτικά, για να πιέζεσαι.

Αλλά με απεριόριστο σεβασμό. Με τεράστια υπομονή. Και με πολύ μεγάλη αγάπη.

Αυτός είναι ο τρόπος που θα σε κυκλώνω. Θα σε περικυκλώνω με την αγάπη μου».



orthodoksialithia