Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια , αιώνια και αναμφισβήτητη

Αγιος Λουκάς Κριμαίας



...Ο πνευματικός κόσμος δεν ερευνάται με τις μεθόδους που ερευνούμε τον υλικό κόσμο.

Οι μέθοδοι αυτές είναι εντελώς ακατάλληλες για να ερευνούμε μ' αυτές τον πνευματικό κόσμο....

Υπάρχουν φαινόμενα τα οποία η επιστήμη ποτέ δεν θα μπορέσει να τα εξηγήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί τις

κατάλληλες μεθόδους....


Μπορεί η επιστήμη να μας πει πώς ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας 700 χρόνια πριν τη

γέννηση του Χρίστου προ-είπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του;

Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι άγιοι και να μας πει, με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν

οι άγιοι αύτη την χάρη και πώς μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο αμέσως να καταλαβαίνουν

την καρδιά του και να διαβάζουν τις σκέψεις του;


Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ' αυτά που τον προβλημάτιζαν.

Ας μας εξηγήσουν με ποιον τρόπο προέλεγαν οι άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον

καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει....


.... Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της πίστεως. Αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν

την ουσία της...


Εσείς να θυμάστε πάντα την βασική αρχή που γνώριζαν πολύ καλά οι πρώτοι χριστιανοί.

Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό.

Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώριζε απολύτως τίποτα

από τα ανθρώπινα.


Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγαλύτερο θησαυρό της καρδίας σας, προχωράτε ευθεία και μην

κοιτάζετε δεξιά και αριστερά.

Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της Θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας.

Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη. Αμήν.



Διδαχές Αγίου Λουκά Κριμαίας
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

ayioi-pantes

[XAPA]

Μία όμορφη ιστορία του Paulo Coelho με πολλά νοήματα.....



Ένας άντρας , το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δρόμο.

Και καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη.

Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο , και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα .

Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο.

Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός κι αυτοί ίδρωναν και διψούσαν.

Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη

με πλάκες από χρυσάφι.

Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:


-Καλημέρα

– Καλημέρα , απάντησε ο φύλακας

– Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;

- Αυτός είναι ο παράδεισος

- Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο , γιατί διψάμε


- Μπορείτε Κύριε να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε. Και ο φύλακας του έδειξε την πηγή

- Ναι , μα το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης…

- Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.

- Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία , μιας και διψούσε πολύ , αλλά δεν σκεφτόταν να πιει μόνο αυτός.

- Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.


- Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά , εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις , έφτασαν σε ένα

άλλο μέρος , η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σε έναν χωματόδρομο

περικυκλωμένο από δέντρα…


- Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άντρας , και είχε το κεφάλι σκεπασμένο με ένα καπέλο.

- Μαλλόν κοιμόταν. Καλημέρα – είπε ο διαβάτης.

Ο άντρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του. Διψάμε πολύ , το άλογό μου , ο σκύλος μου κι εγώ.

- Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια – είπε ο άντρας, δείχνοντας το μέρος.

Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.


- Ο άνθρωπος , το άλογο και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους.

- Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άντρα.

- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε , του απάντησε εκείνος.

- Επί τη ευκαιρία , πώς ονομάζεται αυτό το μέρος ; ρώτησε ο άντρας.

- ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.


- O Παράδεισος ;

- Μα , ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε ότι εκείνο ήταν ο Παράδεισος.

- Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος. Ήταν η Κόλαση , απάντησε ο φύλακας.


- Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος. Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας.

- Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.

- Σε καμιά περίπτωση – αντέτεινε ο άντρας.

- Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη , διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν

τους καλύτερούς τους φίλους…


Ποτέ να μην εγκαταλείπεις τους πραγματικούς σου φίλους ακόμη

κι αν αυτό σου προκαλεί δυσκολίες.

- Εάν αυτοί σου προσφέρουν την αγάπη τους και τη συντροφιά τους

έχεις ένα χρέος :


- Να μην τους εγκαταλείψεις ποτέ. Διότι:

Το να κάνεις ένα φίλο είναι ευλογία ,

το να έχεις ένα φίλο είναι δώρο ,

το να κρατήσεις ένα φίλο είναι αρετή ,

το να είναι κάποιος φίλος σου … είναι τιμή…



Tokandylaki

[XAPA]

Είχε περισσότερη σχέση με την αιωνιότητα παρά με τον χρόνο, με το πνεύμα παρά με την ύλη, με τον Θεό παρά με τον εαυτό του



Ζηλεύω τους ασκητές.
Η Αγία Γραφή μιλάει
για τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Αυτός ζούσε στην έρημο.
Αντί για ρούχο είχε ένδυμα καμήλου
και τρεφόταν με ακρίδες
και μέλι άγριο.

Δεν σπούδασε, δεν έγραψε βιβλία,
δεν έκανε ιδρύματα.
Ήλεγξε τον Ηρώδη και αυτός
του πήρε το κεφάλι.
Ούτε στην έρημο δεν τον άντεχε.

Αυτός όμως αναγνώρισε
τον Χριστό ως Θεό
πριν να Τον δει
να κάνει το οτιδήποτε.
Είδε και το Άγιο Πνεύμα.

Έγινε τόσο ανάλαφρο το σώμα του,
που βάραινε περισσότερο η ψυχή,
που είχε περισσότερη σχέση
με την αιωνιότητα παρά με τον χρόνο,
με το πνεύμα παρά με την ύλη,
με τον Θεό παρά με τον εαυτό του.

Αυτός έβλεπε με νοητό τηλεσκόπιο
αυτά που εμείς δεν βλέπουμε
ούτε στον ύπνο μας.

Θα έχεις ακούσει ότι τέτοιοι άνθρωποι
τους πλησιάζεις και διαβάζουν την ψυχή σου
ή γνωρίζουν το όνομα σου.
Και αυτό εκφράζεται
πολύ απαλά και ευγενικά.

Εμείς είμαστε πιο επικίνδυνα ακραίοι.
Καλοταΐζουμε το σώμα μας
και είναι εντελώς παράλυτη,
κατάκοπη, τυφλή και κουφή η ψυχή μας.
Γεμάτη όχι μόνο από αναπηρίες
αλλά και από ασθένειες.

Γι΄αυτό και αντί να προσευχόμαστε
κάνουμε αυτή τη συζήτηση τώρα.
Αντί να μιλάμε στον Θεό,
κουβεντιάζουμε για τον Θεό.
Καλό και αναγκαίο είναι,
αλλά είναι το ελάσσον.
Το άλλο είναι το μείζον.



Από το βιβλίο
«Αν υπάρχει ζωή θέλω να ζήσω»


apantaortodoxias

[XAPA]

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ»



Δύο μοναχοί παρακάλεσαν το Θεό να τους πληροφορήσει σε ποιο μέτρο πνευματικότητας έφθασαν.

Και ήλθε σ' αυτούς φωνή εκ του Ουρανού που τους έλεγε: -

Στην δείνα κώμη υπάρχει κάποιος κοσμικός, το όνομά του είναι Ευχάριστος και το όνομα της γυναίκας του Μαρία

- δεν έχετε φθάσει στο ύψος της αγιότητας αυτών.


Σηκώθηκαν λοιπόν οι δύο γέροντες και ήλθαν στην κώμη.

Ρώτησαν που είναι το σπίτι του και εύκολα τους βρήκαν. Και αφού συνάντησαν πρώτα τη γυναίκα τη ρώτησαν:

«που είναι ο άνδρας σου;»

Και εκείνη απάντησε: «Ποιμένας είναι και βόσκει τα πρόβατά μας».

Το βραδάκι ήλθε και ο Ευχάριστος με τα πρόβατά του.

Και μόλις είδε τους γέροντες έδωσε εντολή στη γυναίκα του να ετοιμάσει φαγητό.


Έφερε κατόπιν νερό για να πλύνει τα πόδια τους. Τότε οι γέροντες του είπαν.

«Δε θα καθίσουμε στο τραπέζι σου, εάν πρώτα δε μας πεις πως εργάζεσαι πνευματικά».

Τότε ο Ευχάριστος με ταπείνωση τους είπε:

«Εγώ είμαι ένας απλός τσοπάνης και αυτή είναι η γυναίκα μου. Τι επί πλέον θέλετε να μάθετε;»

Εκείνοι επέμεναν και τον παρακαλούσαν αλλά ο Ευχάριστος δεν ήθελε να τους πει.


Τότε οι γέροντες του είπαν: «Ο Θεός μας έστειλε σε σένα».

Όταν άκουσε τα λόγια αυτά φοβήθηκε και τους είπε.

«Να, αυτά τα πρόβατα έχουμε από τους γονείς μας.


Τα εισοδήματά μας από το ποίμνιο μας τα χωρίζουμε στα τρία.

Το ένα μέρος το δίνουμε στους φτωχούς,

το δεύτερο μέρος το ξοδεύουμε στη φιλοξενία των αδελφών και

το τρίτο μέρος το κρατούμε για τις ανάγκες μας.


Επί πλέον με τη γυναίκα μου ζούμε αδελφικά.

Το βράδυ προσευχόμαστε στο Θεό και τον παρακαλούμε να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας.

Αυτά που σας λέγω δεν τα ξέρει κανείς παρά μόνο εσείς».

Και οι γέροντες, αφού άκουσαν όλα αυτά, έφυγαν έκπληκτοι δοξάζοντες το Θεό.



ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟΠΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Κ. ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΛΑΪΚΩΝ, εκδ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΟΛΟΥ, 2002, σ. 7 κ.ε.


tribonio

[XAPA]

Δεν σε εξασφαλίζουν τα «πνευματικά σου κατορθώματα»


Λέγει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος:

«Όσο πιο ασήμαντοι νιώθουμε, τόσο πιο κοντά στον Θεό βρισκόμαστε».

Το ήθος των αγίων δεν είναι ο φανατισμός ή οι αναθεματισμοί των απίστων·

είναι η αίσθηση πως είναι χαμένοι, πως είναι ανάξιοι της Χάριτος.

Ο χριστιανός όταν ζει μέσα στη φαναστική του «πνευματικότητα»,

τότε δεν μπορεί να αγαπήσει γνήσια τον αδελφό του,

τον εχθρό του, τον άπιστο, τον βλάσφημο, τον αιρετικό.

Πάντα θα ζει στην πλάνη ότι είναι «αρκετός» και ο άλλος είναι»λειψός».

Πάντα θα νοιώθει σιγουριά για την πίστη του.

Μια πίστη όμως που δεν είναι προς τον Θεό, αλλά προς την αρετή του.

Αυτή είναι η πλάνη του και η καταστροφή του.


———————–


Όπως ο πλούσιος νέος (Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου), που νόμιζε ότι οι αρετές του ήταν αρκετές.

Αρετές που δεν του στοίχιζαν πραγματικά.

Γι’αυτό και όταν ο Χριστός τον καλεί να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να απαρνηθεί τα πλούτη του

φεύγει περίλυπος.

Φεύγει γιατί τόσα χρόνια ήταν εφησυχασμένος μέσα στην ψευτοαρετή του.

Φεύγει διότι δεν θέλει να θυσιάσει το βόλεμά του.

Προτιμά αυτό που τον κρατά δέσμιο του κόσμου τούτου παρά την αιώνια ζωή.

Αρνείται να δεχθεί ότι δεν είναι αρκετά αυτά που κάνει.

Αρνείται να κάνει το κάτι παραπάνω που του ζητά ο Χριστός.

Γιατί αυτό το «κάτι» είναι αυτό που πραγματικά θα του στοιχίσει.

Άραγε, πόσο στοιχίζει και σε εμάς ο χριστιανισμός μας;

Πόσο στοιχίζει και σε εμάς η πίστη μας στον Χριστό;



Για να σωθούμε χρειάζεται να αποκτήσουμε πλατειά καρδιά.


Εάν κάθεσαι και μετράς πόσες ημέρες τον χρόνο νηστεύεις, πόση ώρα κάθεσαι και κάνεις κομποσχοίνια και

πως κατάφερες να έχεις παρθένο το σώμα σου, μάθε ότι αυτά δεν είναι τίποτα εάν τα βλέπεις ως κατορθώματά σου.

Δεν σε εξασφαλίζουν τα «πνευματικά σου κατορθώματα». Τίποτα δεν σε εξασφαλίζει.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λες «Κύριε σώσε με, κάνε με δικό Σου».

Και αυτό να μην μένει μόνο στα λόγια· να είναι η ζωή ολάκερη μια ορμή προς τον Θεό.

Μια ορμή, όχι για να Τον κατακτήσεις, αλλά να κατακτηθείς απ’Αυτόν.

Να ριψοκινδυνεύεις να χάσεις τα πάντα για χάρη Του, ακόμα και την «αρετή» σου.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό απ’αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα πιο χριστιανικό απ’αυτό.



αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

imverias

[XAPA]

''Άνθρωπον ουκ έχω.'' ~ π. Βαρνάβας Γιάγκου


''Ταπεινός είναι αυτός που δεν έχει λογισμούς και αφήνεται στον Θεό..''


Ο γκρινιάρης, ο ιδιόρρυθμος, ο κακομοίρης, ο απαιτητικός απομακρύνει τους άλλους ανθρώπους

από κοντά του.

Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο αληθινός άνθρωπος. Είναι ο ελεύθερος άνθρωπος.

Είναι η χαρά και το καμάρι του κόσμου...

Να είμαστε άνετοι και να μην ενοχλούμαστε από τίποτα. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτή η κατάστασή μας

μεταδίδεται και στους γύρω μας.


Η πνευματική μας κατάσταση, κρίνεται από το πόσο μας χαίρονται οι άνθρωποι που είναι γύρω μας,

και από το πόσο τους αναπαύουμε, και τους κάνουμε να νιώθουν άνετα...

Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει ότι όλα εξαρτώνται από το έλεος του Θεού, γι’ αυτό είναι ολόκληρος ένα

άνοιγμα, μια αγκαλιά, ένα πανδοχείο. Οι άλλοι άνθρωποι το νιώθουν αυτό και θέλουν να βρίσκονται

κοντά του.


Πολύ συχνά πίσω από τις ασθένειες υπάρχει μια λάθος εσωτερική στάση του ανθρώπου.

Η εγωιστική απομόνωση ενός ανθρώπου από τους άλλους συνήθως δηλώνει σοβαρό πνευματικό πρόβλημα.

Ταπεινός είναι αυτός που δεν έχει λογισμούς και αφήνεται στον Θεό....


Η βαθύτερη επιθυμία της καρδιάς μας είναι η αναζήτηση της αλήθειας, η αναζήτηση του φωτός, η

αναζήτηση του Θεού.

Όταν αναζητούμε τον Θεό, οι επιθυμίες μας χριστοποιούνται και δεν έρχονται σε σύγκρουση με τις

επιθυμίες του άλλου. Επιθυμούμε τον άλλον, για να του δίνουμε χαρά, όχι για να μας υπηρετεί και να

δίνει αυτός χαρά σε μας. Να ικανοποιούμαστε και μόνο με την παρουσία του άλλου στη ζωή μας.

Αυτό ελευθερώνει και εμάς και τον άλλον.


Να έχουμε την παρουσία του Θεού στην καθημερινότητά μας δίνοντας χαρά στους άλλους.

Κι αυτό, όχι για να δοξασθούμε εμείς, αλλά για να δοξασθεί ο Θεός....

Για να μπορούμε να δίνουμε χαρά στους άλλους, βασική προϋπόθεση είναι να μην έχουμε λογισμούς.

Όταν με τη ζωή μας δίνουμε χαρά στους άλλους, και τους κάνουμε να μας βλέπουν ως αγκαλιά και επιείκεια,

τότε τους εμπνέουμε και τους στέλνουμε "αδιάβαστους" στον Θεό...!




Άνθρωπον ουκ έχω - Απόσπασμα απο ομιλία

pneumatoskoinwnia

[XAPA]

Ή εξομολόγηση του κήπου



-Μέ την εξομολόγηση πετάει ό άνθρωπος από μέσα του ό,τι άχρηστο έχει καί καρποφορεί πνευματικά.

Μια μέρα έσκαβα τόν κήπο μου, γιά νά φυτέψω λίγες ντοματιές.

Εκείνη τήν ώρα ήρθε κάποιος καί μού λέει: "Τί κάνεις, Γέροντα;"

"Τί νά κάνω; του λέω, εξομολογώ τόνκήπο μου".

Καλά, Γέροντα, μου λέει, χρειάζεται καί ό κήπος εξομολόγηση;".

"Ασφαλώς χρειάζεται.

"Εχω διαπιστώσει πώς, όταν τόν εξομολογώ, βγάζω δηλαδή εξω τίς πέτρες, αγριάδες, αγκάθια κ.λ.π.,

τότε βγάζει επίσημα κηπευτικά, αλλιώς οι ντομάτες γίνονται κιτρινιάρικες, καχεκτικές!"...



(Χαριτωμένες Διδαχές-Γερ.Παϊσίου εκδ.Βρυέννιος»)

[XAPA]

Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.



Ένας αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό:

– Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού! Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο,

μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.


Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:

– Ξέρω πώς έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου, Δέσποτα, και πώς είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου.

Γι΄ αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις.

Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαγχνία Σου.


Αν πάλι είναι αδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη.

Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας

και αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση.

Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.


Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά, ολόθερμα και ολόψυχα,

λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.


Μια μέρα καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαραχτικά,

από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:

– Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαις έτσι;


Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:

– Γιατί έπεσα, Κύριε!

– Έ, σήκω!

– Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δεν μου δώσεις το χέρι Σου!


Τότε Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε.

Μά κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.

– Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος; του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.


– Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός, πού τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και

απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;

Εκείνος άπλωσε ξανά το χέρι Του, τ΄ ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:

– Μη λυπάσαι πιά.

Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω

συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.


Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά.

Έτσι πληροφορήθηκε πώς ο Θεός τον ελέησε. Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση, ευχαριστώντας Τον.



Γεροντικό

dakriametanoias

[XAPA]

[XAPA]

Κύριε, κάνε την ψυχή μου φιλική προς τα γεγονότα




Κύριε,

κάνε την ψυχή μου φιλική προς τα γεγονότα

που συμβαίνουν γύρω μου.

Να τα δέχομαι με ηρεμία.


Αν κάτι δεν μου αρέσει,

πάλι να το κοιτώ ήρεμα αρχικά.

Να αποφεύγω τον πανικό, τη διάλυση,

την κατάρρευση, τη φοβία και το άγχος.

Και με τέτοια αφετηριακή διάθεση γαλήνης και ειρήνης

που Εσύ θα μου χαρίζεις,

να προσπαθώ στη συνέχεια να κάνω τις αλλαγές που θέλω.

Χωρίς όμως να τρελαίνομαι.

Χωρίς να υποφέρω,

χωρίς να απαιτώ να γίνουν όλα όπως τα θέλω εγώ.

Διότι, η ειρήνη Σου,

ήδη θα δίνει στην ψυχή μου χορτασμό,

πληρότητα, και γαλήνη.

Θέλω να μεταμορφώσω πολλά γύρω μου.

Μα αυτό δεν θα γίνει ξεκινώντας με ταραγμένη διάθεση.

Θέλω να κινούμαι όπως Εσύ.

Ήθελες πολύ να αλλάξεις τον κόσμο,

μα δεν το έκανες με ένταση και πόλεμο,

με σύγκρουση και κραυγές,

με φανατισμό και βία,

με φωτιά και τσεκούρι.

Ο τρόπος μου, Κύριε,

θέλω να συνοψίζεται σ’ αυτές τις λέξεις:

Αποδοχή, συμφιλίωση,

αγάπη, προσευχή, ταπείνωση,

θείο Φως που κυκλώνει τα πάντα,

δύναμη των αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας

που έρχονται να γεμίσουν τα πάντα μέσα μου

με τη χάρη του Κυρίου Ιησού,

με την αγάπη του Θεού – Πατέρα,

και την κοινωνία του αγίου Πνεύματος…

Κάπως έτσι θα ήθελα να βλέπω τα γεγονότα της ζωής μου.

Κι έτσι να κάνω τις αλλαγές που ονειρεύομαι.

Ειρήνη παντού.

Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν…

Για να βάλει πάνω στο κεφάλι μας

τα χέρια Του,

και να μας χαρίσει όλα αυτά.




yiorgosthalassis