Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου


Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων.

•Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό

• παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία

• παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό!


Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν. Γιατί, αν τα έβλεπαν, δεν θα περιφρονούσαν ή μισούσαν την

Εκκλησία του Χριστού, αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι' αυτή με

περιφρόνηση, όπως μιλούν.


Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή του.

Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και να καλοπερνάς σ' αυτήν εδώ τη ζωή.

Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της

γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού.


Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού.

Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.


Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε.

Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο.


Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές

παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν.

Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες,

επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.


Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν

μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.

Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του.

Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο,

δεν άγγιξαν τα παιδιά.


Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυό του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το

πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.

Τον ρώτησα να μου πει, τί εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει από το

μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία.


Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δύο εξοχικά,

τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά.

Και συνέχισε: τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε

παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό. Και με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει

για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.


Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους

μισθούς τους. Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα.

Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω. Γι' αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο

τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει.


Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Δεν λέω, όταν έχεις δυό χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς.

Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το

παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά

χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του.


Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν. Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό.

Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για το χρήμα...

...Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να

αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.

Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες.

Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες.


(Τάσου Μιχαλά, «Τέσσερις ώρες με τον π. Παΐσιο»)


inpantanassis

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: Γιατί δεν καταλαβαίνουμε τη βοήθεια του Θεού


Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχη μαζί με τα παιδιά τα δικά της.

Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά.

Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα.

Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μια ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο.

Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από ΄δω, τον άλλον από ΄κει,

γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι.


Τώρα είναι μια κατάσταση …; Θεός φυλάξοι!

Σαν μια μητέρα να έχη δυό-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλοίθωρο,

το άλλο λίγο ανάποδο, να έχη και κανά-δυό της γειτόνισσας να τα προσέχη, και το ένα να ανεβαίνη ψηλά

και να κινδυνεύη να πέση κάτω, το άλλο να παίρνη το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να πάη

να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθή,

και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της.


Έτσι και ο κόσμος δεν καταλαβαίνη την βοήθεια του Θεού.

Με τόσα επικίνδυνα μέσα πού υπάρχουν σήμερα θα είχε σακατευθή, αν δεν βοηθούσε ο Θεός.

Αλλά έχουμε και Πατέρα τον Θεό και Μάνα την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τους Αγγέλους,

που μας προστατεύουν.


Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση!

Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε.


Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του, για να την καταστρέψη!

Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός, του χαλάει τα σχέδια.

Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό.

Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά”.


Αγιος Παϊσιος


diakonima.gr

[XAPA]

Η συναίσθηση των αδυναμιών μας

– Οι τρείς κατηγορίες των ανθρώπων



Του Αγίου Ανθίμου της Χίου - «Διδαχές πνευματικές



Καλότυχος είναι εκείνος που γνωρίζει την κατάσταση του και ταπεινώνεται· και πάλι, κακότυχος είναι εκείνος που

δεν γνωρίζει την κατάστασή του, αλλά υπερηφανεύεται·

Kαλότυχος είναι ο άνθρωπος εκείνος που γνώρισε την ασθένειά του· διότι η ανθρώπινη φύσις υπόκειται εις πάθη:

εις τον φθόνο, εις το μίσος, εις τον θυμό, εις την μνησικακία, εις την καταλαλιά, εις την ζηλοτυπία και εις πολλά

κακά πάθη· και καλότυχος είναι εκείνος που το κατάλαβε.


Αυτός ο άνθρωπος θα έχει ημέρες καλές· διότι εμείς δεν πιστεύουμε στην τύχη και στο ριζικό, που λέγουν καλότυχος,

δηλ. θα περάσει ημέρες καλές, ειρηνικές, χρυσές ημέρες. Πώς; Διότι πάντοτε ταπεινώνεται και όπως και αν του

έλθει το πράγμα, εις τον Θεόν το ρίχνει· και ό,τι και αν δει και ό,τι και αν ακούσει, πάντοτε εις το αγαθόν το στρέφει

και αναπαύεται.


Αντιθέτως εκείνος που δεν γνώρισε την κατάστασή του, είναι κακότυχος• διότι είναι υπερήφανος και ό,τι και αν του

συμβεί, όλο στο πονηρό το παίρνει• ο άνθρωπος αυτός θα έχει κακές ημέρες, διότι ποτέ του δεν αναπαύεται.

Εξετάζει των άλλων τα σφάλματα, είναι έτοιμος εις τήν κατάκριση, είναι πρόθυμος εις την κατηγορία… και όλα αυτά,

επειδή δεν αισθάνεται την ασθένειά του, αλλά νομίζει ότι εκείνος δεν σφάλλει και υπερηφανεύεται.


Όποιος γνώρισε την κατάστασή του, όλο ταπεινώνει τον εαυτόν του και κάθε στιγμή το Πνεύμα το Άγιο τον φωτίζει.

Έρχεται και εις τον υπερήφανο το Άγιο Πνεύμα, αλλά αυτός επειδή είναι πονηρός, δεν το αφήνει να εισχωρήσει

μέσα του. Ουδέποτε ο Θεός άφησε τον άνθρωπο αβοήθητο· κάθε ένας μας έχει από έναν άγγελο και τον οδηγεί.

Εκείνος που δεν ταπεινώνεται και δικαιώνει τον εαυτό του, ακούει τις συμβουλές των δαιμόνων αλλά αυτός θα σου πει

ποτέ καλό; Διά τούτο πρέπει να σκεπτόμαστε προσεκτικά και να μη χάνουμε τον πολύτιμο τούτον καιρό ματαίως,

διότι λέγει και ο απόστολος Παύλος: «βλέπετε πώς ακριβώς περιπατείτε… εξαγοραζόμενοι τον καιρόν. Ιδού καιρός

ευπρόσδεκτος- ιδού καιρός μετανοίας».


Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι: σαρκικοί, ψυχικοί και πνευματικοί.


Ο σαρκικός άνθρωπος θέλει όλα τα της σαρκός - ζητεί την ανάπαυση, αγαπά τους επαίνους, δεν θέλει να τον

υβρίσουν, δεν δέχεται να του κόψουν το θέλημά του, υπερασπίζει τον εαυτό του και ζητεί όλα όσα είναι προς

ανάπαυση του σαρκίου του.


Ο ψυχικός πάλι δεν θέλει να αδικήσει, αλλά ούτε και να τον αδικήσουν. Δεν κατηγορεί, αλλά δεν θέλει και να τον

κατηγορήσουν εάν του συμβεί μία ύβρις ή αδικία, ή τον περιφρονήσουν, δεν ομιλεί μεν, αλλά θλίβεται και λυπάται

πως να του το κάμουν· αυτός είναι ο ψυχικός.


Ο δε πνευματικός άνθρωπος σκέπτεται όλο τα του πνεύματος·

αν αδικηθεί χαίρει· αν υβριστεί, ευχαριστείται· αν του κόψουν το θέλημά του, ευφραίνεται· ό,τι και αν του συμβεί

λυπηρό, θεωρεί τον εαυτόν του ότι του πρέπουν όλα αυτά, και θέλει όλο να τον περιφρονούν και να τον

εξευτελίζουν.


Λοιπόν και σεις, αδελφές, τον τρίτον να μιμηθείτε.

Εάν σε ύβρισαν δικαίως, δεν έχεις λόγον να ειπείς, αν αδίκως, αξιώνεσαι του μακαρισμού “μακάριοι εστέ, όταν

ονειδίσωσιν ημάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι, ένεκεν εμού.”


Σκεφτείτε ότι από άνθρωποι αμαρτωλοί που είμεθα, πολεμούμε να γίνουμε άγγελοι -χρειάζεται όμως να κακοπαθήσουμε

και λιγάκι. Πρέπει να χύσεις αίμα διά να λάβεις πνεύμα· αν δεν τυλιχθείς μέσα στο αίμα σου, με την εκκοπή του θελήματος,

όπως τυλίχθηκε ο Χριστός μέσα σε κείνο το κόκκινο φόρεμα της αναστάσεως, δεν θα πας στη βασιλεία των ουρανών.


Μη λησμονείτε ότι διαλέξαμε την στενή και τεθλιμμένη οδό και πρέπει να περάσουμε τις ημέρες μας με θλίψεις, με

κακουχίες, με στενοχώριες και με βάσανα, καθώς πέρασε και ο Διδάσκαλος μας και όλοι οι άγιοι.


Όταν βαδίζεις αυτή την οδό, θα πας να βρεις το Χριστό, τον πατέρα σου. Αλλά πώς θα πας; Πού θα τον βρεις;

Μέσα στα αγκάθια, μες στις πέτρες, μες στους πειρασμούς και στα βάσανα· θα κοπιάσεις, θα ιδρώσεις, θα

αρματωθείς, θα στάξει το μέτωπό σου αίμα· με αυτά όμως θα φθάσεις στην ανάπαυση. Και όταν σε δει από

μακριά ο πατήρ σου, ότι αγωνίζεσαι και κοπιάζεις τόσο, θα τρέξει να σε εναγκαλισθεί και να σε βοηθήσει.


(Αγ. Ανθίμου, «Διδαχές πνευματικές- Άρτος Ζωής», Ι.Μ.Παναγίας Βοηθείας, Χίου)


agioritikovima.gr

[XAPA]

Τι αναπαύει την ψυχή μας τελικά;


Αγίου Δημητρίου Ροστώφ


Όσο και ν΄ αναζητάς ανάπαυσι και παρηγοριά σ' αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο δεν θα την βρης.

Την ειρήνη και την παρηγοριά μπορεί να τη δώση στην ψυχή μόνον ο Κύριος, με τη χάρι Του.

Όπως ο ίδιος είπε: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν,

εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14. 27).


Σκέψου, πού και σε ποιά γήινη απόλαυσι θα βρης την ειρήνη και την ανάπαυσι;

Πού θα βρης την εσωτερική γαλήνη και τη μόνιμη χαρά; Μήπως στη δόξα;

Αλλά σήμερα είσαι τιμημένος και αύριο ατιμασμένος. «Πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου·

εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος εξέπεσε» (Ησ. 40. 6-7).


Αλλά μήπως στον πλούτο; Όχι μόνο ειρήνη και ανάπαυσι δεν σου χαρίζει, αλλ' αντίθετα πολλή

μέριμνα και ανησυχία και ανασφάλεια, μέρα και νύχτα. Οι άνθρωποι σε φθονούν και σε αντιπαθούν,

κι εσύ πάλι δεν είσαι ποτέ ικανοποιημένος με όσα έχεις. Θέλεις ν' αποκτάς όλο και περισσότερα,

ξεχνώντας πως τίποτε απ' τον πλούτο σου δεν θα σου μείνη...


O Κύριος αναφώνησε κάποτε με πόνο: «Πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την

βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται!… Ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν ή πλούσιον

εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν!» (Μαρκ. 10. 23, 25). Τί θα προτιμήσης, λοιπόν; Τον πρόσκαιρο

πλούτο ή τη βασιλεία του Θεού; Αλλά μήπως θα βρης γαλήνη και ανάπαυσι στη σαρκική ηδονή;


Ούτε εκεί υπάρχει. Η σαρκική αμαρτία – το ξέρεις καλά, αν τη δοκίμασες – συνοδεύεται από εσωτερική πικρία,

ψυχικό βάρος, συνειδησιακό έλεγχο. Και όταν η ψυχή πωρωθή, τότε επέρχεται η τελεία εγκατάλειψις από

τον Θεό και η τελεία υποδούλωσις στη φιληδονία. Κανένα άλλο πάθος δεν υποδουλώνει τον άνθρωπο τόσο

σκληρά και αναπόδραστα όσο αυτό.


Κι αφού τον υποδουλώση, γεννά μέσα του άπειρα άλλα κακά: τη σκληροκαρδία, την αναισθησία,

την αποχαύνωσι, τη βλασφημία, την οργή, τέλος δε και την τελεία απιστία. Ο λόγος του Θεού δεν

συγκινεί τις καρδιές των φιληδόνων, Γιατί τ' αγκάθια του πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο που

πέφτει μέσα τους: «…το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες και υπό… ηδονών του βίου

πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι» (Λουκ. 8. 14), εξηγεί ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως.


Λοιπόν; Αν στη δόξα δεν υπάρχη ανάπαυσις·

αν στον πλούτο δεν υπάρχη ανάπαυσις·

αν στην ηδονή δεν υπάρχη ανάπαυσις· τότε πού θ' αναπαυθούμε;

Ας ακούσουμε τον ψαλμωδό: «Εν εικόνι διαπορεύεται πας άνθρωπος, πλην μάτην ταράσσεται… Και νυν τις η

υπομονή μου; Ουχί ο Κύριος;» (Ψαλμ. 38. 7-8).


Η ελπίδα σου, η προσδοκία σου, η χαρά σου, η ανάπαυσίς σου η παντοτινή είναι ο Κύριος.

Ο ελεήμων και οικτίρμων και μακρόθυμος, ο πανάγαθος και φιλάνθρωπος, ο Θεός της ειρήνης,

ο Θεός πάσης παρακλήσεως, ο Νυμφίος της ψυχής σου, που της κράζει με πόθο:

«Ιδού ει καλή, η πλησίον μου, ιδού ει καλή… ελεύση και διελεύση από αρχής πίστεως…» (Ασμα 4.1, 8).

Κράτησε, αδελφέ μου, μέσα στην καρδιά σου και τα λόγια του Κυρίου προς την πολυμέριμνη Μάρθα:

«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθή μερίδα

εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ' αυτής» (Λουκ. 10. 41-42).

Άφησε κι εσύ τις βιοτικές μέριμνες. Κάθησε ταπεινά «παρά τους πόδας του

Ιησού» και ανάπαυσε την ψυχή σου με τη θαλπωρή της θείας παρουσίας Του. Σου φτάνει αυτό.

Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος; Υπάρχει μεγαλύτερη δόξα; Υπάρχει και μεγαλύτερη ηδονή;



Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, "Πνευματικό Αλφάβητο"

Εκδ.: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ


inpantanassis

[XAPA]

Φοβόμαστε να ταπεινωθούμε...



Ο Θεός δεν φοβήθηκε αλλά ο ίδιος ταπεινώθηκε κι ευλόγησε την ταπείνωση.

Εμείς όμως, την φοβόμαστε γιατί το κοσμικό φρόνημα που κυβερνά τη ζωή μας έχει αφαιρέσει από μέσα μας

κάθε σεμνότητα και κάθε πίστη.

Αλλά έρχονται κάθε τόσο ώρες δύσκολες στη ζωή του κάθε ανθρώπου, όπου χρειάζεται να ξεκαθαρίσει τη θέση του.

Να δείξει με τα έργα του αν πιστεύει απόλυτα στην αλήθεια του Χριστού.

Να συναισθανθεί τα σφάλματά του και ν' αφήσει το βίο του ολόκληρο να μοσκοβολήσει

από την ευωδία της ταπεινοφροσύνης.

Το Ευαγγέλιο μας λέγει πως θα υψωθεί μονάχα εκείνος που έχει ταπεινώσει τον εαυτό του.

Ο Κύριος του ουρανού και της γης ήρθε στον κόσμο με άκρα ταπείνωση.

Κι εμείς που κομπάζουμε πως τον ακολουθούμε, περιφρονούμε τη μεγάλη αυτή αρετή και διστάζουμε

να δεχτούμε την ταπείνωση ως κανόνα ζωής.

Αλλά η χάρη του Θεού δεν επισκέπτεται παρά μονάχα τους ταπεινούς.



lllazaros.blogspot

[XAPA]

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται.


ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ


Μάθε ότι:

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος είναι : Ο Θεός.

Οι καλύτεροι σύντροφοι είναι : Οι γονείς.

Το καλύτερο σπίτι είναι : Το σπίτι σου.

Η καλύτερη ευτυχία είναι : Η καλή συνείδηση.

Η ωραιότερη ημέρα είναι : Η σημερινή.

Ο καλύτερος χρόνος είναι : Τώρα.

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις είναι : Η πειθαρχία.

Η καλύτερη ασχολία είναι : Η εργασία.

Η καλύτερη διασκέδαση είναι : Η μελέτη.

Η πλουσιότερη συλλογή είναι : Η συλλογή των καλών πράξεων.

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής είναι : Η ευθεία οδός.

Η μεγαλύτερη χαρά είναι : Το εκπληρωθέν καθήκον.

Η μεγαλύτερη δύναμη είναι : Το καλό.

Η καλύτερη συμπεριφορά είναι : Η φιλοφροσύνη.

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι : Το θάρρος να είσαι καλός.

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι : Το ψέμα.

Η χειρότερη φτώχεια είναι : Η τεμπελιά.

Η μεγαλύτερη καταστροφή είναι : Η αποθάρρυνση.

Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι : Το κακό.

Το καλύτερο σπορ είναι : Να κάνεις το καλό.


Και αν θέλεις ακόμα μια συμβουλή, θέτε στον εαυτόν σου, κάθε βράδυ, έπειτα από την προσευχή σου,

αυτή την ερώτηση :

Τι καλό έκαμα σήμερα; . .




Orthodoxigynaika

[XAPA]

Γνώθι σ΄αυτόν !


'Οποιος αισθάνθηκε
τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος
από εκείνον που ανασταίνει
νεκρούς με την προσευχή του.
...

Όποιος στενάζει μια ώρα
για την ψυχή του, είναι ανώτερος
από εκείνον που ωφελεί όλον τον κόσμο.

'Οποιος αξιώθηκε να δει τον εαυτόν του,
είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να δει αγγέλους.

Σε αυτόν που γνώρισε τον εαυτόν του,
δίνεται η γνώση των πάντων.

Διότι η γνώση του εαυτού μας είναι πλήρωμα
της γνώσης των πάντων


(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)


odevontas

[XAPA]

Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος!



Δείτε την γαλήνη που έχει ο φάρος ακόμα και όταν κτυπάται αλύπητα από τα μανιασμένα κύματα.

Δεν φοβάται, δεν δειλιάζει, γιατί γνωρίζει ότι έχει βαθιά και γερά θεμέλια.

Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος που βιώνει την εν Χριστώ ζωή, μένει γαλήνιος ακόμα και μέσα στους πειρασμούς και

τις δοκιμασίες, ακόμα και όταν τα μανιασμένα κύματα του πόνου και των πειρασμών τον κτυπούν.


Μένει γαλήνιος γιατί έχει βαθιά και γερά θεμέλια.

Έχει ταπείνωση, μετάνοια, πίστη και ελπίδα στον Θεό.

Έχει νιώσει την αγάπη του Θεού στην ύπαρξή του και γι’ αυτό δεν φοβάται πλέον.

Δεν φοβάται τίποτα, ακόμα και τον θάνατο.


Ο άνθρωπος του Θεού, είναι σαν έναν φάρο. Φωτίζει και καθοδηγεί τους χαμένους.

Μένει αμετακίνητος απέναντι στην αμαρτία, μένει πράος, ήσυχος και ειρηνικός όταν τον κτυπήσουν

πειρασμοί και δυσκολίες.

Η επίγεια ζωή μας είναι σαν την θάλασσα, γεμάτη εκπλήξεις. Άλλοτε ευχάριστες, άλλοτε δυσάρεστες.

Χωρίς Χριστό η ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία βρώμικη σταγόνα μπροστά στον αιώνιο και απέραντο

ωκεανό της Χάριτος που η εν Χριστώ ζωή προσφέρει στον άνθρωπο.


Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος για τους άλλους.

Όχι με λόγια, όχι με υποδείξεις. Αλλά με την σιωπή σου, με την ταπείνωσή σου, με την συγχωρετικότητά σου,

με την αγάπη σου, με την μετάνοιά σου, με την ζωή σου.


Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος… πάψε να φοβάσαι τα κύματα των πειρασμών, πάψε να απελπίζεσαι με

τις πρώτες δυσκολίες.

Έχεις οδηγό της ζωής σου τον Αρχηγό της Ζωής και του Θανάτου, έχεις Πατέρα που σε αγαπά,

έχεις Θεό που έγινε Άνθρωπος για σένα, έχεις θεμελιωτή της πίστεώς του, τον Παράκλητο.



αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος


imverias.

[XAPA]

Ὁ Γάιδαρος καί τό Πηγάδι



Μια μέρα o γάϊδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι.

Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες κι ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει.

Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο, και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά.

Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο.

Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να το θάψει ζωντανό.

Κάλεσε όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν.

Πήραν όλοι από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι.

Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά.

Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε.

Λίγα φορτία χώμα αργότερα, ο γεωργός κοίταξε κάτω το πηγάδι κι έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.

Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!!

Με κάθε φτυαριά χώμα που έπεφτε στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και να έκανε ένα βήμα προς τα πάνω.

Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω στο ζώο, κι αυτό κάθε φορά τιναζόταν

κι έκανε ένα βήμα προς τα πάνω.

Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι να έχει φτάσει στην επιφάνεια του πηγαδιού.

Ηθικό δίδαγμα:

Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές φτυαριές από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας.

Να θυμάστε όμως πως κάθε ένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο.

Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα.

Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω.



Πηγή: π. Ισίδωρος Παφιάκης


istologio.org

[XAPA]

Αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο, ποιον θα βάλει;


Zω με τους μύθους μου. Θεωρώ ότι είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου.

Γιατί απ΄ όπου να το δεις δίκιο έχω.

Κακό ανθρώπου δεν θέλω. Και βέβαια δεν έχω πειράξει μυρμήγκι.

Τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Συχνά αναρωτιέμαι πως ανέχεται τόσους κακούς ο Θεός.

Και αν δεν με έχει βάλει ο Θεός στη θέση του κριτή του κόσμου,τι μ΄αυτό; Το κάνω μόνος μου.

Εγώ του λέω ποιοι θα σωθούν και ποιοι θα χαθούν.


Και πάλι ησυχάζω τη συνείδησή μου ότι ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι σαν εμένα που κάνουν τη διαφορά.

Στο κάτω κάτω αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο ποιον θα βάλει;

Κάπως έτσι περνά η ζωή μου και τη σωτηρία την έχω εξασφαλίσει, χωρίς κόπο χωρίς προβλήματα μόνο επειδή

το είπα εγώ.


Πραγματικά ζω με τους μύθους μου. Διαβάζω για τα παλαίσματα αγίων και είναι φορές που βρίσκω τον εαυτό

μου. Και γω κάνω υπομονή ,και εγώ είμαι υπομονετικός και εύσπλαχνος και δίνω τόπο στη οργή. Πόσο καλός

Χριστιανός είμαι! μονολογώ.


Και ξαφνικά εκεί που κανένας δεν το περιμένει ξεσπά πειρασμός και σε πολεμάει σώμα με σώμα. Σε χτυπά εκεί

που πονάς. Σε πιέζει μέχρι να ματώσεις.

Και τότε ..Όλες σου οι φυλαγμένες υπομονές έχουν χαθεί με μιας . Τα ξέχασες όλα γρήγορα.

Δεν έχεις αντοχή για τίποτε. Και τότε σου βγαίνει ο λύκος από μέσα σου.

Ναι εσένα που νόμισες ότι μπορούσες να σηκώσεις τη αδικία. Ακούς το θηρίο μέσα σου να βρυχάται και να θέλει

να τους φάει όλους.


Είναι από τις φορές που επιτρέπει ο Θεός να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είναι .

Ταπεινώσου. Σταμάτα να λες ότι έφτασες στον πνευματικό σου στόχο. Δεν έχεις πετύχει τίποτε.

Όσο ακόμα θα θαλασσοδέρνεσαι στο πέλαγος της ζωής, οι πτώσεις είναι μπροστά σου.

Μην υπερηφανεύεσαι για τις αρετές σου. Γιατί αν στέκεις,να γνωρίζεις από του Θεού τη χάρη στέκεις.


Ο πνευματικός δρόμος είναι μακρύς και κρύβει δυσκολίες και περιπέτειες.

Μα είναι και κάτι άλλο . Σταμάτα να εξουθενώνεις τους «λοιπούς» των ανθρώπων . Πως τάχα εκείνοι έχουν

δρόμο ακόμα για να σε φτάσουν .

Κύτταξε καλά μήπως χτυπώντας την πόρτα του παραδείσου για να μπεις,

σου ανοίξουν εκείνοι ...



π.Εφραίμ Παναούσης

proskynitis