Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Στην πορεία της ζωής . . .



Στης ζωής μας την πορεία είναι φορές που κουράζεσαι

που λυγίζουν το γόνατα ,

που χρειάζεσαι κάποιο Σίμωνα Κυρηναίο

να κρατήσει λιγάκι το φορτίο από τους ώμους σου ...

Κι΄ αυτό το λύγισμα των γονάτων

είναι αυτό που θα σου δώσει την μεγαλύτερη δύναμη ...

Όταν λυγίσουν τα γόνατα τότε γονάτισε ενώπιoν Του

κάτω απ΄ Το Σταυρό Του ,

μπροστά Στην Άγια Εικόνα Του

και άφησε την καρδιά σου να ξεχειλίσει

και κάνε την κάθε σου θλίψη προσευχή

την κάθε ανησυχία ικεσία

την κάθε αβεβαιότητα μια κραυγή προς Τον Ουρανό ,

και πλέον αφέσου Στα Δικά Του Χέρια

και Στης Μάνας Παναγιάς την αγκαλιά ...

Και θα δεις ...

Η δύναμη που θα πάρεις θα είναι αμέτρητη ...

θάναι σαν ένα βέλος που το τραβάς προς τα πίσω

για να μπορέσει να εκτοξευθεί όσο πιο μακρυά γίνεται ...


Καλή Δύναμη και καλή συνέχεια

σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής ...


« Μεθ΄ ημών Ο Θεός ! »



odevontas

[XAPA]

Όσο θα πορεύεσαι προς την βουνοκορφή τόσο μόνος θα απομένεις από την ανθρώπινη παράκληση



ΟΣΟ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΤΟΣΟ ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΣΑΙ


ΡΩΤΗΣΕ ένας Αγιονορείτης Γέροντας κάποιους προσκυνητές:

-Έχετε ανέβει ποτέ σας στην κορυφή του Άθωνα ;

-Ναι ,πέρσι στην εορτή της Θείας Μεταμορφώσεως.


-Να, βλέπετε παιδάκια μου τα Θεία και ιερά γεγονότα

συνήθως συμβαίνουν στα υψηλά,

όπως στην κορυφή του Σινά

που έδωσε τις εντολές Του ο Θεός στον Μωϋσή.


Όμως οι κορυφές και τα ύψη έχουν δύο χαρακτηριστικά.

1ον Θέλει κόπο πολύ για να ανέβεις.

2ον Όσο θα απομακρύνεσαι από την πεδιάδα και πορεύεσαι προς την βουνοκορφή

τόσο μόνος θα απομένεις από την ανθρώπινη παράκληση,

διότι όλοι σχεδόν οι άνθρωποι μένουν και ζουν στις πεδιάδες.


Γι αυτό όσο πλησιάζεις την γλυκιά Θεϊκή αγάπη τόσο πιο μοναχός αντίστοιχα θα γίνεσαι

από τις ανθρώπινες συντροφιές και παραμυθίες.

Όμως τότε είναι που θα σε φιλοξενεί η Θεία και τερπνή παρηγοριά

όπως τότε τους Αποστόλους, στο Όρος Θαβώρ.



-ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΒΕΝΤΕΣ-

π.Διονύσιος Ταμπάκης


yiorgosthalassis

[XAPA]

Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους, σιώπησε, αγάπησε,συγχώρησε, δεν έκρινε.


Ποτέ δεν ξέρεις.

Γενικώς, ψυχή μου, μήν κρίνεις εύκολα, βγάζοντας συμπεράσματα...

Για κανέναν και για τίποτα.

Πες τη γνώμη σου αν θες, μα βάλε και πολλά ερωτηματικά, άσε κενά,και

να θυμάσαι ότι Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους,

σιώπησε, αγάπησε, συγχώρησε, δεν έκρινε.


π.Ανδρέας Κονάνος



proskynitis

[XAPA]

Έχεις τον λογισμό πώς δεν σε αγαπούν;


Όταν σου έλθη λογισμός πως δεν σε αγαπούν και δεν σου συμπαραστέκονται,

τότε να θυμάσαι πως, όταν όλοι σ’ εγκαταλείψουν, όμως έχεις τον Θεό για βοηθό.

«Ο πατήρ μου», λέγει ο Δαβίδ, «και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με» (Ψαλμ. 26, 10).


Κάποιος Μοναχός ήταν άρρωστος.

Πέρασε περίπου ένας μήνας, και κανείς δεν πήγε στο κελλί του να τον ‘δη και να τον βοηθήση.

Κατόπιν έστειλε ο Θεός άγγελο να τον υπηρέτηση.

Κι όταν αργότερα οι συνασκητές του σκέφθηκαν να τον επισκεφθούν, να ιδούν μήπως είναι άρρωστος,

μήπως έχη πάθει τίποτα, αυτός, μόλις τους αντίκρυσε, τους φώναξε:

«Φύγετε!»

Τότε αυτοί του είπαν:

«Γιατί μας διώχνεις;»

Αυτός αποκρίθηκε:

«Τόσο καιρό, που δεν με σκεφθήκατε εσείς, που δεν με είδατε, που δεν με βοηθήσατε,

έστειλε ο Θεός άγγελο, και με υπηρετούσε.

Μα τώρα, που ο άγγελος σας είδε, έφυγε!

Προτιμότερο να φύγετε εσείς, και να έρθη πάλιν ο άγγελος!»



Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

simeiakairwn

[XAPA]

Γίνε αόρατος... ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός.


Θα στο ξαναπώ άλλη μια φορά.

Μάθε να σιωπάς.

Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου.

Δουλεύεις για τον Αόρατο.

Ας είναι και το έργο σου αόρατο.

Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι.

Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση.

Γι'αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή: Να ενεργείς με διάκριση.

Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι.

Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι.

Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις,

τότε προτίμησε ν'ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους.


Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής.

Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος.

Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε.

Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη.

Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς.

Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου.

Όταν διαρκώς μιλάς γι'αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου."

Μάθε να γίνεσαι αόρατος... ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός.



imverias

[XAPA]

«ΕΙΤΕ ΟΥΝ ΕΣΘΙΕΤΕ ΕΙΤΕ ΠΙΝΕΤΕ ΕΙΤΕ ΤΙ ΠΟΙΕΙΤΕ, ΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ ΠΟΙΕΙΤΕ»

(Α΄ ΚΟΡ. 10,31)


Ένας από τους πατέρες διηγήθηκε, ότι κάποιος μεγάλος και διορατικός γέροντας

κάθισε μια φορά να φάει μαζί με αρκετούς αδελφούς.

και καθώς έτρωγαν, τους παρατηρούσε ο γέροντας με τα πνευματικά του μάτια,

και έβλεπε άλλους να τρώνε μέλι, άλλους ψωμί και άλλους ακαθαρσίες.

Απορούσε γι' αυτό και παρακαλούσε το Θεό :

«Κύριε, εξήγησε μου το μυστήριο τούτο.

Πώς, ενώ πάνω στο τραπέζι βρίσκονται για όλους τα ίδια φαγητά,

τη στιγμή που τα τρώνε φαίνονται τόσο διαφορετικά;».


«Άκουσε τότε φωνή από τον ουρανό να του λέει :

Αυτοί πού (φαίνονται ότι) τρώνε μέλι, είναι εκείνοι πού κάθονται στο τραπέζι με φόβο Θεού και πνευματική χαρά,

που προσεύχονται αδιάλειπτα και που η προσευχή τους σαν θυμίαμα ανεβαίνει στο Θεό.

Αυτοί που (φαίνονται ότι) τρώνε ψωμί, είναι εκείνοι που ευχαριστούν το Θεό για τη βρώση όσων Εκείνος τους δώρισε.

Αυτοί, τέλος, που (φαίνονται ότι) τρώνε ακαθαρσίες, είναι εκείνοι που γκρινιάζουν και λένε,

αυτό είναι καλό, αυτό είναι μπαγιάτικο».

Δεν πρέπει λοιπόν να συλλογιζόμαστε μ' αυτόν τον τρόπο,

αλλ' απεναντίας να δοξολογούμε και να υμνούμε το Θεό, εκπληρώνοντας το λόγο του Αποστόλου:

«Είτε εσθίετε είτε πίνετε είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξα Θεού ποιείτε» (Α΄ Κορ. 10,31).



ΠΗΓΗ : ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ 2001.

tribonio

[XAPA]

Πήγαινε να γεμίσεις αυτό το βαρελάκι με νερό



Κάποτε κάποιος μεγάλος εγκληματίας, αποφάσισε να εξομολογηθεί.

Και τι δεν του είπε του εξομολόγου! Φοβερά αμαρτήματα!

Στην διάρκεια της εξομολόγησης, ο πνευματικός προσεύχονταν μέσα του και έλεγε:

- Θεέ μου, φώτισέ με! Πώς να του συμπεριφερθώ και τι κανόνα να τον βάλω;...

Όταν ο εγκληματίας τελείωσε την εξομολόγηση, του δίνει ο πνευματικός ένα μικρό βαρελάκι και του λέει:

- Πήγαινε να γεμίσεις αυτό το βαρελάκι με νερό και όταν το γεμίσεις και μου το φέρεις,

τότε οι αμαρτίες σου θα έχουν τακτοποιηθεί!


Πανεύκολο του φάνηκε αυτό το επιτίμιο του εγκληματία και έτσι το πήρε αμέσως και πήγε σε ένα κοντινό ποταμάκι να το γεμίσει.

Όμως παρότι το γέμιζε με νερό, το βαρελάκι παραδόξως δεν γέμιζε!

Το εξέτασε να δει αν έχει καμμία οπή, αλλά τίποτα.

Ήταν ένα συνηθισμένο βαρελάκι, σαν όλα τα άλλα.

Προσπάθησε στην συνέχεια να το γεμίσει, από βρύσες και άλλες πηγές, αλλά τίποτα!

Καθημερινώς φρόντιζε, όπου υπήρχε νερό να το γεμίσει, για να πάρει την άφεση των αμαρτιών, αλλά μάταια.

Έτσι παιδευόταν για πολλά χρόνια...


Μια μέρα ήρθε πραγματικά εις εαυτόν. Προβληματιζόταν για ποιό λόγο να μην μπορεί να γεμίσει το βαρελάκι.

- Θεέ μου, τόσο αμαρτωλός είμαι, ώστε οι αμαρτίες μου δεν αφήνουν να γεμίσει αυτό το βαρελάκι;

Λέγοντας τα λόγια αυτά με πόνο, του έφυγε ένα δάκρυ από τα μάτια.

Το δάκρυ αυτό, έπεσε μέσα στο βαρέλι. Και τότε το βαρέλι, θαυματουργικώς γέμισε!!!

Αρπάζει το βαρελάκι και το πάει κατευθείαν στον γέροντα, για να του δώσει την άφεση.

Η μετάνοια που δεν έχει δάκρυα, συντριβή και λύπη, δεν είναι αξιοποιημένη όσο πρέπει.

Ο Θεός περίμενε από τον εγκληματία, το δάκρυ της μετανοίας του. Είναι εκείνο, που καθαρίζει τον άνθρωπο...


+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας



trelogiannis.blogspot

[XAPA]

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΤΖΗ… ΠΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ!!!


Toυ π. Ιεροθέου Ανδρουτσόπουλου


Κάποιος μου είπε λίγες ημέρες πριν πως πάτερ, έχεις καιρό να γράψεις κάτι.

Και του απάντησα πως συνηθίζω να λερώνω με μελάνι τις λευκές γραμμές του χαρτιού,

μόνο όταν κάτι συμβαίνει και μου προξενεί το ενδιαφέρον ή μου προκαλεί την ευαισθησία.

Και είναι αλήθεια, πάει καιρός από τότε.


Πάντα όμως εκεί που δεν το περιμένεις, κάτι έρχεται να σου αναταράξει για λίγο την ησυχία

και ίσως και την εφησυχάζουσα συνείδησή σου.

Σκέψεις, λογισμοί, απορίες, αγωνίες όλο αυτό τον καιρό για την νέα αυτή χρονιά, προβληματισμοί του παρόντος,

αμφιβολίες για την πορεία του μέλλοντος, την προσωπική ευτυχία και την γενικότερη κατάσταση στον κόσμο,

βασανίζουν την καρδιά σου, την σκέψη μου, την ψυχή μας.


Γενικότερη η ανησυχία. Μεγάλη η ανεργία. Πλήθυνε λένε η ανομία. Εγκαθίσταται η αναρχία. Στερείται η ελευθερία μας.

Χάνεται η γεωγραφική μας κυριαρχία. Τα πάντα αλλάζουν.

Και ξαφνικά αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα, δεν πρόκειται να σωθείς,

σου λένε επίμονα ότι ο Θεός πέθανε, ότι δεν υπάρχει ζωή.


« Θεέ μου τι κόσμος! Βοήθησε με να σωθώ. Να μην σέρνομαι στο χώμα. Αναζωπύρωσε μέσα μου την φλόγα της ελπίδος.

Μπορείς άλλωστε. Τι είναι για Σένα ένα θαύμα! Συγχώρεσε την παρρησία μου.

Σε αισθάνομαι Πατέρα. Θέλω να νιώθω άνετα μαζί σου».

Αυτές ήταν οι σκέψεις μου. Τις μοιράστηκα μαζί σας. Με βασάνιζαν, δεν σας το κρύβω. Μέχρι που ένας ταξιτζής,

άνθρωπος του μεροκάματου, μου έλυσε την απορία. Σου κάνει εντύπωση; Και όμως.


« Πάτερ, μου είπε, άκου αυτό που θα σου πω και πες μου.

Σε ένα φίλο, αδελφικό, του διέγνωσαν καρκίνο. Φοβήθηκε. Ταράχτηκε όλη η οικογένειά του.

Τον έπιασε τρόμος. Εξετάσεις, αποτελέσματα, επισκέψεις σε γιατρούς, μαγνητικές, αξονικές στο κεφάλι.

Τελευταία ελπίδα ,του είπαν, στο εξωτερικό , ένα διαγνωστικό κέντρο στην Γαλλία, για ειδικές εξετάσεις.

Γαλλία, ημέρα Σάββατο , ένα όμορφο πρωινό, στην αναμονή ή στην προσμονή των αποτελεσμάτων , εκεί σε μια στάση,

στριμωγμένος με πολύ κόσμο. Ψάχνοντας ταξί.

Έπειτα από αρκετή ώρα αναμονής ένα ταξί σταματά εμπρός του και του ανοίγει την πόρτα.

«Πηγαίνετε με στο τάδε ξενοδοχείο» , είπε στα γαλλικά, μα κατάλαβε ότι ο ταξιτζής ήταν Έλληνας.

«Τι κάνεις στην Γαλλία», τον ρώτησε.

«Ήρθα για κάτι εξετάσεις».

«Καλά δεν υπάρχουν νοσοκομεία στην Ελλάδα»;

Ε, για καλύτερα, απάντησε. « Ξέρω ένα καλό νοσοκομείο εκεί στην Αίγινα, πήγαινε εκεί.»

Η κούρσα τελείωσε , η απροσδόκητη επαφή με τον ταξιτζή, χάθηκε.

Ελλάδα, λίγες ημέρες μετά, μου συνέχισε την διήγηση ο ταξιτζής που με έφερνε στο μοναστήρι,

ο φίλος ρώτησε ποιο νοσοκομείο υπάρχει στην Αίγινα για να πάει.

Του απάντησα πως η Αίγινα φημίζεται μόνο για τον Άγιο Νεκτάριο. Δεν έχει νοσοκομείο για ασθενείς με καρκίνο.

Πήγε, τελικά, στο Μοναστήρι του Αγίου, και μπαίνοντας μέσα είδε την αγιογραφία με τον Άγιο Νεκτάριο. Λιποθύμησε.

Τον ήξερε αυτό τον Άγιο.

Ήταν ο ταξιτζής της Γαλλίας!!!


Και τότε πήρα την απάντηση στα ερωτηματικά που περιέγραψα παραπάνω.

Ένας ταξιτζής σε μένα έλυσε την απορία της αγωνίας, κατάλαβα ότι υπάρχει Ζωή και αυτή την ζωή θέλω να ζήσω,

και ένας άλλος ταξιτζής ( Άγιος Νεκτάριος) στον ασθενή αδελφό έδωσε την υγεία και την λύση στο αδιέξοδο της



tostavroudaki

[XAPA]

[XAPA]

Ζήτησα...και έλαβα...


Ζήτησα δύναμη...και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία...και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να τα λύσω.

Ζήτησα εμπειρία...και ο Θεός μου έδωσε μυαλό και υγεία για να δουλέψω.

Ζήτησα κουράγιο...και ο Θεός μου έδωσε εμπόδια για να τα ξεπεράσω.

Ζήτησα αγάπη...και ο Θεός μου έδωσε πονεμένους ανθρώπους για να τα τους βοηθήσω.

Ζήτησα χαρές...και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες.

Δεν έλαβα τίποτα απο ότι ζήτησα...Όμως έλαβα όλα όσα χρειαζόμουν!!!



o-kalos-poimin