O ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

[Matina]

Ο ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ


Ὅταν λειτουργοῦσε γινόταν ἄλλος ἄνθρωπος. Οἱ ἐκκλησιαζόμενοι ἄκουγαν διαφόρους ἤχους στό ἱερό βῆμα ἀπό οὐράνιους ἐπισκέπτες του. Γονάτιζαν κι ἔψαλλαν τό «Κύριε ἐλέησον».

***

Μία φορά εἶπε ὁ ὅσιος στόν ψάλτη του: Εἶχα τόσους ἁγίους σήμερα, πού δέν εἶχα μέρος νά τούς βάλω. Τόν ἅγιο Παντελεήμονα τόν βάλαμε σέ μία γωνία, γιατί δέν ὑπῆρχε χῶρος…
Κάποτε οἱ δαίμονες ἐνοχλοῦσαν τόν ὅσιο καί δέν τόν ἄφηναν νά προσκομίσει. Μετά τή Λειτουργία εἶπε: Ἄρχισα αὐτό τό σαρανταλείτουργο μέ πίεση. Οἱ δαίμονες φώναζαν τά ὀνόματα, γιά νά μή τά μνημονεύσω, νά μή συγχωρεθοῦν.

***


Μετά ἕνα ἄλλο σαρανταλείτουργο τόν ρώτησαν:

—Γέροντα κουράστηκες γιά νά τό τελειώσεις;
—Ὄχι παιδί μου, μοῦ ἦταν τόσο εὐχάριστο, σάν νά ἔκανα ἕναν ἑσπερινό, γιατί ἦταν πολύ καλοί ἄνθρωποι. Ὁ πατέρας σου ἔχει ἕνα πλούσιο τραπέζι σάν τοῦ Ἀβραάμ.
Τότε σκέφθηκε: Ἐμεῖς ἤμασταν τόσο φτωχοί, πού σχεδόν ἤμασταν πεινασμένοι, ποῦ τό βρῆκε ὁ πατέρας μας αὐτό τό πλούσιο τραπέζι;
—Μή τό βλέπεις ἔτσι, τόν διόρθωσε ὁ ὅσιος, μπορεῖ νά μή εἶχε νά δώσει, μά ἡ ψυχή του ἤθελε πολύ νά δίνει, καί ὁ Θεός τό μέτρησε σάν νά ἔδινε. Ἡ μάνα σου εἶναι σάν ὑπηρέτρια στόν πατέρα σου, γιατί ἦταν ἀρκετά κουραστική καί τόν στενοχωροῦσε, ὅλο γκρίνιαζε. Ἀλλά ὁ πατέρας σου πάντα μέ τό χαμόγελο τῆς φερόταν καί μέ πολύ καλωσύνη. Στούς συγγενεῖς σας εἴχατε καί μία τυφλή, πού ξεχάσατε νά τή γράψετε. Ἦταν ἁγνή καί πολύ ἀγαθή.
—Μά ἐσύ ποῦ τήν ἤξερες, ρώτησε ἀπορημένος ὁ ἄνθρωπος.
—Ὅταν μνημονεύω, ἔρχεται κι ἐκείνη στά κόλλυβα, ἀλλά ἔρχεται σάν μουσαφίρισσα, δέν ἑνώνεται μέ τούς ἄλλους. Τώρα ὁ καθένας πῆγε στή θέση του καί γιά σᾶς ἄνοιξε δρόμος…



Ο ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ
Περιστατικὰ ποὺ ἀναφέρει ὁ βιογράφος τοῦ Ἁγίου, Μωυσῆς Μοναχὸς Ἁγιορείτης,
στὸ 14ο βιβλίο τῆς σειρᾶς «ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ»ὑπὸ τὸν τίτλο «Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΤΗ ΣΗΜΕΡΑ;»
(ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010)

[Matina]

Το σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία

Διήγηση π.Στεφάνου Αναγνωστόπουλου.

Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά. Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός. Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν.

Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε: – Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου. Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε: – Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του. Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό. Κι αυτός τους είπε: – Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα.

Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα.

Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή, χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

(Από το υπό έκδοση βιβλίο μας-Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗ)

[Matina]

Σαρανταλείτουργο « υπέρ αναπαύσεως»

Ο ΓΕΡΟ-ΔΑΝΙΗΛ ο αγιορείτης (1929), ο σοφός ησυχαστής των Κατουνακίων, έχει καταχωρισμένο ατά χειρόγραφά του και το ακόλουθο περιστατικό, που συνέβη το 1869 στην πατρίδα του, τη Σμύρνη.

Κάποιος ενάρετος χριστιανός κάλεσε στα τελευταία της ζωής του τον πνευματικό του παπα-Δημήτρη και του είπε: Εγώ σήμερα πεθαίνω. Πες μου, σε παρακαλώ, τι πρέπει να κάνω την κρίσιμη τούτη ώρα; Ο ιερέας, γνωρίζοντας την αρετή του και τη μυστηριακή προετοιμασία του, του πρότεινε το έξης:

- Δώσε εντολή να σου κάνουν μετά το θάνατό σου τακτικό σαρανταλείτουργο σ’ ένα εξωκλήσι.

Έτσι κι έγινε. Ο κυρ-Δημήτρης – αυτό ήταν το όνομά του – άφησε εντολή στο γιο του να κάνει μετά την κοίμησή του σαρανταλείτουργο. Κι εκείνος, υπακούοντας στην τελευταία επιθυμία του καλού του πατέρα, ανέθεσε χωρίς καθυστέρηση την εκτέλεση της στον παπα-Δημήτρη. Ο σεμνός λευίτης δέχτηκε να κάνει το σαρανταλείτουργο, που ο ίδιος είχε προτείνει στο μακαρίτη, και αποσύρθηκε για όλο αυτό το διάστημα στο εξωκλήσι των αγίων Αποστόλων.

Οι τριάντα εννέα λειτουργίες έγιναν απρόσκοπτα. Η τελευταία έπρεπε να γίνει ημέρα Κυριακή το βράδυ όμως του Σαββάτου πιάνει τον παπά ένας δυνατός πονόδοντος και τον αναγκάζει να επιστρέψει ατό σπίτι του. Η πρεσβυτέρα του πρότεινε να βγάλει το δόντι, μα εκείνος αρνήθηκε, γιατί έπρεπε την επόμενη να τελέσει την τελευταία λειτουργία. τα μεσάνυχτα ο πόνος κορυφώθηκε, και τελικά ο παπάς αναγκάστηκε να βγάλει το δόντι. Επειδή όμως παρουσιάστηκε αιμορραγία, ανέβαλε την τελευταία λειτουργία για τη Δευτέρα.

Στο μεταξύ, το απόγευμα του Σαββάτου, ο Γεώργιος, ο γιος του μακαριστού Δημητρίου, ετοίμασε μερικά χρήματα για τον κόπο του ιερέα, με σκοπό να του τα δώσει την επόμενη μέρα. Τα μεσάνυχτα ξύπνησε για να προσευχηθεί. ‘Ανακάθισε στο κρεβάτι κι άρχισε να φέρνει ατό νου του τις αρετές, τα χαρίσματα και τα σοφά λόγια του πατέρα του. Κάποια στιγμή πέρασε απ’ το μυαλό του η ακόλουθη σκέψη: «Άραγε ωφελούν τα σαρανταλείτουργα τις ψυχές των κεκοιμημένων, η τα καθιέρωσε η εκκλησία για παρηγοριά

των ζώντων;»

Τότε ακριβώς τον πήρε ένας ελαφρός ύπνος, και είδε πώς βρέθηκε σε μια πεδιάδα με ομορφιά απερίγραπτη. Ένιωθε ανάξιο τον εαυτό του να βρίσκεται σε τέτοιον ιερό και παραδεισένιο χώρο. Μπροστά του απλωνόταν ένα απέραντο και κατάφυτο περιβόλι, που μοσχοβολούσε με μίαν ανέκφραστη ευωδία. «Αυτός οπωσδήποτε θα είναι ο παράδεισος!», μονολόγησε. «Ω, τι μακαριότητα περιμένει όσους ζουν ενάρετα στη γη!» Εξετάζοντας έκπληκτος τα υπερκόσμια κάλλη, είδε ένα λαμπρό ανάκτορο με έξοχη αρχιτεκτονική χάρη, ενώ οι τοίχοι του έλαμπαν απ’ τα διαμάντια και το χρυσάφι. Η ομορφιά του ήταν ανέκφραστη. Πλησιάζει πιο κοντά, και τότε – τι χαρά! – βλέπει στην πόρτα του παλατιού τον πατέρα του ολοφώτεινο και λαμπροφορεμένο.

- Πώς βρέθηκες εδώ, παιδί μου; τον ρωτάει με πραότητα και στοργή.

- Ούτε κι εγώ ξέρω, πατέρα. Καταλαβαίνω πώς δεν είμαι άξιος γι’ αυτόν τον τόπο. Αλλά πες μου, πως τα περνάς εδώ; πως ήρθες; Τίνος είναι αυτό το παλάτι;

- Η φιλανθρωπία του ΣΩΤΗΡΟΣ Χριστού με τις πρεσβείες της Παναγίας, που της είχα ιδιαίτερη ευλάβεια, με αξίωσε να καταταχθώ σ’ αυτό το μέρος. Ήταν μάλιστα να μπω σήμερα μέσα στο παλάτι ο οικοδόμος όμως, που το χτίζει, πέρασε μία ταλαιπωρία- έβγαλε απόψε το δόντι του – κι έτσι δεν τέλειωσαν οι σαράντα μέρες της οικοδομής του. Για το λόγο αυτό θα μπω αύριο.

Ύστερα απ’ αυτά ο Γεώργιος ξύπνησε δακρυσμένος και έκπληκτος, αλλά και με απορίες. Πέρασε την υπόλοιπη νύχτα αναπέμποντας αίνους και δοξολογίες ατό Θεό. το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία, πήρε πρόσφορα, νάμα και αγνό κερί και ξεκίνησε για το εξωκλήσι των αγίων Απόστολων. Ο παπα-Δημήτρης τον υποδέχθηκε με χαρά: -

- Τώρα μόλις τελείωσα κι εγώ τη θεία λειτουργία. Έτσι ολοκληρώθηκε το σαρανταλείτουργο.

Αυτό το είπε για να μην τον λυπήσει. ο επισκέπτης. Τότε του διηγήθηκε το νυχτερινό του δράμα. Όταν έφτασε στο σημείο που ο πατέρας του δεν μπήκε στο παλάτι, γιατί ο οικοδόμος έβγαλε το δόντι του, ο παπα-Δημήτρης ένιωσε φρίκη, αλλά και θαυμασμό. – – Εγώ είμαι, αγαπητέ μου, ο οικοδόμος που εργάστηκε στην οικοδομή του παλατιού, είπε με χαρά. Σήμερα δεν λειτούργησα, γιατί έβγαλα το δόντι μου. θα λειτουργήσω όμως τη Δευτέρα, κι έτσι θα ολοκληρώσω το πνευματικό παλάτι του πατέρα σου.

[Matina]

Η τόλμη της αλήθειας



« Δεν μας κουράζει το κοπιαστικό. Μας κουράζει ό,τι δεν έχει αλήθεια, κι αν έχομε θάρρος το αφήνουμε».

Αυτές τις μέρες μου έρχεται στο νου το πιο πάνω, που διάβαζα στο βιβλίο του Στέλιου Ράμφου «Πελεκάνοι ερημικοί». Κι ήθελα πάνω σ’ αυτό να πω κάποιους προβληματισμούς μου. Συμβαίνει για χρόνια να έχουμε μια σχέση με την Εκκλησία, που εκφράζεται με τον Κυριακάτικο Εκκλησιασμό, τις νηστείες, την κατά καιρούς εξομολόγηση, τη συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία. Νιώθουμε να επαναλαμβάνουμε τον εαυτό μας, να μην έχουμε κάποιο ιδιαίτερο πνευματικό ενδιαφέρον, να ζούμε σε μιαν πνευματική μονοτονία. Κάπου απουσιάζει η βαθιά χαρά… Γιατί άραγε; Το Ευαγγέλιο δεν μας λέει ότι ως Χριστιανοί θα πρέπει να λαχταρούμε από αγαλλίαση, εσωτερική πληρότητα, να έχουμε «ζωήν και περισσόν ζωής»;

Νομίζω ότι χρειάζεται να δούμε με ειλικρίνεια τον εαυτό μας, τις επιθυμίες μας, τις προσδοκίες μας. Τι θέλουμε να ζήσουμε τελικά; Πόσο αληθινοί είμαστε με το Ευαγγέλιο; Βέβαια, ειν’ αλήθεια ότι «χριστιανικά να ζήσεις είναι αδύνατο. Χριστιανικά μόνο πεθαίνεις», κατά τον π. Σωφρόνιο του Essex. Ποιος μπορεί να πει ότι εφαρμόζει όλες τις εντολές του Χριστού με ακρίβεια; Όμως η συνέπεια και κυρίως η ειλικρίνεια μας εισάγει σ’ ένα τρόπο ζωής αληθινό. Θέλεις να ζήσεις έστω κι αν η αδυναμία δεν σ’ αφήνει. Ποθείς τη χριστιανική ζωή, αλλά δεν τα καταφέρνεις πάντα. Άλλο η αδυναμία κι άλλο η υποκρισία. Και βέβαια η μεγαλύτερη υποκρισία είναι στον εαυτό μας.

Η πνευματική ζωή έχει κόπο. Ο κόπος όμως με τον πόθο έχει ανάπαυση, χαρά. Το ψεύτικο κουράζει την ψυχή, δεν αντέχεται.

Ας κάνουμε πάλι μιαν αρχή! Ας αναθεωρήσουμε την πορεία της ζωής μας, αν θέλουμε να βαδίζουμε με την ειρήνη και την αγαλλίαση, που’ ναι βιώματα βαθιά, καρδιακά, ευαγγελικά.

Ξέρετε, δεν έχουμε χρόνο! Φεύγει τόσο σύντομα ο καιρός μαζί με τις δυνάμεις μας, που η κάθε μέρα είναι πολύτιμη. Δεν θα έχουμε ξανά στα χέρια μας τον χρόνο που ζούμε τώρα. Δεν είναι κρίμα να φεύγει χωρίς χαρά;

Αν τολμήσουμε ν’ αλλάξουμε και αρχίσουμε να ζούμε πιο συνειδητά και ειλικρινά την πνευματική ζωή, η ζωή μας ολόκληρη θ’ αλλάξει και θα πάρει νόημα. Δεν έχουν σημασία οι προηγούμενες αμαρτίες, κι ας σημαδέψαν κάποιες απ’ αυτές τη ζωή μας. Σημασία έχει να πετάξουμε τη νωθρότητα, το μίζερο, το μονότονο, και να δεχτούμε την ανδρεία, τη λεβέντικη πνευματική ζωή που ξέρει να μεταποιεί την αδυναμία σε ταπείνωση, την πτώση σε μετάνοια. Τότε, πέρα από τον αγώνα, τον πόνο και τον κόπο, θα γευτούμε την «άνωθεν ειρήνη», τη χαρά της ζωντανής παρουσίας του ζώντος Κυρίου μας.



π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

[web_site]
www.agiosgeorgiosmakris.com/[/web_site]

[Matina]

O άνθρωπος που δεν είναι πρόθυμος να πάει στον ουρανό

από τον δρόμο του Γολγοθά,

δεν μπορεί να πάει από πουθενά.

[Matina]

Βάλε μέτρο σ' όλες τις ανάγκες σου


Τις σωματικές σου ανάγκες
Ρύθμισέ τες σύμφωνα
Με το θέλημα του Θεού
Και μην αφήσεις να εξελιχθούν σε πάθη.
Το θείο θέλημα είναι οικείο στη φύση σου
Αφού είσαι εικόνα του Θεού.
Τα πάθη σου είναι ανοίκεια
Γιατί τ' απέκτησες με την πτώση
Στην οποία σε παρέσυρε ο διάβολος.
Γι΄ αυτό βάλε μέτρο σ' όλες τις ανάγκες σου.
Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος
Αλλ' επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού.
Στον μέλλοντα αιώνα δεν θα τρεφόμαστε με υλική τροφή και υλικό πιοτό
Αλλά με τη θεία χάρη του Παναγίου Πνεύματος
Το καινόν βρώμα και πόμα για το οποίο μίλησε ο Κύριος
Όταν παρέδωσε το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας
Λέγω δε υμίν ότι ου μη πίω απ' άρτι εκ τούτου του γεννήματος της αμπέλου
Έως της ημέρας εκείνης, όταν αυτό πίνω μεθ' υμών καινόν εν τη Βασιλεία του πατρός μου.
Ο καθένας μας είναι άγγελος αλλά με ένα μόνο φτερό.
Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να πετάξουμε παρά μονάχα με έναν τρόπο
Όταν δηλαδή αγκαλιάσουμε ο ένας τον άλλον...

[Matina]

Το μερίδιο του Θεού, του πλησίον και της ψυχής


Αδελφοί μου...
Ας έχουμε στο νου μας
Σαν χριστιανική υποχρέωσή μας
Τρία πράγματα:
Το μερίδιο του Θεού.
Μια πράξη αγάπης
Μια προσευχή στην αγαθότητά Του
Στη δύναμη Του
Στην ευσπλαχνία Του.
Μια ολόψυχη υποταγή στο θέλημά Του.
Μια φωνή συμπάθειας για τους αμαρτωλούς.
Το μερίδιο του πλησίον.
Μια ευχάριστη λέξη που χαροποιεί
Που καθησυχάζει
Που παρηγορεί
Που οικοδομεί.
Μια μικρή υπηρεσία που ελαφρώνει
Που απαλλάσσει από ένα κόπο τον αδελφό μας.
Μια συμβουλή που καθοδηγεί
Που προλαμβάνει ένα σφάλμα, επανορθώνει μια λησμοσύνη
Αλλά χωρίς να φαίνεται σαν διδασκαλία.
Μια πράξη αφοσιώσεως που απαιτεί λίγο κόπο.
Το μερίδιο της ψυχής.
Να μην περνά μέρα χωρίς προσευχή
Θερμή προσευχή, ευλαβή, ταπεινή, ευπειθή στο Θείο Θέλημα.
Να μην περνά μέρα χωρίς θρησκευτική μελέτη
Που ανυψώνει και φωτίζει τον νου
Που εξαγιάζει την καρδιά που δυναμώνει την θέληση.
Να μην περνά λεπτό με αργία
Με αστάθεια
Με αποθάρρυνση
Με θεληματική μελαγχολία και πίεση.
Να μην παραλείπεται
Να μην παραμελείται
Να μην αναβάλλεται το καθήκον, όσο πικρό κι αν είναι.
Να μην πέφτει κανείς, το βράδυ στο κρεβάτι του,
αν δεν υπάρχη τάξη γύρω του και ειρήνη στην ψυχή του.

[Matina]

Αὐτό



ΑΣΩΜΑΤΟ ἢ σωματικό, ὅ,τι ἂν σκεφτεῖς,

θὰ βρεῖς τὸν Θεὸ νὰ τὰ ἔχει κάνει ὅλα.

Τὰ οὐράνια, ὅ,τι ἀκούσεις,

τὰ ἐπίγεια κι ὅσα εἶναι στοὺς βυθούς,

γιὰ ὅλα Μία ἡ ζωὴ καὶ ἡ δόξα,

Ἕνας ὁ πόθος τους, Μία ἡ βασιλεία,

ὁ Πλοῦτος, ἡ Χαρά, ὁ Στέφανος, ἡ Νίκη, ἡ Εἰρήνη,

κάθε ὀμορφιὰ ποὺ ὑπάρχει,

εἶναι ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀρχῆς καὶ αἰτίας,

ἀπ’ ὅπου ὅλα πήγασαν κι ἔχουν γίνει.

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Ὕμνοι Θείων Ἐρώτων

[Matina]

Σωτηρία ανθρώπου



Ολόκληρο το σώμα σώζεται εν Χριστώ όταν όλοι υποτασσόμαστε στον πλησίον μας σύμφωνα με το χάρισμα που έχει δοθεί στον καθένα.

Ο ισχυρός να φροντίζει τον αδύνατο και ο αδύνατος να υπολογίζει τον ισχυρό.

Ο πλούσιος να βοηθάει τον φτωχό και ο φτωχός να ευχαριστεί τον Θεό που του έδωσε την δυνατότητα να αναπληρώνει διαφορετικά αυτό το υστέρημά του.

Ο σοφός να φανερώνει την σοφία του όχι με τα λόγια αλλά με τα αγαθά έργα.

Ο ταπεινός να μην επιδεικνύει τον εαυτό του αλλά να αφήνει τους άλλους να τον αναγνωρίζουν.

Και ο αγνός να μην επαίρεται για το σώμα του αλλά να γνωρίζει ότι άλλος είναι εκείνος που του χορηγεί την εγκράτεια.

Άγιος Κλήμης Ρώμης

[ellhn90]

http://www.youtube.com/watch?v=KMNLkzWC ... e=youtu.be

Ευλογημενα λόγια, από ευλογημένο ανθρωπο
Ακουστε τον με αγαπη.