Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ας κοιτάξουμε προσεκτικά το πρόσωπο που περπατεί πλάι μας·

μπορεί να είναι ο Χριστός σε κρυμμένη μορφή


Αντώνιος Bloom του Σουρόζ


Γνωρίζω ότι η γλώσσα των πολλών είναι πιο κοφτερή από κάθε δίκοπο μαχαίρι στο να κατακρίνουν τα ξένα σφάλματα.

Αυτοί, και χιλιάδες καλά να δουν σε έναν άνθρωπο, αν δουν σε αυτόν και κάποιο ανθρώπινο ελάττωμα

–γιατί κανένας δεν είναι αναμάρτητος, παρά μόνο ο Θεός–,

αφήνουν και παραβλέπουν τα μύρια εκείνα καλά του και μόνο εκείνο το μικρό ελάττωμα

αναφέρουν συνεχώς και το διαλαλούν και στους άλλους.

Σε αυτούς δίκαια θα έρθει η τιμωρία από τον Θεό, γιατί προξενούν βλάβη και απώλεια

όχι μόνο στον εαυτό τους, αλλά και στους άλλους.


Αγίου Αναστασίου του Σιναΐτου


(Ευεργετινός)



Είναι λοιπόν δυνατό να συναντήσουμε τον Χριστό οποιοδήποτε δρόμο και αν ακολουθήσουμε.

Όπου και αν οδηγήσει ο δρόμος μας ας κοιτάξουμε προσεκτικά το πρόσωπο που περπατεί πλάι μας·

μπορεί να είναι ο Χριστός σε κρυμμένη μορφή, έτοιμος να μας αποκαλύψει το μεγαλείο του ανθρώπινού μας

πεπρωμένου με την αδελφική και απλή αγάπη.


(Αντώνιος Bloom του Σουρόζ )




Λέγεται, ότι όταν έρθει η Μέρα της Κρίσεως, εκείνοι που θα σταθούν ενώπιον του Θεού – και είμαστε όλοι εμείς-

δεν θα ερωτηθούν για την πίστη, για την θεολογική τους γνώση, για τις πεποιθήσεις τους.

Θα τους τεθούν συγκεκριμένες και άμεσες ερωτήσεις, που μπορούμε να τις συνοψίσουμε σε μία:

υπήρξες άνθρωπος στη ζωή σου, ή όχι; Είχες συμπόνοια γι’ αυτούς που την χρειάστηκαν;

Συγχώρεσες εκείνους που είχαν ανάγκη την συγχώρεση σου; …

όλες οι εντολές συνοψίζονται σε μία, την ΑΓΑΠΗ·

«Αγαπήστε ο ένας τον άλλον, καθώς εγώ σας αγάπησα»


Και θα έλθει η μέρα που θα σταθούμε ενώπιον του Θεού, και δεν θα μας ρωτήσει τίποτα.

Θα μας κοιτάξει με απέραντη συμπόνια και πόνο, και τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε μέσα

στην παρουσία Αυτού που ήταν για μας η Οδός, η Αλήθεια, που μπορούσε να είναι Ζωή·

και Τον απορρίψαμε ως αλήθεια και τρόπο ζωής· και μπορούμε να υπολογίζουμε στην ζωή;

Είναι τρομερή η στιγμή όταν θα βρισκόμαστε ενώπιον Εκείνου που πληγώσαμε βαθιά

και ξαφνικά θα δούμε πόσο βαθιά ήταν αυτή η πληγή.


Και όταν θα σταθούμε ενώπιον του Χριστού θα δούμε Εκείνον για τον οποίο κάθε μας πράξη

δεν ήταν αντάξια της ζωής μας, της πίστης μας, του Χριστού, που καλούμε Κύριο και Θεό μας-

κάθε πράξη και λόγος μας είναι καρφί που μπήξαμε στον σταυρωμένο Χριστό…

Ας το σκεφτούμε και ας θυμηθούμε την σημερινή εντολή:

αν θέλεις να μοιάσεις στον Θεό, γίνε πρώτα αληθινός άνθρωπος…



πηγή: iconandlight.wordpress.com

[XAPA]

Ο όσιος Παΐσιος και ο Γιωργάκης από το Θιβέτ


Ιερομόναχος Ισαάκ



Ήρθε στο Άγιον Όρος και γύριζε στα μοναστήρια ένας νέος ηλικίας 16-17 χρόνων, ο Γιωργάκης.

Από ηλικίας τριών ετών οι γονείς του τον έβαλαν σε βουδδιστικό μοναστήρι στο Θιβέτ.

Προχώρησε πολύ στην Γιόγκα, έγινε τέλειος μάγος, μπορούσε να καλή όποιον δαίμονα ήθελε.


Είχε μαύρη ζώνη και ήξερε τέλεια καράτε. Με την δύναμη του Σατανά έκανε επιδείξεις που προξενούσαν εντύπωση.

Χτυπούσε με το χέρι του μεγάλες πέτρες και έσπαζαν σαν καρύδια. Μπορούσε να διαβάζη κλειστά βιβλία.

Έσπαζε στην παλάμη του φουντούκια, έπεφταν κάτω τα τσόφλια και οι καρποί έμεναν κολλημένοι στο χέρι του.


Καποιοι μοναχοί έφεραν τον Γιωργάκη στον Γέροντα Παΐσιο για να τον βοηθήση.

Ρώτησε τον Γέροντα, τι δυνάμεις είχε και τι μπορούσε να κάνη.

Απάντησε ότι ο ίδιος δεν έχει καμμιά δύναμη και ότι όλη η δύναμη είναι του Θεού.


Ο Γιωργάκης θέλοντας να επιδείξη την δύναμή του συγκέντρωσε το βλέμμα του σε μια μεγάλη πέτρα που ήταν σε απόσταση

και η πέτρα έγινε θρύψαλα.

Τότε ο Γέροντας σταύρωσε μια μικρή πέτρα και του είπε να την σπάση και αυτή.

Αυτός συγκεντρώθηκε, έκανε τα μαγικά του, αλλά δεν κατάφερε να την σπάση.

Τότε άρχισε να τρέμη και οι σατανικές δυνάμεις, που νόμιζε ότι έλεγχε, μη μπορώντας να σπάσουν την πέτρα,

στράφηκαν εναντίον του και τον εκσφενδόνισαν στην άλλη όχθη του ρέματος. Ο Γέροντας τον μάζεψε σε άθλια κατάσταση.


«Άλλη φορά», διηγήθηκε ο Γέροντας, «ενώ συζητούσαμε, ξαφνικά σηκώθηκε, μου έπιασε τα χέρια και μου τα γύρισε προς τα πίσω.

“Αν μπορή, ας έρθη να σ’ ελευθερώση ο Χατζεφεντής”, μου είπε. Το αισθάνθηκα σαν βλασφημία.

Κούνησα έτσι λίγο τα χέρια μου και τινάχθηκε πέρα. Μετά σαν αντίδραση πήδησε ψηλά και πήγε να με χτυπήση με το πόδι του,

αλλά το πόδι του σταμάτησε κοντά στο πρόσωπό μου, σαν να βρήκε ένα αόρατο εμπόδιο!

Με φύλαξε ο Θεός.


»Τη νύχτα τον κράτησα και κοιμήθηκε στο Καλύβι. Οι δαίμονες τον έσυραν μέχρι κάτω στον λάκκο και τον έδειραν

για την αποτυχία του. Το πρωί σε κακή κατάσταση, τραυματισμένος, γεμάτος αγκάθια και χώματα, ωμολογούσε:

“Με έδειρε ο Σατάν, γιατί δεν μπόρεσα να σε νικήσω”».


Έπεισε τον Γιωργάκη να του φέρη τα μαγικά του βιβλία και τα έκαψε.

«Όταν ήρθε εδώ», διηγήθηκε ο Γέροντας, «είχε μια Σολομωνική. Πήγα να την πάρω, δεν την έδινε με τίποτε.

Πήρα ένα κερί και του είπα: “Σήκωσε λίγο το παντελόνι σου” και έβαλα το αναμμένο κερί στο πόδι του.

Ξεφώνισε και πήδηξε πάνω από τον πόνο.

“Ε, αν την φλόγα ενός μικρού κεριού δεν υπομένεις, πώς θα υπομείνεις το πυρ της κολάσεως μ’ αυτά που κάνεις;”»


Ο Γέροντας τον κράτησε λίγο κοντά του και τον βοήθησε, όσο έκανε υπακοή.

Τον συμπόνεσε τόσο πολύ ώστε είπε:

«Θα μπορούσα γι’ αυτό το παιδί ν’ αφήσω την έρημο και να βγω μαζί του στον κόσμο για να το βοηθήσω».

Ενδιαφέρθηκε να μάθη αν είναι βαπτισμένος, και μάλιστα έμαθε και σε ποια Εκκλησία είχε βαπτισθή.

Ο Γιωργάκης συγκλονισμένος από την δύναμη και την χάρι του Γέροντα, επιθυμούσε να γίνη μοναχός αλλά δεν μπόρεσε.

Ο Γέροντας χρησιμοποιούσε την περίπτωση του Γιωργάκη για να αποδείξη πόσο μεγάλη είναι η πλάνη αυτών που νομίζουν

ότι όλες οι θρησκείες είναι ίδιες, όλες τον ίδιο Θεό πιστεύουν, και ότι δεν διαφέρουν οι Θιβετιανοί μοναχοί

από τους Ορθοδόξους.


Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 246


simeiakairwn

[XAPA]

Ο μόνος μας φόβος, είναι ο φόβος.

Δεν θα τον αφήσουμε να μας κερδίσει.»



Ο Αριστοτέλης λέει «Ουδείς γαρ ον φοβείται φιλεί», δηλαδή κανένας δεν αγαπά, αυτόν που φοβάται.

Ο Καλιγούλας συνήθιζε να λέει μια φράση του Accius «Oderint, dum metuant», δηλαδή ας με μισούν, αρκεί να με φοβούνται.


«Μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα; πάντα γάρ ταύτα τα έθνη επιζη­τεί·

οίδε γαρ ο Πατήρ ημών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων.

Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.

Μή ουν μερμνήσητε εις την αύριον» (Ματθ. 6, 31-34).


Η έλλειψη πίστης είναι, η πρώτη πηγή φόβου·

αυτός υπάρχει σε καταστολή στην ψυχή του ανθρώπου κατά το μέτρο της πίστης του στο Θεό.

Μόνη της η πίστη δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο από το φόβο· ο Θεός είναι εκείνος που απαντώντας στην πίστη του,

του προσφέρει τη βοήθειά Του και την αρωγή Του.

«θαρρούντας ημάς λέγειν· Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι»


Η θεραπευτική του φόβου προϋποθέτει την απάρνηση του ιδίου θελήματος εκ μέρους του ανθρώπου

και την ταπεινόφρονα συμπεριφορά.

Ο φόβος, συνδέεται με την υπερηφανία·

όσο περισσότερο ο άνθρωπος εμπιστεύεται τις δυνάμεις του, τόσο υποδουλώνεται στο συγκεκριμένο πάθος.


Για να καταφέρει να το νικήσει με τη δύ­ναμη του Θεού, για να πάρει τη δύναμη αυτή και να την κρα­τήσει,

ο άνθρωπος οφείλει ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του, ν’ αναγνωρίσει την ανεπάρκειά του,

αλλιώς η ενέργεια του Θε­ού δεν θα μπορέσει να βρεί πεδίο δράσης μέσα του.

Ο άνθρωπος είναι δυνατόν να νικήσει το φόβο και με την αγάπη, η οποία τον εκδιώκει,

σύμφωνα με το λόγο του Αγίου Αποστόλου Ιωάννου:

«Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη αλλά η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α’ Ιωάν. 4, 18).


Αν είχαμε λίγο «φόβο Θεού» και μας ήλεγχε η συνείδηση, όλα θα ήταν καλύτερα.

Όποιος έχει αυτήν την αρετή, δεν φοβάται ΤΙΠΟΤΑ!

Άλλωστε, αρχή σοφίας φόβος Κυρίου.



olympia.gr

[XAPA]

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ»



Δύο μοναχοί παρακάλεσαν το Θεό να τους πληροφορήσει σε ποιο μέτρο πνευματικότητας έφθασαν.

Και ήλθε σ' αυτούς φωνή εκ του Ουρανού που τους έλεγε: -

Στην δείνα κώμη υπάρχει κάποιος κοσμικός, το όνομά του είναι Ευχάριστος και το όνομα της γυναίκας του Μαρία

- δεν έχετε φθάσει στο ύψος της αγιότητας αυτών.


Σηκώθηκαν λοιπόν οι δύο γέροντες και ήλθαν στην κώμη.

Ρώτησαν που είναι το σπίτι του και εύκολα τους βρήκαν. Και αφού συνάντησαν πρώτα τη γυναίκα τη ρώτησαν:

«που είναι ο άνδρας σου;»

Και εκείνη απάντησε: «Ποιμένας είναι και βόσκει τα πρόβατά μας».

Το βραδάκι ήλθε και ο Ευχάριστος με τα πρόβατά του.

Και μόλις είδε τους γέροντες έδωσε εντολή στη γυναίκα του να ετοιμάσει φαγητό.


Έφερε κατόπιν νερό για να πλύνει τα πόδια τους. Τότε οι γέροντες του είπαν.

«Δε θα καθίσουμε στο τραπέζι σου, εάν πρώτα δε μας πεις πως εργάζεσαι πνευματικά».

Τότε ο Ευχάριστος με ταπείνωση τους είπε:

«Εγώ είμαι ένας απλός τσοπάνης και αυτή είναι η γυναίκα μου. Τι επί πλέον θέλετε να μάθετε;»

Εκείνοι επέμεναν και τον παρακαλούσαν αλλά ο Ευχάριστος δεν ήθελε να τους πει.


Τότε οι γέροντες του είπαν: «Ο Θεός μας έστειλε σε σένα».

Όταν άκουσε τα λόγια αυτά φοβήθηκε και τους είπε.

«Να, αυτά τα πρόβατα έχουμε από τους γονείς μας.


Τα εισοδήματά μας από το ποίμνιο μας τα χωρίζουμε στα τρία.

Το ένα μέρος το δίνουμε στους φτωχούς,

το δεύτερο μέρος το ξοδεύουμε στη φιλοξενία των αδελφών και

το τρίτο μέρος το κρατούμε για τις ανάγκες μας.


Επί πλέον με τη γυναίκα μου ζούμε αδελφικά.

Το βράδυ προσευχόμαστε στο Θεό και τον παρακαλούμε να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας.

Αυτά που σας λέγω δεν τα ξέρει κανείς παρά μόνο εσείς».


Και οι γέροντες, αφού άκουσαν όλα αυτά, έφυγαν έκπληκτοι δοξάζοντες το Θεό.



ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟΠΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Κ. ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΛΑΪΚΩΝ, εκδ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΟΛΟΥ, 2002, σ. 7 κ.ε.


tribonio

[XAPA]

«Αρνηθήκαμε το πνεύμα του Χριστού, το πνεύμα της Κυριακής προσευχής»

Αρχ. Γεωργιου Καψανη


Ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Προσευχή Του, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅσοι ζοῦν ἐγωκεντρικὰ καὶ φίλαυτα,

λέγουν μία ἄλλη προσευχή:


– Δὲν λέγουν: “Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοίς”, ἀλλὰ λέγουν: Ἐαυτέ μου, ἐσένα ἔχω γιὰ Θεὸ ἐπὶ τῆς γῆς.


– Δὲν λέγουν: “Ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου”, ἀλλά: ἐλθέτω ἡ βασιλεία μου.


– Δὲν λέγουν: “Γεννηθήτω τὸ θέλημα Σου”, ἀλλά: γεννηθήτω τὸ θέλημά μου.


– Δὲν λέγουν: “Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον”,


ἀλλά: τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ μὲ σπατάλη καὶ πολυτέλεια ἐγὼ ἐξασφαλίζω γιὰ τὸν ἑαυτό μου.


– Δὲν λέγουν: “Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”,


ἀλλά: δὲν ζητῶ ἀπὸ κανένα συγχώρησι, οὔτε συγχωρῶ κανένα.


– Δὲν λέγουν: “Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηρού”,


ἀλλά: ζητῶ ὅλες τὶς θεμιτὲς καὶ ἀθέμιτες ἡδονὲς καὶ μισῶ κάθε λυπηρό.


– Δὲν λέγουν: “Ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα”, ἀλλά: ὅτι μοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα.


Ὄχι μόνο οἱ ἀρνηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ συμβαίνει νὰ ἔχωμε κάποτε πειρασμοὺς καὶ πτώσεις σ’ αὐτὴ

τὴν ἐγωκεντρική, ἀτομικιστικὴ καὶ διαβολικὴ ζωή.

Αὐτὸς ὁ ἐγωκεντρισμὸς εἶναι ποὺ κάνει σήμερα τὴν ζωὴ μας ἀδιέξοδο.

Ἡ κρίσις ποὺ περνᾶ σήμερα ἡ πατρίδα μας στὴν πολιτική, στὴν παιδεία, στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις, στὴν οἰκονομία,

ἐδῶ νομίζω ὅτι ὀφείλεται.


Ἀρνηθήκαμε τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ πνεῦμα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς.

Ἂν δὲν ὑπάρξη μετάνοια ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων, δὲν βλέπω λύση τοῦ ἀδιεξόδου.

Κανένα κόμμα καὶ καμμία ἰδεολογία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει.


Θὰ ὑπάρξη λύσις καὶ φῶς, ἐὰν θελήσουμε οἱ νεοέλληνες νὰ ξαναποῦμε ταπεινὰ καὶ ἁπλὰ τὸ “Πάτερ ἡμῶν” καὶ ἀκόμη

ἂν θελήσουμε νὰ προσαρμόσουμε τὴν πορεία μας στὸ πνεῦμα τῆς προσευχῆς αὐτῆς.

Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν θελήσουν νὰ τὸ κάνουν οἱ πολλοί, ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ τὸ κάνουμε ἐμεῖς, ὁ πιστὸς καὶ ἐκκλησιαζόμενος λαός.

Γιατί δὲν εἶναι μικρὸς ὁ κίνδυνος νὰ παρασυρώμεθα καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ κλοιὸ τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἀτομικισμοῦ,

ποὺ μᾶς περισφίγγει, καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε νὰ ἀντικαθιστοῦμε τὴν φιλοθεΐα καὶ φιλανθρωπία μὲ τὴν φιλαυτία.


Αὐτὸς εἶναι ἕνας μεγάλος πειρασμός, γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ εἰποῦμε:

“Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ,

ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν”.


(Ἑρμηνεία στὸ «Πάτερ ἡμῶν», Φιλοκαλία, ἔκδ. «Περιβόλι τῆς Παναγίας», τόμ. 2ος, σελ. 253).


ΠΗΓΗ

proskynitis

[XAPA]

«Κάθε σούρουπο ερχόταν εδώ μια γυναίκα ψηλή, ντυμένη στα μαύρα, έτσι σαν κι εσάς.

Και εκεί που πήγαινα να την πλησιάσω για να της μιλήσω, χανόταν»


Έλεγε ο π. Γεράσιμος Φωκάς:


Και όταν ο Πατριάρχης μας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος ζητιανεύει για μοναχούς και μοναχές να μπορέσει

να επανδρώσει τα προσκυνήματα,να μην σβήσουν τα κανδήλια των μοναστηριών της Κωνσταντινούπολης,

όταν λοιπόν ο Πατριάρχης μας έκανε έκκληση σε μητροπόλεις, εάν είχαν την δυνατότητα να βοηθήσουν, μητροπόλεις μεγάλες,

όπως της Θήβας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτμου, που έχουν περίσσευμα μοναζουσών, προσφέρθηκαν να στέλνουν ανά έξι μήνες,

ανά τέσσερις μήνες, μοναχές.


Όταν έστειλε μοναχές στο μοναστήρι των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη ο τότε Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος,

ο νυν Αρχιεπίσκοπος, για να μην μένει κλειστό το μοναστήρι, με όλους τους επικείμενους κινδύνους, έγινε κάτι θαυμαστό.

Ο Τούρκος φύλακας πήγε κοντά στις μοναχές από την Ελλάδα και είπε:

“Κάθε σούρουπο ερχόταν εδώ μια γυναίκα ψηλή, ντυμένη στα μαύρα, έτσι σαν κι εσάς.

Και εκεί που πήγαινα να την πλησιάσω για να της μιλήσω, χανόταν”.


Η γυναίκα που εμφανιζόταν εκεί κάθε σούρουπο είναι Αυτή που σκέπει τον κόσμο, που φυλάττει την Πόλη Της

κι ας είναι λίγοι οι Χριστιανοί, αλλά είναι και πάρα πολλοί οι κρυπτοχριστιανοί. Γι’ αυτό, όσα κι αν λένε,

όσα κι αν διατείνονται, τα μέρη αυτά είναι και θα είναι εις αιώνας αιώνων ορθόδοξα.


Πόσο ταιριάζει κι αυτό το ποίημα του Θωμά Κοροβίνη!


“ΠΡΟΣΕΥΧΗ”


(“ΜΕΡΙΕΜ ΑΝΑ ή ΒΛΑΧΕΡΝΑ”) που αναφέρεται στην Πολίτισσα Παναγιά των Βλαχερνών.


Βλαχέρνα λένε μια Ρωμιά

Που βγαίνει το βραδάκι

Με μαύρο κεφαλόδεσμο

Και με κρυφό σαράκι.

Και σεργιανάει τον Μαρμαρά,

Το Πέρα και την Πόλη

Απ’ την κορφή του σαραγιού

Για να την βλέπουν όλοι.

Μεριέμ ανά και Παναγιά

Κι Αγία μου Βλαχέρνα,

Το δάκρυ σου σαν αγιασμό

Σ’ εχθρούς και φίλους κέρνα.

Από τον πρώτο τον καιρό

Κι αυτό το ξέρουν όλοι,

Όσα κλειδιά και ν’ άλλαξε,

Δικιά σου είναι η Πόλη.


[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ: »Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε»]


iconandlight

[XAPA]

Είναι μεγάλο όπλο στους πειρασμούς η ανεξικακία

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου



«Να επιδιώκετε την ειρήνη με όλους και τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δη τον Κύριο».

Διότι τίποτε δεν μας κάνει τόσο ευάλωτους στους πειρασμούς και δεν συμβάλλει τόσο στην ήττα μας, όσο η διάσπασις.

Και πρόσεχε πώς.

Διάσπασε τη φάλαγγα στον πόλεμο και οι εχθροί δεν θα χρειασθούν κόπο να τους νικήσουν, αλλά θα τους αιχμαλωτίσουν,

επειδή τους βρήκαν μόνους και ασθενέστερους εξ αιτίας τής διασπάσεως.


«Να επιδιώκετε την ειρήνη με όλους», λέγει· άρα και μ’ αυτούς που μας κάνουν κακό.

Αυτό και αλλού το αναφέρει· «εάν είναι δυνατόν, όσο εξαρτάται από εσάς, να έχετε ειρηνικές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους».

Όσο εξαρτάται από σένα, λέγει, να ζης ειρηνικά, χωρίς να προσβάλλης την ευσέβεια, αλλά και όταν κακοποιήσαι,

να το υπομένης με γενναιότητα· διότι είναι μεγάλο όπλο στους πειρασμούς η ανεξικακία.


Έτσι και ο Χριστός ενδυνάμωνε τους μαθητές του μ’ αυτά τα λόγια·

«Να, σας στέλνω σαν πρόβατα μέσα στους λύκους· να είσθε φρόνιμοι σαν τα φίδια και άκακοι σαν τα περιστέρια».

Τί λές; βρισκόμαστε ανάμεσα σε λύκους, και μας προτρέπεις να είμαστε σαν τα πρόβατα και σαν τα περιστέρια;

Ναι, λέγει· διότι τίποτε δεν γελοιοποιεί τόσο τον κακοποιό, όσο το να υπομένετε με γενναιότητα αυτά που σας κάνουν,

και να μην αμύνεσθε ούτε με λόγια, ούτε με έργα.

Αυτό και εμάς μας κάνει περισσότερο ενάρετους και μας ετοιμάζει μεγαλύτερο μισθό, και εκείνους τους ωφελεί.

Αλλά σε ύβρισε ο τάδε; εσύ ευλόγησέ τον.

Πρόσεχε πόσα από αυτό κερδίζεις· έσβησες το κακό, ετοίμασες μισθό για σένα,

εκείνον τον καταντρόπιασες, και εσύ δεν έπαθες κανένα κακό.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

Μέσα στην καρδιά μου θα βρείτε το Χριστό!


Κάποιο αγοράκι μπήκε επειγόντως στις Πρώτες Βοήθειες ενός νοσοκομείου.

Ύστερα από επείγουσες εξετάσεις, ο γιατρός αποφάνθηκε τα εξής: «Θα ανοίξω την καρδιά σου…»

Διαβάστε τη συνέχεια της συγκινητικής ιστορίας ενός καρδιοπαθούς παιδιού


Το αγοράκι τον διέκοψε απότομα: «Μέσα στην καρδιά μου θα βρείτε το Χριστό»

Ο χειρουργός τον κοίταξε περίεργα και καθώς δεν πίστευε, σούφρωσε τα φρύδια του και του είπε:

«Θα ανοίξω την καρδούλα σου για να διαπιστώσω τις βλάβες που σου προκάλεσε η αρρώστια σου…»

«Ναι, αλλά όταν ανοίξετε την καρδιά μου, θα βρείτε το Χριστό.»


Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα περίεργο προς τους γονείς του που κάθονταν ήρεμοι πλάι του και συνέχισε:

«Όταν διαπιστώσω τις βλάβες, θα κλείσω την καρδιά και το στήθος σου και θα αποφασίσω τι θα κάνω.»

«Σύμφωνοι, αλλά θα βρείτε το Χριστό μέσα στην καρδιά μου.

Η Αγία Γραφή λέει, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί μέσα.

Όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι λένε, πως ο Χριστός κατοικεί εκεί, μέσα στην καρδιά μας.

Εσείς θα τον βρείτε μέσα στη δική μου καρδιά.»


Ο καρδιοχειρουργός απηύδησε: «Θα σου πω τι ακριβώς θα βρω μέσα στην καρδιά σου.

Θα βρω ένα φθαρμένο καρδιακό μυ, μια μειωμένη κυκλοφορία αίματος και εξασθενημένα αιμοφόρα αγγεία.

Και τότε θα μπορώ, αν ξέρω, αν έχω τη δυνατότητα να σε κάνω καλά.»

«Και θα βρείτε επίσης και το Χριστό, που βρίσκεται εκεί…»


Ο γιατρός βγήκε από την αίθουσα εξετάσεως ενοχλημένος. Καημένο παιδί…!

Όπως είχε προβλέψει, προέβη στη χειρουργική επέμβαση…

Οι βλάβες ήταν σημαντικές, καθώς είχε προβλέψει, σύμφωνα με την εικόνα των εξετάσεων.

Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα…


Όταν τελείωσε το χειρουργείο, κάθισε στο γραφείο του για να καταγράψει στο τετράδιο χειρουργείου

τις σημειώσεις του σχετικά με την επέμβαση: κατεστραμμένη αορτή, κατεστραμμένη πνευμονική φλέβα,

εκτεταμένη μυϊκή εκφύλιση.

Καμιά ελπίδα μεταμόσχευσης.


Καμιά ελπίδα ίασης.

Θεραπεία: παυσίπονα και απόλυτη ανάπαυση.

Πρόγνωση (σταμάτησε): ο θάνατος θα επέλθει μέσα στο χρόνο…

Άφησε τον Η/Υ και σηκώθηκε…

Απευθύνθηκε στο Χριστό του μικρού: ¨Γιατί, αναφώνησε, γιατί το έκανες αυτό;

Το έστειλες εδώ. Το έστειλες μ’ αυτό το κακό. Το καταδίκασες να πεθάνει μικρό απ’ αυτό το κακό. Γιατί; Γιατί;»

Τότε στο βάθος του είναι του, άκουσε μια φωνή να του απαντά:


«Αυτό το παιδί δεν είναι προορισμένο να ζήσει μακροπρόθεσμα στο δικό σας ποίμνιο.

Αυτό το παιδί ανήκει στο δικό μου ποίμνιο και έτσι θα είναι για πάντα.

Εδώ, στο δικό μου ποίμνιο, δεν υπάρχει κανένας πόνος.

Θα ανακουφιστεί τόσο, όσο δε φαντάζεσαι.

Κάποια μέρα, οι γονείς του θα το συναντήσουν εδώ και θα γνωρίσουν την ειρήνη.

Το ποίμνιό μου θα συνεχίσει να αυξάνεται.»


Δάκρυα έτρεχαν στα μάτια του καρδιοχειρουργού.

Όμως τα αισθήματά του ενάντια στο Θεό, γεμάτα εγωισμό, αντιδρούσαν μέσα του:

«Έπλασες αυτό το πλάσμα, έπλασες αυτή την καρδιά.

Είναι καταδικασμένο να πεθάνει μέσα σε λίγους μήνες… γιατί;»


Η φωνή μέσα του απάντησε: «Το παιδί πρέπει να επιστρέψει στο δικό μου ποίμνιο

γιατί έχει εκτελέσει το καθήκον του.

Δεν έπλασα το παιδί μου στη γη για να το χάσω, αλλά για να ξαναβρεθεί ένα άλλο χαμένο πρόβατο.»

Ο γιατρός κατάλαβε πως αυτό το παιδί δεν ήρθε εκεί τυχαία… ήρθε γι’ αυτόν…


Ο ίδιος είχε λάβει μια χριστιανική μόρφωση… Οι αναμνήσεις χόρευαν μέσα στο νου του.

Εξ αιτίας των πολλών επαγγελματικών του επιτυχιών, η ψυχή του είχε γίνει η τελευταία του φροντίδα.

Μπήκε στο θάλαμο του παιδιού, κάθισε πάνω στο κρεβάτι του, έχοντας απέναντί του τους γονείς του.


Το αγοράκι ξύπνησε και ψέλλισε: «Ανοίξατε την καρδιά μου;»

«Ναι!», απάντησε συγκινημένος ο γιατρός.

«Και τι βρήκατε;», ρώτησε ο μικρός.

« Βρήκα το Χριστό», απάντησε ο χειρουργός,

κλαίγοντας σαν το μικρό παιδί που ήταν ο ίδιος, πριν από πενήντα χρόνια…

Το Παιδί Και Ο Γιατρός Έγιναν Οι Καλύτεροι Φίλοι…



πηγή: diakonima

[XAPA]

Όσιος Πορφύριος:

«Θέλουν να ρίξουν την Ορθοδοξία και την Ελλάδα, αλλά ο Χριστός μας δεν τους αφήνει και δεν θα τους αφήσει..»


Από το νέο βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες – ΤΟΜΟΣ Β’» (Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος)


~ Κάποτε ο Άγιος μου τηλεφώνησε στον Πειραιά όπου διέμενα και αμέσως μου είπε: «Μωρέ, σβήσε τον φούρνο!

Βγάλτα, γιατί τα έκαψες τα κουλουράκια». Με παρακολουθούσε και ήξερε καλύτερα από μένα όχι μόνο τι έκανα,

αλλά κυρίως το τι σκεφτόμουνα. Τέτοια έζησα πολλά μαζί του.

*****


~ Μια άλλη φορά, ήμουν μέσα στο κελλί του και μπήκε κάποιος και του είπε:

-Σε ευχαριστώ πολύ, Γέροντα, που μου είπες αυτά και αυτά… και έγινε αυτό το μεγάλο θαύμα…

-Μωρέ ‘συ…, εγώ το έκανα το θαύμα ή ο Χριστός; Δεν πιστεύεις στον Χριστό που είναι το παν;

Εμάς ο Χριστός μας έχει αγγελιοφόρους. Όταν θα γίνεται κάτι, εσύ θα λέγεις:

«Χριστέ μου, Σε ευχαριστώ που μου έστειλες καλό αγγελιοφόρο…! Χριστέ μου, φύλαξέ μας τον αγγελιοφόρο».


*****

~ Θυμάμαι κάποτε που μου είπε το εξής:

«Δεν θα λέγεις «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με..! Θα λέγεις «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν μας…!» για να φωτισθούμε όλοι,

διότι όλοι έχουμε ανάγκη. Και να το φωνάζεις μωρέ και να το λέγεις ότι ο Χριστός είναι το παν!

Ο Χριστός θα τακτοποιήσει τα πάντα!


Πολλές φορές έχουν ξεκινήσει, επειδή θέλουν να ρίξουν την Ορθοδοξία και την Ελλάδα,

αλλά ο Χριστός μας δεν τους αφήνει και δεν θα τους αφήσει. Μόνο η ελπίδα μας να μη χαθεί

και να λέγεις στους ανθρώπους ότι ο Χριστός είναι το παν!


Όλα τα καλά είναι στο Χριστό. Να ελπίζουμε, να ελπίζουμε, να ελπίζουμε…! Ο Χριστός είναι για όλους. Μας αγαπά όλους.

Σταυρώθηκε για όλους μας και δεν θα μας αφήσει ότι και αν γίνει.

Τόοοσο μεγάλη είναι η αγάπη Του!

Γι’ αυτό είναι πάντοτε δίπλα μας, είναι στον καθένα μας…,

για να βρει ευκαιρία να μας αρπάξει, να μας σώσει…!».

Το γλυκό του στόμα τα έλεγε αυτά.




*Μαρτυρία Μελετίας μοναχής, Ηράκλειο Κρήτης



simeiakairwn

[XAPA]

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Γιατί να δέχομαι τον καθένα όπως είναι;


Αν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος.

Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι,

βγάλε μου φωνή.



Μα, μπορεί να πει κάποιος, αν ο αδελφός μου έχει άδικο; είναι σωστό να με κάνει ότι θέλει;

– Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του.

Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει από τον ήλιο ή τον αέρα,

έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το τι είναι.

Ο νευρικός θα νευριάσει, ο πράος θα σου φερθεί με πραότητα, ο ευγενής θα σου μιλήσει με λεπτότητα,

και ο αγενής είναι φυσικό να σου μιλήσει άσχημα.


Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρεις αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.

Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του.

Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ.

Αν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος.


Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι, βγάλε μου φωνή.

Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως ο πατέρας του, η μάνα του, ανάλογα με το κληρονομικό του, με την ζωή που έχει ζήσει μέχρι τώρα.

Όλα αυτά πέφτουν επάνω μου.

Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να δέχομαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου,

όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει άγιο.


simeiakairwn