Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Εσείς οι Ορθόδοξοι τι κάνετε;


Κάποτε ένας προτεστάντης είπε σε έναν Ορθόδοξο Ιερέα:

Εμείς κάνουμε ορφανοτροφεία, γηροκομεία, συναυλίες, ελεημοσύνες…..

Εσείς οι Ορθόδοξοι τί κάνετε;

Και του απάντησε εκείνος:

Θεία Λειτουργία! που γεμίζει δωρεάν τον Παράδεισο και αδειάζει την κόλαση!

Αυτό κάνει η Εκκλησία, αδειάζει την κόλαση και γεμίζει τον Παράδεισο.

Συντηρεί τον κόσμο κάνοντας Θεία Λειτουργία!

Αγρυπνάει τη μέρα, αγρυπνάει και τη νύχτα.

Κάθε νύχτα αιώνες τώρα.

Πόσοι Άγιοι βγαίνουν από τα εικονοστάσια τους και συντρέχουν τους ανθρώπους!

Πόσα Μοναστήρια λειτουργούν ολονύκτιες λειτουργίες!

Πόσα χέρια σηκώνονται και πόσα δάκρυα χύνονται υπέρ όλου του κόσμου!



askitikon.eu

[XAPA]

Εάν δυσκολευτείς από τον δαιμονικό πόλεμο, εφάρμοσε έναν άλλον τρόπο προσευχής ανώτερο από το " ελέησόν με"


Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα


Ένας ασκητής που πολεμούνταν σφοδρά από τα δαιμόνια της πορνείας και της εσωτερικής κατακρίσεως,

έλεγε το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με" χιλιάδες φορές καθημερινώς.

Παρόλο αυτά όμως, ο εχθρός διάβολος δεν υποχωρούσε ούτε πόντο!

Μια μέρα τον φώτισε το Άγιο Πνεύμα και θυμήθηκε τα λόγια ενός συνασκητού του, που του είχε πει:

- Εάν δυσκολευτείς από τον δαιμονικό πόλεμο, εφάρμοσε έναν άλλον τρόπο προσευχής ανώτερο από το " ελέησόν με".

Δοξολόγησε τον Χριστό και λέγε: "Κύριε Ιησού Χριστέ δόξα σοι!"...


Πράγματι το εφάρμοσε και ακούγοντας ο διάβολος το: " Κύριε Ιησού Χριστέ δόξα σοι" έγινε άφαντος!

Ο διάβολος την δέηση και την αίτηση, μπορεί να την υπομένει, μολονότι κατακαίγεται.

Την δοξολογία όμως και την ευχαριστία, που είναι η κόλασή του, δεν μπορεί να την υπομένει

και αναγκάζεται να υποχωρήσει, έστω και ας είναι ο πιο αμαρτωλός όλων,

εκείνος που δοξολογεί και ευχαριστεί τον Κύριο...



Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

apantaortodoxias

[XAPA]

Oι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου



Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και

τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του.


1) Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.


2) Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους σκορπίσουν

σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.


3) Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.


Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.


Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1) Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο

ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!


2) Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου,

για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!


3) Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν

ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε,

όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!



από το βιβλίο: «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ: Ιστορικό – οδοιπορικό – Αναβίωση»

[XAPA]

Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης: «Θα φροντίσει ο Θεός και οι Άγιοί μας»


Διήγηση του Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Νικηφόρου:



Είχαμε πανηγύρι στο Κελλί, δεν ήταν η πανήγυρη των Αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους,

και είχα το διακόνημα του τραπεζάρη και ετοίμασα την τράπεζα.

Κάποια στιγμή βλέπω, ότι όλα τα ψωμιά τα οποία υπήρχαν ήταν μόνο τρία.

Τότε δεν είχα προβλέψει ότι έπρεπε νά ’χουμε περισσότερα ψωμιά.

Ήταν δικό μου φταίξιμο, δεν είχα ενημερώσει τον Γέροντα ότι είναι λίγα τα ψωμιά και πώς θα βγάλουμε την πανήγυρη;

Τότε μ’ έπιασε κρύος ιδρώτας. Τώρα τί θα κάνουμε;


Ο κόσμος μαζευόταν, τα ψωμιά σε καμμιά περίπτωση δεν θα έφταναν.

Πήγα αρκετά τρομαγμένος στον Γέροντα (τον γνωστό Υμνογράφο, π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη )και του λέω:

-Ευλόγησον, Γέροντα, δεν προέβλεψα, μόνο τρία ψωμιά έχουν μείνει, τί θα κάνουμε;

Να ζυμώσουνε δεν γινόταν, από τη Δάφνη δεν ερχόταν κανένας εκείνη την ώρα να μας φέρει ψωμιά.

Έτσι θα μέναμε χωρίς ψωμιά και ο κόσμος μαζευότανε.

Εκείνος όμως με χτύπησε στην πλάτη και με ήρεμο ύφος μου είπε:

– Πήγαινε παιδί μου και συνέχισε το διακόνημά σου. Θα φροντίσει ο Θεός και οι Άγιοί μας.

Έφυγα, συνέχισα το διακόνημα, ξεχάστηκα εκεί κόβοντας ψωμί, χωρίς πλέον να υπολογίζω.

Αφού τελείωσε η πανήγυρη, βλέπω εκεί που είχα τα ψωμιά, ότι είχαν περισσέψει τρία ψωμιά και είχαν φάει πολύ,

γιατί ήταν αρκετός ο κόσμος σε ’κείνη την πανήγυρη.



pemptousia.gr

[XAPA]

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ

(† 12 Ιουνίου)



Μένει έκθαμπος κανείς διαβάζοντας αληθή γεγονότα που διαδραματίστηκαν

σε πρώτο χρόνο στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Μαρτυρίες αγίων, οσίων,κληρικών που τελούσαν την θεία μυσταγωγία φέρουν τον μεγάλο θαυμασμό

και την έκπληξή μας γι αυτά που πραγματικά συμβαίνουν στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Θα ωφεληθεί κάποιος από τις ουκ ολίγες εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία που περιγράφει

από το ομώνυμο βιβλίο του ο πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος..

Είναι συγκλονιστικές, απίστευτες..

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η Εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου:


Όταν ήταν πολύ μικρός, μπήκε σ' ένα Κοινόβιο, άγνωστο πως.

Μεγάλος ανεχώρησε για την έρημο, όπου έζησε 60 χρόνια χωρίς να δει ποτέ άνθρωπο.

Ήταν γυμνός, αλλά ολόκληρο το σώμα του εκαλύπτετο από την μακριά γενειάδα του,

που έφθανε μέχρι το έδαφος, καθώς και από τα μαλλιά του και τις μεγάλες τρίχες του όλου σώματος.

Τον μεγάλο αυτό Άγιο τον ανεκάλυψε ο Όσιος Παφνούτιος,

στον οποίον εδιηγήθη τα της οσιακής και ερημικής ζωής του.


Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής:

Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες.

'Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα...

Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.

Κάποιο ζωάκι θα ταίζει, σκέφθηκε. Αυτό συνεχίσθηκε για καμμιά εβδομάδα.

Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά, που του δίνω.


Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.

Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ' αυτά, που είδε,γούρλωσαν τα μάτια του...

Ο μικρός κουβέντιαζε με το Βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!

Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταίζει κανείς... ούτε και η μαμά Σου...

Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί...

Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί...

και, όπως μάζεψε το χεράκι Του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίσθηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα!...


Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος,

έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.

Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί,

αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:

-Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον Οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες.


Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν

να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία

και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:

- Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να σου πω να μου δώσεις από το δικό σου.

Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω!


- Και ω, του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το Βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του,

και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει!
-
- Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό,

αλλά και σ' όλο τα μοναστήρι και στον γύρω τόπο.


- Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει

τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού πολλού κόπου.

- Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς!

- Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος.


- Είναι αυτό, που λέγει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη θεία Λατρεία:

- «Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος».

- Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρόν Ονούφριο,

διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα ηυξάνετο και η αγιότης του.






- θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος... όπως και έγινε...

- Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.'


- Εμείς όμως εδώ δεν κάνουμε λόγο για το μάννα, που έριχνε ο θεός από τον ουρανό,

για να θρέψει τους Ιουδαίους στην έρημο, ούτε για ουράνιους άρτους,

με τους οποίους ο Κύριος συντηρούσε τους Αγίους Του στις έρημους, στις σπηλιές και στις οπές της γης,

αλλά για τον πανάγιο Άρτο Χριστό, δηλαδή για το Τίμιο Σώμα και Αίμα Του.

- Για τη θεία Λατρεία, μέσα από την οποία προσφέρεται Σώμα και Αίμα Χριστού

«εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον»• γι' αυτήν κάνουμε λόγο.



(Από το βιβλίο ''ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ'' Πρωτοπρεσβυτέρου ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ


agia-varvara

[XAPA]

Στην Σκήτη της Αγιάννας, θαύμα της Θείας Πρόνοιας!


Γεροντικόν του Αγίου Όρους


Από την Καλύβα «Κοίμησις της Θεοτόκου» στην Σκήτη της Αγιάννας, ο Πάτερ Θεόκτιστος Μοναχός είχε βαρειά άρρωστο

τον Γέροντα του Μακάριο Μοναχό.

Ο Γέρο – Μακάριος κατάγονταν από την Θεσσαλονίκη και από την υπερβολική άσκηση έπαθε τρομερή εξάντληση

καθότι δεν ήταν προικισμένος με φυσική αντοχή.


Ήταν ημέρα Κυριακή της Απόκρεω, κατά το σωτήριον έτος 1750 και ο Γερο – Μακάριος από την εξάντληση βρίσκονταν

στα πρόθυρα του θανάτου, αλλά ήταν και Δίκαιος της Σκήτης.

Ο υποτακτικός του Θεόκτιστος Μοναχός, που ήταν και παραδικαίος και είχε και την φροντίδα του Κυριακού της Σκήτης,

μετά από την θεία Λειτουργία, είχε μεγάλη στενοχώρια και αγωνία, τι φαγητό να δώσει στον Γέροντά του,

για να μπορέσει κάπως να τονωθεί και να αναλάβει από την εξάντληση πού είχε.


Με τη σκέψη αυτή, κατέβηκε στην παραλία μήπως βρει κανένα ψάρι, αλλά η θάλασσα ήταν τόσο ταραγμένη και φουρτουνιασμένη

και καμία ψαρόβαρκα δεν φαινόταν να ξεμυτίσει κατακεί, μα ούτε και στο πέλαγο δεν περνούσε καμία.

Τότε βαθιά συγκινημένος, με πίστη θερμή, γονάτισε και έκαμε προσευχή στο Θεό και παρακαλούσε και την Θεοπρομήτορα

του Χριστού και μητέρα της Παναγίας μας Αγία Άννα.


Δεν πρόλαβε να τελειώσει την προσευχή του αυτή ο Πάτερ Θεόκτιστος και βλέπει πάνω στα αφρισμένα κύματα της θάλασσας

να παιχνιδίζει ένα αρκετά μεγάλο ψάρι.

Αμέσως με Θεού φώτιση έκαμε το σημείο του Σταυρού προς την κατεύθυνση, που βρισκόταν το ψάρι και το κύμα,

ω των θαυμάσιων σου Χριστέ Βασιλεύ! πέταξε έξω στην άμμο της παραλίας το ψάρι εκείνο.


Γεμάτος χαρά ο Πάτερ Θεόκτιστος, πήρε το ψάρι, το πήγε στο Κυριακό, που ήταν κατάκοιτος ο Γέροντας του, έφτιαξε φαγητό,

από το οποίο έδωσε στον Γέροντά του, ο οποίος μια φορά έφαγε από το ψάρι εκείνο και πήρε τόση δύναμη που έγινε τελείως καλά

και θεραπεύθηκε από την ασθένειά του.


Με το υπόλοιπο ψάρι, ο Πάτερ Θεόκτιστος, φιλοξένησε όσους βρέθηκαν στο Κυριακό την ημέρα εκείνη Μοναχοί και κοσμικοί

και όλοι μαζί δόξασαν τον Πανάγαθο Κύριο και Θεόν «Τον θαυμαστόν εν τοις έργοις και τοις Αγίοις Αυτού».



Πηγή: Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής ΒΑΡΕΙΑΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

το «σπιτάκι της Μέλιας»

[XAPA]

Ποιο θα είναι το τελευταίο όπλο του διαβόλου;


του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου



Ο Χριστόφορος ο Καλύβας, ένας επιστήθιος φίλος μου, σπουδαία φυσιογνωμία, ιστορική φυσιογνωμία,

μου έλεγε προ ετών που συζητούσαμε:

«Ρε Αυγουστίνε, δεν κατάλαβες τι θα γίνει;

Ο σατανάς μεταχειρίσθη όλα τα μέσα για να διαλύσει την Εκκλησία.

Θα μεταχειριστεί εις τους έσχατους καιρούς και ένα τελευταίο όπλο.

Θα ντύσει παπάδες και δεσποτάδες πρόσωπα της εξουσίας του, θα τους φορέσει εγκόλπια και θα τους δώσει πατερίτσες.

Και δια μέσου αυτών των αρχιερέων θα διαλύσει την Εκκλησία».

Ο σατανάς θα εμφανισθεί με ράσα, με άμφια, με πατερίτσες και μπαστούνες!



yiorgosthalassis

[XAPA]

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ




ΓΕΡΟΝΤΑ έχω πολύ άγχος με την ζωή μου.-

Γιατί;

Ο Θεός έχει την μέριμνά του για όλη την κτίση.

Από τους πλανήτες μέχρι τις σκνίπες. Τίποτα δεν εγκαταλείπει σε δυστυχία.

Εκείνος λοιπόν ως κτίστης των απάντων είναι υποχρεωμένος να φροντίσει και εσένα.

Δικό του πλέον είναι το πρόβλημα, εσένα τι σε νοιάζει;


Ήταν κάποτε ένας απλός πιστός που για να έχει πιο σίγουρη μέσα του την βεβαιότητα της Θείας Πρόνοιας

υπέγραφε κάθε πρωϊ με τον Κύριο Ιησού Χριστό, μετά την προσευχή του, το εξής συμφωνητικό

και έτσι ζούσε αμέριμνα, παιδικά και με χαρά ασταμάτητη την ημέρα του.




π. Διονύσιος Ταμπάκης

choratouaxoritou.gr

[XAPA]

To μεγαλείο του Θεού μέσα από την απλότητα…

π. Σπυρίδων Σκουτής



Χάσαμε την απλότητα γι’ αυτό χάσαμε την ευτυχία, τη χάρη του Θεού και την ουσία της ζωής.

Κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη με αποτέλεσμα να χανόμαστε μέσα στον ωκεανό με τις μέριμνες

και στο τέλος καταλήγουμε με μια κληρονομιά άγχους, απογοήτευσης και κατάθλιψης.


Είναι όμορφη η απλότητα, έχει κάλλος και ωραιότητα.

Η απλότητα έχει την αγνότητα του Πλάστη και λάμπει σαν το πιο όμορφο διαμάντι. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Από την εξωτερική ομορφιά ενός ανθρώπου μέχρι τη διαδρομή ενός καλοπροαίρετου λογισμού.


Πού θα το δούμε αυτό ; …Στα παιδιά….

Αρκεί ένα σ’ αγαπώ και μια αγκαλιά και το παιδί θα χαμογελάσει σαν να είναι στον παράδεισο.

Αρκεί ένα λουλούδι που θα προσφέρει ο σύζυγος στη γυναίκα του για να αλλάξει η μέρα και να έρθει ο παράδεισος.

Αρκεί ένα απλό τηλεφώνημα χωρίς λόγο και αιτία

«Καλημέρα , σε σκέφτηκα και είπα να σε πάρω να δω τι κάνεις και να σε ακούσω».


Αρκεί ένα περπάτημα , ένας καφές, μια συνάντηση με απλό διάλογο,

περισσότερο για να τιμήσω τον άλλον με το να τον ακούσω

και όχι να του πω τα δικά μου κατορθώματα εγωισμού.


Δεν χρειάζεται η ευτυχία πολλά πράγματα…

Βλέπουμε ζευγάρια να ξοδεύουν χρήματα και να κάνουν γάμους υπερπαραγωγή αλλά να μην τον χαίρονται πνευματικά.

Χαλάμε φιλίες, συγγένειες, και γειτονίες με ανθρώπους για χαλασμένους λογισμούς όπως έλεγε κι ο Άγιος Παΐσιος.

Για τον λόγο αυτό ο Κύριος μας λέει να γίνουμε σαν τα παιδιά για να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών.

Να γίνουμε απλοί, να κάνουμε απλά πράγματα, να σκεφτόμαστε απλά,

και την απλότητα να την εμποτίζουμε με τη χάρη του Θεού μέσα από την προσευχή μας.

Απλότητα όπως η Ευχούλα…

«Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» και ανοίγουν οι Πύλες της Βασιλείας των Ουρανών.



Πηγή: ΕΥΧΗ
το «σπιτάκι της Μέλιας»

[XAPA]

Γέροντα, είναι διαπίστωση πολλών πνευματικών ανθρώπων, ότι ο κόσμος συνεχώς χειροτερεύει…

Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;


π. Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος


–Γέροντα, εἶναι διαπίστωσις πολλῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, ὅτι ὁ κόσμος συνεχῶς χειροτερεύει.

Αὐτό τό ἀπότομο κατρακύλισμα κάπου μᾶς φοβίζει. Ἐμεῖς τί μποροῦμε νά κάνουμε;

–Νά παραμένουμε κοντά στόν Θεό. Ὅσο εἴμεθα κοντά Του, ἰσχύει τό:

«Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβούμενων αὐτόν καί ρύσεται αὐτούς» (ψαλμ 33, 8).


Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας εἶχε στείλει στρατό νά συλλάβουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο, ὁ προφήτης βρισκόταν

μέ τόν ὑποτακτικό του. Μόλις ὁ ὑποτακτικός του εἶδε νά ἀνεβαίνουν οἱ στρατιῶτες γιά νά τούς συλλάβουν, τρομοκρατήθηκε,

τόν ἔπιασε πανικός. Καί στράφηκε στόν Ἐλισσαῖο καί τοῦ λέγει:

«Γιά κοίτα κύριε, τί γίνεται. Πόσοι ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν, πῶς θά γλιτώσουμε;».


Ὁ προφήτης τοῦ ἀπάντησε νά μήν φοβᾶται, διότι «πλείους οἱ μεθ` ἡμῶν ὑπέρ τούς μετ’ αὐτῶν» (Δ΄ Βασ. 6, 16).

Εἶναι πολύ περισσότεροι ἐκεῖνοι πού εἶναι μαζί μας, παρά οἱ ἐχθροί μας πού ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν.

Καί προσευχήθηκε ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος στό Θεό καί εἶπε:

«Κύριε, ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ παιδιοῦ γιά νά δεῖ πῶς Ἐσύ μέ ὑπερασπίζεις».


Καί πράγματι ὁ Θεός ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ ὑποτακτικοῦ καί εἶδε γύρω ἀπό τόν προφήτη νά εἶναι μιὰ στρατιά

ὁλόκληρη ἀγγέλων, πού κρατοῦσαν πύρινα σπαθιά στά χέρια τους. Ἀμέσως ἡ ψυχή του γέμισε ἀπό ἱκανοποίηση, ἀπό ἀγαλλίαση,

καί τοῦ ἔφυγε ὁ φόβος. Καί φυσικά δέν κατώρθωσαν νά συλλάβουν καί νά θανατώσουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο.

Πύρινα τάγματα ἀγγέλων, στρατιές ἀγγέλων εἶχαν σταλῆ ἀπό τόν Θεό γιά νά ὑπερασπιστοῦν τόν προφήτη Του.


Αὐτά δέν ἐγίνοντο μόνο τότε. Γίνονται στή ζωή κάθε ἀνθρώπου, ὅταν εἴμεθα ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πίστις μας εἶναι στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Δέν ἦταν μόνο γιά ἐκείνη τήν ἐποχή. Οὔτε γιά τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων

καί τῶν Πατέρων. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά εἴμεθα σάν αὐτούς. Ὁ Θεός εἶναι ὁ ἴδιος «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας».

Ἡ ζωή μας, ἡ ὕπαρξίς μας στά χέρια Του. Μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὄχι μόνον νά ἀναφωνοῦμε, ἀλλά καί νά ζοῦμε τό,

«Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα».


Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος (Πρεσβύτερος, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα, Ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον Κεχαριτωμένης


ΠΗΓΗ
iconandlight