Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ονομάζομαι Νικηφόρος, παιδί μου, και είμαι στους Αγίους Αναργύρους!


Ονομάζομαι Λ.Γ.*, είμαι 22 ετών και είμαι τελειόφοιτος της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αγίου Όρους.

Θα ήθελα να σας διηγηθώ με φόβο Θεού ένα θαυμαστό γεγονός, το οποίο μου είχε συμβεί πριν λίγο καιρό με τον ευλαβέστατο όσιο Νικηφόρο (Όσιος Νικηφόρος ο λεπρός).

Ένα βράδυ, καθώς πήγαινα για τον κανόνα μου, μέσα στην εκκλησία της Σχολής, την στιγμή που προσκυνούσα, αντίκρυσα σ’ ένα στασίδι έναν Μοναχό, ο οποίος προσευχόταν με ένα πολύ μεγάλο κομβοσχοίνι.


Αφού έκανα το σημείο του σταυρού, πήγα κοντά του και, βάζοντας μετάνοια, του είπα:

– Ευλογείτε, Πάτερ.

Εκείνος μου απάντησε:

– Ο Κύριος, παιδί μου.

Την στιγμή εκείνη ανασηκώθηκε και μ’ ένα γαλήνιο χαμόγελο με κοίταξε μέσα στα μάτια. Δεν μπορώ να εκφράσω το τι παράξενα αισθήματα ένιωθα μέσα μου. Άρχισα να κάνω κάποιες ερωτήσεις στον Γέροντα.


Τον ρώτησα:

– Γέροντα, πώς ονομάζεσθε;

Εκείνος μου απάντησε:

– Ονομάζομαι Νικηφόρος, παιδί μου, και είμαι στους Αγίους Αναργύρους.


Έπειτα άρχισε να μου δίνη απαντήσεις σε κάποια πράγματα που με απασχολούσαν. Ήξερε ακόμη και τους λογισμούς μου. Έμεινα έκπληκτος από αυτά τα οποία μου έλεγε.

Ακόμη με συμβούλεψε να λέω πάντα την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό», να κάνω υπακοή στον πνευματικό μου, να ασκηθώ στην ταπείνωση, και στην υπομονή.

Έπειτα τον ρώτησα αν έχη ευλογία να πάω κάποια στιγμή να τον συναντήσω και μου είπε:

– Ναι, παιδί μου, να έρθης. Θα σε περιμένω με μεγάλη χαρά, να με χαιρετήσης. Να ξέρης πως θα προσεύχομαι πάντα για σένα.


Αφού με ευλόγησε στο κεφάλι, μου ευχήθηκε:

– Η Παναγία να είναι μαζί σου. Και μην φοβάσαι, παιδί μου. Τους πειρασμούς να τους αντιμετωπίζεις με πίστη και υπομονή και εγώ θα είμαι δίπλα σου.


Έβαλα μετάνοια, τον ευχαρίστησα με δάκρυα στα μάτια και, αφού με αγκάλιασε, μου είπε:

– Μην κλαις, διότι θα είμαι πάντα δίπλα σου.

Αποχώρησα από την εκκλησία πιστεύοντας πως είναι κάποιος γνωστός του σχολάρχη μας. Μετά από μισή ώρα κάτι με τραβούσε να μπω ξανά μέσα στην Εκκλησία. Μόλις μπήκα, το μόνο που υπήρχε ήταν μια πολύ έντονη ευωδία. Δεν είπα σε κανέναν τίποτε.


Μετά από λίγες μέρες, κάποιος μοναχός μου έκανε δώρο ένα βιβλίο.

Μόλις αντίκρυσα την φωτογραφία και το όνομα στο εξώφυλλο, ξέσπασα σε λυγμούς,

διότι ο εικονιζόμενος ήταν ο όσιος Νικηφόρος.

Ευχαριστώ τον Θεό, που με αξίωσε, να αντικρύσω αυτόν τον Άγιο. Από τότε τον αγαπώ και τον ευλαβούμαι πάρα πολύ.

Πολλές φορές νοιώθω ζωντανή την παρουσία του κοντά μου.


* Ολόκληρο το όνομα αναφέρεται στο πιο κάτω βιβλίο.
Μαρτυρία από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, ο “Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός, ο θαυματουργός”.

iconandlight

[XAPA]

Ρώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική: Τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;


Ερώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική· τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;

Και η μακαρία Συγκλητική αποκρίθηκε:

Το παιδί ενόσω βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του, ζει πολύ στενοχωρημένο,

όντας ανακατωμένο μέσα στη λάσπη της μήτρας, ωσάν τυφλό.


Όταν όμως έλθει η ώρα του και γεννηθεί, λευτερώνεται από την στενοχώριαν εκείνη, όπου ήτανε κλειδωμένο,

και χωρίς να το καταλάβει έρχεται σε ένα καινούριο κόσμο γεμάτον φως, ευρυχωρία και απόλαυση.

Ένα τέτοιο πράμα γίνεται και με την ψυχή του ανθρώπου.


Στενοχωριέται μέσα στην κοιλιά τούτου του ψεύτικου κόσμου,

έως ότου έβγει απ’ αυτόν και πάει στην άλλη ζωή την αιώνιο,

όπου, αντί ήλιος βλέπει ν’ αστράφτει η όψη του Χριστού,

αντί αέρα αναπνέει το Άγιο Πνεύμα

και αντί τροφή γεύεται την Δόξα του Θεού.

Η πρώτη γέννα μας έχει και πείνα.

Η δεύτερη γέννα είναι Ανάστασις και Χόρτασις.

«Χορτασθήσομαι εν τω οφθήναι μοι την δόξαν Σου».


Ρόδος, Αρχιμ. Χρυσόστομος Μουστάκας

Περιοδικό Κιβωτός
Απρίλιος 1953 – ΑΦ 16

πηγή: saint.gr

[XAPA]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος εμφανίστηκε σε μοναχό που δεν του άναψε το καντήλι



Μία ημέρα λοιπόν δύο χωριάτες ήλθαν στα παζάρια και ο ένας αγόρασε την φοράδα του άλλου.

Εκείνος που την αγόρασε, επήγε εις την εκκλησία και επροσκύνησε.

Άφησε δε εμπρός εις την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου και μερικά χρήματα και μου είπε να ανάψω ένα κερί.

Εγώ άναψα το κερί, είδα τα χρήματα, ήσαν αρκετά, δεν τα πήρα χρήματα, τ’ άφησα εμπρός στην εικόνα.

Κατά το βράδυ, επήγα να ανάψω τα καντήλια και βλέπω να λείπουν τα χρήματα. Μα δεν ξέρεις πόση στενοχώρια μου ήλθε.


Ο πειρασμός με εσκλήρυνε και εμένα και, όπως κουβεντιάζουμεν μαζί, επήγα εμπρός στην εικόνα του Αγίου και του λέγω:

– Άγιε Πρόδρομε, δεν είσαι εδώ;

Γιατί αφήνεις και σου παίρνουν τα χρήματα εμπρός από την Εικόνα σου; Ααα, δεν σου ανάβω το καντήλι.

Έτσι, γέρο-Λάζαρε, άναψα μόνο της Παναγίας το καντήλι και έφυγα. Ναι, αλλά μέσα μου όμως η καρδιά μου κτυπούσε λιγάκι.

Επήγα στον μύλο, ανέβηκα επάνω στο σπίτι, έφαγα λίγο ψωμί, αλλά συγχυσμένος.

Θυμόμουνα ότι το καντήλι του Αγίου το είχα σβηστό, αλλά ο κοτσονούρης (ο διάβολος) δεν με άφηνε, πολύ με εσκλήρυνε.

Έλεγα μέσα μου:

– Άϊ να δούμε τι θα γίνη. Δεν το ανάβω το καντήλι απόψε.


Εκοιμήθηκα λοιπόν, αδελφέ μου, με την σύγχυσιν όπου είχα, όμως επέμενα στην γνώμη μου.

Έτυχε να είναι πανσέληνος, το φεγγάρι σαν ήλιος και από το παράθυρο του κελλιού μου έμπαινε μέσα το φως.

Καθώς λοιπόν εκοιμόμουν μόνος μου -διότι άλλον συνοδεία τότε δεν είχα

(βρισκόταν στο μετόχι της Μονής Διονυσίου στα Μαριανά Χαλκιδικής)

- κατά τα μεσάνυκτα αισθάνομαι μία σκουντιά.

Ξυπνώ και βλέπω έναν γίγαντα μπροστά μου, με τα μαλλιά ξέπλεκα.


Από τον φόβο μου άρχισα να τρέμω και μόλις εμπόρεσα να του ειπώ:

– Πώς ήλθες εδώ;

Εις απάντησιν μου λέει με ύφος σοβαρόν:

– Το πώς ήλθα μη ερωτάς, αλλά ειπές μου, γιατί δεν ανάβεις το καντήλι;

Και αμέσως με πολύν φόβον, με τρέμουσαν φωνήν, με δάκρυα στους οφθαλμούς λέγω:

-Να με σχωρέσης, Άγιε, έσφαλλα.


Τότε του έβαλα τρεις μετάνοιες κλαίγοντας εις τα πόδια του και τον παρακαλούσα να με συγχωρέση.

Ενώ ο γέρο-Βησσαρίων μου εδιηγούνταν αυτά, άρχισε από την κατάνυξιν να κλαίη ενώπιόν μου.

Αφού παρήλθεν η κατάνυξις, εξηκολούθησε.

Τότε ακούω, αδελφέ, τον Τίμιον Πρόδρομον με γλυκείαν και ήμερον φωνήν και μου λέει:

– Παιδί μου, Βησσαρίων, λέγεις ότι δεν είμαι εδώ;

Και αν εγώ δεν είμαι εδώ, τότε ποιος σε φυλάγει εδώ τόσα χρόνια, σ’ αυτήν την ερημιά από τους ληστές

και τα άλλα κακοποιά στοιχεία;

(Και πάλιν άρχισε να κλαίη ο π. Βησσαρίων εκ συγκινήσεως και ευλαβείας του προς τον Τίμιον Πρόδρομον).


– Άγιε μου, του λέγω, σε παρακαλώ να με συγχωρέσης, δεν το ξανακάνω.

– Πήγαινε ν’ ανάψης το καντήλι στην Εικόνα μου, και να το κηρύττης και εις τους άλλους ότι κάνουν θαύματα οι εικόνες,

διότι πολλοί εδώ άρχισαν να λέγουν ότι δεν θαυματουργούν οι εικόνες.

Αυτά μου είπεν ο Άγιος και έγινε άφαντος.

Εγώ εκείνη την ώρα επήγα στην εκκλησία και, ω του θαύματος! βλέπω όλα τα χρήματα στον ίδιο τόπο, όπως ήσαν,

μπροστά στην εικόνα του Αγίου!

Ποιος να ξέρει τι λαχτάρα να ετράβηξε εκείνος ο κλέφτης και τα έφερε αυτήν την ίδια νύκτα τα χρήματα στην εικόνα.


Τέλος τον ρώτησα:

– Τι ενδύματα φορούσε ο Τίμιος Πρόδρομος;

– Να, όπως τον βλέπεις στην Εικόνα με την προβειά. Αλλά τέτοιον υψηλόν άνθρωπο δεν είδα άλλον στη ζωή μου.

Μα τι να σου ειπώ! Άνδρας πελώριος, γίγαντας.

– Σε πιστεύω, του λέγω, διότι και ο Χριστός μας λέγει στο Ευαγγέλιο ότι «ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου

του Βαπτιστού», αγκαλά (αν και) πρωτίστως υπονοείται δια το πλήθος των αρετών του και την μεγάλη του αγιωσύνην.

Όμως ισχύει αυτό και διά τη σωματικήν του διάπλασιν, διότι τα λόγια του Κυρίου και τα δύο περιλαμβάνουν.


Από το βιβλίο του Μοναχού Λάζαρου Διονυσιάτου, “Διονυσιάτικαι Διηγήσεις”.


Πηγή: vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

“ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΟΥΜΕ ΓΕΡΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ..”

Στάρετς Θεοδόσιος Ορλώφ του Ποτσαέβ, ο προφήτης των εσχάτων (2003)


~ Όταν ρωτούσαν τον Στάρετς για το τέλος του κόσμου, σε όλους απαντούσε το ίδιο:

«Μόνο λίγοι θα σωθούν, καθώς όλα θα καούν από τη φωτιά».

Ρώτησα τον πατέρα μου τι να κάνω και μου απάντησε: «Πρέπει να προσπαθήσουμε και θα μας ελεήσει ο Κύριος.

Είναι ελεήμων, μας αγαπά όλους».


Συνειδητοποιώντας πόσο λίγη ελπίδα έχουμε για να σωθούμε, και βασιζόμενοι στις προσευχές των πατέρων μας, του είπαμε:

«Πατέρα, είμαστε τόσο αμαρτωλοί, αμαρτωλοί…» Σε απάντηση, ο πατέρας μας παρηγόρησε:

«Μην ανησυχείτε, να έχετε μετάνοια, γιατί υπάρχει η χάρις του Θεού – αυτή είναι Θάλασσα.

Έχεις δει θάλασσα; Το έλεος του Θεού είναι η θάλασσα και οι αμαρτίες μας είναι σαν ένα βότσαλο στη θάλασσα.

Τι είναι ένα βότσαλο ενάντια στη θάλασσα;»


Ακούγοντας τα λόγια του, καταλάβαμε ότι ακόμη και στους έσχατους καιρούς ο Κύριος μας δίνει την ελπίδα της σωτηρίας:

τι είναι οι αμαρτίες μας μπροστά στην αγάπη του Θεού;

Θυμάμαι όταν γίνονταν φασαρία για τους γραμμωτούς κώδικες και τα διαβατήρια, ο πατέρας είπε σταθερά στα παιδιά του:

«Πρέπει να απέχουμε από αυτό, να μην το δεχθούμε». Και εμείς, σκεπτόμασταν πώς να κρατήσουμε ανέγγιχτη την ψυχή μας

από τις σύγχρονες συνθήκες, και συνεχώς τον ρωτούσαμε:

«Πάτερ, ποιος θα σωθεί, άλλωστε τώρα παντού έχουν το barcode;».

Κι ο γέροντας απάντησε: «Αν υπάρχει ψωμί και νερό, τότε δεν θα ‘χουμε πείνα, και όσοι την υπομείνουν θα σωθούν».

Μοναχή Ρουφίνα


*****


Κάποτε ρώτησα τον γέροντα: «Πότε θα έρθει ο Αντίχριστος;».

«Ο Αντίχριστος, λες; Ήρθε ήδη η ώρα του. Οι προετοιμασίες για την αποδοχή της σφραγίδας του αντίχριστου

βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Ο κόσμος παρασύρεται με πονηριά… Όποιος από τους ανθρώπους αποδεχτεί αυτή τη σφραγίδα

του διαβόλου θα χαθεί. Ο Θεός δεν θα τον συγχωρήσει ούτε σε αυτόν ούτε στον μέλλοντα αιώνα».


Τον ρώτησα ποιος θα σωθεί κι ο πατέρας απάντησε: «Θα σωθούν, αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι».

Κοίταξε προς τη γωνία των εικόνων και έμεινε σιωπηλός για πέντε λεπτά. Κατάλαβα ότι προσευχόταν.

Μετά με κοίταξε με δακρυσμένα μάτια και μου είπε: «Δεν θα ζήσω μέχρι τότε, αλλά εσύ θα ζήσεις.

Θα ήθελα να ζήσω, αλλά το θέλημα του Θεού είναι άλλο. Οι άνθρωποι των οποίων οι καρδιές φλέγονται από αγάπη για τον Θεό

και τη Μητέρα Του θα καταλάβουν την πονηριά του διαβόλου.

Η σωτηρία θα εξαρτάται από το να μείνουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό και να καταφεύγουμε με δάκρυα στην Προστασία της Μητέρας του Θεού,

ως μεσίτρια μας και πρέσβειρα ενώπιον του Θεού για τις ψυχές μας.

Εμείς ζητάμε από την Παναγία και αυτή ζητά για εμάς από τον Υιό της, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,

και έτσι λαμβάνουμε τη σωτηρία».


Όταν ρωτήθηκε: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο γέροντας απάντησε: «Ή στα βουνά, ή αντέξτε, αν δεν έχετε δύναμη για τα βουνά,

τότε να υπομείνετε εκεί που μένετε ». Προέβλεψε ότι όλα αυτά θα συμβούν κι οι περισσότεροι θα τα δεχτούν όλα.

Εξήγησε ότι αυτή δεν είναι ακόμη η σφραγίδα του αντίχριστου, αλλά είναι προετοιμασία για την αποδοχή της.


Έρχονται οι έσχατοι καιροί, ζούμε στους έσχατους καιρούς γι’ αυτό χρειάζεται να αγαπήσουμε τον Θεό,

να κρατηθούμε γερά στην Ορθόδοξη Εκκλησία και κυρίως να καταφύγουμε στην Υπεραγία Θεοτόκο.


Χτίστε τη Βασιλεία του Θεού μέσα σας και τότε οι πλησίον σας θα τραφούν από αυτήν.



πηγή: iconandlight

[XAPA]

Κάποτε ο Μέγας Αντώνιος «έδεσε» τον διάβολο και τον ρώτησε: – Τί φοβάσαι περισσότερο;


Κάποτε ο Μέγας Αντώνιος «έδεσε» τον διάβολο και τον ρώτησε:

– Τί φοβάσαι περισσότερο;

– Την ταπείνωση!

– Τί άλλο φοβάσαι πέρα από την ταπείνωση;

– Την ταπείνωση!

– Κάτι άλλο δεν φοβάσαι;

– Την ταπείνωση!


Και όταν ο Μέγας Αντώνιος ξεψύχησε και η Αγία ψυχή του, ήταν στα χέρια των αγγέλων και ανέβαινε στον ουρανό,

ο σατανάς βλέποντάς τον από μακριά, τον φώναξε:

– Αχ Αντώνιε, μου ξέφυγες!

– Όχι ακόμα! του λέει ο Μέγας Αντώνιος.


Ακούτε ταπείνωση; Στα χέρια του αγγέλου η ψυχή του Μεγάλου Αντωνίου, έχει βγει από το σώμα

και δεν έχει περιθώριο να αμαρτήσει, αλλά δεν άφησε να μπει στο μυαλό του μέσα, ότι «ναι», εγώ σου ξέφυγα, εγώ σε νίκησα!

Όχι!!!

Δεν το είπε αυτό το πράγμα! Διότι μόνο η ταπείνωση νικάει τον σατανά…

Και όταν ο Μέγας Αντώνιος πάτησε το πόδι του στον Παράδεισο, είπε:

– Τώρα, με τη Χάρη του Θεού σε νίκησα!


Έτσι πρέπει να λέμε και να κάνουμε και εμείς.

Άνθρωπε, μην αφήσεις ποτέ να περάσει από το νου σου, ότι κάτι είσαι και ότι κάτι κάνεις. Χάθηκες…

Αλλά να είσαι πάντα ταπεινόφρων και να πιστεύεις, ότι αν έκανες κάτι, το έκανες με τη Χάρη του Θεού

και επειδή το ήθελε ο Θεός…


Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας


simeiakairwn

[XAPA]

Πως ο Άγιος Χαράλαμπος έσωσε τον μικρό Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη



~ Κάποτε, διηγείτο ο άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, όταν ήμουν μικρό παιδί, έπαθα τέτοιο σοβαρό κρυολόγημα,

που έπεσα στο κρεβάτι με μεγάλη δύσπνοια και φοβερό πόνο στην αριστερή πλευρή του θώρακα.

Γιατρός στο χωριό δεν υπήρχε και η μόνη καταφυγή μας ο Θεός και οι Άγιοι Του.


Είχαμε στο σπίτι μας μια μικρή ασημένια εικόνα του Αγίου Χαραλάμπη, θαυματουργή, έως εξακοσίων ετών,

που τη φέραμε από τη Μικρά Ασία πατρογονικό κειμήλιο.

Η μητέρα μου λοιπόν, έκανε πολλή προσευχή και μετάνοιες παρακαλώντας τον Άγιο.

Τότε βλέπω ένα χέρι Ιερέως από τον καρπό και κάτω, να περνάει πάνω από το κεφάλι μου,

να κατεβαίνει στο στήθος μου στο σημείο που πονούσα, όπου με σταύρωσε και με χάιδεψε.

Αμέσως πέρασε ο πόνος και η δύσπνοια και έγινα καλά.


Λέω τότε στη μητέρα μου:

-Μητέρα, είδα ένα χέρι Ιερέως που με σταύρωσε και με χάιδεψε και είμαι καλά. Όλα πέρασαν.

Μάλιστα της είπα, ότι το χέρι ήταν τριχωτό στο καρπό, με τόση λεπτομέρεια το είδα.

-Παιδί μου, μου είπε η μητέρα μου, ήταν ο Άγιος Χαράλαμπος που ήρθε και σε θεράπευσε.

Τη σημερινή ημέρα να την τιμάς πάντοτε, ήταν του Αγίου Αποστόλου Θωμά, όταν έγινε το θαύμα,

γιατί ήσουν νεκρός και αναστήθηκες.



vimaorthodoxias

[XAPA]

Η Γερόντισσα Γαλακτία θυμάται την θαυμαστή εμφάνιση του Άη Γιώργη κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής!



«Στην Γερμανική κατοχή ο πατέρας μου ήταν όμηρος των Γερμανών μαζί με άλλους επίλεκτους Πομπιανούς.

Δεν έπρεπε να απομακρύνονται πολύ από το χωριό και κάθε Σάββατο μεσημέρι έδιναν «παρών» στην κομαντατούρ.

Ήταν εκεί που ήταν η αστυνομία, δίπλα στον παλαιό ναό του Αγίου Γεωργίου. Εκεί είναι σήμερα κτισμένη η μεγάλη Εκκλησία.


Όταν καθυστερούσαν να επιστρέψουν, η μάνα μου με έστελνε ανήσυχη:

“Πήγαινε παιδί μου να δεις με τρόπο απ’ έξω γιατί αργούν”.

Εγώ πήγαινα και γονάτιζα στον Άη Γιώργη.

Με δάκρυα τον παρακαλούσα για τον αγαπημένο μου πατέρα και όλους τους άλλους.


Κάποτε ένα διακριτικό άγγιγμα στο κεφάλι με ξάφνιασε.

Σήκωσα τα μάτια μου και είδα έκπληκτη ένα νεαρό στρατιώτη με αρχαία στολή. Μου χαμογέλασε και μου είπε:

“Μη φοβάσαι! Η Πόμπια και ο πατέρας σου είναι στα χέρια μου!” έπειτα χάθηκε.

Ήταν ο Άγιος Γεώργιος! Δεν το είπα ποτέ. Το λέω τώρα για δόξα δική Του».


Πηγή: “Γερόντισσα Γαλακτία – Ένα αστέρι πολύφωτο μέσα στο νεοεποχίτικο σκοτάδι” μέρος Β, εκδόσεις Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2021, σελ. 20-21

romioitispolis.gr

[XAPA]

Η συμφωνία του Χριστού με τον άγιο Ανδρέα τον διά Χριστόν σαλό για να τον υπηρετήσει. Το αντάλλαγμα!


Η μνήμη του αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού τιμάται στις 28 Μαΐου


Όταν νύκτωσε, κοιμήθηκε λίγο (ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός) και βλέπει στον ύπνο του, ότι βρέθηκε σε ένα παλάτι βασιλικό

στο οποίο τον κάλεσε ο Βασιλιάς και του λέει:

– Θέλεις να με υπηρετείς με όλη σου την καρδιά και να σε κάμω έναν από τους ένδοξους του παλατιού μου;

Λέγει ο μακάριος:

– Και ποιος είναι εκείνος, Κύριε, που δεν αγαπά το καλό του; Εγώ πάρα πολύ αγαπώ αυτό το οποίο θέλεις εσύ.


Του λέγει ο Βασιλιάς:

– Λοιπόν, επειδή αγαπάς, πάρε για να καταλάβεις την Βασιλεία μου.

Και λέγοντας αυτά τα λόγια του έδωσε να φάει κάτι που έμοιαζε με χιόνι.

Και αφού το πήρε στα χέρια του ο Ανδρέας το έφαγε και ήταν τόσον γλυκύ, ώστε ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να το αντιληφθεί.

Όταν το έφαγε, παρακαλούσε να του δώσει και άλλο, διότι, καθώς έλεγε ο μακάριος, όταν το έτρωγε,

νόμιζε ότι αυτό είναι μύρο θεϊκό.

Του έδωκε λοιπόν και άλλο, όμοιο με κυδώνι και λέγει προς αυτόν:

– Λάβε και φάγε.

Παίρνοντάς το και εκείνο το έφαγε. Και αυτό ήταν ξινό και πικρό σαν άψινθος και από την πίκρα κούνησε το κεφάλι του λίγο

και λησμόνησε την γλυκύτητα του πρώτου φαγητού.



Όταν ο Βασιλεύς είδε ότι πικράνθηκε, λέγει προς αυτόν:

– Να πως δεν μπορεί να υπομένεις την πίκρα του γεύματος. Εγώ σου έδωσα την αίσθηση της τελείας μου υπηρεσίας,

διότι αυτή είναι η στενή και τεθλιμμένη οδός που οδηγεί στη ζωή (Ματθ. ζ’ 14).

Του λέγει ο μακάριος:

– Είναι πικρό αυτό το πράγμα, Δέσποτα, και ποιος μπορεί να τρώει αυτό το πράγμα και να σε υπηρετεί;


Του λέγει πάλι ο Βασιλιάς:

– Τι είναι αυτό που λες; Μόνο το πικρό γνώρισες; Δεν σου έδωσα πρώτα το γλυκύ και μετά το πικρό;

Αποκρίθηκε τότε ο Ανδρέας στον Βασιλιά λέγοντάς του:

– Ναι, Δέσποτα, αλλά μόνον το πικρό θα μου δίνεις να τρώω για το οποίο είπες, πως είναι ομοίωμα της στενής οδού;


Λέγει ο Βασιλιάς·:

– Ουχί, μη γένοιτο, αλλ’ ανάμεσα στο πικρό και το γλυκύ είναι η στενή οδός. Στο πικρό βρίσκονται οι αγώνες και οι πόνοι.

Και στο γλυκύ η δρόσος της Χάριτός μου και η παράκληση εκείνων, όσοι πειράζονται για την αγάπην μου.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για ένα είδος μόνο και όλο το πικρό, ούτε πάλιν μόνο το γλυκύ. Αλλά πότε μεν γλυκύ, πότε δε πικρό

και το ένα διαδέχεται το άλλο.

Αν λοιπόν θέλεις να με υπηρετήσεις, όπως σου είπα, πες μου να το γνωρίζω.


Λέγει ο μακάριος:

– Δώσε μου να φάω ακόμη μία φορά και τότε να σου πω το ναι ή το όχι.

Του έδωσε, τότε, πάλιν από το πικρό και πικράνθηκε πάρα πολύ και από την πίκρα του είπε·

– Δεν μπορώ να τρώγω από αυτό και να σε υπηρετώ.


Τότε ο Βασιλιάς φάνηκε πως γέλασε λίγο και βγάζοντας μέσα από τα ενδύματα ένα πράγμα που φαινόταν πύρινο και ευωδίαζε πάρα

πολύ και ήταν πολύ θαλερό σαν άνθος, του λέει:

– Λάβε και φάγε.


Παίρνοντάς το το έφαγε και από την γλυκύτητα του έμεινε για πολλή ώραν σαν να τα είχε χαμένα!

Όταν ήλθε στα σύγκαλά του, έπεσε στα πόδια του Βασιλιά, λέγοντάς του:

– Ελέησόν με, Δέσποτα αγαθέ, και μη μου στερήσεις από την στιγμή αυτή να σε υπηρετώ!

Διότι γνώρισα πράγματι ότι είναι γλυκύτατη η Βασιλεία σου!


Ο δε Βασιλιάς του είπε·

– Πίστεψε, αγαπητέ, ότι από τα αγαθά που έχω, αυτό είναι το μικρότερο! Αλλά εάν με υπηρετήσεις με όλη σου την καρδιά σου,

τα δικά μου θα είναι δικά σου και θα σε κάμω κληρονόμο της Βασιλείας μου.



Διασκευή από τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μήνας Μάιος, τόμος ε΄.

ΠΗΓΗ
pemptousia.gr

[XAPA]

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΠΡΙΝ 22 ΗΜΕΡΕΣ!

Ο ταξιτζής, οι 3 γυναίκες και ο Άγιος Ευμένιος ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ!


https://www.youtube.com/watch?v=AaYS5ZZvRXM&t=1s

[XAPA]

Ο Αμερικανός και ο Άγιος Πορφύριος


Κάποια μέρα παρουσιάστηκε ένας Αμερικανός στον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη

και του είπε, ότι είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει Θεός.

Ο Όσιος Πορφύριος δεν αντέδρασε, απλά του είπε:

- Πρόσφατα αγόρασες ένα κτήμα στην Καλιφόρνια.

Τώρα που θα επιστρέψεις στην πατρίδα σου, πάνε στην ανατολική πλευρά του κτήματος,

εκεί που είναι η βρύση, σκάψε σε βάθος 1-1,5 μέτρο και θα βρεις ισπανικά χρυσά νομίσματα και έναν αμφορέα!

Πήγαινε, κάνε αυτό που σε είπα και έλα μετά να συζητήσουμε, για το εάν υπάρχει Θεός.


Ο Αμερικανός δεν πίστεψε στα λόγια του γέροντα,

ωστόσο όταν επέστρεψε στην πατρίδα του και πήγε στο κτήμα του, σκέφτηκε να σκάψει από περιέργεια.

Πράγματι έσκαψε στο μέρος εκείνο και βρήκε ακριβώς και τον αριθμό των νομισμάτων

και την χρονολογία των νομισμάτων και τον αμφορέα, όπως του τα είχε πει ο Όσιος γέροντας!

Ο Αμερικανός συγκλονίστηκε.

Το επόμενο καλοκαίρι πήγε ξανά στον Όσιο Πορφύριο και του είπε τα καθέκαστα.

Ο γέροντας τον άκουσε με προσοχή και στο τέλος του είπε:

- Παιδί μου, εσύ δεν ξέρεις, μέσα στο κτήμα σου τι υπάρχει, πώς μπορείς να ξέρεις τί υπάρχει στον ουρανό;


apantaortodoxias