Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ : Ποτέ δεν έχουμε δίκιο


Όταν ο άνθρωπος έχει Αγάπη, Υπομονή, Υπακοή και Ταπείνωση,

έχει κερδίσει και αυτόν τον κόσμο και τον Παράδεισο.

Αλλά ποιο είναι το δύσκολο;

Είναι πάντα αυτή η Δύναμις του Σκότους, που μας λέει ότι εμείς έχουμε Δίκιο.

-Ποτέ δεν έχουμε δίκιο;


-Ποτέ! Πάντα «έχει» ο άλλος! Εδώ είναι το σπουδαίο …

Ξέρετε γιατί;

Γιατί αυτός, με το Εγώ του έχει δίκιο.

Γιατί λοιπόν να προσπαθήσω να τον πείσω με το δικό μου Εγώ;


-Υποτασσόμεθα δηλαδή στο Εγώ του άλλου και στο δίκιο του άλλου …

-Δεν υποτασσόμεθα όπως το εννοείτε.

Κάνουμε εκείνο που εμείς θεωρούμε σωστό, αλλά δεν θα ‘χουμε μαζί του άσκοπες συζητήσεις,

δεν θα ‘χουμε κατάκριση, δεν θα έχουμε χάσιμο της γαλήνης μας.


Αυτός θα συνεχίσει τον δρόμο του και θα τον εμπιστευτούμε στο Θέλημα του Θεού.

Δεν μπορεί να μας βλάψει. Γιατί εμείς έχομε κάποια Αρχή πάνω μας που είναι σύμφωνη με την δική μας δικαιοσύνη.

Υπάρχει ο Πνευματικός μας, υπάρχει η Γερόντισσα μας, υπάρχει ο Δεσπότης μας,

υπάρχει η Εκκλησία ολόκληρη που συμφωνεί.…


Αλλά να σας πω, γι’ αυτού του είδους τις σκέψεις όλες,

εγώ έχω ένα καλάθι που το λέω το Καλάθι της Ματαιότητος,

και όπως ρίχνουμε τα άχρηστα χαρτιά,

έτσι κι αυτές τις σκέψεις εκεί μέσα τις ρίχνω και δεν με στεναχωρούν.

Γιατί δεν πρέπει να στεναχωριέται ο άνθρωπος με τέτοια. … Γι ΄αυτό προπάντων όχι θυμό!

Γιατί σου λέει ο Κύριος ΄΄Μη αντιστήναι τω Πονηρώ΄΄.

Γιατί όταν πάμε ενάντια σε κάτι, σκοτωνόμαστε στον καβγά.

Αν έρθει κάποιος μετά από λίγο και μας δει θα καταλάβει ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο;

Ποτέ!

Γινόμαστε και οι δύο πονηροί και του Πειρασμού.

Γι’ αυτό σας λέω, όταν αρχίζει μία συζήτηση που πάει να εξελιχθεί σε καβγά,

ο ένας από τους δύο, εάν είναι του Θεού άνθρωπος,

πρέπει να σωπάσει και να λέει μέσα του Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς …

Σε δύο λεπτά σταματούν όλα.



paterikiorthodoxia

[XAPA]

EΣΧΑΤΟΙ ΚΑΙΡΟΙ - ΞΥΠΝΑΤΕ

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου



Πάντοτε πρέπει νὰ προσευχώμεθα καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεό, ἰδιαιτέρως δὲ τὶς ἔσχατες αὐτὲς ἡμέρες.

Ἂν μιὰ φορὰ λέγαμε τό• «Κύριε ἐλέησον« τὰ προηγουμένα χρόνια, σήμερα πρέπει νὰ τὸ ποῦμε ἑκατὸ καὶ

χίλιες φορές.

Γιατί;

Διότι κινδυνεύουμε, καὶ κανεὶς ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχει συνείδησι τοῦ τεραστίου κινδύνου τὸν ὁποῖο περνᾷ ἡ μικρά μας

ἀλλὰ ἔνδοξος πατρίς.

Κανείς δὲν ἔχει συνείδησι σὲ ποιούς καιροὺς ζοῦμε.

Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ἁμαρτωλή, ἐποχὴ τραγική, ἐποχὴ ἀποστασίας ἀπὸ τὸ Θεό• ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ μεγάλης

διαφθορᾶς καὶ ἀπιστίας.


Ποτέ μὰ ποτέ ἡ ἀνθρωπότητος δὲν ἐβλαστήμησε τὸ Θεὸ ὄσο σήμερα.

Καὶ ποτέ δὲν ἐγκλημάτησε ὁ ἄνθρωπος ὅπως ἐγκλημάτησε στὶς ἡμέρες μας.

Ποτέ δὲν ἐψεύσθησαν μικροὶ καὶ μεγάλοι ὅπως ψεύδονται χυδαίως σήμερα.


Ποτέ ἡ ἀνθρωπότης δὲν ἐξέκλινε ἀπὸ τὴν τροχιὰ τῆς ἡθικῆς ὅπως ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας.

Οἱ ἡμέρες μας εἶνε ὅπως προφήτευσε ὁ Χριστός. Διαβάστε τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ δῆτε τί λέει•

Τὸ τέλος τοῦ κόσμου θὰ εἶνε «ὥσπερ αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε» (Ματθ. 24,37).


Θεέ μου Θεέ μου, ὁποία ἐκπλήρωσις τῆς προφητείας!

Τί θὰ πῇ «αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε»;


Προτοῦ νὰ γίνῃ ὁ κατακλυσμός, οἱ ἄνθρωποι ἔτρωγαν, ἔπιναν, διασκέδαζαν, διέπρατταν ὅργια, καὶ καμμία

ἔννοια τοῦ Θεοῦ δὲν εἶχαν•

Ξαφνικά, μέσα στὰ γλέντια των καὶ στὶς διασκεδάσεις των, ἄνοιξαν οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ σαράντα

ἡμέρες ἔβρεχε.


Φούσκωσαν οἱ θάλασσες, οἱ λίμνες καὶ τὰ ποτάμια, καὶ τὰ νερὰ ἔφτασαν μέχρι τὶς ὑψηλότερες κορυφές,

ἔφτασαν μέχρι τὸ Ἀραράτ.

Ἀπέραντο νεκροταφεῖο ἔγινε ἡ γῆ. Καὶ ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων μόνο ὀκτὼ (8) ἄτομα σώθηκαν.


Τὸ τέλος τοῦ κόσμου, λέει ὁ Χριστός, θὰ εἶνε «ὥσπερ αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε».

Καὶ οἱ ἡμέρες μας εἶνε ὅπως «αἱ ἡμέραι τοῦ Νῶε».

Διότι ἔχουμε ξεκλίνει καὶ πρέπει νὰ περιμένουμε τὸ τέλος τοῦ Νῶε.


Τὸ λέω ὄχι ἐγώ, ὁ ἐπίσκοπος Φλωρίνης, ὁ δῆθεν αὐστηρός, ἀλλὰ στόματα ἔγκυρα, πολιτικῶν, ἐπιστημόνων,

ἀνδρῶν διαπρεπῶν τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Ῥωσίας.

Αὐτοὶ προφητεύουν ὅτι εἴμεθα ἐγγὺς θυέλλης.

Καὶ δὲν θ᾿ ἀνοίξουν πλέον οἱ καταρράκται τ᾿ οὐρανοῦ γιὰ νὰ πέσῃ νεράκι πάνω στὰ κεφάλια τῶν ἁμαρτωλῶν

ἀνθρώπων•

ἀλλά, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, θὰ φανοῦν στὸν οὐρανὸ τὰ μαυροπούλια, ποὺ εἶνε τὰ ἀεροπλάνα.


Καὶ οἱ ἀεροπόροι, ἀπὸ ὕψος χιλίων μέτρων, θὰ πατήσουν τὰ ἡλεκτρικά τους κουμπιά, θὰ ῥίξουν ἀτομικὲς

βόμβες, καὶ θὰ καταστραφῇ ἡ γῆ.

Δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον πόλεις, δὲν θὰ ὑπάρχῃ κόσμος, ἀλλὰ καταστροφὴ ἄνευ προηγουμένου.

Αὐτὸς θὰ εἶνε ὁ Ἁρμαγεδὼν τῆς Ἀποκαλύψεως (16,16), ὁ τελευταῖος πόλεμος, ὁ ὁποῖος ὁπωσδήποτε θὰ γίνῃ,

γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας.


Ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου κρέμεται ἀπὸ μία κλωστή.

Κόσμε, γλέντα, διασκέδαζε, ὀργίαζε, μοίχευε, μάζευε λεπτά.

Ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, Ἰοῦδαι τῆς ἀνθρωπότητος, κτίζετε κατοικίες, πολυκατοικίες καὶ διαμερίσματα•

ἀγοράζετε αὐτοκίνητα, κόττερα καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλετε.

Μαζεύετε λοιπόν, γλεντᾶτε καὶ διασκεδάζετε• ἀλλὰ πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας κρέμεται ἡ σπάθη τοῦ

Δαμοκλέους.

Ἀπὸ μία κλωστὴ κρέμεται ἡ ζωὴ τοῦ κόσμου• καὶ ἐὰν αὐτὴ κοπῇ, οὐαί τῷ κόσμῳ.

Ξυπνᾶτε


(Μικρὸ ἀπόσπαμα από το βιβλίο
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ
τοῦ ἐπισκόπου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου)


augoustinos-kantiotis

[XAPA]

Θέλετε να μάθετε πόσο αξίζει η ψυχή σας;

Ρωτήστε το δαίμονα που αγωνίζεται κάθε μέρα να σας την κλέψει


–Θέλετε να μάθετε πόσο αξίζει η ψυχή σας; Ρωτήστε το δαίμονα που αγωνίζεται κάθε μέρα να σας την κλέψει.

-Ρωτήστε τον Χριστό που κατήλθε από τον ουρανό στη γη για να τη σώσει.


Εμείς πόσο την εκτιμάμε όταν:

- Ο υπερήφανος την πουλάει για μια μάταια σκέψη.

- ‘Ο φιλάργυρος για λίγο χρήμα.

- Ο ασελγής για μια στιγμή ηδονής.

- Ο μέθυσος για ένα ποτήρι κρασί.

- Ο βλάσφημος για ένα ξέσπασμα θυμού.

- Ο θυμώδης για ένα ξέσπασμα εκδίκησης.

Να πλουτίσουμε την ψυχή μας με προσευχή, μελέτη Αγίας Γραφής και τακτική Θεία κοινωνία…

Είναι ανεκτίμητη η αξία της ψυχής.

Ας το αναγνωρίσουμε και ας εργαστούμε να αποκτήσουμε μία άγια χριστιανική ψυχή.


Γερόντισσα Αγαθαγγέλη


proskynitis/simeiakairwn

[XAPA]

To «μυστικό» του Αγίου Πορφυρίου για τον γάμο


Ο Άγιος Πορφύριος είπε μια μέρα σε μία πνευματική του κόρη:


– «Έλα κοντά μου να σου πω ένα μυστικό.

Αυτό αν εφαρμόσεις, θα δεις τον άντρα σου να έρχεται και να σε αναζητά, όπου είσαι,

χωρίς να ξέρει γιατί, και θ’ απορεί κι ο ίδιος…


Το μυστικό είναι τούτο:

Να προσεύχεσαι γι αυτόν μυστικά.

Έτσι μυστικά, θα πηγαίνει η αγάπη σου και θα τον καλεί.

Μη του λες τη λέξη σ’ αγαπώ, αλλά προπάντων μην απαιτείς να σου τη λέει…

Η αγάπη δεν ζητιέται, μα γεννιέται. Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται.


Να τυλίγεις τον αγαπημένο σου με θαλπωρή μυστικά, δια της προσευχής. Τότε, κι ο πιο εύθικτος χαρακτήρας δεν αντιδρά…

Η μυστική μετάδοση της αγάπης διώχνει τις φοβίες της δέσμευσης και καταπίεσης,

και οι ευθύνες του γίνονται ελαφρές και κάποτε αγαπητές.


Ένας κόκκος ανιδιοτελούς αγάπης να υπάρχει μέσα μας, έρχεται σιγά-σιγά η χάρη και τον κάνει να πετάξει δυο φυλλαράκια.

Γρήγορα μετά μεγαλώνει…».

Φυσικά, κατά τη διάρκεια του γάμου μπορείτε να συναντήσετε, πολλές φορές, ένα άτομο που να »σας φανεί καλύτερο»

και πιο »ενδιαφέρον» από τον σύζυγο…


Αλλά το ενδιαφέρον σας για αυτόν δεν πρέπει να θεωρείται ως δώρο της μοίρας,

αλλά ως πειρασμός, δοκιμασία αφοσίωσης στον Κύριο.

Ναι, η πίστη στο γάμο δεν είναι μόνο η πίστη σε μια σύζυγο ή έναν σύζυγο, αλλά στον ίδιο τον Θεό…



vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

Τίς έστι πλούσιος; Ο εν ολίγω αναπαυόμενος

Φώτης Κόντογλου



Ο άνθρωπος ειναι σε όλα αχόρταγος, θέλει ν' απολάψει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάξει όλα.

Και βασανίζεται.

Οποιος όμως φτάξει σε μια κατάσταση που να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά,

έστω κι αν μπορεί να τ' αποχτήσει, εκείνος λοιπόν είναι ο ευτυχισμένος.

Δεν το κάνει απο οικονομία, είτε γιατι έχει την ιδέα πως τα πολλά τον βλάφτουνε στην ψυχή ή στο σώμα.

Αλλά γιατί στα λίγα και στα απλά βρίσκει πιο αγνή ικανοποίηση.

Και περισσότερο απ όλα, επειδή με τα απλά και με τα λίγα δεν χάνει τον εαυτό του.

«Τίς έστι πλούσιος; Ο εν ολίγω αναπαυόμενος».



Φώτης Κόντογλου - Μυστικά άνθη


psigmataorthodoxias

[XAPA]

Ο Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, το τρακτέρ και η Παναγία!


Όπως ο ίδιος ο μακαριστός Γέροντας (π. Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Κύπρου)

αναφέρει σε σχετικό κείμενό του, ευεργετήθηκε πολλές φορές στη ζωή του από την Παναγία μας.

Το περιστατικό που ακολουθεί είναι ένα ολοφάνερο θαύμα:


«Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντας μου Γερμανός μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής

από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας.

Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας:

«Ακατάληπτόν έστι το τελούμενον εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς, Μητροπάρθενε Αγνή» και «Θεοτόκε,

η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρουρεί, φύλαττε τους ελπίζοντας εις σε».


Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σ΄ ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου

και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός,

ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και ν΄ αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα.

Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο.


Αμέσως ανέθεσα «την πασαν ελπίδα μου» στην Υπεραγία Θεοτόκο.

— Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία.


Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν

παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλ΄ ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε! Το τρακτέρ,

αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους, σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής.


Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, πού άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου.

Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου.


– Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας.

Η υπακοή στον Γέροντα μου και η προστασία της Θεοτόκου, πού της έψελνα τα μεγαλυνάρια, μ΄ έσωσαν.

Κοντά στην όχθη του πόταμου ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια σχισμή του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας.

Και κάθε φορά πού περνούσαμε από κει, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε».



Πηγή: αρχιμ. Αθανασίου Σταυροβουνιώτου, Η Υπεραγία Θεοτόκος εις την ζωήν του μοναχού, Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία», τεύχος 18, έκδοσις Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως «Οι φίλοι του Αγίου Όρους», Λευκωσία.


diakonima.gr

[XAPA]

“Δεν ξέρω πώς έγινε, εβγήκα από τον εαυτό μου και έβλεπα Αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν επί το Θυσιαστήριο και να ψάλλουν!”


<<Ο παπά-Εφραίμ (νυν Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης) λειτουργούσε, και εγώ μαζί με τον γέρο-Προκόπιο ψάλλαμε.

Κάποια στιγμή, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ενώ περιμέναμε να κάνη τις προσφωνήσεις, κρατούσε σιγή…

Περιμέναμε λίγο, αλλά ουδεμία απάντησι… Μπαίνω μέσα στο Ιερό να ιδώ τί συμβαίνει, και βλέπω κατάπληκτος

τον παπά-Εφραίμ να είναι στην Αγία Τράπεζα πεσμένος!


Τον σκουντάω, τον κουνάω, και τότε συνήλθε!

Κοιτάζει δεξιά και αριστερά, ζητώντας να δή που ευρισκόταν, ήταν μούσκεμα από τα δάκρυα!

Χωρίς να πη τίποτε, συνέχισε την Θεία Λειτουργία. Όταν τελείωσε, με πλησιάζει και μού λέει κλαίγοντας:


«Γέροντα, ευλόγησον. Αν είναι ευλογημένο, άλλη φορά αν με δήτε σε τέτοια κατάστασι, αφήστε με,

μη με σκουντάτε γιά να συνέλθω.

Σήμερα, γέροντα, σας εξομολογούμαι τί μού συνέβη:


“Δεν ξέρω πώς έγινε, εβγήκα από τον εαυτό μου και έβλεπα Αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν επί το Θυσιαστήριο

και να ψάλλουν!

Ευρισκόμουν σε μία απερίγραπτη μακαριότητα, ήμουν εκτός εαυτού! Συνήλθα με τα σκουντήματα και τις φωνές σας.

Σας παρακαλώ, γέροντα, αν μου συμβή άλλη φορά το ίδιο να με αφήσετε όπως θα είμαι”»!>>!!!



Γέροντας Νικηφόρος.

Πηγή: «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης»! Έκδοσι, Ι.Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ», σελ.62.


dromokirix.gr

[XAPA]

«Μελετώντας τους Ψαλμούς ευχόμαστε για τον εαυτό μας

και καταριόμαστε τους δαίμονες»



Εἶπε γέροντας:

Πιστέψτε με, τέκνα μου· τίποτα ἄλλο δὲν ταράσσει καὶ διαγείρει καὶ παροξύνει και τραυματίζει καὶ καταστρέφει καὶ στεναχωρεῖ

καὶ φέρνει ἐναντίον μας τοὺς δαίμονες καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἀρχέκακο Σατανᾶ, ὅσο ἡ διαρκής μελέτη ἐκ μέρους μας τῶν Ψαλμῶν.

Ολη βέβαια ἡ ἁγία Γραφὴ εἶναι ὠφέλιμη καὶ στεναχωρεῖ ὄχι καὶ λίγο τοὺς δαίμονες· ἀλλὰ δὲν τοὺς λυπεῖ τόσο, ὅσο τὸ ψαλτήρι.


Γιατί, ὅπως ἀκριβῶς στὴν περίπτωση τῶν δημοτῶν, ἂν τὸ ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτοὺς ἐπευφημεῖ τὸν βασιλιά,

τὸ ἄλλο μέρος δὲν λυπᾶται οὔτε καὶ κινεῖται ἐναντίον τους, ὅταν ὅμως ἐκτραποῦν σὲ ὕβρεις, τότε ξεσηκώνονται ἐναντίον τους,

ἔτσι καὶ οἱ δαίμονες δὲν λυποῦνται οὔτε ταράσσονται τόσο μὲ τὴν ἄλλη Γραφή, ὅσο μὲ τοὺς Ψαλμούς.

Γιατὶ μελετώντας τοὺς Ψαλμοὺς εὐχόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ καταριόμαστε τοὺς δαίμονες.



Πνευματικός Λειμών, Ιωάννου Μόσχου από την σειρά – ΕΠΕ Φιλοκαλία


proskynitis

[XAPA]

Σχετικά με την ενάρετη ζωή


Από το Μέγα Γεροντικόν



1. Κάποια φορά την ώρα που ο άγιος Αντώνιος προσευχόταν στο κελί του, άκουσε μια φωνή που του έλεγε:

«Αντώνιε, δεν έφθασες ακόμη στο μέτρο του τάδε τσαγκάρη που ζει στην Αλεξάνδρεια».

Σηκώθηκε το πρωί, πήρε το βαϊτικο ραβδί του και πήγε να τον βρει.


Έφθασε σε κείνο το μέρος και μπήκε στο εργαστήριό του.

Εκείνος όταν τον είδε ταράχτηκε. Του λέει λοιπόν ο Γέροντας:

«Μίλησέ μου για τις πράξεις σου».


Ο τσαγκάρης είπε:

«Δεν ξέρω να έχω κάνει ποτέ κάτι καλό, παρά μόνο, μόλις σηκωθώ το πρωί να καθήσω στο εργόχειρό μου,

λέω ότι ολόκληρη η πόλη αυτή, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο, μπαίνουν στη Βασιλεία του Θεού

για τις ενάρετες πράξεις τους και ότι μόνο εγώ κληρονομώ την κόλαση για τις αμαρτίες μου.

Το βράδυ πάλι λέω τα ίδια λόγια, πρίν κοιμηθώ».


Τ΄άκουσε αυτά ο αββάς Αντώνιος και είπε:

«Αληθινά, σαν καλός χρυσοχόος, ενώ κάθεσαι στο σπίτι, αναπαυτικά κληρονόμησες τη Βασιλεία των Ουρανών.

Εγώ όλο μου τον χρόνο τον περνώ στην έρημο, όμως, καθώς δεν έχω διάκριση, δεν σε έφθασα».



* * *


2. Κάποτε την ώρα που προσευχόταν ο αββάς Μακάριος στο κελί του, άκουσε μια φωνή που έλεγε:

«Μακάριε, δεν έφθασες ακόμη στα μέτρα των τάδε γυναικών αυτής εδώ της πόλης».


Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, πήρε το βαϊτικο ραβδί του κι άρχισε να οδοιπορεί για την πόλη.

Όταν έφτασε στην πόλη και βρήκε το σπίτι, χτύπησε την πόρτα.

Βγήκε η μία και τον υποδέχτηκε στο σπίτι. Αφού κάθισε για λίγο, ήρθε και η άλλη.


Τις κάλεσε, κι εκείνες ήρθαν και κάθισαν μαζί του. Τις λέει ο Γέροντας:

«Για σας έκανα τόση πορεία και υπέμεινα τόσο κόπο, ώσπου να φτάσω από την έρημο.

Πέστε μου λοιπόν την εργασία σας, ποια είναι;»


«Πάτερ -του λένε- πίστεψέ μας, δεν είμαστε η καθεμιά μας έξω από την κλίνη του άνδρα της μέχρι σήμερα.

Ποια εργασία λοιπόν ζητάς από μας;»

Ο Γέροντας έβαλε μετάνοια και τις παρακαλούσε:

«Φανερώστε μου το έργο σας».


Τότε του λένε:

«Εμείς κατά κόσμον είμαστε ξένες μεταξύ μας. Έτυχε όμως να παντρευτούμε δύο αδελφούς κατά σάρκα.

Και να, εδώ και δεκαπέντε χρόνια ως σήμερα κατοικούμε σ΄αυτό το σπίτι και δεν ξέρουμε να φιλονικήσαμε

ποτέ ή να αναφερθήκαμε σε αισχρά πράγματα. Μάλιστα, ήρθε στο λογισμό μας να αφήσουμε τους άνδρες μας

και να μπούμε στο τάγμα των μοναχών.


Πολύ παρακαλέσαμε τους άνδρες μας να μας επιτρέψουν να φύγουμε, αλλά δεν τους πείσαμε.

Έτσι, αφού δεν πετύχαμε αυτόν τον σκοπό, κάναμε συμφωνία μεταξύ μας και με τον Θεό, μέχρι τον θάνατό μας

να μη βγει από το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος».


Όταν τ΄άκουσε αυτά ο αββάς Μακάριος, είπε:

«Αληθινά, δεν υπάρχει παρθένα ή παντρεμένη ή μοναχός ή κοσμικός,

ο Θεός την πρόθεση ζητάει και δίνει το Άγιο Πνεύμα σε όλους».



ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
ΤΟΜΟΣ Δ΄
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κ΄

[XAPA]

Ἀγάπησε ἀληθινά τόν Θεό καί τότε θά γίνεις εὐτυχισμένος.


Του Αββά Ισαάκ


Τά πολλά ὑλικά πράγματα δένουν τόν ἄνθρωπο στήν γῆ αὐτή, καί δέν τόν ἀφήνουν νά δεῖ τήν Αἰώνια Βασιλεία.

Ἡ ἀφθονία τῶν πραγμάτων εἶναι ἐχθρός τῆς ἐγκράτειας.

Εἰναι εὐτυχισμένος ἐκεῖνος πού προσπαθεῖ νά βρεῖ ἡσυχία γιά νά ἔλθει σ’ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό, καί δέν

ἐπηρεάζεται ἀπό τίς πολλές ἐργασίες.

Γιατί ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος θά ἔχει δουλειές καί δέν θά σταματήσουν ποτέ.


Βέβαια, καί ἡ ἐργασία εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν προκοπή τῆς ψυχῆς.

Οἱ Πατέρες μάλιστα ὁρίζουν ὅτι οἱ ἀρχάριοι στήν πνευματική ζωή πρέπει νά καταγίνονται πολύ μέ τή

σωμάτικη ἐργασία, γιά νά μή τούς πειράζει ὁ σατανᾶς, χωρίς φυσικά νά παραλείπουν καί τήν προσευχή.


Καί προσευχή καί ἐργασία. Νά μήν ἀμελεῖς τίς μετάνοιές σου, γιατί αὐτό φοβίζει τόν σατανᾶ.

Νά γνωρίζεις ὅτι θά σέ πολεμήσουν πολύ οἱ δαίμονες, ὅταν ἀρχίζεις νά προσκυνᾶς τόν Θεό σου.

Κανένα πρᾶγμα στόν πνευματικό ἀγώνα δέν εἶναι ἀνώτερο ὅσο ἡ ἀσκητική προσπάθεια, πού τόσο φθονοῦν οἱ

δαίμονες, γιατί καίγονται ὅταν βλέπουν τούς χριστιανούς νά πέφτουν γονατιστοί μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο.


Νά ζητᾶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί Αὐτός θά φωτίσει τό σκοτάδι τῆς καρδιᾶς σου καί θά κάνει ν” ἀνθίσει μέσα σου ἕνας

πνευματικός παράδεισος.

Πρῶτα ὅμως πρέπει νά κόψεις κάθε ἁμαρτωλό πρᾶγμα πού σέ συνδέει μέ τόν κόσμο καί μετά νά στραφεῖς στόν

ἐσωτερικό σου κόσμο, γιά νά ξεριζώσεις ὅ,τι σάπιο ὑπάρχει.


Αὐτά ὅπως σοῦ εἶπα καί πιό πάνω, δέν εἶναι εὔκολα πράγματα.

Τό νά καθαρίσει κανείς τόν ἑαυτό του ἀπό τούς σαρκικούς μολυσμούς ἀπαιτεῖ ἀγώνα μεγάλο πού

θά διαρκέσει πολύ καιρό.


Καί αὐτά στά λέω ὄχι γιά νά σέ ἀπελπίσω γιά τή σωτηρία σου, ἀλλά γιά νά σέ βοηθήσω νά προχωρᾶς συνεχῶς,

μέχρις ὅτου γευθεῖς τή γλυκύτητα πού προσφέρει ὁ Θεός.

Γιατί ἡ γλυκύτητα τῆς ἁμαρτίας εἶναι ψευτική καί πρόσκαιρη.


Μόνο κοντά στό Θεό θά βρεῖς πραγματική παρηγοριά καί καταφύγιο.

Νά μισήσεις τά ἁμαρτωλά ἔργα καί τότε θά σέ πλησιάσει ὁ Θεός καί θά σοῦ στείλει τή χάρη Του.

Κοντά στόν Θεό θά βρεῖς εἰρήνη καί χαρά, ἀρκεῖ νά Τόν ἀγαπήσεις μ” ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς σου.

Κοντά στόν Θεό θ” ἀπολαύσεις τήν αἰώνια μακαριότητα στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἀγάπησε ἀληθινά τόν Θεό καί τότε θά γίνεις εὐτυχισμένος.


Του Αββά Ισαάκ


perivolipanagias