Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Η Παναγία βλέπει.

Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα, θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς!»

- Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


~ Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή.

Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν, εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας

και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.


Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια.

Και ψηλά, πολύ ψηλά. Πάνω-κάτω πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος.

Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη.


Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία. Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι,

νερόβραστο, ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία ένατη -μία φορά την ημέρα φαγητό- και μόνο

το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο.


Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος, δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα.

Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.


Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης.

Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα. Είχαμε μία μαρμελάδα,

κάποιος μας την έστειλε και έλειψε. Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε!


Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:

«Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα».

Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε; Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!


Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα.

Πού να πεις τέτοιο πράγμα. Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;

Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.


Αφού να σκεφτείτε μία φορά ένα γεροντάκι ήπιε κακάο και πήγε να εξομολογηθεί μετά δακρύων και λέει,

«συγνώμη πνευματικέ, ήπια κακάο. Συγνώμη!». Θεώρησε τόσο μεγάλη πολυτέλεια ότι ήπιε ένα κακάο.


Τέλος πάντων λέω, Πάτερ, δεν αγοράζουμε μαρμελάδες στη Σκήτη.

Λέει, μα ξέρεις, όλη μέρα πάνω-κάτω πάνω-κάτω θα αρρωστήσουν οι Πατέρες. Και αλάδωτο! Η μαρμελάδα έχει ζάχαρη μέσα…

Του λέω, κάτσε ευλογημένε, μη στεναχωριέσαι.

Αυτός είχε και τα ιατρικά του φρέσκα και τον έπιασε η μανία να φάνε, να μη μένουν νηστικοί οι Πατέρες.


Του λέω, κοίταξε, η Παναγία βλέπει. Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα, θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς.

Απάντηση: Σιγά τώρα που θα μας στείλει μαρμελάδα! Ασχολείται με τις μαρμελάδες η Παναγία;

Του λέω, μη λες τέτοια γιατί πολλές φορές εμείς είδαμε την πρόνοια της Παναγίας εδώ.


Σας ομολογώ, εν πάση ειλικρίνεια, την ίδια ώρα, μόλις μιλούσαμε -ήμασταν έξω στην απλωταριά και μιλούσαμε

- χτυπάει το τηλέφωνο. Εκεί στη Σκήτη κάποιος ερασιτέχνης μοναχός έκανε κάποια τηλέφωνα με τη μανέλα

και επικοινωνούσαν μεταξύ τους τα σπίτια. Χτυπάει το τηλέφωνο, λέω, απάντησε Πάτερ να δούμε ποιος είναι.

Σηκώνει, ένα γεροντάκι, ο Γέρο Τρύφων, πιο κάτω από μας. Και λέει:


«Πατέρες, μου έστειλαν δύο τενεκέδες μαρμελάδα από το χωριό μου και εγώ δεν τρώγω μαρμελάδα.

Ελάτε να τις πάρετε. Εσείς είστε νέοι να τη φάτε, εγώ τι να την κάνω;»

Έμεινε, κιτρίνισε ο Πάτερ.


Λέω να πας να τη φορτωθείς στον ώμο να τη φέρεις πάνω να μάθεις άλλη φορά να μη λες ότι η Παναγία δεν φροντίζει!

Θέλω να πω ότι πρέπει να μάθουμε ότι ο Θεός είναι ζωντανός, δεν είναι νεκρός.

Και ο Θεός δείχνει την παρουσία Του σε αυτούς που έχουν όλη την ελπίδα τους σε Αυτόν.

Γι’ αυτό λέμε στη Θεία Λειτουργία:

«Καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».



apantaortodoxias.

[XAPA]

Ετοιμάσου για πειρασμό!


Αββάς Ισαάκ ο Σύρος


Όταν θελήσεις να κάνεις αρχή καλού έργου, πρώτα να ετοιμάσεις τον εαυτό σου για την αντιμετώπιση των πειρασμών,

που πρόκειται να έρθουν εναντίον σου.


Γιατί ο εχθρός, όταν δει κάποιον ν’ αρχίζει με θερμή πίστη μια θεάρεστη ζωή, συνηθίζει να του επιτίθεται με διάφορους

και φοβερούς πειρασμούς, ώστε να δειλιάσει απ’ αυτούς ο άνθρωπος και να εγκαταλείψει την καλή του πρόθεση.


Και παραχωρεί ο Θεός να πέσεις σε πειρασμό για να χτυπήσεις επίμονα τη θύρα (του ελέους) Του και για να ριζώσει μέσα

στο νου σου, από το φόβο των θλίψεων, η μνήμη Εκείνου, και για να Τον πλησιάσεις με τις προσευχές,

ώστε ν’ αγιασθεί έτσι η καρδιά σου από την ακατάπαυστη ενθύμησή Του.


Και όταν Τον επικαλείσαι, θα σε ακούσει.

Και θα μάθεις έτσι, ότι ο Θεός είναι αυτός που σε λυτρώνει.

Και τότε θα νιώσεις την παρουσία Εκείνου που σ’ έπλασε και σε δυναμώνει και σε προστατεύει.

Γιατί η σκέπη και η πρόνοια του Θεού αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους.


Δεν γίνεται όμως ορατή παρά μόνο σ’ εκείνους που καθάρισαν τον εαυτό τους από την αμαρτία και είναι συνεχώς

προσηλωμένοι στον Θεό.

Εξαιρετικά μάλιστα φανερώνεται σ’ αυτούς η βοήθεια και η πρόνοια του Θεού, όταν μπουν σε μεγάλη δοκιμασία

για χάρη της αλήθειας, γιατί τότε την αισθάνονται πολύ καθαρά με την αίσθηση του νου.


Μερικοί, που είδαν αυτή (τη βοήθεια) και με τα σωματικά τους μάτια, ανάλογα με τις δοκιμασίες, και διαπίστωσαν έτσι

τη συμπαράσταση του Θεού, υποκινήθηκαν απ’ αυτή σε γενναίες πράξεις, όπως μαθαίνουμε για τον Ιακώβ και τον Ιησού

του Ναυή και τους Τρεις Παίδες και τον απόστολο Πέτρο και τους άλλους αγίους, που άθλησαν για τον Χριστό.


Σ’ αυτούς (η θεία βοήθεια) ήταν ολοφάνερη, έχοντας ανθρώπινη μορφή, δίνοντάς τους θάρρος και προετοιμάζοντάς τους

για τον αγώνα της ευσέβειας.

Αλλά και στους πατέρες, που έζησαν στην έρημο και έδιωξαν από κει τους δαίμονες και έγιναν κατοικητήρια αγγέλων,

και σ’ αυτούς παρουσιάζονταν συνεχώς οι άγιοι άγγελοι και με κάθε τρόπο τους βοηθούσαν και τους συμπαραστέκονταν

σε όλα και τους στήριζαν και τους λύτρωναν από τους πειρασμούς, που οι άγριοι δαίμονες τους προξενούσαν.


Αλλά και μέχρι σήμερα δεν απομακρύνεται η βοήθεια του Θεού από τους ανθρώπους που ολοκληρωτικά αφιερώθηκαν

στα έργα που Εκείνος ευαρεστείται, αλλά βρίσκεται κοντά σε όλους όσοι Τον επικαλούνται.



Παραινέσεις των Αγίων Πατέρων, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη.


psihisangigmata

[XAPA]

Οι Δύο Μοναχοί!


Μια φορά, δύο μοναχοί βάδιζαν στο δάσος επιστρέφοντας στο μοναστήρι.

'Οταν έφτασαν στο ποτάμι είδαν μια γυναίκα που έκλαιγε γονατιστή δίπλα στην όχθη. Ήταν νέα και όμορφη.

"Τί συμβαίνει"; τη ρώτησε ο πιο γέρος.


"Η μητέρα μου πεθαίνει. Είναι μόνη της στο σπίτι, στην άλλη μεριά του ποταμού, κι εγώ δεν μπορώ να τον διασχίσω.

Προσπάθησα" συνέχισε η κοπέλα,"αλλά το ρεύμα με παρασύρει και δεν θα φτάσω ποτέ απέναντι δίχως βοήθεια....

Σκέφτομαι ότι δεν θα την ξαναδώ ζωντανή. Τώρα όμως... τώρα που ήρθατε εσείς, ίσως κάποιος απο τους δυό σας

μπορεί να με βοηθήσει να περάσω το ποτάμι..."


"Μακάρι να μπορούσαμε" είπε λυπημένος ο πιο νέος.

"Όμως, ο μόνος τρόπος για να σε βοηθήσουμε είναι να σε πάρουμε αγκαλιά μέσα στο ποτάμι, και η πίστη μας

μας απαγορεύει να έχουμε κάθε επαφή με το άλλο φύλο. Είναι απαγορευμένο... Λυπάμαι."

"Κι εγώ λυπάμαι" είπε η γυναίκα. Και συνέχισε να κλαίει.


Ο πιο γέρος μοναχός γονάτισε, έσκυψε το κεφάλι και είπε:

"Ανέβα".

Η γυναίκα δεν μπορούσε να το πιστέψει. Όμως, πήρε αμέσως το μπογαλάκι με τα ρούχα της και καβάλησε στην

πλάτη του μοναχού.

Με μεγάλη δυσκολία ο μοναχός πέρασε το ποτάμι, ενώ ο νεότερος τον ακολουθούσε.


Όταν έφτασαν στην άλλη όχθη, η γυναίκα κατέβηκε και πλησίασε το γέρο μοναχό για να του φιλήσει τα χέρια.

"Εντάξει, εντάξει" είπε ο γέρος τραβώντας τα χέρια του. "Συνέχισε το δρόμο σου".

Η γυναίκα έκανε μια υπόκλιση όλο ευγνωμοσύνη και ταπεινοφροσύνη, πήρε τα ρούχα της κι έτρεξε στο δρόμο

προς το χωριό.


Οι μοναχοί, δίχως ν΄ανταλλάξουν λέξη, συνέχισαν την πορεία τους προς το μοναστήρι. Είχαν ακόμα δέκα ώρες πορείας.....

Λίγο προτού φτάσουν, ο νέος είπε στο γέρο:

"Γέροντα, ξέρεις καλύτερα απο εμένα τι μας απαγορεύει το μοναχικό μας σχήμα.

Ωστόσο, κουβάλησες στην πλάτη σου εκείνη τη γυναίκα σε όλο το πλάτος του ποταμού".


"Εγώ την κουβάλησα σε όλο το ποτάμι, πράγματι, εσύ όμως την κουβαλάς ακόμα μέσα στη ψυχή σου "



odevontas

[XAPA]

Ρωτήσανε τον Σωκράτη ποιός είναι ο μορφωμένος ανθρώπος;




Τρεις πολύ μορφωμένοι άνθρωποι (με τη συμβατική έννοια του όρου μορφωμένος),

ρωτήσανε κάποτε τον Σωκράτη για να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου.

Δεν ανέφερε τίποτα για τη συσσώρευση γνώσεων, για σπουδές και επιστήμες, για διαρκή μελέτη και αναρίθμητα συγγράμματα.

“Η μόρφωση -είπε- είναι θέμα συμπεριφοράς!

Ποιούς ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους? :


1. Πρώτα απ’ ‘όλα αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται απ’ αυτές.


2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική.


3. Αυτούς που είναι έντιμοι σ’ όλες τις συνδιαλλαγές - συναλλαγές τους.


4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς, καλοπροαίρετα.


5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…


6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους.


7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους!



elinonenimerosi

[XAPA]

«Γέροντα πώς μπορώ να μάθω να διακρίνω ανθρώπους — ποιους πρέπει να εμπιστευτώ και ποιους να φοβηθώ;»


Ένας μαθητής ρώτησε κάποτε τον Γέροντα:

— «Πώς μπορώ να μάθω να διακρίνω ανθρώπους — ποιους πρέπει να εμπιστευτώ και ποιους να φοβηθώ;» “

— «Πρώτα, θα σου πω ποιον να φοβάσαι», είπε ο Γέροντας. “Προσοχή στην ψεύτικη ταπεινοφροσύνη!

Όταν βλέπεις κάποιον να υποκλίνεται μπροστά σου, να σε αγκαλιάζει και να σε κολακεύει με ευχάριστα λόγια

– να φοβάσαι περισσότερο αυτό το άτομο! “


— “Γιατί, πρεσβύτερε; ” ο μαθητής ρώτησε αιφνιδιασμένος. “Εξήγησέ το μου! “

— «Γιατί αυτός ακριβώς θα σε προδώσει πρώτος», απάντησε ο Γέροντας με αναστεναγμό.

— “Και ποιον να εμπιστευτώ; ” ρώτησε ο μαθητής.

— «Εμπιστευτείτε αυτόν που δεν σας κολακεύει, αλλά σας λέει την αλήθεια, όσο δύσκολο κι αν είναι να ακούτε·

τέτοιοι άνθρωποι θα είναι οι πρώτοι που θα έρθουν να σας βοηθήσουν», είπε ο γέροντας μοναχός.

Η γνήσια ταπεινότητα είναι πάντα αδιάκριτη και δύσκολο να βρεθεί – αλλά μόλις βρεθεί, δεν θα σε προδώσει ποτέ.



+Γέροντας Πετρόνιε Αγίου Όρους


simeiakairwn

[XAPA]

Πόσο ζυγίζει ένα ποτήρι νερό



Μία ψυχολόγος βρισκόταν μέσα σε μία αίθουσα διδασκαλίας

Και μιλούσε για τη διαχείριση του άγχους σε ένα ακροατήριο.


Κάποια στιγμή σήκωσε ένα ποτήρι νερό

Και όλοι υπέθεσαν ότι θα τους απευθύνει την κλασική ερώτηση "μισοάδειο ή μισογεμάτο".

Αντ΄ αυτού, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της, ρώτησε:

-Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι νερό;


Οι απαντήσεις που ακουστήκαν κυμαίνονταν από 250 σε 600 γραμμάρια.

Εκείνη όμως απάντησε:

Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία.

Εξαρτάται από το πόσο διάστημα το κρατάω.

Εάν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι ένα πρόβλημα.


Εάν το κρατήσω για μια ώρα, θα έχω έναν πόνο στον βραχίονά μου.

Αν το κρατήσω για μία μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα αρχίσει να παραλύει.

Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του γυαλιού δεν αλλάζει, αλλά όσο πιο πολύ το κρατάω, τόσο πιο βαρύ γίνεται.


Η ψυχολόγος συνέχισε λέγοντας,

Τα άγχη και οι ανησυχίες της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού.

Αν τα σκέφτεστε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δεν συμβαίνει τίποτα κακό.

Αν τα σκεφτείτε λίγο περισσότερο, αρχίζουν να σας βλάπτουν.


Και αν τα σκέφτεστε όλη την ημέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα,

μπορεί να αισθανθείτε ότι σας παραλύουν και ότι σας καθιστούν ανίκανους να κάνετε οτιδήποτε άλλο.

Είναι σημαντικό να θυμάστε να διώχνετε τα άγχη και τους φόβους σας.


Όσο πιο νωρίς μέσα στην ημέρα, αφήστε όλα τα βάρη σας κάτω.

Μην τα κουβαλάτε όλο το απόγευμα και όλο το βράδυ μαζί σας.

Θυμηθείτε να αφήσετε το ποτήρι!



lllazaros

[XAPA]

ΤΙ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ


Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου.


Ένα άτομο που έχει αποκτήσει αληθινή μετάνοια μιλάει ελάχιστα και ενεργεί αποφασιστικά.

Έχοντας συνέλθει, σπεύδει να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο, βέβαιος ότι ήρθε η στιγμή της σωτηρίας για αυτόν.

Ταραγμένος από δυνατούς προβληματισμούς για τις αντιξοότητες του κόσμου και τις αλλαγές της προηγούμενης ζωής του,

αναζητά ένα απομονωμένο μέρος όπου μπορεί να συνομιλήσει ελεύθερα με τον εαυτό του και να χύσει άφθονα ρεύματα δακρύων.


Μη μπορώντας πια να ελέγξει τη λύπη του, όταν θυμάται τις προηγούμενες πράξεις του, σκύβει το μέτωπό του στη γη

και δεν τολμά να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό, από όπου όμως περιμένει βοήθεια και λύτρωση:

συχνά αναστενάζει από τα βάθη της καρδιάς του στον Κύριο, ζητώντας Του βοήθεια για να δυναμώσει στην αρετή.



apantaortodoxias

[XAPA]

Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία…


Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία δεν είναι η ελεημοσύνη αλλά η συγχώρεση του πλησίον μας

για τα λάθη που ίσως έκανε προς εμάς ή προς άλλους.

Μεγάλη φιλανθρωπία είναι να σκεπάσεις τον αδερφό σου την ώρα του πειρασμού του και όχι να τον εκθέσεις.

Μεγάλη φιλανθρωπία είναι να αγαπάς τον πλησίον σου ακόμα και στην μεγαλύτερή του πτώση.


Τότε έχει αξία η αγάπη σου, όχι όταν ο άλλος σε κολακεύει και είναι καλός μαζί σου,

αλλά όταν θα σε προσβάλει, θα σε αδικήσει, θα σε στεναχωρέσει.

Τότε φαίνεται εάν έχεις μεγάλη καρδιά και ταπεινό φρόνημα.

Η φιλανθρωπία περιέχει έλεος, υπομονή, συγκατάβαση, αγάπη, δοτικότητα, στοργή, θυσία.


Για να υπάρξει όμως η φιλανθρωπία χρειάζεται ταπείνωση και απλότητα, αυτομεμψία και μετάνοια.

Μην μπερδεύουμε την έκτακτη ελεημοσύνη που ίσως δίνουμε σε κάποιον και νομίζουμε ότι αυτό μας καθιστά φιλάνθρωπους.

Καλή είναι και η ελεημοσύνη που ίσως κάνουμε κάποιες φορές τον χρόνο, αλλά καλύτερο είναι

να είμαστε όλο το χρόνο φιλάνθρωποι, δηλαδή άνθρωποι που δεν έχουν κέντρο της ζωής τους το συμφέρον τους

και τον εαυτούλη τους, αλλά με δοτικότητα και στοργή προσπαθούν να βοηθήσουν,

να διακονήσουν και να εμψυχώσουν όσο μπορούν κάποιον αδελφό τους.


Φιλανθρωπία είναι ένα χαμόγελο μας, ένας παρήγορος λόγος σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Φιλανθρωπία είναι η μυστική μας προσευχή, για κάποιον που περνάει μια δοκιμασία….

Φιλανθρωπία είναι να καλύψουμε κάποιο λάθος του αδελφού μας, ώστε να μην ντροπιαστεί μπροστά στους άλλους.

Φιλανθρωπία είναι να προστατεύσουμε και να υπερασπιστούμε τον αδύναμο…

Φιλανθρωπία είναι να οδηγήσουμε τον αδερφό μας στην Αλήθεια της πίστεως, στην ενάρετη ζωή, στη Σωτηρία.



Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος


simeiakairwn

[XAPA]

Η Παναγία που φτιάχνει τσάι


Διήγηση μοναχού από την Αδελφότητα των Ιωασαφαίων, απόσπασμα από το σημαντικό άρθρο

(κεφ. «Οι ζεύγαλοι – Ο γέρο Κώστας»)


…Αλλά και οι λαϊκοί που μένουνε εδώ στο Άγιον Όρος παίρνουνε μία χάρη, παρ’ ότι πολλές φορές βλέπουμε ότι δεν έχουνε

και βίο σωστό και πολλές φορές ίσως μας σκανδαλίζουν.

Μερικοί λένε: «Τί τους θέλουμε αυτούς τους κοσμικούς εδώ πέρα και δεν τους βγάζει έξω η Ιερά Κοινότης».


Σε παλαιότερη εποχή, απ’ ότι μας λέει ο παπά-Ακάκιος των Παχωμαίων που είναι μεγαλύτερος, αποφάσισε ή Ιερά Κοινότης

να τους μαζέψει όλους αυτούς - εμείς τους λέγαμε «ζεύγαλους» ή «καβιώτες»- και να τους βγάλει έξω, να τους κάνη εξορία

από το Άγιον Όρος, διότι οι περισσότεροι από αυτούς μεθούσανε, πέφτανε στους δρόμους, ζούσαν άσωτη ζωή.


Τότε υπήρχαν τα καράβια τα μεγάλα, όπως το «Γεώργιος Φ», που ερχότανε από Θεσσαλονίκη και πήγαινε Καβάλα,

και κάθε δεκαπενθήμερο περνούσε από την Δάφνη. Αυτή ήταν η συγκοινωνία του Αγίου Όρους.

Όταν τους μαζέψανε εκεί στην Δάφνη, είπαν: «Μια που είναι τώρα μαζεμένοι όλοι -ίσως να ήταν καμιά πενηνταριά άτομα -

να τους βγάλουμε μία φωτογραφία, έτσι για ανάμνηση, για την ιστορία, να τους έχουμε».


Όταν έβγαλαν την φωτογραφία και εμφανίσανε την πλάκα, είδανε επάνω απ’ όλους αυτούς τους «ζεύγαλους»

την Παναγία μας να τους σκεπάζει.

Παρουσιάστηκε η Παναγία στην πλάκα, οπότε αποφάσισαν οι πατέρες να μη τους διώξουν:

«Αφού η Παναγία μας τους σκεπάζει, ποιοι είμαστε εμείς που θα τους διώξουμε;».


Γνωρίσαμε έναν απ’ αυτούς, που τον έλεγαν γέρο-Κώστα, ο όποιος έμενε στο Μπουραζέρι, πριν να πάνε ακόμα εκεί οι πατέρες,

όταν ήταν λίγοι Ρώσοι. Είχανε εξώσπιτα απ’ έξω και ζούσανε κάποιοι απ’ αυτούς τους «ζεύγαλους».

Σ’ ένα καλυβάκι εκεί ζούσε και ο γέρο-Κώστας. Έναν βαρύ χειμώνα είχε πέσει πολύ χιόνι και ο γέρο-Κώστας αρρώστησε από γρίπη.

Είχε πέσει 60-70 πόντους χιόνι και δεν μπορούσε κανείς να πάει να τον δη.


Όταν έλιωσε το χιόνι, πήγαν οι άλλοι λαϊκοί, οι «ζεύγαλοι», εκεί να τον δουν, και του λένε:

«Γέρο-Κώστα, πώς τα πέρασες με το χιόνι;

Ποιος σου έφερνε ψωμί εδώ πέρα; Είχες τρόφιμα να πέρασης;».

«Είχα αρρωστήσει, παιδιά, πολύ άσχημα και θα πέθαινα από γρίπη, αλλά μία μαυροφόρα κυρία ερχότανε,

άναβε την σόμπα μου και μ’ έκανε και τσάι. Μου 'δινε και παξιμάδι και έτσι πέρασα αυτή την κρίση. Αλλιώς θα πέθαινα,

θα ήμουν πεθαμένος».


Τον υπηρετούσε η Παναγία και αυτός το θεωρούσε τόσο φυσιολογικό.

[επειδή ήταν ταπεινός και δε σκεφτόταν πως ήταν κάτι φοβερό και τρομερό]…



diakonima

[XAPA]

Η Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου



Η γιορτή αυτή μετατέθηκε από την εκκλησία μας από την 1η Οκτωβρίου στην 28η ως ένδειξη ευγνωμοσύνης

προς την Παναγία μας για τη σκέπη και την προστασία της στον αγώνα των Ελλήνων απέναντι στους Ιταλούς, αρχικά,

και, αργότερα, σε όλη τη διάρκεια της εθνικής αντίστασης.


Σύμφωνα με μελέτη του διαπρεπούς ρώσου αγιολόγου Σεργίου, αρχιεπισκόπου Βλαδιμήρου (1898), σε συνδυασμό

με τον βίο του Οσίου Ανδρέα του Σαλού, που γράφτηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο,

η Παναγία εμφανίστηκε στο ναό των Βλαχερνών, κατά τη διάρκεια ολονύχτιας αγρυπνίας ενώπιον του Οσίου Ανδρέα

και του ακολούθου του Επιφάνιου.


Συνοδευόταν από πλήθος Αγίων, που έψαλλαν ύμνους και υποβασταζόταν από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Η Παναγία, αφού γονάτισε και προσευχήθηκε, έβγαλε από το κεφάλι της το μαφόριο, το άπλωσε ως Σκέπη επί του λαού

και κατόπιν, αφού το ξαναφόρεσε, αποχώρησε από το ναό με τη συνοδεία της.


Το νέο διαδόθηκε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη, σε μία περίοδο που βρισκόταν υπό την απειλή των Αγαρηνών

(βυζαντινή ονομασία για τους Άραβες), εμφυσώντας θάρρος και αισιοδοξία στους κατοίκους της.


Όταν πέρασε ο κίνδυνος, η διάσωση της Βασιλεύουσας αποδόθηκε στην παρέμβαση της Παναγίας και η Εκκλησία θέσπισε

το γεγονός ως θεομητορική εορτή και την όρισε να εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου.

Τον 12ο αιώνα θεσπίστηκε και στη Ρωσία υπό το όνομα «Πογκρώφ».



sansimera.gr