Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

“Ύστερα από αγρυπνία 7 ωρών, εμφανίστηκε μπροστά μου, εντελώς ξαφνικά, η Υπεραγία Θεοτόκος, μέσα σε ολόλαμπρο φως!”


Ο γέροντας Ιωάννης Καλαΐδης


Πολλές φορές μας μιλούσε ο Παππούλης για την προσευχή και τη δύναμή της. Η προσευχή συνήθιζε να λέει πως είναι

η συνομιλία του ανθρώπου με το Θεό και ο Θεός την έχει δώσει σε όλους, φτωχούς και πλούσιους.


Επέμενε πολύ στην αδιάλειπτη προσευχή. Συνήθιζε να λέει: «Συνεχώς να προσεύχεσθε.

Μέρα και νύχτα διαρκώς να λέτε “Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με” ή “Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς”.

Είναι μικρή προσευχή, αλλά έχει πολλή χάρη κι ευλογία. Να έχετε πάντοτε την ευχή, ώστε να βρίσκεσθε κοντά στο Θεό

και να μην κάνετε αμαρτωλές σκέψεις».


Ο ευλογημένος ιερέας πατήρ Α. Σ. αναφέρει στο βιβλίο του “Η ευχή μέσα στον κόσμο”, για τον άγιο Πατέρα μας:

Πριν από χρόνια, άκουσα για κάποιον ευλαβή ιερέα, τον π. Ιωάννη, εφημέριο σε κάποιο ακριτικό χωριό της Μακεδονίας,

τον οποίο και συνάντησα το 2002, στο κρεβάτι, γιατί ήταν άρρωστος. Το πρόσωπό του όμως ήταν γλυκύτατο, ιλαρό και φωτεινό.

Μου διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και δάκρυα ένα βίωμά του, που το έλεγε για πρώτη φορά.


”Κάποιο βράδυ προσευχόμουν με πολλά κομποσχοίνια των 100 κόμπων στο όνομα της Θεοτόκου, λέγοντας:

“Υπέρμαχε Στρατηγέ σώσον ημάς” και έλεγα και τους χαιρετισμούς Της.


Ύστερα από αγρυπνία 7 ωρών, εμφανίστηκε μπροστά μου, εντελώς ξαφνικά, η Υπεραγία Θεοτόκος, μέσα σε ολόλαμπρο φως!

Την πλαισίωναν πολλές νέες κοπέλες, που όλες μαζί έψαλλαν μελωδικότατα, πότε το ” Χαίρε νύμφη ανύμφευτε”,

πότε το ” Άξιον εστί”, πότε το ” Θεοτόκε Παρθένε” και άλλους Θεομητορικούς ύμνους.

Η καρδιά μου, άγνωστο πώς, τις αναγνώριζε σχεδόν όλες!


Ο ένας χορός αποτελούνταν από γυναίκες μάρτυρες (Οι αγίες Κυριακή, Βαρβάρα, Παρασκευή, Αικατερίνη, Γλυκερία, Λουκία,

Καλλιόπη, Μαρίνα και Μαρκέλλα). Ο άλλος χορός είχε τις αγίες που διέλαμψαν οσιακώς με τα σκληρά ασκητικά τους

παλαίσματα!

(Οι αγίες Μαρία η Αιγυπτία, Μακρίνα, Ισιδώρα, Μεθοδία, Θεοκτίστη, Συγκλιτική, Φεβρωνία, Κασσιανή, Ιούστα και άλλες)!

Κάποια στιγμή η Παναγία μας, απευθυνόμενη σε μένα τον ελεεινό, είπε με την ουράνια φωνή Της!


”Πάτερ Ιωάννη και όλοι οι λειτουργοί του Υψίστου, να με επικαλείσθε κάθε ημέρα κι εγώ σας ακούω!!!

Και θα έρχομαι πάντοτε προς βοήθειά σας!!!


Και το θεϊκό όραμα χάθηκε από μπροστά μου κι εγώ λιποθύμησα γιατί δεν άντεξα την συγκίνηση, την χαρά,

την ανέκφραστη ουράνια γλυκύτητα της θείας παρουσίας της, σε μένα τον ελεεινό, που είμαι ο τελευταίος παπάς της Ελλάδας,

“σκωλήκων βρώμα και δυσωδία”.


Και όλη αυτή την διήγηση, που ήταν ακατάληπτη στη διάστασή της, την έκανε ο π. Ιωάννης, με πολλά δάκρυα,

αναφιλητά και λυγμούς”!

Την ευχή του να έχουμε!


Αγαπητοί, εν Χριστώ αδερφοί μου, ο άγιος Γέροντας έζησε κρύβοντας την αγιοσύνη του!

Ο Κύριος μας όμως αποκαλύπτει τις ταπεινές ψυχές!

Δίκαιοι δε εις τον αιώνα ζώσι!



Μιλτιάδης Τσεσμετζής – Εκπαιδευτικός


ΠΗΓΗ iconandlight

[XAPA]

Αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο, ποιον θα βάλει;


Zω με τους μύθους μου. Θεωρώ ότι είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου.

Γιατί απ΄ όπου να το δεις δίκιο έχω.

Κακό ανθρώπου δεν θέλω. Και βέβαια δεν έχω πειράξει μυρμήγκι.


Τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Συχνά αναρωτιέμαι πως ανέχεται τόσους κακούς ο Θεός.

Και αν δεν με έχει βάλει ο Θεός στη θέση του κριτή του κόσμου,τι μ΄αυτό; Το κάνω μόνος μου.

Εγώ του λέω ποιοι θα σωθούν και ποιοι θα χαθούν.


Και πάλι ησυχάζω τη συνείδησή μου ότι ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι σαν εμένα που κάνουν τη διαφορά.

Στο κάτω κάτω αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο ποιον θα βάλει;

Κάπως έτσι περνά η ζωή μου και τη σωτηρία την έχω εξασφαλίσει, χωρίς κόπο χωρίς προβλήματα μόνο επειδή

το είπα εγώ.


Πραγματικά ζω με τους μύθους μου. Διαβάζω για τα παλαίσματα αγίων και είναι φορές που βρίσκω τον εαυτό

μου. Και γω κάνω υπομονή ,και εγώ είμαι υπομονετικός και εύσπλαχνος και δίνω τόπο στη οργή.

Πόσο καλός Χριστιανός είμαι! μονολογώ.


Και ξαφνικά εκεί που κανένας δεν το περιμένει ξεσπά πειρασμός και σε πολεμάει σώμα με σώμα.

Σε χτυπά εκεί που πονάς. Σε πιέζει μέχρι να ματώσεις.

Και τότε ..Όλες σου οι φυλαγμένες υπομονές έχουν χαθεί με μιας . Τα ξέχασες όλα γρήγορα.

Δεν έχεις αντοχή για τίποτε. Και τότε σου βγαίνει ο λύκος από μέσα σου.


Ναι εσένα που νόμισες ότι μπορούσες να σηκώσεις τη αδικία.

Ακούς το θηρίο μέσα σου να βρυχάται και να θέλει να τους φάει όλους.

Είναι από τις φορές που επιτρέπει ο Θεός να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είναι .


Ταπεινώσου. Σταμάτα να λες ότι έφτασες στον πνευματικό σου στόχο. Δεν έχεις πετύχει τίποτε.

Όσο ακόμα θα θαλασσοδέρνεσαι στο πέλαγος της ζωής, οι πτώσεις είναι μπροστά σου.

Μην υπερηφανεύεσαι για τις αρετές σου. Γιατί αν στέκεις, να γνωρίζεις από του Θεού τη χάρη στέκεις.


Ο πνευματικός δρόμος είναι μακρύς και κρύβει δυσκολίες και περιπέτειες.

Μα είναι και κάτι άλλο . Σταμάτα να εξουθενώνεις τους «λοιπούς» των ανθρώπων . Πως τάχα εκείνοι έχουν

δρόμο ακόμα για να σε φτάσουν .

Κύτταξε καλά μήπως χτυπώντας την πόρτα του παραδείσου για να μπεις, σου ανοίξουν εκείνοι ...



π.Εφραίμ Παναούσης

proskynitis

[XAPA]

Ενα αυτοκίνητο γεμάτο αμαρτίες.......



" 'Ενα αυτοκίνητο γεμάτο αμαρτίες που το οδηγεί η ταπείνωση

πηγαίνει στον παράδεισο,

ένα αυτοκίνητο γεμάτο αρετές που το οδηγεί η υπερηφάνεια

πάει κατευθείαν στην κόλαση."



Λόγια χάριτος Γέροντα Γαβριήλ, Ιερόν Κελίον Οσίου Χριστοδούλου


apantaortodoxias

[XAPA]

Ο άρρωστος άνθρωπος κάνει άρρωστες κοινωνίες και οι άρρωστες κοινωνίες αρρωσταίνουν χειρότερα τους ανθρώπους.


Αρχιμ.Γεώργιος Καψάνης



Ο άρρωστος άνθρωπος κάνει άρρωστες κοινωνίες και οι άρρωστες κοινωνίες αρρωσταίνουν χειρότερα

τους ανθρώπους.


Το να θεραπεύουμε τις κοινωνικές αρρώστιες χωρίς να θεραπεύσουμε την προσωπική αρρώστια,

αποτελεί μετάθεση του προβλήματος, άρνηση της αποδοχής της προσωπικής μας ευθύνης,

υπεκφυγή από τη μετάνοια,κατάφαση στον εγωισμό μας, απροθυμία να δούμε τον πραγματικό μας εαυτό.


Είναι χαρακτηριστικό ότι

ο Κύριος έθεσε την προσωπική μετάνοια σαν προϋπόθεση για τη συμμετοχή

στη Βασιλεία Του.



proskynitis

[XAPA]

Ο θάνατος και η ζωή εξαρτώνται από τη γλώσσα

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς



Αυτό δεν επιβεβαίωσε ο Κύριος όταν είπε ότι οι άνθρωποι θα δώσουν λόγο κατά την Ημέρα της Κρίσεως

για κάθε αργολογία τους;

Δεν είπε σαφώς: «Από τα λόγια σου θα δικαιωθείς και από τα λόγια σου θα καταδικασθείς»(Ματθ. 12, 37);

Όποιος δικαιωθεί θα λάβει τη ζωή. Όποιος καταδικαστεί θα λάβει τον θάνατο.


Βλέπετε, επομένως, ότι η ζωή και ο θάνατος είναι στη δύναμη της γλώσσας;

«Αν κάποιος δεν κάνει σφάλματα με τα λόγια, αυτός είναι τέλειος άνθρωπος και ικανός να χαλιναγωγήσει

όλον τον εαυτό του»(Ιακ. 3,2).


Το ανεξερεύνητο μυστήριο των λέξεων είναι πράγματι μεγάλο και η επιρροή των λέξεων δεν μπορεί να μετρηθεί ή να αξιολογηθεί.

Σήμερα τα λόγια των ανθρώπων μπορούν να μεταφερθούν με τεχνητά μέσα (τηλεπικοινωνίας) από τη μία άκρη του πλανήτη

στην άλλη. Ένας λόγος που προφέρει μια γλώσσα στην Αμερική μπορεί να ακουστεί από ένα αυτί στην Ευρώπη.

Δεν είναι αυτό μία «προσομοίωση», τρόπον τινά, του τα πάντα ενωτιζομένου Θεού;


Ω! αδελφοί μου, δεν μπορούμε τίποτε να ψιθυρίζουμε εδώ στη γη, που να μην το ακούσει ο ουρανός.

Ο κάθε λόγος μας φθάνει ενώπιον της τάξης των αγγέλων του Θεού.

Ο άδης δέχεται κάθε κακό λόγο μας και τον διατηρεί ως εγγύηση του αιωνίου θανάτου μας και ο Παράδεισος δέχεται

κάθε καλό λόγο μας και τον διατηρεί ως εγγύηση της αιωνίου ζωής μας.

Πράγματι, η σοφία της Παλαιάς Διαθήκης μας μιλά και μας θυμίζει ευκαίρως αυτούς τους λόγους.

Θάνατος και ζωή εν χειρί γλώσσης.


Ω! Κύριε και Σωτήρα μας, Αΐδιε Λόγε του Θεού, βοήθησέ μας να χαλιναγωγούμε τη γλώσσα μας,

ώστε αυτή να μην μιλάει ανώφελα, προς καταδίκη μας.

Βοήθησέ μας να εκφράζουμε με τη γλώσσα μόνον όσα είναι σύμφωνα με το άγιο θέλημά Σου

και ωφέλιμα για την αιώνια σωτηρία μας στην αθάνατη ζωή.


Σοι πρέπει πάσα, δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.



(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούνιος, εκδ. Άθως, σ.163-164)

diakonima

[XAPA]

Άγιος Νεκτάριος: Κωστή εμείς δεν έχουμε. Ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχε…!!



Κάποτε ἐπισκέφτηκε κάποιος τόν Ἅγιο Νεκτάριο καί τοῦ εἶπε:

– Σεβασμιότατε, χρωστῶ 25 δραχμές (πολλά λεφτά γιά τήν ἐποχή ἐκείνη). Αὔριο τό γραμμάτιο λήγει καί πάω χαμένος…

Δεκάρα δέν ἔχω καί σέ παρακαλῶ νά μέ βοηθήσεις.


Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καλεῖ τόν ταμία του καί τοῦ λέγει:

– Κωστῆ, δῶσε 25 δραχμές στόν ἄνθρωπο.

Καί φωνάζει ἀπό μέσα ὁ Κωστῆς στόν Ἅγιο καί τοῦ λέγει:

– Δέν ἔχουμε Σεβασμιότατε.

– Γιά κοίταξε Κωστῆ, γιατί εἶναι ἀνάγκη…

– Σεβασμιότατε, τό ταμεῖο ἔχει ὅλο καί ὅλο 25 δραχμές καί εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ μῆνα. Πῶς θά βγάλουμε το μῆνα;

– Δῶσε Κωστῆ καί ἔχει ὁ Θεός…


Ὁ Κωστῆς μουρμουρίζοντας ἔδωσε τίς 25 δραχμές καί ὁ ξένος ἔφυγε.

Δέν εἶχε ὅμως περάσει ἀρκετή ὥρα καί ἔρχεται μιά εἰδοποίηση ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή πού ἔλεγε τά ἑξῆς:

«Παρακαλεῖτε ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας νά τελέσει γάμο

(πλουσιοτάτης τῆς ἐποχῆς ἐκείνης οἰκογενείας), ἔχοντας μαζί τους 4 φοιτητές τῆς «Ριζαρείου» Σχολῆς

γιά νά ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀσθένησε ἐκτάκτως».


Πράγματι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε τή στέψη καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν, ἀφοῦ τούς περιποιήθηκαν,

τόσο τόν Ἅγιο ὅσο καί τούς ψάλτες καί στό τέλος τούς πρόσφεραν ἀπό ἕναν φάκελο.

Ἄνοιξαν οἱ 4 φοιτητές τούς φακέλους τους καί βρῆκε ὁ καθένας τούς ἀπό 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές.

Ἄνοιξε καί ὁ Ἅγιος Νεκτάριος τόν φάκελό του καί βρῆκε μέσα 100 δραχμές.


Ἔλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οἱ ὁποῖες παραδόθηκαν στόν Κωστῆ, στόν ταμία, ὁ ὁποῖος κατ’ ὁμολογία τοῦ ἰδίου

κατεπλάγη καί οὐδέποτε πλέον ἐξέφερε γνώμη στίς ἐντολές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ἔκανε ἕνα σοβαρό μάθημα, λέγοντας ἐπιγραμματικῶς στόν Κωστῆ:

– Κωστῆ ἐμεῖς δέν ἔχουμε. Ὁ Θεός ὅμως πάντα ἔχει καί πρόσεχε…!!



simeiakairwn

[XAPA]

ΠΑΤΕΡ, ΔΙΔΑΞΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ (ΆΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ)



~ Μια μέρα ο πατέρας Γαβριήλ καθόταν μπροστά στο κελί του.

Δύο νέοι ήρθαν κοντά του, πήραν μια ευλογία και με την ευλογία του πατέρα Γαβριήλ, κάθισαν σε κοντινές χαμηλές καρέκλες.


Μετά τη συζήτηση, ένας από αυτούς ρώτησε τον μοναχό:

– Πατέρα, δίδαξέ με κάτι για τη σωτηρία.

Ο πατέρας Γαβριήλ έγνεψε καταφατικά και συνέχισε τη συζήτηση.


Περίπου είκοσι πέντε λεπτά αργότερα ένας ζητιάνος μπήκε στο μοναστήρι, μπήκε στην εκκλησία και όταν άρχισε να φεύγει

από το μοναστήρι, ο π. Γαβριήλ τον κάλεσε κοντά του.

Ο ζητιάνος ανέβηκε τις σκάλες, ο πατέρας Γαβριήλ τον συνάντησε με σεβασμό και τον ρώτησε:

– Θα μπω στο κελί, νά με περιμένεις λίγο.

Ο πατέρας Γαβριήλ μπήκε στο κελί και έφερε στον ζητιάνο ένα καινούργιο πουκάμισο και εσώρουχο ως δώρο.


Του έβαλα λίγο φαγητό και τον αποχαιρέτησα θερμά. Όταν ο ζητιάνος έφυγε, ο πατέρας Γαβριήλ γύρισε στους νέους και είπε:

– Εδώ, με το πρόσχημα αυτού του ζητιάνου, ήρθε ο Κύριος σε μας, μας ανάγκασε να κάνουμε το καλό και μας προίκισε με χάρη.

Θυμηθείτε, γείτονές μου, αν δεν κάνετε καλά έργα με αγάπη ενώπιον του Χριστού, μην νομίζετε ότι είστε εν Χριστώ.


ΠΗΓΗ

apantaortodoxias

[XAPA]

Το θαύμα με το Κυριακάτικο λάδι!


~ Μία γυναίκα ἀπὸ ἕνα χωριὸ εἶχε τάξει σὲ κάποια ἀνάγκη της, νὰ τὴ βοηθοῦσε ἡ Παναγία

καὶ νὰ πήγαινε στὴ χάρη της ἕνα ἀσκὶ λάδι.

Τὸ καλοκαίρι κατὰ τὸν Δεκαπενταύγουστο, πῆγε τὸ τάμα της μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ Ἡγούμενος Παρθένιος,

θὰ ἔκανε καὶ χαρὰ γιὰ τὴν προσφορὰ της αὐτή. Ὅμως ὁ Γέροντας πληροφορημένος ἀπὸ τὸ Θεό,

τὴν περίμενε στὴν πόρτα τῆς Μονῆς.


-Δὲν παίρνω τὸ λάδι σου καὶ δὲν τὸ βάζω μέσα στὸ Μοναστήρι, διότι δὲν εἶναι εὐλογημένο.

Ἐκείνη ἀπόρησε καὶ ρώτησε τό γιατί.

-Διότι μάζεψες τὶς ἐλιὲς Κυριακὴ καὶ Κυριακὴ τὶς ἄλεσες.

Ἐκείνη βέβαια δὲν μποροῦσε νὰ ἀποκρύψει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ παραδέχτηκε.

-Τὸ παραδέχομαι, Γέροντα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσεις καὶ νὰ τὸ κρατήσεις διότι ἔκαμα πολὺ κόπο

νὰ μαζέψω αὐτὲς τὶς ἐλιὲς καὶ νὰ κουβαλήσω τὸ λάδι ὡς ἐδῶ.


-Ὄχι δὲν τὸ κρατίζω, ἐπέμενε ὁ Γέροντας.

Ἐκείνη ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ τὸν παρακαλεῖ. Μαζεύτηκαν γύρω κι ἄλλοι προσκυνητὲς καὶ ἔβαλαν λογισμοὺς

ὅτι ὁ Γέροντας φερόταν σκληρὰ στὴ γυναίκα αὐτή. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ εἶχε τὸ χάρισμα τῆς διοράσεως

καὶ γνώριζε ὅτι θὰ ἐρχόταν καὶ τὴν περίμενε στὴν πόρτα, εἶχε καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας.

Θέλοντας νὰ δείξει σ’ ὅλους μπροστὰ πόσο κακὸ εἶναι νὰ χαλοῦμε τὴν Κυριακὴ σὲ δουλειὲς

καὶ πὼς τὸ κέρδος τῆς Κυριακῆς δὲν εἶναι εὐλογημένο, τῆς λέει.

-Πάρε τὸ ἀσκὶ μὲ τὸ λάδι σου καὶ ἔλα πιὸ κάτω στὴν ἄμμο.


Ἀκολούθησαν κι ἄλλοι πολλοί.

-Ἄνοιξε τὸν πόρο τοῦ ἀσκιοῦ καὶ χῦσε τὸ λάδι στὴν ἄμμο. Εκείνη ἐδίσταζε καὶ ὁ Γέροντας ἐπέμενε ὥσπου ἔκαμε ὑπακοὴ

καὶ ἔγειρε τὸ ἀσκὶ νὰ χυθεῖ τὸ λάδι. Ἀντὶ ὅμως γιὰ λάδι, βγῆκε μέσα ἀπὸ τὸ ἀσκὶ ἕνας ὄφις,

ποὺ ἔφυγε τρέχοντας γιὰ τὴ θάλασσα στὴν ὁποία μπῆκε καὶ χάθηκε, ἐνῶ τὸ ἀσκὶ σὰν νὰ εἶχε μόνο ἀέρα, ξεφούσκωσε.

Τρόμος κατέλαβε τοὺς παριστάμενους προσκυνητές, ἀλλὰ πῆραν ὅλοι καὶ προπάντων ἡ γυναίκα τὸ μάθημά τους.


Καὶ συμπλήρωσε ὁ Ἅγιος.

-Βλέπεις; Δὲν εἶχε μέσα τὸ ἀσκὶ τὸ λάδι σου ἀλλὰ τὸ διάβολο ποὺ τὸν εἴδατε ὅλοι μὲ τή μορφὴ φιδιού.

Αὐτὸς ποὺ σὲ ἔβαλε νὰ μαζέψεις τὸ λάδι Κυριακὴ αὐτὸς εἶχε δικαίωμα νὰ κατοικεῖ μέσα του!


Τήν ἄλλη χρονιὰ ἡ γυναίκα μάζεψε τὶς ἐλιὲς καθημερινὴ καὶ καθημερινὴ τὶς ἄλεσε.

Ἔφερνε τὸ λάδι χαρούμενη ὅτι αὐτὴ τὴ φορὰ ὁ Γέροντας θὰ τὸ δεχόταν, ἀλλὰ ἐπαναλήφθηκε ἡ ἴδια σκηνή.

Πάλι διαμαρτυρίες καὶ πάλι κλάματα ὅταν εἶδε τὸ Γέροντα στὴν πόρτα τῆς Μονῆς νὰ ἀρνεῖται νὰ βάλει μέσα τὸ λάδι.

-Μὰ γιατί Γέροντα. Ὅλα τὰ ἔκαμα ὅπως μου εἶπες.

-Ναί, ἀλλὰ μόλυνες τὸ λάδι σου μὲ ξένες ἐλιές.

-Πῶς;


-Κάποια μέρα γυρίζοντας ἀπὸ τὶς δικές σου ἐλιές, περνοῦσες ἀπὸ τὶς ἐλιὲς ἑνὸς συγχωριανοῦ σου

καὶ εἶδες κάμποσες νὰ ἔχουν πέσει κάτω. Τὶς μάζεψες καὶ τὶς ἔβαλες στὴν ποδιά σου καὶ ἐρχόμενη στὸ σπίτι σου

τὶς ἔριξες σὲ τσουβάλι μὲ τὶς ἐλιὲς ποὺ εἶχες μαζέψει γιὰ νὰ ἀλέσεις καὶ νὰ φέρεις τὸ λάδι στὴν Παναγία.

Δὲν ἦταν δικές σου αὐτὲς οἱ ἐλιές. Ἦταν κλοπή. Καὶ μὲ αὐτὲς ἐμόλυνες τὸ λάδι ποὺ θὰ ἔφερνες ἐδῶ.


Ἡ Παναγία θέλει τὸν καθαρὸ κόπο σου κι ὄχι τὸν κλεμμένο κόπο τῶν ἄλλων. Λίγες εἶναι οἱ σταγόνες τοῦ δηλητηρίου.

Ὅταν ὅμως πέσουν στὸ νερό, στὸ κρασί, στὸ λάδι, στὸ φαγητό, αὐτὸ γίνεται θανατηφόρο.

Πάρτο πίσω καὶ τοῦ χρόνου νὰ φέρεις τὸν κόπο σου ἅγιο καὶ καθαρό.


Ἡ γυναίκα ἀλλὰ καὶ οἱ προσκυνητὲς θαύμασαν τὸ μέγεθος τοῦ διορατικοῦ του χαρίσματος καὶ ὠφελήθηκαν πολύ.

Ἔτσι λειτουργοῦν οἱ Ἅγιοι κι ἂς φαίνονται καμιὰ φορὰ σκληροί. Σκοπὸς τοὺς εἶναι ἡ πνευματικὴ ὠφέλεια τοῦ ἄλλου, ἡ διόρθωσή του.



(Από το γεροντικό της Μονής, Βιβλίο Χρυσ. Παπαδάκη)

«ΚΟΥΔΟΥΜΙΑΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ», ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΔΟΥΜΑ, ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ & ΑΡΚΑΔΙΑΣ

[XAPA]

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται


Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο

επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος.

Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του

στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια:


Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι.

Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού.

Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε

-και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία.

Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ.


Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό.

Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού.

Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε:

-Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου;

-Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος.


-Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός,

πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός

και δημιουργός του κόσμου και δικός μας;


Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο

οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση.


Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο.

Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα.

Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του Του !


απάντησα:

-Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός,


-Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται.

Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα,

όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός.


Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι:


- η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα».


- Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο,

που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου!


- Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς

επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του.



Αρχιμ. Νίκων Κουτσίδης, "Μαρτυρίες φωτός", Ι.Μ.Προφήτου Ηλιού-Πρέβεζα


lazaros

[XAPA]

ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΩ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΩ ΤΟ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»!…


– Γέροντα, τι διέκρινε μερικούς Αγίους, παλαιούς και νέους, και ήξεραν πότε θα πεθάνουν…;

– Το πολύ φιλότιμο, η μεγάλη απλότητα, η ταπείνωση και η πίστη.

Δεν έβαζαν στη ζωή τους τη λογική που κλονίζει την πίστη. Μεγάλο πράγμα η πίστη!…


Σας έχω πει για τον πατέρα Χαράλαμπο που ζούσε πριν από λίγα χρόνια στη μονή Κουτλουμουσίου;

Ήταν πολύ απλός, εργατικός και πνευματικός μοναχός.

Όταν γέρασε, μια βαρειά γρίππη τον έριξε στο κρεββάτι και ο γιατρός είπε στους Πατέρες να μην απομακρυνθούν από κοντά του,

γιατί σε λίγη ώρα θα τελειώσει η ζωή του.


Ο πατήρ Χαράλαμπος, όταν το άκουσε κάτω από τις κουβέρτες, απάντησε:

«Τι λες; Εγώ δεν πεθαίνω, εάν δεν έρθει το Πάσχα να πω το «Χριστός ανέστη».

Πράγματι, πέρασαν δύο μήνες σχεδόν, ήρθε το Πάσχα, είπε το «Χριστός ανέστη», κοινώνησε και μετά αναπαύτηκε…



Παϊσίου γέροντος, Πνευματική αφύπνιση – Τόμος Β’ σελ 265

sostis.gr