Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΆΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ: “ΈΨΑΧΝΑ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΤΟ ΧΑΡΤΑΚΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΠΗΡΕ…”


…Έψαχνα για πολύ καιρό το χαρτάκι στο οποίο είχα γράψει τις αμαρτίες μου για να τις εξομολογηθώ και κατάλαβα ότι αυτός μου το πήρε… Δεν πρέπει όμως να τον φοβόμαστε. Καπνός είναι. Δεν έχουν εξουσία αυτοί στους ανθρώπους…

[… Κάποτε είχα γράψει τίς αμαρτίες μου σ’ ένα χαρτάκι γιά νά τίς εξομολογηθώ.

Έχασα τό χαρτί μπροστά στά μάτια μου.

Τό έψαχνα γιά πολύ καιρό καί κατάλαβα ότι αυτός μού τό πήρε.

Μετά από πολύ καιρό ήλθε καί μού το έδειξε.

Τό κρατάει!

Δέν τόν φοβάμαι όμως γιατί θυμήθηκα τίς αμαρτίες μου, τίς εξομολογήθηκα, καί είμαι τακτοποιημένος!


Μόνο μέ προσευχή καί νηστεία φεύγει τό γένος αυτό.

Αν σε δεί δειλό σέ κάνει ότι θέλει…

Τις σκέψεις μας δέν τίς γνωρίζει.

Γνωρίζει μόνον όσες σκέψεις μάς βάζει ό ίδιος στό μυαλό μας, καί όσα ακούει στίς συζητήσεις μας νά λέμε…


Ο σατανάς εναντιώνεται σέ κάθε χριστιανό πού ειλικρινά αγωνίζεται.

Δέν πρέπει όμως νά τόν φοβόμαστε. Καπνός είναι.

Δέν έχουν εξουσία στούς ανθρώπους.

Επιτρέπει ό Θεός τούς πειρασμούς γιά νά δοκιμάζει τήν πίστη τών ανθρώπων.

Παίρνουν πάντα τήν άδεια τού Θεού γιά νά πειράξουν τόν άνθρωπο, καί μέχρι προκαθορισμένου σημείου…



simeiakairwn

[XAPA]

Γέροντα, είναι διαπίστωση πολλών πνευματικών ανθρώπων, ότι ο κόσμος συνεχώς χειροτερεύει…

Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;


π. Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος


–Γέροντα, εἶναι διαπίστωσις πολλῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, ὅτι ὁ κόσμος συνεχῶς χειροτερεύει.

Αὐτό τό ἀπότομο κατρακύλισμα κάπου μᾶς φοβίζει. Ἐμεῖς τί μποροῦμε νά κάνουμε;

–Νά παραμένουμε κοντά στόν Θεό. Ὅσο εἴμεθα κοντά Του, ἰσχύει τό:

«Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβούμενων αὐτόν καί ρύσεται αὐτούς» (ψαλμ 33, 8).


Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας εἶχε στείλει στρατό νά συλλάβουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο, ὁ προφήτης βρισκόταν

μέ τόν ὑποτακτικό του. Μόλις ὁ ὑποτακτικός του εἶδε νά ἀνεβαίνουν οἱ στρατιῶτες γιά νά τούς συλλάβουν, τρομοκρατήθηκε,

τόν ἔπιασε πανικός. Καί στράφηκε στόν Ἐλισσαῖο καί τοῦ λέγει:

«Γιά κοίτα κύριε, τί γίνεται. Πόσοι ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν, πῶς θά γλιτώσουμε;».


Ὁ προφήτης τοῦ ἀπάντησε νά μήν φοβᾶται, διότι «πλείους οἱ μεθ` ἡμῶν ὑπέρ τούς μετ’ αὐτῶν» (Δ΄ Βασ. 6, 16).

Εἶναι πολύ περισσότεροι ἐκεῖνοι πού εἶναι μαζί μας, παρά οἱ ἐχθροί μας πού ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν.

Καί προσευχήθηκε ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος στό Θεό καί εἶπε:

«Κύριε, ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ παιδιοῦ γιά νά δεῖ πῶς Ἐσύ μέ ὑπερασπίζεις».


Καί πράγματι ὁ Θεός ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ ὑποτακτικοῦ καί εἶδε γύρω ἀπό τόν προφήτη νά εἶναι μιὰ στρατιά

ὁλόκληρη ἀγγέλων, πού κρατοῦσαν πύρινα σπαθιά στά χέρια τους. Ἀμέσως ἡ ψυχή του γέμισε ἀπό ἱκανοποίηση, ἀπό ἀγαλλίαση,

καί τοῦ ἔφυγε ὁ φόβος. Καί φυσικά δέν κατώρθωσαν νά συλλάβουν καί νά θανατώσουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο.

Πύρινα τάγματα ἀγγέλων, στρατιές ἀγγέλων εἶχαν σταλῆ ἀπό τόν Θεό γιά νά ὑπερασπιστοῦν τόν προφήτη Του.


Αὐτά δέν ἐγίνοντο μόνο τότε. Γίνονται στή ζωή κάθε ἀνθρώπου, ὅταν εἴμεθα ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πίστις μας εἶναι στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Δέν ἦταν μόνο γιά ἐκείνη τήν ἐποχή. Οὔτε γιά τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων

καί τῶν Πατέρων. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά εἴμεθα σάν αὐτούς. Ὁ Θεός εἶναι ὁ ἴδιος «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας».

Ἡ ζωή μας, ἡ ὕπαρξίς μας στά χέρια Του. Μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὄχι μόνον νά ἀναφωνοῦμε, ἀλλά καί νά ζοῦμε τό,

«Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα».


Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος (Πρεσβύτερος, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα, Ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον Κεχαριτωμένης


iconandlight

[XAPA]

Την στιγμή που προσευχόταν, βλέπει ξαφνικά να κατεβαίνει ένας Γέρων από εδώ,

να κατεβαίνει ένας άλλος Γέρων από εκεί, ένας άλλος παραπέρα…


Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας


~ Εδώ στην Αθήνα ζούσε μόνη της σε μια γκαρσονιέρα μια κοπελίτσα. Ήταν πιστή και είχε ένα μικρό εικονοστάσι με κάποιους Αγίους.

Καθημερινά τα βράδυα προσευχόταν.

Ένα βράδυ εκεί που προσευχόταν λέει:


– Κύριέ μου, με τις πρεσβείες του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Προφήτου Ηλιού, του Αγίου Γεωργίου…. του Αγίου… και… και…

Και ανέφερε όλους τους Αγίους που είχε εικόνες στο προσκυνηταράκι της.

Και ξαφνικά βλέπει τρομαγμένη να κατεβαίνει ένας Γέρων από εδώ, να κατεβαίνει ένας άλλος Γέρων από εκεί,

ένας άλλος παραπέρα… τρόμαξε!

Κάνει το σταυρό της και λέει:

– Χριστέ μου, τι γίνεται εδώ;

– Τι είσαστε εσείς, πονηρά πνεύματα η αγαθά;


Της λέει τότε ένας Γέροντας:

– Μην φοβάσαι! Δεν μας κάλεσες να έρθουμε, να σε βοηθήσουμε; Δεν είπες διά των πρεσβειών του Μεγάλου Αντωνίου;

Είμαι εγώ!

Δεν είπες διά των πρεσβειών του Αγίου Γεωργίου; Είναι αυτός!

Δεν είπες διά των πρεσβειών του Αγίου Προφήτου Ηλιού; Είναι εκείνος!

Για κοίταξε τις εικόνες σου… είναι η δεν είναι;

“Να αξιοποιούμε λοιπόν τους Αγίους, που στις ανάγκες και στις δυσκολίες μας σπεύδουν να μας βοηθήσουν, αρκεί να

τους επικαλεστούμε με πίστη, αγάπη και ταπείνωση.



πηγή: iconandlight

[XAPA]

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί

άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται…


Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς

είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται,

και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.


Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας,

βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε

στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει.


Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι

μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη.

Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.


Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιει νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα

παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: «Γρήγορα, δος μου τα φλουριά

που βρήκες».

Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του

αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε

τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.


Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε:

«Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου;»

Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: «μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θέλημα του Θεού γίνονται, αλλά κατά

παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.


Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε.

Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα

φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί

πενήντα φλουριά, εκατό.


Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός

να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.

Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει

στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει

να γίνει μοναχός.


Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη

η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει

τα θεία μυστήρια.

Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί,

καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.



Aπό το Γεροντικό

simeiakairwn

[XAPA]

Το καλύτερο είναι το χαμόγελό σου


Δεν μπορείς να γνωρίσεις τίποτα και κανέναν παρά μόνο μέσα από μία σχέση.

Μία σχέση θέλει θυσία, αλληλοπεριχώρηση, κατανόηση, αφοσίωση, υπομονή, αυταπάρνηση.


Δεν θα πω αγάπη, γιατί η αγάπη περικλείει όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη.

Συνήθως ο μεγάλος ένοχος της αποτυχίας μας για μία υγιή σχέση με τους άλλους είναι ο εαυτός μας.


Οι σχέσεις μας φθείρονται όταν το «εγώ» μας αντί με τον καιρό να ελαττώνεται αρχίζει να αυξάνεται μέσα στην σχέση.

Σίγουρα φταίνε και άλλοι παράγοντες, όμως όταν όλα τα παίρνουμε «τοις μετρητοίς»,


όταν συνεχώς ζητάμε από τον άλλον, όταν παραμελούμε τον άλλον, όταν δεν του αφιερώνουμε λίγο από τον χρόνο μας,

όταν δεν δίνουμε σημασία στην άποψή του, όταν δεν τον ακούμε, όταν δεν τον σεβόμαστε,


όταν κτητικά συνεχώς ελέγχουμε τον άλλον, τότε προφανώς το «εγώ» μας έχει γιγαντωθεί μέσα στην σχέση

και αντί να κυριαρχεί πλέον η κατανόηση κυριαρχεί μονάχα η άποψή μας, τα δικαιώματά μας, οι προτεραιότητές μας….


Τα σκαμπανεβάσματα σίγουρα θα υπάρχουν.

Δεν υπάρχει τέλεια σχέση. Και νομίζω δεν είναι το ζητούμενο αυτό.


Διότι τελικά τί σημαίνει τέλεια σχέση; Μήπως ο άλλος να γίνει ο υπηρέτης μας, ο δούλος μας, το «σκυλάκι» μας;

Να επιδιώκουμε καλύτερα να γνωρίσουμε τον άλλο και να μας γνωρίσει ο άλλος. Χωρίς μάσκες. Τέλεια σχέση δεν υπάρχει.


Ξέρετε τι υπάρχει;

Το ενδιαφέρον για τον άλλον άνθρωπο το οποίο συγχωρεί, συγκαταβαίνει, υπομένει, σκεπάζει…

βλέπει τις ατέλειες σαν ευκαιρία να αναπτυχθεί, να μεγαλουργήσει, να αυξηθεί, να γίνει αγάπη.

Χρειάζεται πολλή προσευχή και διάκριση για να καταφέρει κάποιος να κρατήσει τις ισορροπίες

μέσα στις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Χρειάζεται απλότητα και ταπεινό φρόνημα για να έχουν οι σχέσεις μας χαρά και ειρήνη.


Υ.Γ. Παντού και πάντοτε να έχεις ένα δώρο για τον άλλο.
Το καλύτερο είναι το χαμόγελό σου…!
Το δώρο του Θεού που σου έδωσε ώστε να το χαρίζεις απλόχερα σε όλους (χωρίς να το χάνεις).


Aρχιμ Παύλος Παπαδόπουλος

theomitoros

[XAPA]

Ή εξομολόγηση του κήπου

-Μέ την εξομολόγηση πετάει ό άνθρωπος από μέσα του ό,τι άχρηστο έχει καί καρποφορεί πνευματικά.



Μια μέρα έσκαβα τόν κήπο μου, γιά νά φυτέψω λίγες ντοματιές.

Εκείνη τήν ώρα ήρθε κάποιος καί μού λέει: "Τί κάνεις, Γέροντα;"

"Τί νά κάνω; του λέω, εξομολογώ τόν κήπο μου".


Καλά, Γέροντα, μου λέει, χρειάζεται καί ό κήπος εξομολόγηση;".

"Ασφαλώς χρειάζεται.

"Εχω διαπιστώσει πώς, όταν τόν εξομολογώ, βγάζω δηλαδή εξω τίς πέτρες, αγριάδες, αγκάθια κ.λ.π.,

τότε βγάζει επίσημα κηπευτικά, αλλιώς οι ντομάτες γίνονται κιτρινιάρικες, καχεκτικές!"...



(Χαριτωμένες Διδαχές-Γερ.Παϊσίου εκδ.Βρυέννιος»)
* * *

imverias

[XAPA]

Αν ξέρατε πόση Ευλογία έρχεται στην Θεία Λειτουργία, τότε θα μαζεύατε μέχρι και την σκόνη από το πάτωμα της Εκκλησίας για να πλύνετε με αυτή το πρόσωπό σας


Αν ξέρατε πόση Ευλογία έρχεται στην Θεία Λειτουργία, τότε θα μαζεύατε μέχρι και την σκόνη από το πάτωμα της Εκκλησίας

για να πλύνετε με αυτή το πρόσωπό σας.


Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός



Ο πόλεμος που δεχόμαστε είναι πολύ μεγάλος. Όλοι είναι εναντίον μας, η Επιστήμη και η Πολιτική.

Δεν είμαι απαισιόδοξος αλλά νομίζω ζούμε στους τελευταίους καιρούς.


Όσιος Σωφρόνιος του έσσεξ



Εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες,

είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας,

που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου, τον διάβολο...

Οι εκκλησίες είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί.

Εκεί δεχόμαστε πληροφορίες από την κυβέρνηση μας [σ.σ.: δηλαδή το Χριστό]:

κωδικούς (Καινή Διαθήκη),

ενισχύσεις (Θ. Ευχαριστία)

και στήριξη από την κοινότητα.

Κατέχουμε πολλές τεχνικές για να κάνουμε τρομοκρατικές επιθέσεις

ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τούτου...



π. Δανιήλ Συσόεφ, Νεομάρτυρας


yiorgosthalassis

[XAPA]

Συγκλονιστική μαρτυρία του Γέροντα Παϊσίου: Κατέκρινα και έπεσα σε σαρκικό πειρασμό

Όποιος κατακρίνει τους άλλους, πέφτει στα ίδια σφάλματα


- Γέροντα, πώς συμβαίνει, όταν κατακρίνω μια αδελφή για κάποιο σφάλμα της, σε λίγο να κάνω κι εγώ το ίδιο σφάλμα;

- Αν κατακρίνει κανείς τον άλλον για ένα σφάλμα του και δεν καταλάβει την πτώση του, ώστε να μετανοήσει, συνήθως πέφτει

στο ίδιο σφάλμα, για να το καταλάβει. Ο Θεός δηλαδή από αγάπη επιτρέπει ο άνθρωπος να αντιγράφει την κατάσταση αυτού

τον οποίο κατέκρινε.


Αν πεις λ.χ. ότι κάποιος είναι πλεονέκτης και δεν καταλάβεις ότι κατέκρινες, ο Θεός παίρνει τη Χάρη του και επιτρέπει να πέσεις

κι εσύ στη πλεονεξία. Αρχίζεις τότε να μαζεύεις. Μέχρι να καταλάβεις τη πτώση σου και να ζητήσεις συγχώρεση από τον Θεό,

θα λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι.


Για να σε βοηθήσω, θα σου πω κάτι από τον εαυτό μου. Όταν ήμουν στην Ιερά Μονή Στομίου, έμαθα για μια συμμαθήτριά μου

από το Δημοτικό ότι είχε παραστρατήσει και έκανε ζημιά κάτω στην Κόνιτσα. Προσευχόμουν λοιπόν να τη φωτίσει ο Θεός να ανέβει

στο μοναστήρι, για να της μιλήσω. Είχα ξεχωρίσει και μερικά κομμάτια περί μετανοίας από την Αγία Γραφή και από Πατερικά.


Μια μέρα λοιπόν ήρθε με δύο άλλες γυναίκες. Μιλήσαμε και έδειξε ότι κατάλαβε. Στη συνέχεια ερχόταν συχνά με το παιδί της

και έφερνε κεριά, λάδι, λιβάνι για τον ναό. Μια φορά κάποιοι γνωστοί προσκυνητές από τη Κόνιτσα μου λένε:

«Πάτερ, αυτή η γυναίκα υποκρίνεται. Εδώ φέρνει κεριά και λιβάνι και κάτω συνεχίζει με τους αξιωματικούς».


Όταν ξαναήρθε, τη βρήκα στην εκκλησία να ασπάζεται τις εικόνες, και της έβαλα τις φωνές: «Φύγε από ‘δώ, της είπα,

έχεις βρωμίσει όλη την περιοχή!...». Η καημένη έφυγε κλαίγοντας.


Δεν πέρασε πολύ ώρα και αισθάνθηκα μεγάλο σαρκικό πόλεμο.

«Τι είναι αυτό; λέω. Ποτέ μου δεν είχα τέτοιον πειρασμό. Τι συμβαίνει;». Δεν μπορούσα να βρω την αιτία.

Κάνω προσευχή, τα ίδια.


Οπότε παίρνω τον ανήφορο για την Γκαμήλα.«Καλύτερα να με φάνε οι αρκούδες», είπα. Προχώρησα αρκετά μέσα στο βουνό.

Ο πειρασμός δεν υποχωρούσε. Βγάζω τότε ένα τσεκουράκι που είχα κρεμασμένο στη μέση μου και δίνω τρεις τσεκουριές σ

το πόδι μου, μήπως και με τον πόνο φύγει ο πειρασμός. Το παπούτσι γέμισε αίμα, αλλά τίποτε.


Σε μια στιγμή ήρθε στο νου μου εκείνη η γυναίκα και τα λόγια που της είχα πει. «Θεέ μου , είπα τότε,

εγώ για λίγο έζησα αυτή την κόλαση και δεν μπορώ να την αντέξω, κι αυτή η ταλαίπωρη που ζει συνέχεια

αυτήν την κόλαση!... Συγχώρεσέ με που την κατέκρινα».

Αμέσως ένοιωσα μια δροσιά θεϊκή και εξαφανίσθηκε ο πόλεμος.

Βλέπεις τι κάνει η κατάκριση;


Βιβλίο: Πάθη και Αρετές -Γέροντος Παϊσιου Αγιορείτου

xristianoss.blogspot

[XAPA]

“ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΨΑΛΤΑΔΕΣ. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΘΑ ΨΕΛΝΟΥΝ.

ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΖΩ. ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ. ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ”


ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΟΣΙΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΣΚΑΡΚΑΛΑ (1917-2005)



» … Όταν έγινε μία αναταραχή στό Αιγαίο μέ τούς Τούρκους είπε: “Τώρα δε θά γίνει πόλεμος, αλλά αργότερα,

γιατί οί νέοι μας ξέφυγαν πολύ. Ένας πόλεμος θα τούς συνεφέρει”…


» … Δύο μήνες πριν έρθει ό Πάπας, μας είπε: “Μεγάλο κακό έρχεται!”


» … Άρρώστησα σοβαρά καί δύο φορές κινδύνευσα να πεθάνω. Ό γέροντας, μέ τή φώτιση πού είχε από τό Άγιο Πνεύμα,

μού έλεγε τί έπρεπε να κάνω καί γλύτωσα.


“Αυτό πού προσεύχομαι γιά τά παιδιά σας είναι να φωτισθούν. Αδιαλείπτως προσεύχεσθε”.


»Κάθε Τρίτη πηγαίναμε στό χωριό Βατερό καί ψέλναμε την παράκληση τής Θεοτόκου. Βλέπουμε τό γέροντα να φωνάζει δυνατά

στην αυλή τής εκκλησίας γιά τίς καινούργιες ταυτότητες:

“Τί κάνει ή Ιεραρχία; Πού είναι οί δεσποτάδες μας; Τί κάνουν; Κοιμούνται. Αλλοίμονο στά παιδιά μας…

Έχουμε… αρραβώνες καί σε λίγο γάμο.

Αρραβωνιάστηκε ό Αντίχριστος μέ την Ορθοδοξία! Αλλοίμονο μας!


Εσείς είστε νέες. Πολλά θα δουν τά μάτια σας, πολλά… Τά γεγονότα τρέχουν. Κάθε μέρα έχουμε καί καινούργια γεγονότα.

Έταπείνωσαν την εκκλησία σε μία νύχτα… Ζούμε μέρες Αντίχριστου… Καιρός γιά ομολογία πίστεως. Τά παιδιά σας λυπάμαι…

Αργήσατε, πατέρες, αργήσατε. Βγάλτε τά καλυμμαύκια σας καί καταθέστε τα!”


»Έκανε θαύματα ό γέροντας μέ προσευχές σε ασθενείς.

Έλεγε τί να κάνουν, πότε να τό κάνουν, τί ν’ αποφύγουν.

“Θα έρθει καιρός πού δέν θα υπάρχουν ψαλτάδες. Γυναίκες θα ψέλνουν. Εγώ δέν θα ζω. Θα τό δείτε. Δύσκολοι καιροί έρχονται”.


»Τού είπα κάποτε ότι πετώ κάποια φαγητά. “Θα μάς τα πάρει τά καλούδια ό Κύριος. Έρχεται πείνα… Θα γίνουμε σκούπα τής ΕΟΚ!

Θα μάς σκουπίσει ή ΕΟΚ!”

» … “Κύριε, μείνον μεθ’ ημών. Παναγιά μου, σκέπασέ μας!

Δέν θέλει πολλά λόγια ό Κύριός μας. Θέλει τήν καρδιά μας.

Έάν δέν έχουμε φόβο Θεού, χανόμαστε!…

Δέν ξέρω αν οι πλάτες τών ανθρώπων θ’ αντέξουν τόσο βάρος

(εννοούσε τα γεγονότα πού έρχονται στό μέλλον)».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΡΩΤ. ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΝΟΣ ΟΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.. ΠΑΤΡΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΣΚΑΡΚΑΛΑ (1917-2005) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ


πηγή: apantaortodoxias

[XAPA]

Η εορτή της Υπαπαντής είναι η δική μας Γιορτή της Μητέρας


“Στο πρόσωπο της Μητέρας του Θεού και των ανθρώπων, η Εκκλησία μας, πριν από ακριβώς 97 χρόνια, αναγνώρισε το πρόσωπο

όλων των μητέρων και θέσπισε την μέρα της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού, ως εορτή της μητέρας.


Αυτήν την ημέρα της εορτής τής Υπαπαντής από το 1929 έχει καθιερώσει η Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας, σαν σημείο αναφοράς

για την Ελληνίδα Ορθόδοξη Μητέρα τιμώντας τους κόπους, τις θυσίες και την ανεκτίμητη προσφορά της στην οικογένεια

και την κοινωνία μας.

Έτσι λοιπόν η γιορτή της Μητέρας, είχε καθιερωθεί επίσημα να εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, ημέρα της Υπαπαντής του

Σωτήρος Χριστού ημέρα προσφοράς στο Θεό, του Τεσσαρακονθήμερου Χριστού, από την Αγία Μητέρα Του, την Παναγία.


Εμείς λοιπόν οι Ορθόδοξοι Έλληνες, παραμένοντας πιστοί στις θρησκευτικές μας παραδόσεις και πεποιθήσεις, πρέπει να εορτάζουμε

την Ελληνίδα Μάνα, μαζί με τη Μάνα όλων μας την Παναγία.

Ας δούμε λίγο επιτέλους και το σπίτι μας, ας δούμε την παράδοσή μας, ας δούμε την Πίστη μας, ας τιμήσουμε την Υπαπαντή

του Κυρίου και κοντά με αυτήν και όλες τις Ελληνίδες Μητέρες.


Το ξενόφερτο έθιμο της Γιορτής της Μητέρας που εορτάζεται παγκοσμίως κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, οφείλεται στο αγώνα

που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα μία δασκάλα, από την Φιλαδέλφεια της Αμερικής ονόματι Άννα Τζάρβις η οποία από πολύ

νεαρή ηλικία, ήθελε να τιμάται αυτή την συγκεκριμένη ημέρα η μητέρα της, η οποία βοήθησε στην συμφιλίωση των Νοτίων

και Βορείων μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο (1861-1865) που ήταν ο πλέον καταστροφικός πόλεμος που έζησε ποτέ το κράτος

των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και ταυτόχρονα ιστορικό γεγονός με σημαντικό αντίκτυπο στην αμερικανική κοινωνία

και οικονομία.


Το Κογκρέσο, το 1914 όρισε την συγκεκριμένη ημέρα ως εθνική εορτή και οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν.


Δεκαπέντε χρόνια αργότερα το 1929 όπως αναφέρθηκε παραπάνω, εορτάστηκε για πρώτη φορά η εορτή της Μητέρας

στην Ελλάδα, όχι όμως την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου αλλά στις 2 Φεβρουαρίου, ώστε να συνδυαστεί με την Χριστιανική

εορτή της Υπαπαντής, αφού αυτή την ημέρα έχουμε την πρώτη δημόσια εμφάνιση της Θεοτόκου ως Μητέρας.


Ας κρατήσουμε λοιπόν ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί και Έλληνες αυτήν την ημέρα εορτής για το πρόσωπο της Μητέρας μας

και ας ευχηθούμε στον Κύριο μας να σκεπάζει και να ενισχύει κάθε χριστιανή Μητέρα που αγωνίζεται Με πολύ κόπο

να μεγαλώσει με τις ελληνορθόδοξες παραδόσεις τα παιδιά της”.



ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR