Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα:

“Μόνο ο κόπος που κάνουμε για τον Θεό, αυτός έχει μισθό Ουράνιο”



Μόνο ο κόπος που κάνουμε για τον Θεό, αυτός έχει μισθό Ουράνιο.

Ο άλλος κόπος που κάνουμε για να εξασφαλίσουμε τα χρήματά μας για να επιβιώσουμε, π.χ. στην εργασία μας, δεν αμείβεται

από τον Θεό.

Είναι ο κόπος που καταβάλλουμε και αμειβόμαστε στον κόσμο τούτο.


Ιεράρχησε τα πράγματα και να πεις:


«Ποιό είναι το πρώτο;».

Λέει ο άλλος: «η δουλειά μου».

Όχι, δεν είναι η δουλειά. Τα πνευματικά σου είναι πρώτα.

Πρέπει πρώτα γίνουν τα πνευματικά μας καθήκοντά, μήπως φύγουμε αιφνιδίως και μετά έπονται τα άλλα.

Διότι αυτά που θα πάρουμε στον άλλον κόσμο προηγούνται.


Να τα κάνουμε τα καθήκοντά μας κάθε ημέρα, μπας και φύγουμε αιφνιδίως, ώστε να είμαστε εξασφαλισμένοι και τα υπόλοιπα

(τα κοσμικά), όσα κάνουμε…

Κάνοντας καθημερινά τα πνευματικά μου καθήκοντα, δυο πράγματα θα συμβούν:

θα με πληροφορήσει ο Θεός, πότε θα με πάρει και με προφυλάσσει έτσι ο Θεός από αιφνίδιο θάνατο.


Ο Μέγας Αντώνιος, λίγο πριν πεθάνει είπε:

– Είμαι στην ηλικία των 105 ετών και διαπίστωσα ότι η μεγαλυτέρα άσκηση είναι να κάνει κανείς καθημερινώς τα πνευματικά

του καθήκοντα.

Έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει σταθερά να κάνει τα πνευματικά του καθήκοντα και όχι μία μέρα να κάνει παραπάνω και την

επομένη να μην κάνει τίποτα.

Πρωταρχική μέριμνα είναι να αναβαθμίσει ο άνθρωπος ποιοτικά τον πνευματικό του αγώνα και όχι ποσοτικά.

Έπεται η ποσοτική αναβάθμιση.


Θέλει ο Θεός να βλέπει τον καθημερινό μας κόπο. Όχι τον πολύ, αλλά τον καθημερινό.

Επιτελώντας καθημερινά τα πνευματικά μας καθήκοντα με χαρά, παίρνουμε καθημερινό μισθό από το Άγιο Πνεύμα,

στέλνοντας ένα λουλούδι στο θρόνο του Θεού.~



simeiakairwn

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: «Η ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΚΑΝΕΙ ΑΝΩΡΙΜΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!»


Μια μητέρα μου παραπονιόταν ότι το παιδί της, πέντε χρονών, δεν υπάκουε.

Της έλεγα, «εσύ φταίεις», αλλά δεν το καταλάβαινε.

Κάποια φορά επήγαμε με την μητέρα αυτήν ένα περίπατο στη θάλασσα με τ’ αυτοκίνητο της.


Είχε μαζί της και το παιδί. Σε λίγο ο μικρός ξέφυγε απ’ το χέρι της κι έτρεξε προς τη θάλασσα.

Υπήρχε, μάλιστα, ένας σωρός από άμμο κι απ’ την πίσω πλευρά του απότομα απλωνόταν η θάλασσα.


Η μητέρα αγχώθηκε, ήταν έτοιμη να φωνάξει, να τρέξει, διότι είδε τον μικρό στην κορυφή του σωρού,

μ’ απλωμένα τα χέρια να κάνει ισορροπία.

Εγώ την καθησύχασα, της είπα και γύρισε την πλάτη προς το παιδί και λίγο λοξά παρακολουθούσα.


Όταν ο μικρός απελπίσθηκε να προκαλεί την μητέρα του, για να την τρομάξει και να φωνάξει, όπως συνήθως,

σιγά σιγά κατέβηκε ήσυχος και μας επλησίασε. Αυτό ήταν!

Τότε πήρε η μητέρα το μάθημα της σωστής αγωγής.


Μια άλλη μητέρα παραπονιόταν για τον μοναχογιό της ότι δεν έτρωγε όλα τα φαγητά και κυρίως το γιαούρτι.

Ο μικρός ήταν περίπου τριών χρονών και την επαίδευε την μάνα καθημερινά.

Της λέγω: «Θα κάνεις το εξής. Θ’ αδειάσεις το ψυγείο απ’ όλα τα τρόφιμα.


Θα το γεμίσεις με ορισμένη ποσότητα γιαούρτι.

Θα ταλαιπωρηθείτε και οι γονείς για μερικές ημέρες.


Ήλθε η ώρα του φαγητού; Θα δώσεις στον Πέτρο γιαούρτι.

Δεν θα το φάει.

Το βράδυ το ίδιο, την άλλη μέρα το ίδιο.


Ε, μετά θα πεινάσει, κάτι θα δοκιμάσει.

Θα κλάψει, θα φωνάξει. Θα τα υποστείτε. Μετά θα το φάει ευχαρίστως».

Έτσι συνέβηκε κι έγινε το γιαούρτι το καλύτερο φαγητό για τον Πέτρο.


Δεν είναι δύσκολα αυτά.

Κι όμως πολλές μητέρες δεν τα καταφέρνουν και δίδουν πολύ αρνητική αγωγή στα παιδιά τους.

Μητέρες που κάθονται πάνω απ’ τα παιδιά τους συνεχώς και τα καταπιέζουν,

δηλαδή τα υπερπροστατεύουν, απέτυχαν στο έργο τους.


Ενώ πρέπει ν’ αφήνεις το παιδί μόνο του να ενδιαφερθεί για την πρόοδό του. Τότε θα πετύχεις.

Όταν κάθεσαι συνεχώς από πάνω τους, τα παιδιά αντιδρούν.


Αποκτούν νωθρότητα, μαλθακότητα και συνήθως αποτυγχάνουν στη ζωή.

Είναι ένα είδος υπερπροστασίας, που αφήνει ανώριμα τα παιδιά.


Πριν από λίγες ημέρες ήλθε απελπισμένη μια μητέρα για τις συνεχείς αποτυχίες του γιου της

στις εισιτήριες εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο.

Άριστος μαθητής στο δημοτικό, άριστος στο γυμνάσιο, άριστος στο λύκειο.


Στη συνέχεια αποτυχίες, αδιαφορία του παιδιού, αντιδράσεις περίεργες.

«Εσύ φταίεις, της λέω της μάνας, κι είσαι και μορφωμένη!


Τι θα έκανε το παιδί; Πίεση, πίεση, πίεση όλα τα χρόνια,

‘’να είσαι πρώτος, να μη μας ντροπιάσεις, να γίνεις μεγάλος στην κοινωνία….’’.

τώρα εκλώτσησε, δεν θέλει τίποτα.

Να σταματήσεις αυτή την καταπίεση και την υπερπροστασία και θα δεις που το παιδί τότε θα ισορροπήσει.

Τότε θα προχωρήσει, όταν τ’ αφήσεις ελεύθερο».



Από το βιβλίο «Βίος και Λόγοι»


yiorgosthalassis

[XAPA]

- «Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».


Ο ευλογημένος Συμεών


Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών.

Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του.

Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι του Πειραιά.

Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας.

Είχε την μακαρία απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη.


Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Νίκαια.

Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλη το ψωμάκι του.

Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωί από το ναό του αγίου Σπυρίδωνος, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο ,

έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, είμαι ο Συμεών. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου».

Το βράδυ που τελείωνε την δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε μπροστά στο τέμπλο και έλεγε:

«Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα».

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών.


Περίπου το έτος 1950 όλα τα μέλη της οικογενείας του αρρώστησαν από φυματίωση και εκοιμήθησαν εν Κυρίω.

Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα την δουλειά του αλλά και δεν παρέλειπε

να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα να καλημερίζη και να καλησπερίζη τον Χριστό,

ζητώντας την βοήθειά Του και ευχαριστώντας Τον.

Όταν γήρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα.

Μια προϊσταμένη από την Πάτρα τον ρώτησε κάποτε:

- Παππού, τόσες μέρες εδώ δεν ήρθε κανείς να σε δη. Δεν έχεις κανένα δικό σου στον κόσμο;

- Έρχεται, παιδί μου, κάθε πρωί και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί.

- Και τί σου λέει, παππού;

- «Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». «Καλησπέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».


Η Προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθη να δη τον Συμεών,

μήπως πλανήθηκε. Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε κουβέντα, του έκανε την ερώτηση

της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση.

Τις ίδιες ώρες πρωί και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στο ναό και χαιρετούσε τον Χριστό,

τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών. Τον ρώτησε ο Πνευματικός:

- Μήπως είναι φαντασία σου;

- Όχι, πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι.

- Ήρθε και σήμερα;

- Ήρθε.

- Και τί σου είπε;

- Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή σε τρεις μέρες θα σε πάρω κοντά μου πρωί -πρωί.

Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έμαθε για την ζωή του.

Κατάλαβε ότι πρόκειται περί πολύ ευλογημένου ανθρώπου. Την Τρίτη ημέρα πρωί-πρωί πάλι πήγε να δη

τον Συμεών και να διαπιστώση αν θα πραγματοποιηθή η πρόρρηση ότι θα πεθάνει.

Πράγματι, εκεί που κουβέντιαζαν, ο Συμεών φώναξε ξαφνικά:

«Ήρθε ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου.

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.



Από το βιβλίο:

«ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΑ Α΄ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2011
Ιερόν Ησυχαστήριον
Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος
Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής

talantoblog

[XAPA]

Προφητεία Οσίου Νείλου του Μυροβλήτου († 12 Νοεμβρίου)


...Κατά το 1900 έτος, βαδίζοντες πρός τον μεσασμό του 8ου αιώνος, άρχεται ο κόσμος του καιρού εκείνου να

γίνεται αγνώριστος.


Όταν πλησιάσει ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου, θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της

σάρκας, και θα πληθυνθεί σφόδρα η ασέβεια και η ανομία.


Τότε άρχεται ο κόσμος να γίνεται αγνώριστος...

Θα μετασχηματίζονται οι μορφές των ανθρώπων και δεν θα γνωρίζονται οι άνδρες από τις γυναίκες δια της

αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής...

Οι τότε άνθρωποι θα αγριέψουν και θα γίνουν ωσάν θηρία από την πλάνην του Αντιχρίστου.


Δεν θα υπάρχει σεβασμός εις τους γονείς και γεροντοτέρους, η αγάπη θα εκλείψει, οι δε Ποιμένες των

Χριστιανών Αρχιερείς και Ιερείς θα είναι ως επί το πλείστον, άνδρες κενόδοξοι, παντελώς μη γνωρίζοντες την

δεξιάν οδόν από την αριστεράν.


Τότε θα αλλάξουν ήθη και παραδόσεις των Χριστιανών και της Εκκλησίας.

Η σωφροσύνη θα χαθεί από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτία.

Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν εις τον μέγιστο βαθμό και αλλοίμονο εις τους θησαυρίζοντας αργύρια.


Οί πορνείες, μοιχείες, αρσενοκοιτίες, κλοπές και φόνοι θα πολιτεύονται εν τώ καιρώ εκείνω και διά την

ενέργειαν της μέγιστης αμαρτίας και ασελγείας οι άνθρωποι θέλουν στερηθεί την χάριν του Αγίου Πνεύματος όπου

έλαβαν εις το Άγιον Βάπτισμα καθώς και την τύψιν και τον έλεγχο της συνειδήσεως...


Οι Εκκλησίες του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονο τότε εις τους εν τώ κόσμω

ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουν από κανένα φώς

επιγνώσεως.


Τότε θα αναχωρούν από τον κόσμον εις τα ιερά καταφύγια διά να εύρουν ψυχική ανακούφιση των θλιψεών τους και

παντού θα ευρίσκουν εμπόδια και στενοχώριες.


Και όλα αυτά θα γίνονται διά το ότι ο Αντίχριστος θέλει κυριεύσει τα πάντα και γεννήσεται εξουσιαστής πάσης της

Οικουμένης κάνοντας τέρατα και σημεία κατά φαντασία...


Θέλει δε δώσει πονηρά σοφία είς τον ταλαίπωρο άνθρωπο να εφεύρει νά ομιλεί ο ένας πρός τον άλλον από την μίαν

άκρη της γης εως την άλλη.

Τότε οι άνθρωποι θα πετούν στον αέρα όπως τα πουλιά, και θα διασχίζουν τον βυθό της θάλασσας όπως τα ψάρια...


Και κάνοντας όλα αυτά, οι δυστυχείς άνθρωποι, θα περνούν την ζωή τους με άνεση, μη γνωρίζοντες οι ταλαίπωροι

ότι όλα αυτά, είναι μιά πλάνη του Αντιχρίστου.

Και τόσον θα προοδεύσει την Επιστήμη κατά φαντασία, ο πονηρός, ώστε θα προσπαθήσει να ξεγελάσει τους

ανθρώπους να μη πιστεύουν εις την ύπαρξη του Τρισυπόστατου Θεού.


Τότε βλέπων ο Πανάγαθος Θεός την απώλεια του ανθρώπινου γένους θέλει κολοβώσει ( περικόψει ) τις ημέρες διά

τους ολίγους σωζόμενους, διότι θέλει να πλανήσει εάν είναι δυνατόν ακόμη και τους εκλεκτούς.

Τότε αιφνιδίως θέλει έλθη η δίστομος ρομφαία ( εκ Θεού ), και θα θανατώσει τον πλάνο Αντίχριστο και

τους οπαδούς αυτού....



( από πιστό αντίγραφο τής Προφητείας, πού βρέθηκε σέ κώδικα τής Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου τής Κύπρου )

iellada.gr

[XAPA]

«ΌΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Ο ΆΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΤΟΝ ΠΗΡΕ ΣΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ!»


Μετά από πολλά χρόνια διηγείτο ο όσιος (οσ. Γεώργιος Καρσλίδης) σε πνευματικά του τέκνα για τη δύσκολη αυτή περίοδο

της ζωής του: Βρισκόμουν στο σπίτι μόνος μου, στο σπίτι του αδελφού μου, οι γονείς μου είχαν πεθάνει.


Ήρθε εκείνη την ημέρα κάποιος ζητιάνος, πήρα ένα πιάτο, πήγα στο αμπάρι, πήρα λίγο αλεύρι και του το έδωσα.

Μετά, την άλλη ημέρα, χρειάσθηκε να πάει να πάρει αλεύρι και άρχισε να με μαλώνει λέγοντάς μου· ξεσήκωσες όλο το

αμπάρι και το έδωσες στον ζητιάνο. Τα έβαλε μαζί μου, μια φασαρία, να κακό, και αυτό έγινε αιτία να σηκωθώ να φύγω

από το σπίτι.


Βρέθηκα σε κάποιον Τούρκο και με έκανε τσομπάνο στα ζώα του. Έπαιρνα τα ζώα, τα πήγαινα σε μία ρεματιά και εκεί τα φύλαγα.

Μία ημέρα, που φύλαγα τα ζώα, βλέπω τρεις ιερωμένους, οι οποίοι άρχισαν μία ψαλμωδία τόσο ωραία, που εγκατέλειψα

τα ζώα και τους ακολού0ησα.


Ξαφνικά όμως τους έχασα. Ήταν δε τόσο ωραία η ψαλμωδία, που επειδή έγιναν άφαντοι, έβαλα τα κλάματα.

Με τα κλάματα γύρισα στο σπίτι και όταν με είδε ο Τούρκος έτσι, με ρωτούσε: “Τι έπαθες; τι συμβαίνει;”

αλλά εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω.


Μετά από ώρες συνήλθα και του εξήγησα τι έπαθα. Τότε μου είπε “Αν τους δεις, τους γνωρίζεις;”. Δεν ξέρω, αποκρίθηκα.

Με πήρε μετά από το χέρι και με πήγαινε από το ένα δωμάτιο στο άλλο και σε κάποιο μέρος σήκωσε μία καταπακτή

και κατεβήκαμε μία σκάλα.


Τότε ανοίχθηκε ολόκληρη εκκλησία μπροστά μας. Ο Τούρκος ήταν κρυπτοχριστιανός.

Αμέσως έτρεξα μπροστά στην εικόνα των Τριών Ιεραρχών να· αυτοί ήταν.

Τότε, μου είπε:

“Έλα, παιδί μου, εσύ τώρα δέν είσαι για εδώ. Είσαι, για μοναστήρι…”.


Μία ημέρα, που ο όσιος προσευχόταν μόνος του, του παρουσιάσθηκε ένας καβαλλάρης, και τον πήρε μαζί του.

Του μίλησε με αγάπη και του ανέφερε πού θα τον πήγαινε και τι θα έκανε εκεί που θα τον άφηνε.

Η απόσταση που διήνυσαν ήταν μεγάλη, αλλά τη διέβησαν σε σύντομο χρόνο. Ο νέος αυτός συνοδός του ήταν

ο Μεγαλομάρτυς άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, του οποίου το όνομα θα λάμβανε και θα του ήταν προστάτης

και φύλακας για όλη την κατοπινή του ζωή.


Από το βιβλίο του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, “Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας, (1901-1959)”. Έκδοση της Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα), Δράμα.


pemptousia.gr/simeiakairwn

[XAPA]

Πίστη , Ελπίδα , Υπομονή ! !!!


" Ὅσο ἡ ψυχή ἀγωνίζεται, καταφεύγοντας στόν Θεό

μέ πίστη ,ἐλπίδα και υπομονή ,

καί περιμένοντας χωρίς ἀμφιβολίες, τή βοήθεια

καί τή λύτρωση πού Ἐκεῖνος χαρίζει,

τόσο καί πιό γρήγορα τή λυτρώνει ὁ Κύριος

ἀπό κάθε θλίψη πού τήν ταλαιπωρεῖ.

Γιατί γνωρίζει Ἐκεῖνος ,

πόσο πρέπει νά μπεῖ ἡ ψυχή σέ δοκιμασία καί πειρασμό ,

καί ἀνάλογα μέ τήν ἀντοχή της,

ἐπιτρέπει καί τόν πειρασμό.

Ἀρκεῖ μόνο νά κρατηθεῖ ἡ ψυχή μέχρι τό τέλος

συντροφιά με αυτές τις αρετές !

Πίστη , Ελπίδα , Υπομονή ! "


Η ΥΠΟΜΟΝΗ θα μας κρατήσει όρθιους ...

Η ΕΛΠΙΔΑ θα κρατήσει αναμμένο το λυχνάρι της ψυχής μας ...

Και η ΠΙΣΤΗ θα μας δίνει δύναμη να αγωνιζόμαστε ...



Odevontas

[XAPA]

5 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για την εορτή της Υπαπαντής


1. - Είναι μία από τις παλαιότερες Χριστιανικές εορτές.

Η εορτή του Κυρίου, που γιορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, τηρείται από τον 4ο αιώνα. Αρχικά γιορτάστηκε ειδικά στην Ιερουσαλήμ

και θεωρήθηκε μια αληθινή πομπή του φωτός, οι πιστοί περπατούσαν με αναμμένα κεριά, σύμβολο του Χριστού

– το Φως του Κόσμου.


2. - Η γιορτή σηματοδοτεί τη συνάντηση Παλαιάς και Καινής Διαθήκης


Ο δίκαιος Συμεών και η προφήτισσα Άννα αντιπροσωπεύουν την Παλαιά Διαθήκη και το μωρό Ιησού – την Καινή Διαθήκη.

Η συνάντησή τους δεν είναι τυχαία: είναι η στιγμή που η αναμονή εκατοντάδων χρόνων ανθρωπότητας εκπληρώνεται,

σιωπηλά, χωρίς βιασύνη.


3. - Η Προσευχή του Συμεών λέγεται σε κάθε Εσπερινό


Οι λέξεις “Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα…”δεν αποτελούν απλώς μέρος του Ευαγγελίου, αλλά μία από τις

σημαντικότερες προσευχές της Εκκλησίας. Λίγοι γνωρίζουν ότι λέγεται κάθε μέρα, στην λειτουργία του Εσπερινού,

ως σύμβολο ψυχικής ηρεμίας και απόλυτης εμπιστοσύνης στον Θεό.


4. - Τα ιερά κεριά αυτή την ημέρα έχουν ιδιαίτερη σημασία.


Κατά τη λαϊκή παράδοση, τα κεριά από τη γιορτή του Κυρίου ανάβουν σε περιόδους αρρώστιας, καταιγίδας ή μεγάλων ταλαιπωριών.

Συμβολίζουν το φως του Χριστού που διώχνει το σκοτάδι, τον φόβο και την απελπισία.


5. - Είναι μια γιορτή υπομονής και εκπληρωμένης προσδοκίας


Ο Συμεών περίμενε όλη του τη ζωή για να δει τον Μεσσία.

Η υποδοχή του Κυρίου, μας υπενθυμίζει ότι κάποιες απαντήσεις έρχονται αργά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

Ο Θεός εργάζεται σιωπηλά, και η υπομονή της πίστης ανταμείβεται.

Η συνάντηση με τον Κύριο είναι ένα βαθύ μάθημα για το φως, την ελπίδα και την ειλικρινή συνάντηση μεταξύ

ανθρώπου και Θεού



simeiakairwn

[XAPA]

Η συγκλονιστική ιστορία του Βιργίλιου Γεωργίου



Είναι γνωστή σε κάποιους, η ιστορία του πατρός Virgil Georgiou ιερέως Μολδαβικής καταγωγής.

Γράφει στο ημερολόγιό του ότι 15 ετών παραπονέθηκε στον πατέρα του ιερέα γιατί έχει το όνομα Βιργίλιος,

χωρίς να υπάρχει προστάτης Άγιός του.

Ο πατέρας του εξήγησε ότι ο Βιργίλιος ήταν σπουδαίος ποιητής και εάν ήθελε μπορούσε να γίνει ο ίδιος Άγιος

ώστε οι επόμενες γενιές να έχουν Άγιο Βιργίλιο.


Εκείνος με χαρά πάει στο δωμάτιο του . έχοντας στόχο ζωής την Αγιότητα.

Το βράδυ όμως δε μπορεί να κοιμηθεί από την αγωνία να μάθει πώς γίνεται κάποιος Άγιος.

Ξυπνά τον πατέρα του και τον ρωτά.


Εκείνος μάλλον βιαστικά του απαντά:

"Να αγαπάς τους εχθρούς σου"

Φεύγει πάλι για το κρεβάτι του αλλά μετά από λίγο τον επισκέπτεται ο πατέρας του γιατί ακούει αναφιλητά.

Τι έχεις παιδί μου;

Πατέρα δεν έχω εχθρό...άρα δεν μπορώ να γίνω Άγιος...


Και ο πατέρας απαντά:

Είσαι ακόμα μικρός...κάποιος εχθρός θα εμφανιστεί στην ζωή σου..

Τα φέρνει έτσι όντως η ζωή και στα 60 του χρόνια ανακαλύπτει ποιός είναι ο δολοφόνος του πατέρα του.

Και τότε το θυμήθηκε..

Να η ευκαιρία.. Να τον συγχωρέσει για να βαδίσει τα πρώτα σκαλιά της αγιότητας.

Εάν όλα τα παραπάνω μοιάζουν ως παραμύθι, δεν είναι.

Μάλλον σαν παραμύθι μοιάζει η δική μας προοπτική να βρούμε τη δύναμη να συγχωρούμε φίλους και εχθρούς...


(Π. Ιωάννης)


apantaortodoxias

[XAPA]

Ο γερό – Κώστας, που τον υπηρετούσε η Παναγία


Αλλά και οι λαϊκοί πού μένουνε στο Άγιον Όρος παίρνουνε μία χάρη,

παρ’ ότι πολλές φορές βλέπουμε ότι δεν έχουνε και βίο σωστό και πολλές φορές ίσως μας σκανδαλίζουν.

Μερικοί λένε: «τι τους θέλουμε αυτούς τους κοσμικούς εδώ πέρα και δεν τους βγάζει έξω ή Ιερά Κοινότης».


Σε παλαιότερη εποχή, απ’ ότι μας λέει ο παπά-Ακάκιος των Παχωμαίων πού είναι μεγαλύτερος,

αποφάσισε ή Ιερά Κοινότης να τους μαζέψει όλους αυτούς -εμείς τους λέγαμε «ζεύγαλους» ή «καβιώτες»

- και να τους βγάλει έξω, να τους κάνη εξορία από το Άγιον Όρος,

διότι οι περισσότεροι από αυτούς μεθούσανε, πέφτανε στους δρόμους, ζούσαν άσωτη ζωή.


Τότε υπήρχαν τα καράβια τα μεγάλα, όπως το «Γεώργιος Φ», πού ερχότανε από Θεσσαλονίκη και πήγαινε Καβάλα,

και κάθε δεκαπενθήμερο περνούσε από την Δάφνη. Αυτή ήταν ή συγκοινωνία του Αγίου Όρους.

Όταν τους μαζέψανε εκεί στην Δάφνη, είπαν: «Μια πού είναι τώρα μαζεμένοι όλοι

-ίσως να ήταν καμιά πενηνταριά άτομα- να τους βγάλουμε μία φωτογραφία,

έτσι για ανάμνηση, για την ιστορία, να τους έχουμε».


Όταν έβγαλαν την φωτογραφία και εμφανίσανε την πλάκα, είδανε επάνω απ’ όλους αυτούς τους «ζεύγαλους»

την Παναγία μας να τους σκεπάζει. Παρουσιάστηκε η Παναγία στην πλάκα, οπότε αποφάσισαν οι πατέρες

να μη τους διώξουν: «Αφού ή Παναγία μας τους σκεπάζει, ποιοι είμαστε εμείς πού θα τους διώξουμε;».


Γνωρίσαμε έναν απ’ αυτούς, πού τον έλεγαν γέρο-Κώστα, ο όποιος έμενε στο Μπουραζέρι,

πριν να πάνε ακόμα εκεί οι πατέρες, όταν ήταν λίγοι Ρώσοι. Είχανε εξώσπιτα απ΄ έξω και ζούσανε

κάποιοι απ αυτούς τους «ζεύγαλους»· Σ’ ένα καλυβάκι εκεί ζούσε και ο γέρο-Κώστας.


Έναν βαρύ χειμώνα είχε πέσει πολύ χιόνι και ο γέρο-Κώστας αρρώστησε από γρίπη.

Είχε πέσει 60-70 πόντους χιόνι και δεν μπορούσε κανείς να πάει να τον δη.

Όταν έλιωσε το χιόνι, πήγαν οι άλλοι λαϊκοί, οι «ζεύγαλοι», εκεί να τον δουν, και του λένε:

«Γέρο-Κώστα πώς τα πέρασες με το χιόνι; Ποιος σου έφερνε ψωμί εδώ πέρα; Είχες τρόφιμα να περάσης;».

«Είχα αρρωστήσει, παιδιά, πολύ άσχημα και θα πέθαινα από γρίπη, αλλά μία μαυροφόρα κυρία ερχότανε,

άναβε την σόμπα μου και μ’ έκανε και τσάι. Μου ‘δινε και παξιμάδι και έτσι πέρασα αυτή την κρίση.

Αλλιώς θα πέθαινα, θα ήμουν πεθαμένος».

Τον υπηρετούσε ή Παναγία και αυτός το θεωρούσε τόσο φυσιολογικό…



πηγή: ieramonopatia.gr

[XAPA]

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΝΤΙΜΙΤΡΙ ΤΑΡΑΜΠΙΤΣ, Ο ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Από το Σερβικό βιβλίο «Προφητείες από την Κρέσνα» μετάφραση απο τα Αγγλικά.



Τα ακόλουθα είναι λίγα αποσπάσματα από τις προφητείες του Δίκαιου Ντιμίτρι Τάραμπιτς (καταγράφηκαν γύρω στο 1850).

Ήταν ένας αγράμματος Σέρβος χωρικός που έζησε με έναν υπερβολικά ευσεβή ερημιτικό τρόπο στα μέσα του 19ου αιώνα,

οι περισσότερες προφητείες του καταγράφηκαν από τον νονό του, τον ιερέα Πατέρα Ζαχαρία.


Εδώ έχουμε αποσπάσματα από κείμενα που ασχολούνται με έναν μεγάλο πόλεμο μπροστά μας. Θα πρέπει να σημειωθεί

ότι πολλές από τις προφητείες του, του 20ου αιώνα, ειδικά εκείνες που περιλαμβάνουν τη Σερβία, έχουν βγει αληθινές.

«Βλέπεις νονέ μου, όταν ο κόσμος αρχίζει να ζει στην ειρήνη και στην αφθονία μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο,

όλο αυτό θα είναι ακριβώς μια πικρή ψευδαίσθηση, γιατί πολλοί θα ξεχάσουν το Θεό και θα λατρεύουν μόνο τη δική τους

ανθρώπινη εξυπνάδα….


Και ξέρεις νονέ μου, τι είναι η ανθρώπινη εξυπνάδα συγκρινόμενη με του Θεού τη θέληση και γνώση;

Ούτε ακόμη μια μόνη σταγόνα στον ωκεανό!

Οι άνθρωποι θα κατασκευάσουν ένα κουτί και μέσα του θα υπάρχει κάποιο είδος μηχανισμού με εικόνες, αλλά δεν θα είναι ικανοί

να επικοινωνήσουν μαζί μου όντας νεκροί, παρόλο που αυτός ο μηχανισμός εικόνων θα είναι τόσο κοντά στον άλλο κόσμο

όπως οι τρίχες στο ανθρώπινο κρανίο είναι κοντά η μια στην άλλη.

Με τη βοήθεια αυτού του μηχανισμού ο άνθρωπος θα είναι ικανός να δει οτιδήποτε συμβαίνει σε όλον τον κόσμο.


Οι άνθρωποι θα ανοίγουν πηγάδια βαθιά στο έδαφος και θα εξάγουν χρυσάφι (ένα άλλο όνομα για το ακατέργαστο λάδι

είναι «μαύρος χρυσός»), το οποίο θα τους δώσει φως, ταχύτητα και δύναμη, και η γη θα χύσει δάκρυα λύπης γιατί θα υπάρχει

πολύ περισσότερο χρυσάφι στην επιφάνειά της από ότι στο εσωτερικό της.


Η γη θα υποφέρει εξαιτίας αυτών των ανοιχτών πληγών. Εκτός από τη δουλειά στους αγρούς, οι άνθρωποι θα σκάβουν παντού,

σε σωστές και λάθος περιοχές, αλλά η αληθινή δύναμη θα είναι όλη γύρω τους, όντας μη ικανή να τους πει:

«Έλα, πάρε με, δεν βλέπεις ότι είμαι εδώ, όλη γύρω σου;».


Μόνο μετά από πολλά χρόνια, οι άνθρωποι θα θυμηθούν αυτήν την αληθινή δύναμη, και τότε θα αντιληφθούν πόσο ανόητο

ήταν να ανοίγουν όλες αυτές τις τρύπες.

Αυτή η δύναμη θα είναι επίσης παρούσα στους ανθρώπους αλλά θα πάρει πολύ χρόνο πριν την ανακαλύψουν

και την χρησιμοποιήσουν.

Έτσι ο άνθρωπος θα ζει για πολύ-πολύ καιρό ανίκανος να ξέρει για τον εαυτό του.


Θα υπάρχουν πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι που θα πιστεύουν εξαιτίας των βιβλίων τους ότι ξέρουν και μπορούν να κάνουν

τα πάντα.

Αυτοί θα είναι το μεγάλο εμπόδιο για αυτήν τη διαπίστωση, αλλά από τη στιγμή που οι άνθρωποι αποκτήσουν αυτή τη γνώση,

θα δουν τι είδος λάθους έκαναν όταν άκουγαν τους μορφωμένους.


Όταν αυτό συμβεί, οι άνθρωποι θα λυπούνται γιατί δεν το ανακάλυψαν πιο πριν, γιατί αυτή η γνώση είναι τόσο απλή.

Αυτοί θα πιστεύουν ότι η ψευδαίσθησή τους είναι η πραγματική αλήθεια, παρόλο που δεν θα υπάρχει αλήθεια στη σκέψη τους.

Εδώ στην πατρίδα θα είναι το ίδιο όπως σε όλον τον κόσμο.


Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μισούν τον καθαρό αέρα και αυτήν τη θεϊκή φρεσκάδα και όλη τη θεϊκή ομορφιά

και θα την κρύβουν στη σύγκριση. Κανένας δεν θα τους αναγκάσει να το κάνουν, αλλά θα το κάνουν από τη δική τους ελεύθερη

βούληση. Εδώ, στην Κρέμνα, πολλοί αγροί θα γίνουν λιβάδι και πολλά σπίτια θα εγκαταλειφθούν, αλλά τότε εκείνοι

που έχουν φύγει θα γυρίσουν πίσω, να θεραπευτούν, αναπνέοντας καθαρό αέρα.


Στη Σερβία δεν θα είναι δυνατόν να διακρίνεις έναν άνδρα από μια γυναίκα. Όλοι θα ντύνονται το ίδιο.

Αυτή η δυστυχία θα έρθει σε μας από το εξωτερικό και θα παραμείνει επί μακρόν διάστημα.

Ο γαμπρός θα παίρνει τη νύφη, αλλά κανείς δεν θα ξέρει ποιός είναι ποιός. Οι άνθρωποι θα χάνονται και θα γίνονται όλο

και πιο αναίσθητοι μέρα με τη μέρα. Οι άνθρωποι θα γεννούνται μη γνωρίζοντας ποιός ήταν ο παππούς τους και ο προπάππος τους.

Οι άνθρωποι θα σκέφτονται ότι ξέρουν τα πάντα, αλλά μόνο ένα πράγμα θα ξέρουν.


Οι Σέρβοι θα χωρίσουν ο ένας από τον άλλο, και θα πουν: «Δεν είμαι Σέρβος, δεν είμαι Σέρβος».

Ένας άθεος θα διεισδύσει κρυφά στο έθνος και θα ξαπλώσει στο κρεβάτι με τις Σέρβες αδερφές, μητέρες και συζύγους.

Θα φέρουν τέτοια παιδιά ανάμεσα στους Σέρβους, τα οποία θα είναι τα χειρότερα γεννήματα από την αρχή του κόσμου.

Μόνο αδύναμοι θα γεννούνται, και κανείς δεν θα είναι αρκετά δυνατός να γεννήσει έναν αληθινό ήρωα.


Κάποια στιγμή, θα εξαφανισθούμε από τη δική μας γη. Θα πάμε βόρεια και τότε αντιλαμβανόμενοι τις πράξεις μας θα επιστρέψουμε.

Όταν θα γυρίσουμε πίσω,θα αντιληφθούμε τη δυσάρεστη πραγματικότητα και θα καταδιώξουμε τον άθεο,

να μην τον ξαναδούμε, στο όνομα του Θεού, ποτέ ξανά….


Όλος ο κόσμος θα πληγεί από μια παράξενη ασθένεια και κανείς δεν θα μπορεί να βρει θεραπεία, ο καθένας θα λέει:

«εγώ ξέρω, εγώ ξέρω γιατί είμαι μορφωμένος και έξυπνος» αλλά κανείς δεν θα ξέρει τίποτα.

Οι άνθρωποι θα σκέφτονται και θα σκέφτονται αλλά δεν θα μπορούν να βρουν τη σωστή θεραπεία, η οποία υπάρχει

με τη βοήθεια του Θεού γύρω μας και μέσα μας.


Ο άνθρωπος θα ταξιδεύει σε άλλους κόσμους να βρει ερήμους χωρίς ζωή και παρόλο που ο Θεός τον συγχωρεί,

θα σκέφτεται ότι ξέρει περισσότερα από ότι ο Θεός για τον εαυτό του.

Εδώ, παρά την αιώνιά ειρήνη του Θεού, δεν θα βλέπει τίποτα, αλλά θα αισθάνεται με την καρδιά και την ψυχή του όλη

την ομορφιά και δύναμη του Θεού. Οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν στο φεγγάρι και τα αστέρια. Θα ψάχνουν για ζωή,

αλλά ζωή όμοια με τη δική μας δεν θα βρουν. Θα είναι εδώ, αλλά αυτοί δεν θα μπορούν να το καταλάβουν και να δουν τι είναι ζωή.


Έναν που έρχεται εδώ ο Θεός τον συγχωρεί, μη πιστεύοντας στο Θεό όπως είναι φυσικό για ένα αξιότιμο και σεβαστό πρόσωπο

όταν επιστρέψει πίσω θα πει: «Ω, άνθρωποι, εσείς που αναφέρατε το όνομα του Θεού με αμφιβολία, πηγαίνετε εκεί που ήμουν,

τότε θα δείτε ποιά είναι του Θεού η λογική και δύναμη».


Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ξέρουν, το λιγότερο θα αγαπούν και θα φροντίζουν ο ένας τον άλλο.

Το μίσος θα είναι τόσο μεγάλο μεταξύ τους έτσι ώστε να φροντίζουν περισσότερο τα διαφορετικά μηχανήματά τους

παρά τους συγγενείς τους.

Ο άνθρωπος θα εμπιστεύεται το μηχάνημά του περισσότερο παρά τον πρώτο γείτονα….


Ανάμεσα στους ανθρώπους του έθνους, μακριά στα βόρεια, ένας μικρός άνδρας θα εμφανισθεί ο οποίος θα διδάξει

τους ανθρώπους την αγάπη και τη συμπόνια, αλλά θα υπάρξουν πολλοί Ιούδες και υποκριτές έτσι ώστε θα έχει πολλά

σκαμπανεβάσματα. Όχι μόνο ένας από αυτούς τους υποκριτές θα θελήσει να ξέρει τι είναι η αληθινή ανθρώπινη χάρη,

αλλά τα σοφά τους βιβλία θα αγνοηθούν και όλοι οι λόγοι που θα πουν, και τότε, τότε οι άνθρωποι θα δουν πόσο αυταπατήθηκαν.


Εκείνοι που θα διαβάζουν και γράφουν διαφορετικά βιβλία με αριθμούς θα σκεφτούν ότι ξέρουν τα περισσότερα.

Αυτοί οι μορφωμένοι άνθρωποι θα αφήσουν τις ζωές τους να οδηγούνται από τους υπολογισμούς, και θα πράττουν

και θα ζουν ακριβώς όπως αυτοί οι αριθμοί τους λένε.


Ανάμεσα σε αυτούς τους μορφωμένους ανθρώπους θα υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι.

Οι κακοί θα κάνουν κακές πράξεις. Θα δηλητηριάσουν τον αέρα και το νερό και θα σκορπίσουν θανατηφόρα μάστιγα

πάνω από τις θάλασσες, τα ποτάμια και τη γη και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν ξαφνικά από διάφορες ασθένειες.

Εκείνοι οι καλοί και σοφοί θα δουν ότι όλη η προσπάθεια και η σκληρή δουλειά δεν αξίζει μια πέννα και αυτό οδηγεί

στην καταστροφή του κόσμου και παρά τη φροντίδα τους για σοφία στους αριθμούς, θα αρχίσουν να προσεύχονται.



ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ


Όταν αρχίσουν να προσεύχονται περισσότερο, θα έρθουν κοντύτερα στη σοφία του Θεού, αλλά θα είναι πολύ αργά,

γιατί οι κακοί ήδη θα έχουν καταστρέψει ολόκληρη τη γη και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν σε μεγάλους αριθμούς.

Τότε οι άνθρωποι θα τρέχουν μακριά από τις πόλεις στην εξοχή και να ψάχνουν τα βουνά με τους τρεις σταυρούς και εδώ,

μέσα, θα μπορούν να αναπνεύσουν και να πιουν νερό.


Εκείνοι που θα δραπετεύσουν θα σώσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, αλλά όχι για πολύ, γιατί

μεγάλος λιμός θα εμφανισθεί.

Ο μεγαλύτερος και αγριότερος θα κτυπήσει τους δυνατότερους και αγριότερους! Όταν αυτός ο τρομερός πόλεμος αρχίσει,

αλλοίμονο στα στρατεύματα που πετούν στον ουρανό, καλύτερα γι’ αυτούς που πολεμούν στη γη και το νερό.

Συμμετέχοντες οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον πόλεμο, θα έχουν τους επιστήμονες οι οποίοι θα εφεύρουν διαφορετικά

και παράξενα βαριά όπλα.

Εμείς (οι Σέρβοι) δεν θα πολεμήσουμε σ’ αυτόν τον πόλεμο, αλλά άλλοι θα πολεμούν πάνω από τα κεφάλια μας.


Καιόμενοι άνθρωποι θα πέφτουν από τον ουρανό πάνω από την Ποζέγκα (μια πόλη στη Σερβία).

Μόνο μια χώρα στο τέλος του κόσμου, περιβαλλόμενη από μεγάλες θάλασσες, τόσο μεγάλη όσο η Ευρώπη μας (η Αυστραλία;),

θα ζήσει στην ειρήνη, χωρίς προβλήματα…. Πάνω της ή γύρω της ούτε μια οβίδα δεν θα εκραγεί!


Αυτοί που θα τρέξουν και θα κρυφθούν στα βουνά με τους τρεις σταυρούς θα βρουν καταφύγιο και θα σωθούν.

Αλλά όχι για πολύ καιρό, από τότε που θα εμφανισθεί μεγάλος λιμός.

Τροφή θα υπάρχει άφθονη στις πόλεις και τα χωριά, αλλά όλα θα είναι δηλητηριασμένα….

Πολλοί στην προσπάθειά τους να ταϊσουν τους εαυτούς τους θα τρώνε οτιδήποτε και θα πεθαίνουν αμέσως.


Εκείνοι που θα νηστεύουν και θα υπομείνουν τη νηστεία, αυτοί θα είναι οι εκείνοι

που θα επιζήσουν, γιατί το Άγιο Πνεύμα θα τους προστατεύει, εκείνοι οι οποίοι θα

είναι κοντύτερα στο Θεό στην ώρα της μεγάλης πείνας και απόλυτης καταστροφής.


Εκείνον τον καιρό, μακριά στα Ρωσικά βουνά, ένας νεαρός άνδρας, ονόματι Μιχαήλ θα εμφανισθεί.

Θα έχει λαμπερό πρόσωπο και η όλη του εμφάνιση θα ακτινοβολεί από έλεος… θα έρθει στο κοντινότερο Μοναστήρι

και θα σημάνει όλες τις μοναστικές καμπάνες, και στους ανθρώπους που θα είναι συγκεντρωμένοι γύρω του θα πει:

«Εσύ ξέχασες (ποιός είμαι), ότι δεν πέθανα αλλά είμαι ζωντανός…».

Ο Μιχαήλ θα πάει παντού αλλά κυρίως θα κατοικήσει στην Κωνσταντινούπολη…

αυτοί που έχουν αυτιά, ας τ’ αφήσουν ν’ ακούσουν.



apantaortodoxias