Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ξέχασες να κοιτάξεις και προς τον ουρανό…

Ιερομ. ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ



~ Κάποιος χριστιανός είχε αιχμαλωτισθεί πολύ από την κακή συνήθεια της κλοπής.

Κάποτε, την περίοδο του θερισμού, βλέποντας το αγρόκτημα ενός πλουσίου

να είναι γεμάτο θημωνιές από σιτάρι, αποφάσισε να το κλέψει.

Ετοίμασε και έζευξε τις αγελάδες στην καρότσα και την νύκτα ετοιμάσθηκε για τον σκοπό του.


Τότε η κορούλα του 5-6 ετών άρχισε να κλαίει θέλοντας να ανεβεί και εκείνη στην καρότσα, επειδή της άρεσε ο περίπατος με τα ζώα.

Ο πατέρας της για να την καθησύχαση, την επήρε στην αγκαλιά του και την ανέβασε στην καρότσα.

Έτσι ξεκίνησαν τα μεσάνυκτα για το ξένο κτήμα.


Φθάνοντας εκεί, άφησε τις αγελάδες στην άκρη του χωραφιού και, επειδή ήταν πανσέληνος η νύκτα,

παρατηρούσε δεξιά-αριστερά, μήπως ιδεί κανέναν και τον αντιληφθεί κάνοντας την κλοπή.

Και, επειδή δεν είδε κανέναν, άρχισε να μεταφέρει χειρόβολα από τις θημωνιές στην καρότσα του.


Τότε η κόρη του παρακινούμενη μάλλον από το Θεό, του είπε:

«Πατέρα, κοίταξες σ’ όλα τα μέρη, αλλά ξέχασες να κοιτάξεις και προς τον ουρανό».

Τότε εκείνος την ερώτησε:

«Γιατί να κοιτάξω στον ουρανό, παιδί μου;».


Και η κόρη του είπε:

«Ίσως θα ήταν καλό να κοιτάξεις και προς τον ουρανό, διότι στ’ άλλα μέρη είδα ότι τα παρατήρησες με προσοχή».

Τότε ο πατέρας της σκεπτόμενος τα λόγια της κόρης του, και φοβούμενος τον Θεό, σιώπησε.

Μετά επήρε τα κλεμμένα χειρόβολα, τα επέστρεψε στον τόπο τους

και με την καρότσα επέστρεψαν στο σπίτι τους έχοντας την συνείδηση του αναπαυμένη.


Αφού διηγήθηκε τα γεγονότα στη γυναίκα του, η οποία ήταν πιστή χριστιανή

και τον εμπόδιζε πάντοτε σε τέτοια έργα, της είπε στο τέλος:

«Έχεις τον λόγο μου, γυναίκα, ότι απ’ αυτή την νύκτα εγώ δεν θα ξανακλέψω σ’ όλη μου τη ζωή.

Από τώρα θα κοιτάζω πρώτα στον ουρανό, διότι γνωρίζω ότι τα μάτια του Θεού βλέπουν όλα τα έργα μας».


Έτσι ο άνθρωπος αυτός ελεγχόμενος από τον φόβο και την πανταχού παρουσία του Θεού, εγκατέλειψε για πάντα την κλοπή.

Κατόπιν πηγαίνοντας σ’ ένα καλό Πνευματικό, εξομολογήθηκε και διορθώθηκε στην ζωή του.

Είθε να δώσει ο Καλός Θεός, όταν και εμείς ως αμαρτωλοί πειραζώμεθα,

να κοιτάζουμε πρώτα προς τον ουρανό, προς τον Θεό,

ο Οποίος βλέπει όλα τα έργα μας και έτσι να επιτελούμε στην ζωή μας μόνο το άγιο θέλημα Του. Αμήν.



ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ – Ιερομ. ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ – Εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

simeiakairwn

[XAPA]

ΆΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ:

“ΠΕΣ, ΚΥΡΙΕ, ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ, ΚΑΝΤΟ. ΌΧΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ”


Η δύναμη δίνεται με το μέτρο της πίστης. Όσο μεγαλύτερη είναι η πίστη, τόσο περισσότερη δύναμη δίνει ο Κύριος.

Ξεκίνα από τα μικρά, με ό,τι μπορείς. Αν δεν μπορείς να νηστέψεις αυστηρά, όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Αν δεν μπορείς να προσευχηθείς για πολύ καιρό, προσευχήσου σύντομα, αλλά από καρδιάς.

Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε πολύ, διαβάστε λίγο, αλλά προσεκτικά.


Το κυριότερο είναι να μην απελπίζεσαι και να μην εγκαταλείπεις αυτό που ξεκίνησες.

Κάντε ό,τι μπορείτε και ο Κύριος βλέποντας τις προσπάθειές σας, θα σας ενισχύσει.

Εμπιστευτείτε Τον απόλυτα.

Δώσε όλες σου τις έγνοιες σε Αυτόν, όλη σου τη ζωή

Πες, “Κύριε, όπως εσύ ξέρεις, κάντο. “Όχι το θέλημά μου, αλλά το δικό σου θα γίνει. Και τότε θα υπάρξει ειρήνη στην ψυχή.


– Άγιος Γαβριήλ του Samtavriysky Urhebadze.

ΠΗΓΗ

hristospanagia

[XAPA]

«Γίνε και ‘συ σαν τα πουλιά…! ψάλλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο.

Είναι πάντοτε χαρούμενα»


(Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα)



~ Κάποτε ήρθαν σε μένα δυο γυναίκες που έφεραν μαζί τους μια τρίτη, η οποία έσερνε το πόδι της. Ίσα που μπορούσε να περπατήσει.

Είπε ότι πέρασε από ένα σωρό γιατρούς, αλλά δεν κατάφεραν να της πουν τι έχει. Εγώ της είπα ότι ήταν αδύναμη νευρολογικά.

Της είπα επίσης ότι η δική μου η κατάσταση ήταν χειρότερη από τη δική της! Εκείνη μου είπε ότι ο άντρας της την είχε παρατήσει.


‘’Μα ασφαλώς!’’ της είπα. ‘’Ποιος θα φροντίσει τα παιδιά, ποιος θα ετοιμάσει τα γεύματα του,

τη στιγμή που εσύ έχεις τέτοια κατάθλιψη; Δεν έχεις φυσική αρρώστια! Έχεις απλά μεγάλη κατάθλιψη.


Τραγούδα! Τραγούδα και ο άντρας σου θα επιστρέψει σε σένα!’’

Της είπα ότι θα πήγαινα στην εκκλησία να διαβάσω μερικές ευχές, και πως ήθελα από αυτή να γυρίσει μόνη της στο σπίτι της.

Εκείνη με κοίταξε για λίγο και κατόπιν έτρεξε σχεδόν στο αμάξι. Οι άλλες δυο έμειναν έκπληκτες .

‘’Η φίλη σας είναι καλά’’, τους είπα, ‘’δεν χρειάζεται πλέον τη βοήθεια σας!’’


***


Όλοι συμπεριφέρονται λες και πρόκειται να ζήσουν για πάντα. Μοιάζει πραγματικά ότι το τέλος είναι πολύ κοντά.

Τα ζώα διαθέτουν χαρά ζωής, αλλά τους την αφαιρούμε. Εκείνα διαθέτουν χαρά κι εμείς διαθέτουμε τόσα πολλά περισσότερα

μαζί με τη χαρά, κι όμως δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι.

Τα ζώα δεν ανησυχούν ποτέ για το αύριο, δεν σωρεύουν τροφή στους σιτοβολώνες και τις αποθήκες,

κι ωστόσο ο Κύριος πάντοτε τα ταΐζει. Εκείνα τσιμπολογούν ένα κλαράκι εδώ, ένα σποράκι παραπέρα,

βρίσκουν καταφύγιο σε μια τρύπα ή σε κάποιο λαγούμι, κι είναι γεμάτα ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με μας τους ανθρώπους.


Τα πουλιά ψάλλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο.

Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, στις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά.

Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι- τότε είναι που βγαίνουν να ζητήσουν τροφή για τα μικρά τους.

Κατόπιν, αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν- απλώς το κάνουν.


Κι εμείς; Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφηδες και κατηφείς∙ δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο.

Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι.

Τί είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα… Έτσι δεν είναι;



Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και Διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Περί λογισμών, σελ 73, 175 εκδόσεις Εν πλω, 2012.


***


Κάποια μέρα, μια κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα ήρθε στον πατέρα Θαδδαίο. Την συμβούλεψε με τα παρακάτω λόγια:

“Να τραγουδάς, να ψάλλεις όταν δεν αισθάνεσαι καλά, γιατί η κακή δύναμη δεν το αντέχει αυτό καθόλου.”

Κάποτε μια γυναίκα είχε μεγάλα προβλήματα. Όταν οι γείτονες την έβλεπαν πόσο γλυκά χαμογελούσε, απορούσαν.

Ο πατήρ Θαδδαίος της έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο.

‘Ελεγε ο πατήρ Θαδδαίος: “Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν αντιμετωπίζουμε την ζωή με χαμόγελο.

Όταν μας βομβαρδίζουν και μας πολεμούν να χαμογελούμε και έτσι θα βγαίνουν τα δηλητήρια από τον οργανισμό μας”.

“Να τραγουδάτε ακόμα και όταν είστε λυπημένοι ειδικά θρησκευτικά τραγούδια, γιατί αυτά ηρεμούν τα νεύρα μας”.



Από το βιβλίο: Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, Πνευματικές Συζητήσεις, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 134-135.

iconandlight

[XAPA]

Τα καρφιά στο πεζοδρόμιο


Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα *καρφί στο πεζοδρόμιο*

μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.


Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο.

Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του

και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα:

είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.


Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο.

Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.


Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.


Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο.

Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν.


Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή.

Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.»

«Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη,

η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου.

Γι' αυτό, πρόσεχε τα λόγια σου και σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά που πρόκειται να χάσεις την ψυχραιμία σου. »



anwsxwmen

[XAPA]

Γι’ αυτό και ο Θεός αναπαύεται στους απλούς και ταπεινούς…


Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: “Δεν είναι οι κόποι, αλλά η απλότητα και η ταπείνωση που εμφανίζει τον Θεό”.

Όσες εξωτερικές ασκήσεις κι αν κάνουμε, εάν δεν έχουμε απλότητα στο νου και ταπείνωση στην καρδιά

θα μένουμε αμέτοχοι της Χάριτος.

Η πνευματική αλλαγή συντελείται από μέσα προς τα έξω και όχι το ανάποδο.

Αλλάζοντας εξωτερικές συμπεριφορές ή συνήθειες χωρίς να αλλάζουμε νου και καρδιά δεν πετυχαίνουμε κάτι.


Άλλο να ντύνομαι σεμνά

και άλλο να είμαι σεμνός.


Άλλο να νηστεύω από τροφές

και άλλο να νηστεύω από τα πάθη.


Άλλο να μιλώ ευγενικά

και άλλο να έχω αγαθότητα.


Άλλο είναι να ταπεινολογώ

και άλλο να είμαι ταπεινός.


Άλλο να κρατώ κομποσχοίνι

και άλλο να προσεύχομαι.


Άλλο να μιλώ για τον Θεό

και άλλο να μιλώ στον Θεό.


Άλλο να σιωπώ με την γλώσσα

και άλλο να σιωπώ στον λογισμό.


Άλλο να θέλω δικαιοσύνη

και άλλο να αγαπώ.


Άλλο να εκκλησιάζομαι κάθε Κυριακή

και άλλο να ζω ως χριστιανός καθημερινά.


Άλλο να πηγαίνω στον πνευματικό

και άλλο να μετανοιώνω πραγματικά.


Ο Θεός δεν βλέπει απλά τα εξωτερικά, αλλά κυρίως γνωρίζει τον «έσω άνθρωπο», την προαίρεσή μας,

την διάθεσή μας, τους λογισμούς μας, τα κίνητρά μας.

Γι’ αυτό και ο Θεός αναπαύεται στους απλούς και ταπεινούς, δηλαδή στους απαλούς ανθρώπους

που ζούνε χωρίς επιτηδευμένες συμπεριφορές και όχι απλά σε αυτούς που κοπιάζουν πολύ,

αλλά παραμένουν δύστροποι και σκληροί και εγωιστές…



simeiakairwn

[XAPA]

Γιατί έχεις μεγάλη ιδέα άνθρωπε για τον εαυτό σου;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος


Γιατί έχεις μεγάλη ιδέα άνθρωπε για τον εαυτόν σου, αφού είσαι συγγενής της γης, ομοούσιος της στάχτης;

Σήμερα είσαι πλούσιος, αύριο φτωχός.

Σήμερα υγιής, αύριο λυπημένος.!

Σήμερα σε δόξα, αύριο σε ατιμία.

Σήμερα νέος, αύριο γέρος.

Μήπως στέκεται από τα ανθρώπινα τίποτε σταθερό και μόνιμο;

Γιατί λοιπόν υπερηφανεύεσαι άνθρωπε, που είσαι καπνός και ματαιότητα;



ΠΗΓΗ leimwnas

[XAPA]

ΗΠΑ: Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ


«Δημοσιεύθηκε εὐρύτατα μιά προσευχή, πού βρέθηκε στό ἀμπέχονο ἑνός Ἀμερικανοῦ στρατιώτη,

πού σκοτώθηκε στόν πόλεμο, στή βόρεια Ἀφρική.

Προσευχή, βαθειά συγκλονιστική γιατί, μέσα στήν οἰκειότητα τοῦ ὕφους της,

φανερώνει τήν ἀνάγκη τήν ὁποία νοιώθει κάποτε καί ὁ νέος ἄνθρωπος νά εἶναι κοντά στό Θεό.


"Ἄκουσε, Θεέ μου! Ακόμα δεν Σου ἔχω μιλήσει.

Ὅμως τώρα ἐπιθυμῶ να Σου πω: Τι κάνεις;

Μοῦ εἶπαν ὅτι δεν ὑπάρχεις, και σαν... βλάκας το πίστεψα.

Χθές βράδυ, από το βάθος του κρατήρα μιας οβίδας είδα τον ουρανό Σου.

Ἔτσι εἶδα ὅτι μοῦ εἶχαν πεῖ ψέματα.


Ἐάν εἶχα διαθέσει τόν ἀπαιτούμενο χρόνο γιά νά κοιτάξω ὅσα ἔφτιαξες,

θά εἶχα διαπιστώσει ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται ν᾽ ἀντικρύσουν τήν ἀλήθεια...

Εἶναι παράξενο ὅτι μοῦ χρειάσθηκε να ἔλθω σ᾽ αὐτό τον καταχθόνιο τόπο για να βρῶ τον καιρό να δῶ το πρόσωπό Σου.

Σ᾽ ἀγαπῶ τρομερά, να τι θέλω να ξέρης.


Σέ λίγο θα γίνη μιά ἀπαίσια μάχη. Ποιός ξέρει; Μπορεῖ να φθάσω στο σπίτι Σου ἀπόψε!

Δεν υπήρξαμε σύντροφοι μέχρι τώρα και ἀναρωτιέμαι, Θεέ μου, ἄν θα με περιμένης στην πόρτα.

Μπά, να που κλαίω! Ἐγώ να χύνω δάκρυα;

Ἄχ, να Σε εἶχα γνωρίσει πιό νωρίς!...

Ἐμπρός, πρέπει νά φύγω...

Εἶναι παράξενο, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία Σέ συνάντησα δέν φοβᾶμαι νά πεθάνω...

Καλή ἀντάμωσι... Γειά σου!"».


ΠΗΓΗ:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
Ἡ Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός ἀσυρμάτου
ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός
Ἀθήνα 2012


eisdoxantheou

[XAPA]

Ο παπα-Νικόλας Πλανάς και το… θαύμα με το πρόσφορο!



Κάποια μέρα που ο Άγιος βρισκόταν σ’ ένα από τα αγαπημένα του ξωκκλήσια για να λειτουργήσει,

παρατήρησε πως δεν υπήρχε κανένα πρόσφορο. Δεν ταράχτηκε. Προτίμησε να περιμένει με τη βεβαιότητα ότι σύντομα

κάποιο πρόσφορο θα βρισκόταν.


Άλλωστε τόσα χρόνια, όσες φορές είχε συμβεί να μην έχει πρόσφορο, πάντα την κατάλληλη στιγμή, κάποιος θα έφερνε,

ή αν έπρεπε κάποιος από το εκκλησίασμα πήγαινε σε κοντινό φούρνο και αγόραζε ένα.

Εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα δυσκόλευαν…. Η ώρα περνούσε και κανένας δεν έφερνε πρόσφορο.


Έψαξε καλά στα ράφια του ιερού μήπως και υπήρχε κάποιο από προηγούμενη φορά, μα δε βρήκε τίποτα.

Τότε έκανε νόημα σε δύο πνευματικά του παιδιά να πλησιάσουν στο ιερό και τους ζήτησε να πάνε γρήγορα στο φούρνο

και να ζητήσουν πρόσφορο κι αν δεν έβρισκαν να ζητούσαν από κάποιες ενορίτισσες που πάντα φρόντιζαν και είχαν.


Έφυγαν τρέχοντας από το εκκλησάκι οι δύο, μα μάταιος ο κόπος τους.

Λίγη ώρα αργότερα γύρισαν με άδεια χέρια πίσω και ανακοίνωσαν στον Άγιο πως, παρά την προσπάθεια τους,

κανένας δε βρέθηκε να τους εξυπηρετήσει.

Ο Άγιος ευχαρίστησε τα πνευματικά του παιδιά για τον κόπο τους και έμεινε μόνος του στο ιερό.

Στενοχωρήθηκε πολύ και τα ασκητικά του μάτια γέμισαν δάκρυα. Η ώρα είχε περάσει.


Ο Όρθρος έφτανε στο τέλος και ο ευλογημένος ιερέας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στη Θεία Λειτουργία.

Τόσα χρόνια, καθημερινά λειτουργούσε, μα εκείνη τη μέρα με θλίψη θα έπρεπε να διακόψει αυτή την ευλογημένη σειρά.

Με ασταμάτητα δάκρυα κοιτούσε την εικόνα του Εσταυρωμένου και με δυνατή προσευχή παρακαλούσε τον Κύριο

να μη του στερήσει τη Θεία Λειτουργία.


Ξαφνικά βλέπει πάνω στην Αγία Τράπεζα ένα μικρό πρόσφορο που άχνιζε.

Ήταν ολόφρεσκο και τοποθετημένο στη μέση. Μόλις το είδε ο Άγιος έκανε το σταυρό του και ύψωσε τη δακρυσμένη ματιά του

προς τον ουρανό ευχαριστώντας το Θεό.


Το θαύμα είχε γίνει. Κάποιος άγγελος σταλμένος από το Χριστό είχε τοποθετήσει το μικρό πρόσφορο στην Αγία Τράπεζα.

Ο Άγιος σκέφτηκε πως ένα τέτοιο θαυμαστό γεγονός δεν έπρεπε να μείνει κρυφό. Κρατώντας λοιπόν το θεόσταλτο δώρο

βγήκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού και διακόπτοντας τους ψάλτες έδειξε το πρόσφορο προς το εκκλησίασμα

και είπε συγκινημένος:

“Κοιτάξτε παιδιά μου τι σημείο μας έκανε ο Θεός”. Ο κόσμος σάστισε.


Χωρίς πολλά λόγια ο Άγιος εξήγησε τι είχε προηγηθεί και αμέσως προχώρησε πάλι μέσα στο ιερό και σαν να είχε συμβεί κάτι απλό

και συνηθισμένο συνέχισε την ακολουθία.


Στο μεταξύ, βαθιά συγκίνηση κατέλαβε τους παρευρισκόμενους όταν συνειδητοποίησαν πως ένα μεγάλο θαύμα – σημείο,

όπως τους είπε ο Παππούς – είχε συμβεί εκείνη την ώρα. Όλων τα μάτια βούρκωσαν και στράφηκαν με ευγνωμοσύνη

προς την εικόνα του Χριστού που τη φώτιζε αμυδρά ένα μικρό καντήλι. Ευχαριστούσαν τον Κύριο για το μεγάλο θαύμα.

Τον ευχαριστούσαν όμως και για την ευλογημένη παρουσία του Παππού κοντά τους.


Μέχρι την απόλυση της Θείας Λειτουργίας όλοι ήταν συγκλονισμένοι και με δυσκολία συγκρατούσαν τα δάκρυα τους.

Μόνο ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς έμοιαζε να μην έχει συναίσθηση του θαύματος που είχε γίνει.

Άλλωστε για τον ίδιο τα θαύματα ήταν μέρος του καθημερινού του προγράμματος και η ταπεινή του ψυχή

ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για τα θεία σημεία.

Ήταν για τον Άγιο τα θαύματα φυσιολογικά, όπως φυσιολογική ήταν και η αστείρευτη πίστη και αγάπη του στο Θεό.



(Από το βιβλίο «Το πρώτο μου συναξάρι», εκδόσεις Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, 1997).


inpantanassis

[XAPA]

Σου τα έδωσε ο Θεός..


Ὁ Θεός σοῦ ἔδωσε τά χρήματα, σοῦ ἔδωσε τή γνώση, σοῦ ἔδωσε τό μυαλό, σοῦ ἔδωσε τή δύναμη, σοῦ δημιούργησε τίς γνωριμίες, σοῦ ἔδωσε τήν ὑγεία καί λέει ὁ ἄλλος:

- Εἶμαι αὐτοδημιούργητος... Ἔγινα ἐγώ, ἐργάστηκα ἐγώ, ἔκανα ἐγώ, ἔφτιαξα ἐγώ...

Τί ψέματα εἶναι αὐτά; Τί θά πεῖ «αὐτοδημιούργητος»; Ὑπάρχει αὐτοδημιούργητος;

Ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνοχή τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτές πού δημιουργοῦν τίς εὐνοϊκές καταστάσεις.

Αὐτός δίνει τά χρήματα. Αὐτός δίνει τή γνώση. Αὐτός δίνει τό μυαλό...


Γιατί ἔδωσε σέ σένα περισσότερο μυαλό; Τό ἀγόρασες ἐσύ καί εἶναι δικό σου; Τί εἶναι ἐκεῖνο πού εἶχες χθές;

Καί ἐφόσον δέν ἔχεις τίποτα πού εἶναι δικό σου, γιά ποιό λόγο καυχᾶσαι;

Καί πῶς ἐργάστηκες ἐσύ, ἐάν ὁ Χριστός δέν σοῦ ἔδινε ὑγεία;

Ἄν δέν σοῦ ἔδινε καλό σύντροφο νά σταθεῖς;

Ἄν δέν σοῦ ἔδινε καλά παιδιά;

Ἄν δέν σέ τοποθετοῦσε σέ καλή θέση;

Ἄν δέν σοῦ ἔδινε ἕνα καλό ἐπάγγελμα;


Ἀπό ποῦ τά ἔχεις αὐτά; Ἀπό τή μητέρα σου;

Σοῦ τά ἔδωσε ὁ Θεός...

Ἄν δέν ταπεινωθεῖς ἐν τῷ ἐγωισμῷ σου, ὁ Κύριος θά σέ συντρίψει, θά σέ ξευτελίσει κάτω, ὄχι γιά νά σέ ἐκδικηθεῖ,

ἀλλά γιά νά σέ βοηθήσει νά σωθεῖς. Διότι ἡ ταπείνωση ὅταν δέν ὑπάρχει, χαμένα τά πάντα.

Κάτω ἀπό τήν ταπείνωση ὁ Χριστός στέκεται.


Ἐταπείνωσε ἑαυτόν ὁ Χριστός δούλου μορφή λαβῶν. Καί πού ἔφτασε; Ἔφτασε μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ...

Καί ὅταν ἔφτασε κάτω - κάτω, ὑπερύψωσε αὐτόν τώρα ὁ Θεός.

Καί Τοῦ ἔδωσε τό ὑπερπάν ὄνομα νά κλίνουν γόνυ ἐπίγεια, οὐράνια ὅλος ὁ κόσμος!

Πότε ὅμως; Ὅταν πῆγε κάτω - κάτω, θεληματικά. «Ὄχι ὡς Ἐγώ θέλω, ἀλλά ὡς Ἐσύ Πάτερ» (Ματθ. 26,39).

Νά τό καταλάβουμε λοιπόν καί ἐμεῖς νά ταπεινώσουμε τόν ἑαυτόν μας.

Καί ὅταν ἐμεῖς ταπεινώσουμε τόν ἑαυτόν μας, Αὐτός θά μᾶς σηκώσει...



Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

inagiastriadosvagion

[XAPA]

Συγκλονιστική ιστορία μουσουλμάνας που βαπτίστηκε στην Αίγυπτο


Έλεγε ο π. Γεράσιμος Φωκας,

Θυμάστε που ο Άγγελος είπε στον Ιωσήφ:

«Παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αύτού και φεύγε εις Αίγυπτον, και ίσθι εκεί, έως αν είπω σοι”.


Εκεί στην Αίγυπτο, στον τόπο όπου κατέφυγε ο Ιωσήφ με την Παναγία και τον Χριστό, φεύγοντας από την Παλαιστίνη,

όταν ο Ηρώδης ζητούσε να σκοτώσει το Παιδίον, υπάρχει μονή του Αγίου Γεωργίου.

Μας αξίωσε ο Θεός να πάμε εκεί, όπου μάθαμε και για ένα συγκλονιστικό θαύμα.


Στο υπόγειο είναι ο τόπος όπου έμεινε η Θεοτόκος με το Παιδί και τον Ιωσήφ.

Έχει αγίασμα εκεί, και τρέχουν οι μουσουλμάνοι οι καημένοι και παίρνουν αγίασμα.

Έχουν μεγάλη αγάπη και στην Παναγία και στον Άγιο Γεώργιο.

Μας είπαν μιαν ιστορία εκεί στο μοναστήρι:


Ήταν μια γυναίκα μουσουλμάνα, παντρεμένη, και είχε τη μητέρα της στο σπίτι, παράλυτη.

Δύσκολο πράγμα αυτό, ασήκωτο. Ήθελε να την διώξει ο γαμπρός της.

Ταλαιπωρούσε τη γυναίκα του συνέχεια, ξύλο, βρισιές, μαρτύριο, δεν ήθελε την παράλυτη πενθερά του.

Και η βασανισμένη γυναίκα του έβλεπε, ένιωθε ότι κάτι που να δικαιώνει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα τη γυναίκα, έπρεπε να υπάρχει,

ότι στη θρησκεία τους κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι λάθος, όλα αυτά τα βασανιστήρια που υπέφερε...


Λέει τότε στη μάνα της:

“ Σε παρακαλώ, μάνα, βλέπεις τι τραβάω, δεν σε έχω αφήσει στο δρόμο, αντιστέκομαι.

Σε έχω μαζί μου, σε περιποιούμαι, τρώω ξύλο, βασανίζομαι,

σε παρακαλώ, εκεί που θα πας ψηλά στον ουρανό θα μάθεις ποιος είναι ο πραγματικός Θεός

και τότε θέλω να έρθεις να μου πεις ποια είναι η αλήθεια”.

Μετά από κάποια χρόνια, μετά από τόσα μαρτύρια, έφυγε η μάνα της, πήγε στον Ουρανό,

και ήρθε πίσω, σε όραμα, και της έδειξε την ΠΑΝΑΓΙΑ και τον ΧΡΙΣΤΟ.

Τότε η γυναίκα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και βαπτίσθηκε.

Πήρε το όνομα “Μαρία” και μετά έφυγε κρυφά από την πόλη εκείνη για να μην την δολοφονήσουν.



apantaortodoxias