Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΜΙΑ ΡΩΓΜΗ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ…


Βλέπεις ανθρώπους με πάθη και αμαρτίες, λάθη και σφάλματα και μόλις λίγο στραφούν στο Χριστό γεύονται μεγάλες

χαρές πνευματικές.

Κι άλλοι, χρόνια από παιδιά ίσως στο χώρο της εκκλησίας, και η ζωή τους άγευστη και άχρωμη από την εμπειρία του Θεού

και την γλυκύτητα της Χάριτος.


Τότε μοιραία μέσα σου γεννιούνται ερωτήματα, «μα γιατί; τι φταίει άραγε;».

Την απάντηση την πήρα μια όμορφη νύχτα σε ένα κελί του Αγίου Όρους.

«Γέροντα…», ρώτησα, «μα γιατί ο Θεός χαριτώνει ανθρώπους που δεν είναι και τόσο ασκητικοί και απαθείς

και άλλους με πολύ αγώνα και κόπο πνευματικό τους αφήνει χρόνια στην πάλη;


Μα γιατί ευλογημένε, αυτοί αισθάνονται αυτάρκεις.

Αισθάνονται ότι τα κάνουν όλα σωστά και τέλεια.

Η μεγαλύτερη αμαρτία τους είναι η «αρετή» τους … Κανόνες, νόμοι, φόβοι, ενοχές, πρέπει, εμμονές,

διατήρηση πάση θυσία της εικόνας και του προφίλ μας, αυτοδικαιωτισμός και αισθήματα πνευματικών κατορθωμάτων,

δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στο Θεό να έρθει.

Έχουν φτιάξει ένα συμπαγές οχυρό του “εγώ”.


Ο Θεός θέλει χώρο για να έρθει, ζητάει μια ρωγμή το Φως για να διώξει το σκοτάδι…».

Οι άνθρωποι της Χάριτος είναι ραγισμένοι…


inpantanassis

[XAPA]

Η ακτή της Κορνουάλης

Αρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος


Στήν Αγγλία υπάρχει μία ακτή που πάντα είναι φουρτουνιασμένη. Είναι η ακτή της Κορνουάλης.

Τα ωκεάνεια κύματα του Ατλαντικού ορμούν με ακατάσχετη μανία στους μαυριδερούς της βράχους

και απειλούν να θρυμματίσουν.. κάθε σκάφος που παραπλέει την ακτή αυτή.


Αποφάσισαν λοιπόν, εις το υψηλότερο σημείο της να υψώσουν έναν φάρο,

διά να τον βλέπουν οι θαλασσινοί και να αποφεύγουν την καταστροφή.


Τήν άνοιξη λοιπόν, επιδέξιοι τεχνίτες ύψωσαν ένα φάρο, στην κορυφή του οποίου άναβε και έσβηνε ένα κόκκινο φώς.

Έφθασε και ο χειμώνας! Ο Ατλαντικός με όλη του την ορμή βάλθηκε να σωριάσει σε ερείπια τον φάρο. Και το πέτυχε.

Την επόμενη άνοιξη ανέθεσαν σε άλλους τεχνίτες να οικοδομήσουν ένα νέο φάρο.

Αλλά και αυτός είχε την ίδια τύχη.


Την τρίτη άνοιξη ανέθεσαν σ᾿ έναν ευλαβή μηχανικό να ανεγείρει τον φάρο.

Αυτός έσκαψε βαθιά στον βράχο.

Σχημάτισε μιά στερεή βάση από τσιμέντο στα πλευρά της οποίας έγραψε:

«Εάν μη Κύριος οικοδομήσει οίκον μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» Ψαλμ. 126 : 1.

Σ᾿ αυτήν την βάση ύψωσε τον φάρο.


Έφθασε και ο χειμώνας. Το υγρό στοιχείο του ωκεανού όρμησε με μανία εναντίον του φάρου.

Για μιά στιγμή ο φάρος κλονίστηκε. Το ωσάν αίμα κόκκινο φώς του τρεμόσβηνε.

Όλοι οι Άγγλοι, που παρακολουθούσαν από την στεριά περίεργοι τον φάρο,

υπέθεσαν ότι και ο τρίτος φάρος δεν θα αποφύγει την καταστροφή.


Όμως ο φάρος στάθηκε εκεί σαν μυθικός ήρωας που δεν φοβάται τα βέλη των εχθρών του. Δεν έπεσε!

Στέκει εκεί υψώνοντας εις τους ουρανούς την κόκκινη κορυφή του, διά να διακηρύττη σ᾿ όλους τους αιώνες

πως ό,τι είναι οικοδομημένο επάνω στην πίστη εις τον Θεόν δεν φοβάται την κακότητα του κόσμου,

έστω και εάν αυτή με όλη την έντασή της ορμάει εναντίον του.


Καί σύ, νέε μου, πύργωσε την ζωή σου στην πίστη, οικοδόμησέ την επάνω εις τον Ιησούν Χριστόν.

Και να είσαι βέβαιος ότι όσες θύελλες και εάν πέσουν επάνω σου, όσες δυστυχίες και εάν συναντήσεις,

δεν πρόκειται να ηττηθείς, να καταστραφείς. Διότι έχεις θεμέλιον τον Ιησούν Χριστόν.


«Εν τίνι κατορθώσει νεώτερος την οδόν αυτού; Εν τώ φυλάσσεσθαι τον νόμον σου».

Με ποίον τρόπον θα επιτύχει ένας νέος άνθρωπος εις την ζωήν του; ερωτά ο Δαβίδ.

Και απαντάει: Με το να φυλάττει τον νόμον σου, ώ Κύριε!



Από το βιβλίο: “Πρός τα νειάτα”Γ΄ Εκδοση Βελτιωμένη ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ: «Ιωάννης ο Χρυσόστομος»Λάρισα 2016

hristospanagia3.

[XAPA]

ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ…ΜΠΑΜΙΕΣ…!


Ένας προϊστάμενος της μονής Ιβήρων θέλησε, άγνωστο απο ποια πρόθεση κινούμενος να περιπλέξει τον παπα Τύχωνα

σε κρεωφαγία, ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι Αγιορείτες, δεν έτρωγε ποτέ κρέας.


Στα ιδιόρυθμα μοναστήρια και σε μερικά κελλιά υπήρχαν πατέρες που δεν ήταν τόσο αυστηροί στο θέμα της κρεωφαγίας.

Ο προϊστάμενος αυτός, συνεννοήθηκε με κάποιον άλλον αδελφό της ίδιας Μονής και κάλεσαν στο διαμέρισμα τους τον παπα Τύχωνα

σε τράπεζα, ο οποίος ως πνευματικός της Μονής πήγαινε συχνά, κατόπιν προσκλήσεως και εξομολογούσε.


Στην τράπεζα παρέθεσαν σκοπίμως κρέας (κοτόπουλο ή κάτι άλλο).

Ο παπα Τύχων έφαγε κανονικά μαζί τους, χωρίς να ασχοληθεί καθόλου με το είδος του φαγητού του.

Όταν τελείωσε, ο προϊστάμενος λέγει στον παπα – Τύχωνα με τρόπο πειρακτικό και ειρωνικό:

“Βρε υποκριτή, κάνεις και τον πνευματικό και πως είσαι ασκητής και εγκρατής;

Τί είναι αυτά με σένα; Λες και πως δεν τρως κρέας;”


Ο παπα Τύχων με πολλή σοβαρότητα και σεβασμο λέγει:

“Εγκώ; Έχει να τρώει κρέας από πενήντα χρόνια”.

“Τώρα τί έφαγες;” λέγει ο προϊστάμενος.

“Μπάμιες”, απάντησε ο παπα Τύχων.


Κοιτάζοντας τότε το πιάτο του παπα Τύχωνα διαπίστωσαν κατάπληκτοι οτι ήταν τελείως καθαρό ενώ στα δικά τους πιάτα

φαίνονταν ακόμη τα κόκκαλα από το κρέας που μόλις είχαν φάει.

Από τότε οι δύο μοναχοί όχι μόνο δεν πείραξαν ποτέ τον παπα Τύχωνα, αλλά τόσο συγκλονίστηκαν από το περιστατικό αυτό,

που δεν έφαγαν κανά κρέας στη ζωή τους, διατηρώντας βαθύτατο σεβασμό προς τον ερημίτη γέροντα.


proskynitis

[XAPA]

-Γέροντα, τί νά σκέφτομαι τήν Σαρακοστή;


-Γέροντα, τί νά σκέφτομαι τήν Σαρακοστή;

-Τό Πάθος, τήν θυσία τού Χριστού νά σκέφτεσαι. Άν καί εμείς οι μοναχοί πρέπει συνέχεια νά ζούμε τό Πάθος τού Χριστού,

γιατί… μάς βοηθούν σ’ αυτό κάθε μέρα τά διάφορα τροπάρια, όλες οι Ακολουθίες.


Τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας δίνεται η μεγαλύτερη ευκαιρία για να αγωνισθούμε και να συμμετέχουμε εντονότερα

στο σωτήριο Πάθος του Κυρίου μας, με μετάνοια και με μετάνοιες, με εκκοπή των παθών και με ελάττωση των τροφών,

από αγάπη προς τον Χριστό.


Άν αξιοποιήσουμε, όσο μπορούμε, το πνευματικό αυτό στάδιο με τις πολλές προϋποθέσεις και δυνατότητες που μας δίνονται,

για να πλησιάσουμε περισσότερο στον Εσταυρωμένο Χριστό, για να βοηθηθούμε από Αυτόν και να χαρούμε την Αγία Ανάσταση

αλλοιωμένοι πνευματικά, αφού θα έχουμε ζήσει πνευματικότερα την Μεγάλη Σαρακοστή.


orthodoxhporeiakaizwh

[XAPA]

Πρακτικές πνευματικές συμβουλές…


Γέροντας Μακάριος της Όπτινα



Ό,τι κι αν μας συμβούλευε ο γέροντας Μακάριος, πάντοτε τοποθετούσε την ταπείνωση στην πρώτη γραμμή των συμβουλών του.

Aπό αυτήν την αρετή παρήγαγε όλες τις επόμενες αρετές που συναποτελούν το ήθος του αληθινού Χριστιανού.

Αυτή είναι η ουσία των μαθημάτων, που ο γ. Μακάριος δίδαξε σε όλους, όσοι διψούσαν για τις εντολές και την καθοδήγησή του:


να εξετάζεις τη συνείδησή σου,

να πολεμάς συνεχώς με τα πάθη σου,

να καθαρίζεις την ψυχή σου από τις αμαρτίες,

να αγαπάς το Θεό εν απλότητι καρδίας,

να πιστεύεις Σ’ αυτόν χωρίς υπολογισμούς,


να έχεις ακατάπαυστα ενώπιόν σου το απεριόριστο έλεός του, και με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να Τον δοξάζεις και να Τον ευλογείς σε όλες τις δυσάρεστες περιστάσεις της ζωής,

να αναζητάς τη δική σου ενοχή, και να συγχωρείς κάθε παράπτωμα του διπλανού σου εναντίον σου, ούτως ώστε να αποσπάσεις το έλεος του Θεού για τις δικές σου αμαρτίες,

να προσπαθείς να θεμελιώσεις μέσα σου την αγάπη για το διπλανό σου,

να περισώζεις την ειρήνη και την ηρεμία στην οικογένεια και τους γνωστούς σου,

να θυμάσαι πιο συχνά τις εντολές του Θεού και να προσπαθείς να τις εκπληρώσεις, καθώς επίσης και τους κανόνες της Εκκλησίας,


όσο είναι δυνατόν, να πηγαίνεις για εξομολόγηση και να μετέχεις των Θείων Μυστηρίων αρκετές φορές το χρόνο,

να τηρείς και τις τέσσερις περιόδους νηστείας, καθώς και τις Τετάρτες και τις Παρασκευές,

να παρακολουθείς τις ακολουθίες και τη Θεία Λειτουργία σε κάθε εορτή,

να λες πρωινές και βραδινές προσευχές και ακόμη μερικούς ψαλμούς κάθε μέρα, και, αν το επιτρέπει ο χρόνος, να διαβάζεις ένα κεφάλαιο από τα Ευαγγέλια και τις Επιστολές των Αποστόλων,

να προσεύχεσαι κάθε πρωί και βράδυ για την ανάπαυση των κεκοιμημένων και τη σωτηρίου των ζωντανών


Αν, για οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν μπορείς να εκπληρώσει αυτά τα καθήκοντα, τότε να επιτιμήσεις τον εαυτό σου ώστε να μετανοήσεις ειλικρινά, και να πάρεις σταθερή απόφαση να μην αποτύχεις ξανά στο μέλλον.

Προσευχήσου ακόμη για εκείνους για τους οποίους έχεις κάποια κακή επιθυμία, γιατί αυτός είναι ο σιγουρότερος τρόπος για την εν χριστώ συμφιλίωση.



Από τις «Αναμνήσεις ενός Πνευματικού Υιού» του βιβλίου «Γέρων Μακάριος της Όπτινα»

Πηγή: Ορθόδοξο Ιστολόγιο Επαρχίας Αμμοχώστου

[XAPA]

Όταν ο άγιος Αχίλλειος συνάντησε τον άγιο Δημήτριο, πριν την άλωση των πόλεών τους…



Τον και­ρό κα­τά τον ό­ποι­ο έ­μελ­λε να κυ­ρι­ευ­θεί η Θεσ­σα­λο­νί­κη α­πό τους Ά­γα­ρη­νούς, πο­ρευ­ό­με­νοι κά­ποι­οι

ευ­λα­βείς χρι­στια­νοί προς τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, για την ε­ορ­τή του Α­γί­ου, έ­φθα­σαν στη βα­σι­λι­κή ο­δό,

η ο­ποί­α εί­ναι στο Βαρ­δά­ρι.

Εκεί, εί­δαν ό­φθαλ­μο­φα­νως κά­ποι­ο στρα­τι­ώ­τη, ο ο­ποι­ος ερ­χό­ταν α­πό τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, και άλ­λον Αρ­χι­ε­ρέ­α,

ο ό­ποι­ος ερ­χό­ταν α­πό το δρό­μο της Λά­ρι­σας.


Ό­ταν συ­ναν­τή­θη­καν, ο στρα­τι­ώ­της ά­πε­τά­θη προς τον Αρ­χι­ε­ρέ­α και εί­πε:

— Χαί­ρε, Άρ­χι­ε­ρεύ του Θε­ού Α­χίλ­λει­ε.

Εί­πε και ο Άρ­χι­ε­ρεύς:

— Χαί­ρε και συ, στρα­τι­ώ­τα του Χρι­στού Δη­μή­τρι­ε.

Μό­λις ά­κου­σαν οι χρι­στια­νοί αυ­τά τα ο­νό­μα­τα, στα­μά­τη­σαν φο­βι­σμέ­νοι ε­κεί κον­τά για να δουν το τέ­λος.

Λέ­γει, πά­λι ο στρα­τι­ώ­της:

— Ά­πό που έρ­χε­σαι, Άρ­χι­ε­ρεύ του Θε­ού Α­χίλ­λει­ε, και που πη­γαί­νεις;.

Τότε δά­κρυ­σε ο Α­γιος Α­χίλ­λει­ος και εί­πε προς αυ­τόν:

— Για τις α­μαρ­τί­ες και τις α­νο­μί­ες του κό­σμου πρό­στα­ξε ο Θε­ός να ε­ξέλ­θω ά­πό τη Λά­ρι­σα την

ο­ποί­α φυ­λάτ­τω, δι­ό­τι θα πα­ρα­δο­θεί στα χέ­ρια των Α­γα­ρη­νών. Και ιδού εξ­ήλ­θα και πηγαίνω οπού

με προστάξει. Και εσύ λοι­πόν ά­πό που έρ­χε­σαι; Πες μου σε πα­ρα­κα­λώ!.


Τό­τε δά­κρυ­σε ο Α­γιος Δη­μή­τριος και του λέ­ει:

— Και ε­γώ το ί­διο έ­πα­θα, Άρ­χι­ε­ρεύ Α­χίλ­λει­ε.

Πολ­λές φο­ρές βο­ή­θη­σα τους Θεσ­σα­λο­νι­κείς και τους λύ­τρω­σα ά­πό αιχ­μα­λω­σί­ες και ά­πό θα­να­τι­κό

καί ά­πό α­σθέ­νεια. Πλην τώ­ρα, ά­πό τις πολ­λές τους α­μαρ­τί­ες και α­νο­μί­ες α­πο­μα­κρύν­θη­κε ο Θε­ός απ αυ­τούς και με

πρό­στα­ξε να τους α­φή­σω να πα­ρα­δο­θούν στα χέ­ρια των Ά­γα­ρη­νων. Γι’ αυ­τό υ­πά­κου­σα στην προ­στα­γή Του και

ε­ξήλ­θα και πη­γαί­νω ο­που με προ­στά­ζει.

Αυ­τά εί­παν και οι δύ­ο έ­σκυ­ψαν τα κε­φά­λια τους κά­τω στη γη και έ­κλα­ψαν.

Ε­πει­τα ά­πό πολ­λή ώ­ρα φι­λή­θη­καν και α­πο­χαι­ρε­τί­σθη­καν και α­μέ­σως έ­γι­ναν ά­φαν­τοι.

Αυ­τό το θαύ­μα εί­δαν οι Χρι­στια­νοί και δεν τόλ­μη­σαν να πά­νε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, άλ­λα γύ­ρι­σαν πί­σω,

δι­η­γού­με­νοι το ό­ρα­μα.

Δεν πέ­ρα­σε μή­νας και η Θεσ­σα­λο­νί­κη κυ­ρι­εύ­θη­κεκαι λε­η­λα­τή­θη­κε ά­πό τους Τούρ­κους, ό­πως και η Λά­ρι­σα.



Το κείμενο από την ιστοσελίδα του Φοιτητικού Οικοτροφείου: Άγιος Δημήτριος.


simeiakairwn

[XAPA]

Αγία (Θεϊκή) και δαιμονική ενέργεια..


Μητροπολίτης Αθανάσιος Λεμεσού


Να ξέρετε ένα πράγμα, ότι όταν γίνεται αμαρτία σε ένα τόπο εκεί φορτίζεται ο τόπος με δαιμονική ενέργεια

διότι η αμαρτία είναι δαιμονική ενέργεια.

Ένας τόπος λοιπόν που επιτελείται η αμαρτία, ένας τόπος όπου βλασφημείται το όνομα του Θεού,

εκεί υπάρχει δαιμονική ενέργεια.


Μας έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ότι πορευόμενος με το αεροπλάνο στην Αυστραλία, όταν πήγε στην Αυστραλία,

τον πήρε ο ύπνος στο αεροπλάνο και σε μία στιγμή ξύπνησε από μία μεγάλη ευωδία.

Ευωδίασε το αεροπλάνο ολόκληρο. Βέβαια ο γέροντας το κατάλαβε, δεν πιστεύω οι άλλοι να το αισθάνθηκαν.

Λέει τι είναι εδώ; που είμαστε; Ρώτησαν που είναι, λέει πάνω από την Αίγυπτο.


Ήταν πάνω από τους τόπους των Αγίων ασκητών, του μεγάλου Αντωνίου, Παχωμίου, Αββά Σισώη κλπ.

και πάνω από τους Αγίους Τόπους.

Λίγο πιο εκεί, πάλι αισθάνθηκε μία δαιμονική ενέργεια και περνούσαν πάνω από τις χώρες οι οποίες λατρεύουν

άλλους θεούς και έχουν άλλες θεότητες. Και ο γέροντας αισθανόταν αυτή τη δαιμονική ενέργεια και εκ των τόπων

και εκ των πραγμάτων.


Όπως έχουμε το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού και όπου μπει ο Σταυρός του Χριστού μας ευλογεί το χώρο και αγιάζει

τον τόπο εκείνο και εκπέμπει Αγία ενέργεια έτσι και τα δαιμονικά σύμβολα.

Και αυτά εκπέμπουν δαιμονική ενέργεια γι’ αυτό είναι επικίνδυνα και πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ

να μην έχουμε σπίτι μας τέτοια σύμβολα δαιμονικά.



simeiakairwn

[XAPA]

άλγος και έρως....


Όσοι ζούν την πνευματική ζωή με τον κοσμικό τρόπο

-δηλαδή όλο Πάσχα χωρίς να περάσουν πρώτα τη Μεγάλη Σαρακοστή ,

τη Σταύρωση-

αδύνατον είναι να αναστηθούν πνευματικά,

αδύνατο είναι να αγαπήσουν και τον Χριστό,

διότι δεν πόνεσαν οι ίδιοι,

για να νιώσουν τους πόνους του Χριστού για την Σωτηρία μας

και να γλυκαθούν από την αγάπη τού Χριστού,

να τρελαθούν από τον θείο έρωτα,

απορροφημένοι πια στον Ουρανό.


Γέροντας Παϊσιος


agiameteora

[XAPA]

Αγωνίσου, χωρίς γκρίνιες. Αγωνίσου με χαρά.


- Υπάρχουν άνθρωποι που δεν νηστεύουνε, γιατί απλά δεν έχουν τίποτα να φαν.

- Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κάνουνε μετάνοιες, γιατί το σώμα τους πονάει, άλλοτε από τις αρρώστιες και άλλοτε

από τις θεραπείες.


- Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κατακρίνουνε τον διπλανό τους, γιατί απλά ζούνε μέσα σε μια απόλυτη μοναξιά… Ξεχασμένοι από

τους δικούς τους σε κάποιο θάλαμο νοσοκομείου.

- Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν καμία άσκηση… Γιατί όλη τους η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας…


Για αυτό, αν έχεις κάτι για να φας. Αν έχεις στο σώμα και στη ψυχή υγεία.

Αν έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε δίπλα σου. Και αν έχεις δύναμη και χρόνο…

Αγωνίσου.

Αγωνίσου, χωρίς γκρίνιες. Αγωνίσου με χαρά.


Εκμεταλλεύσου αυτό το χρόνο…

Αλλά έχε στο νου σου πως δεν είναι ο αγώνας αυτοσκοπός.

Όχι.


Ο αγώνας, ο πνευματικός αγώνας, ο κάθε αγώνας, είναι απλά το μέσον…

Το όχημα που σε πάει στον προορισμό.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σου μιλάνε για Θεό… Γιατί το κάνει η ίδια η ζωή τους. Αυτοί, τον βρήκανε τον δρόμο τους…

Με σένα και με μένα να δούμε τι θα γίνει…



Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

melissoules

[XAPA]

“ΔΕΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ. ΔΕΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟΙ.

ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΞΙΟΙ”


Σιατίστης Παύλος


Τι είναι η Θεία Λειτουργία;

Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας.

Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό.

Και μάλιστα δυο είδη.

Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο.

Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του.


Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα:

- Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ»,

αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν.


- Το δεύτερο που μας είπε:« Αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού τον έχει εν την καρδία του, κατοικούντα

και μένοντα».


- Το τρίτο «εάν δεν κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Υιού του Ανθρώπου δεν θα ζήσετε. Όχι μερικά χρόνια ακόμα αλλά

δεν θα νικήσετε τον θάνατο».


Η Θεία Κοινωνία είναι τροφή για τους πιστούς. Φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο του μη αποθανείν.

Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.

Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε

ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού.


Και πως θα γίνουμε του Χριστού; Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια;

Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν.

Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.


proskynitis