Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ενα αυτοκίνητο γεμάτο αμαρτίες.......



" 'Ενα αυτοκίνητο γεμάτο αμαρτίες που το οδηγεί η ταπείνωση,

πηγαίνει στον παράδεισο,


ένα αυτοκίνητο γεμάτο αρετές που το οδηγεί η υπερηφάνεια,

πάει κατευθείαν στην κόλαση."



Λόγια χάριτος Γέροντα Γαβριήλ, Ιερόν Κελίον Οσίου Χριστοδούλου


apantaortodoxias

[XAPA]

ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΠΑΣΜΩΝ !


Στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, ένας νεαρός επλησίασε τον ιερέα, αγανακτισμένος, και του λέει:

«Πάτερ, εγώ δεν θα ξαναέλθω στην Θεία Λειτουργία».

«Γιά ποιό λόγο παιδί μου;», τον ερωτά με απορία ο διακριτικός ιερέας.


«Διότι πάτερ, την μία βλέπω, μία γυναίκα να κουτσομπολεύει την άλλη.

Την άλλη βλέπω, κάποιον να ασχολείται με το κινητό του, γιά να μην πω γιά την εγωϊστική τους συμπεριφορά όταν φεύγουν

από τον Ναό… Όσο γιά τις γυναίκες με την προκλητική ενδυμασία τους, καλλίτερα να μην μιλήσω…».


Του λέει τότε ο ιερέας:

«Έχεις δίκηο, όμως πριν εγκαταλείψεις οριστικά την Εκκλησία, κάνε μου σε παρακαλώ μία χάρη.

Πάρε αυτό το ποτήρι, γεμάτο νερό, και κάνε τον κύκλο του Ναού τρεις φορές, πέρασε ανάμεσα από τον κόσμο

χωρίς να χύσεις ούτε μία σταγόνα. Μετά μπορείς να φύγεις».


Ο νεαρός συμφώνησε, και έκανε τους τρεις γύρους πολύ προσεκτικά, όπως του ζήτησε ο ιερέας.

Μόλις τελείωσε, ο ιερέας τον ερώτησε:

«Όταν έκανες τον γύρω του Ναού, πρόσεξες κάποιον να κουτσομπολεύει κάποιον άλλον;».

«Όχι πάτερ», απάντησε ο νέος.

«Μήπως, είδες κάποιον να ασχολείται με το κινητό του;»

Η απάντηση του νέου ήταν πάλι: «Όχι».


«Ξέρεις γιατί δεν είδες κάποιον να κουτσομπολεύει ή να παίζει με το κινητό του ή να κάνει κάτι άλλο;

Διότι ήσουν συγκεντρωμένος στο ποτήρι, γιά να μην χύσεις το νερό.

Έτσι λοιπόν να είσαι και στην Θεία λειτουργία, αλλά και στη ζωή σου!


Όταν οι καρδιές μας συγκεντρώνονται στον Χριστό, δεν έχουμε χρόνο να κοιτάξουμε τα λάθη των άλλων.

Αυτοί που εγκαταλείπουν την Εκκλησία εξαιτίας των “υποκριτών” Χριστιανών, με βεβαιότητα δεν μπήκαν

σε Αυτήν γιά τον Κύριο»!!

Ο νεαρός έφυγε πολύ ωφελημένος και έκανε πράξη τα λόγια του διακριτικού ιερέα!



dromokirix.gr

[XAPA]

Ο τόπος και ο τρόπος της σωτηρίας

Όσιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής


Σ’ ευχαριστώ, πάτερ, για όσα μου εξήγησες ως εδώ, είπε ο αδερφός. Πες μου όμως κάτι ακόμα. Πώς δηλαδή,

μολονότι υπάρχουν ενάρετοι που δεν έκαναν ποτέ κακό σε κανέναν, οι άνθρωποι σκανδαλίζονται μαζί τους

και βαρυγγωμούν και λένε:


«Τι κάθονται αυτοί ανάμεσά μας και μας παριστάνουν τους ευλαβείς;

Ας πάνε στην έρημο ν’ αγιάσουν!

Αλλά, να! Όσοι είναι κενόδοξοι και ανθρωπάρεσκοι, μένουν στον κόσμο για ν’ απολαύσουν τη δόξα των ανθρώπων».


- Δεν είναι, παιδί μου, ο τόπος που σώζει, αλλά ο τρόπος, η επιμέλεια, η προθυμία και η εγρήγορση του καθενός.

Πρόσεξε, και θα σου το αποδείξω με πολλά παραδείγματα:


Πρώτα-πρώτα ο Ενώχ, όπως μαρτυρεί και η Γραφή, ευαρέστησε τον Θεό, μολονότι και στον κόσμο ήταν

και οικογένεια είχε και – το πιο αξιοθαύμαστο – ανάμεσα σε ασεβείς ανθρώπους ζούσε.


Θυμήσου έπειτα τον Αβραάμ. Τι φίλος του Θεού αναδείχθηκε! Και να σκεφτείς ότι κι αυτός είχε γυναίκα

και τριακόσιους δεκαοκτώ συγγενείς και δούλους και... κοπάδια και χρυσάφι και ασήμι πολύ.

Ωστόσο, τίποτε απ’ αυτά δεν στάθηκε εμπόδιο στην ευλάβειά του και στην αγάπη του στον Θεό και,

τελικά, στη σωτηρία του.


Τι να πούμε όμως και για τον Λωτ; Πού κατοικούσε;

Μέσα στα σκάνδαλα του διαβόλου, ανάμεσα στους Σοδομίτες! Και μολονότι τους έβλεπε ο δίκαιος

ν’ αμαρτάνουν συχνά μπροστά στα μάτια του, ποτέ δεν κατέκρινε κανένα. Γι’ αυτό τον αγάπησε ο Θεός και

δεν του στέρησε τη βασιλεία Του.


Για σκέψου και τον Ιώβ, που ήταν «εὐγενὴς τῶν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν» (Ιώβ α’ 3).

Και πλούτη είχε και δόξα ασύγκριτη και γυναίκα και παιδιά και δούλους και δούλες. Μα πέτυχε κι αυτός τη

σωτηρία του, όπως οι άλλοι. Το ίδιο και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και ο Ιωσήφ και αναρίθμητοι άλλοι,

που ευαρέστησαν τον Θεό με τη ζωή τους.


Ο Μωυσής πάλι, σε ποιον τόπο επικαλέστηκε τον Θεό; Εκεί, στην Ερυθρά θάλασσα. Και ο Θεός αμέσως του

απάντησε: «Μωυσή, Μωυσή, τι με φωνάζεις;»


Ο Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες πού προσευχήθηκαν;

Ο ένας στον λάκκο, οι άλλοι στο καμίνι. Και ο Θεός τούς άκουσε και έστειλε τον άγγελό Του και τους έσωσε.


Κοίταξε και τον Ιωνά, που εισακούστηκε μέσ’ από την κοιλιά του κήτους, και τον ληστή, που από τον

σταυρό του άνοιξε με δυο μονάχα λόγια προσευχής τον παράδεισο. Αφήνω από την Παλαιά Διαθήκη τον

Εζεκία, τον Μανασσή, τον Δαβίδ, τη Ραάβ και τόσους άλλους.


Βλέπεις, λοιπόν, αδελφέ μου, πώς ευαρέστησαν τον Θεό όλοι αυτοί σε διάφορους τόπους, λάμποντας με ποικίλες αρετές;


Α, και ο μακάριος Παύλος τι έκανε; Καθόταν στο εργαστήρι του κι έραβε σκηνές.

Ξέρεις όμως ποιος ήταν, πώς κήρυξε και τι έγραψε! Αλλά νομίζω πως είπα ήδη αρκετά.


Πιστεύω να έχεις πια πεισθεί, ότι σε κάθε τόπο μπορεί να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό.

Παντού υπάρχει σωτηρία γι’ αυτόν που προσέχει. Γιατί και ο Θεός παντού είναι παρών.



Ένας ασκητής επίσκοπος: Όσιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής,

έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

adontes

[XAPA]

Τα εισερχόμενα και τα...εξερχόμενα

- Αγίου Λουκά Κριμαίας


«Ουδέν εστιν έξωθεν του ανθρώπου εισπορευόμενον εις αυτόν ο δύναται αυτόν κοινώσαι, αλλά τα εκπορευόμενα εστί τα κοινούντα τον άνθρωπον» (Μρ. 7, 15).


Αυτά τα λόγια του Χριστού οι άνθρωποι που δεν θέλουν να νηστεύουν τα ερμηνεύουν με τον δικό τους τρόπο.

Λένε πως δεν υπάρχουν φαγητά ακάθαρτα, γι' αυτό και δεν νηστεύουν. Είναι σωστό αυτό που λένε;


Όχι, καθόλου δεν είναι σωστό.

Λέγοντας αυτό η αγία μας Εκκλησία δεν εννοεί ότι υπάρχουν φαγητά που κάνουν τον άνθρωπο ακάθαρτο,

ότι υπάρχουν τρόφιμα ακάθαρτα. Τίποτα απ' αυτά που δημιούργησε ο Θεός δεν είναι ακάθαρτο,

όλα είναι καθαρά και καλά λίαν», αν τα δεχόμαστε με ευχαρίστηση, και κανένα φαγητό που μπαίνει στο στόμα μας

δεν μας κάνει ακάθαρτους, διότι τίποτα που μπαίνει στον άνθρωπο από έξω δεν μπορεί να τον κάνει ακάθαρτο.


Ποια είναι αυτά που μπαίνουν μέσα μας; Είναι οι επιδράσεις που δεχόμαστε από τους άλλους ανθρώπους.

Αν οι άνθρωποι μας βρίζουν, μας προσβάλλουν, μας ταπεινώνουν αυτό δεν μας κάνει ακάθαρτους.

Ας τους αφήσουμε να μας βρίζουν, να μας κακολογούν και να μας συκοφαντούν, δεν πρέπει αυτό να μας ενοχλεί

και να μας κάνει ακάθαρτους. Μας κάνουν ακάθαρτους εκείνα που βγαίνουν από μέσα μας.


Ποια είναι αυτά που βγαίνουν από μέσα μας;

Πρώτα απ' όλα είναι τα λόγια μας.

Αν τα λόγια αυτά είναι άσχημα, αν το στόμα μας, με το οποίο λαμβάνουμε το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού

ανοίγει για να λέμε διάφορες βρισιές και αισχρολογίες, αυτό μας κάνει ακάθαρτους.

Ο άνθρωπος που βρίζει, τον εαυτό του βρίζει, και αυτός που συκοφαντεί τον πλησίον του, τον εαυτό του συκοφαντεί

και φανερώνει μ' αυτό τον τρόπο την ρυπαρότητα και την ακαθαρσία της ψυχής του. Αυτός που βρίζει, μιαίνει τον εαυτό του

και όχι εκείνον που βρίζει.


Μας κάνουν ακάθαρτους όλα εκείνα που βγαίνουν από μέσα μας.

Και από μέσα μας βγαίνουν όχι μόνο τα λόγια αλλά και οι πράξεις και γενικά όλη η συμπεριφορά μας.


Τα λόγια, τα έργα, ακόμα το βλέμμα μας φανερώνουν την κατάσταση που βρίσκεται η ψυχή μας.

Αν τα λόγια μας είναι γεμάτα κακίες και συκοφαντίες, αν τα έργα μας δεν είναι καθαρά και όλη

η συμπεριφορά μας δείχνει την κακία, την υπερηφάνεια, τη μεγαλομανία και την τάση να προβάλλουμε

τον εαυτό μας, αυτό μας κάνει ακάθαρτους.


Γινόμαστε ακάθαρτοι όταν η ζωή μας μοιάζει με τη ζωή των ανθρώπων, για τους οποίους ο άγιος προφήτης Δαβίδ λέει

στον 72ο ψαλμό του: «Διά τούτο εκράτησεν αυτούς η υπερηφανία, περιεβάλοντο αδικίαν και ασέβειαν εαυτών, εξελεύσεται ως εκ στέατος η αδικία αυτών, διήλθον εις διάθεσιν καρδίας· διενοήθησαν και ελάλησαν εν πονηρία, αδικίαν εις το ύψος ελάλησαν· έθεντο εις ουρανόν το στόμα αυτών, και η γλώσσα αυτών διήλθεν επί της γης» (Ψα. 72, 6-9)


Υπάρχουν άνθρωποι που η γλώσσα τους είναι τόσο μεγάλη που σαρώνει την γη.

Αν λοιπόν είμαστε σαν τούς ανθρώπους που περιγράφει στον ψαλμό του ο προφήτης Δαβίδ, αν η γλώσσα μας σαρώνει την γη,

αν οι πράξεις μας φανερώνουν την υπερηφάνια, την έπαρση και την αναισθησία, αν ο νους μας δεν είναι συγκεντρωμένος

και γυρίζει παντού, αν όλους τους ανθρώπους τους ειρωνευόμαστε, τους συκοφαντούμε και τους κουτσομπολεύουμε,

τότε κάνουμε τους εαυτούς μας ακάθαρτους.


Οι πράξεις μας αυτές που βγαίνουν από μέσα μας, όχι μόνο από το στόμα μας βγαίνουν, αλλά μέσα από τον ίδιο τον εαυτό μας,

από το πνεύμα μας και αποκαλύπτουν στους άλλους ανθρώπους την πνευματική μας υπόσταση. Την ακαθαρσία του πνεύματος μας

την βλέπουν οι άνθρωποι. Αυτή μας κάνει ακάθαρτους. Οι άνθρωποι μας βλέπουν μέσα στο θολό φως, μέσα στο σκοτεινό φως

της ψυχής μας. Αυτό το σκοτεινό φως μας μιαίνει.


Αντίθετα πρέπει να ζούμε και να ενεργούμε έτσι ώστε να εκπέμπουμε το Φως του Χριστού, την ευωδία του και όχι την κακία,

την υπερηφάνεια, την έπαρση, την συκοφαντία, που όλα αυτά είναι ακαθαρσία. Αυτό να θυμόμαστε.

Τίποτα απ' αυτά που μπαίνουν μέσα μας από το στόμα μας δεν μπορούν να μας κάνουν ακάθαρτους.

Μας κάνουν ακάθαρτους αυτά που βγαίνουν από το στόμα μας και κάνουν φανερό στους άλλους το εσωτερικό μας είναι.

Να το θυμάστε, να είστε πράοι και ταπεινοί για να εκχέεται από μέσα σας το Φως και η ευωδία του Χριστού.

Αμήν.


Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
Λόγοι και Ομιλίες Τόμος Β'
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

proskynitis

[XAPA]

Ο διάλογος του Σωκράτη με έναν φιλόσοφο για την αξία της Πίστεως!


Ἦλθε τώρα στόν νοῦ μου ἕνας φιλόσοφος, ὁ ὁποῖος ἐπῆγε στόν Σωκράτη, πού ἦταν κι αὐτός φιλόσοφος τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος.

Αὐτός εἶχε μία γυναῖκα πολύ ταλαντοῦχα. Ἄρχισε λοιπόν νά τόν ἐρωτᾶ:

-Κύριε φιλόσοφε, ἔχω μία σπουδαία καί ὄμορφη γυναῖκα.


Ὁ Σωκράτης ἐκείνη τήν στιγμή ἦταν στό τραπέζι του μ᾿ ἕνα μολύβι στό χέρι καί χαρτί καί ἔγραφε ἕνα μηδενικό.

-Ἡ γυναῖκα μου κατάγεται ἀπό μεγάλο γένος. Ὁ παπποῦς της ἦταν ὑπουργός.

Ὁ ἄλλος φιλόσοφος ἔγραψε ἄλλο ἕνα μηδενικό.


-Ἡ γυναῖκα μου εἶναι ὑγιής, ὅπως τό αὐγό. Δέν ἦταν ποτέ ἀσθενής καί οὔτε τώρα τήν ἔχει πειράξει κάποια ἀσθένεια.

Ὁ Σωκράτης ἔγραψε ἕνα ἀκόμη μηδενικό.

-Ἡ γυναῖκα μου εἶναι πολύ μορφωμένη.

Ὁ Σωκράτης ἔγραψε ἀκόμη ἕνα μηδενικό κοντά στά ἄλλα.


-Ἡ γυναῖκα μου ξέρει νά ἀσχολῆται μέ τό νοικοκυριό τοῦ σπιτιοῦ, νά κάνη διαφόρων εἰδῶν πίττες

καί ψωμί ἐπάνω σέ μεγάλο τραπέζι!

Ἔγραψε ὁ φιλόσοφος ἄλλο ἕνα μηδενικό.


-Ἡ γυναῖκα μου γνωρίζει νά κεντᾶ διάφορα κεντήματα, νά ράβη, νά διορθώνη, νά φτιάχνει φανέλλες στήν ραπτομηχανή

ἤ καί μέ τό χέρι της. Βλέπεις πόσα ταλέντα ἔχει ἡ γυναῖκα μου;

Ὁ φιλόσοφος ἔγραψε ἀκόμη δίπλα στά ἄλλα ἕνα μηδενικό.


Στό τέλος ἐπρόσθεσε κι ἕνα ἄλλο σπουδαῖο χάρισμα της:

-Ἡ γυναῖκα μου ἔχει φόβο Θεοῦ καί εἶναι πιστή!

Ὁ Σωκράτης ἔβαλε τώρα τό νούμερο ἕνα (1) μπροστά καί μετά ἀκολουθοῦσαν τά ἕξι (6) μηδενικά.

Τό νούμερο ἕνα (1) μαζί μέ ἕξι (6) μηδενικά μᾶς δίνει τόν ἀριθμό ἕνα (1) ἑκατομμύριο. Κατόπιν τοῦ εἶπε:


-Νά, τώρα ἔδωσα ἀξία στήν γυναῖκα σου. Ὄχι, ὅταν μοῦ ἔλεγες ὅτι εἶναι ὡραία καί μορφωμένη καί ὑγιής

καί γνωρίζει νά κάνη πολλά ἔργα, διότι ὅταν τῆς λείψη ὁ φόβος καί ἡ ἀγάπη της γιά τόν Θεό,

τότε ὅλα τά παραπάνω χαρίσματά της εἶναι πολλά ἀραδιασμένα μηδενικά καί τίποτε ἄλλο, τίποτε ἀπολύτως!


Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τόν ἄνδρα, ὅπως μέ τήν γυναῖκα αὐτή καί μέ τόν ὅποιονδήποτε ἄνθρωπο.

Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ἔχη πολλά τάλαντα, μπορεῖ νά ξέρη πολλές κοσμικές τέχνες, μπορεῖ νά γνωρίζη πολλές ἐπιστῆμες,

ἐάν ὅμως ἀπουσιάζη ἀπό τήν ζωή του ὁ φόβος καί ἡ πίστις στόν Θεό, τότε τοῦ λείπει τό σχολεῖον τῆς ἄνω σοφίας καί

ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι πλέον τίποτε.



από το βιβλίο: «Εκλεκτές διηγήσεις και προσευχές για μικρά παιδιά» – Γέροντα Κλέοπα Ήλιε


simeiakairwn

[XAPA]

ΆΝΟΙΞΕ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΤΟ ΘΕΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΟΥ ΘΑ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας



Θέλεις όλες οι υποθέσεις στη ζωή σου, να έχουν το αγαθότερο και το καλύτερο αποτέλεσμα στον νυν και στον μέλλοντα αιώνα;

Εμπιστεύσου το Θεό 100%!

Άνοιξε και βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν, χωρίς να το καταλάβεις.

Διότι όποιος εμπιστεύεται απόλυτα το Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να αποτύχει στην ζωή του!


Η εμπιστοσύνη στο Θεό δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, ό,τι και αν του συμβεί.

Γι’ αυτό και αυτός που εμπιστεύεται τον Θεό, είναι πάντα ψύχραιμος και δεν θυμώνει, διότι γνωρίζει ότι,

ό,τι και να του συμβεί στη ζωή του, ο Θεός το επιτρέπει, για το καλό του και έτσι παρηγοριέται…


Εκείνος όμως που δεν έχει εμπιστοσύνη στο Θεό, αλλά στον εαυτόν του, θα υποφέρει στη ζωή του, θα αγχώνεται,

θα βασανίζεται και θα στενοχωριέται, διότι δεν θα μπορεί να βρει λύσεις στα προβλήματά του και θα είναι δυστυχισμένος.

Τα νευρολογικά κέντρα και τα τρελάδικα γέμισαν, διότι οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τη ζωή τους στον Θεό…


inpantanassis

[XAPA]

Όταν καλείς τους Αγγέλους, έρχονται. Είναι ή φύσις τους να μάς άγαπάνε

Άγιος Πορφύριος για τους Αγγέλους


Είπε ό Γέροντας σε κάποιον:

— Νά μή στενοχωριέσαι. Θά κάνεις τις προσευχές σου, θά λες γλυκόλογα του Χριστού.

Θά ζητάς άνυψώσεις μέσω των άγιων άγγέλων

(«τίς δώσει μοι πτέρυγας ώσεί περιστεράς και πετασθήσομαι καί καταπαύσω;» Ψαλμ. 54, 7).


Μεταφέρουν τον άγιασμό οί άγγελοι. Μόνο αυτοί μπορούν νά δοξάζουν τόσο τον Θεό.

Είναι ειδικά φώτα, του πρώτου φωτός δεύτερα, πού ανακλούν τό πρώτο φώς. Έχουν:

α'. ιδιότητα να υμνούν τον Θεό.

β’. ιδιότητα να υπηρετούν τούς ανθρώπους

(«ό ποιών τούς άγγέλους αυτού πνεύματα καί τούς λειτουργούς αυτού πυρός φλόγα», Ψαλμός 103,4.

«Ούχί πάντες είσί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν άποστελλόμενα διά τούς μέλλοντας κληρονομειν σωτηρίαν;»,Έβρ. 1, 14»).

Αυτά να σκεφτείς καί να τά επικαλείσαι. Όταν τα καλείς θα έρχονται. Είναι ή φύσις τους να μάς άγαπάνε.

Γιατί χαίρονται όταν τά καλούμε.

Έχουν τέτοια λεπτότητα πού καί στην προστασία τους θέλουν να κάνουν μόνο οτι θέλει ό άνθρωπος.


Απαντούν στον διάβολο:

«Μέ επικαλέστηκε» καί τρέχουν όλο χαρά.

Να τά επικαλείσαι, γιατί είναι πολύ άγιο πράγμα. Ή αγάπη τους είναι και θεραπευτική.

Όταν κάνεις τό βράδυ την προσευχή σου θα βάλεις καί ψαλμωδία κι όταν ή καρδιά σου γίνει άγαπητική

να επικαλείσαι τίς μεγάλες δυνάμεις, Πανάγια Χερουβείμ -να δονείται ή καρδιά σου -

αφήστε λίγο τον Παράδεισο και ελάτε λίγο κοντά μου.

Μιμούνται τον Δεσπότη στήν άγαθοδωρία.

Ή παρουσία τους εκπέμπει τέτοια ανάλαφρη μακαριότητα καί χαρά.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΕΝΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥ


yiorgosthalassis

[XAPA]

Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ

Ευεργετινός


Κάποιος γέροντας είπε:

«Αν δεις με τα μάτια σου κάποιον να πέφτει σε αμαρτία, αμέσως πες: «Ανάθεμα σ’ εσένα σατανά. Αυτός δεν φταίει».

Και φρούρησε την καρδιά σου να μην κρίνεις τον αδελφό σου, γιατί θα φύγει από σένα το Άγιο Πνεύμα.

Επίσης να λες στον εαυτό σου: «Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ», και να κλαις και να ζητάς τη βοήθεια του Θεού.

Και να συμπάσχεις με αυτόν που έπαθε χωρίς να θέλει.

Γιατί κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, αλλά όλοι ξεγελιόμαστε».



oikohouse

[XAPA]

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί

άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται…


Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς

είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται,

και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.


Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας,

βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε

στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει.


Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι

μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη.

Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.


Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιει νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα

παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: «Γρήγορα, δος μου τα φλουριά

που βρήκες».

Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του

αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε

τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.


Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε:

«Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου;»

Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: «μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θέλημα του Θεού γίνονται, αλλά κατά

παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.


Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε.

Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα

φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί

πενήντα φλουριά, εκατό.


Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός

να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.

Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει

στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει

να γίνει μοναχός.


Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη

η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει

τα θεία μυστήρια.

Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί,

καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.


Aπό το Γεροντικό


simeiakairwn

[XAPA]

Όσο μεγαλώνω...


Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω,

πως τίποτα στη ζωή δεν πρόκειται να μου χαριστεί.


Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω,

πως ο κόσμος, δεν περιστρέφεται γύρω από εμένα.


Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω,

πως οι αρρώστιες, οι δυσκολίες, τα προβλήματα δεν είναι μόνο για τους άλλους.


Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω,

πως όλοι οι άνθρωποι δε θέλουν το καλό μου.


Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω,

πως πρέπει να μάθω, να βάζω νερό μες στο κρασί μου.


Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω,

πως μέχρι να πεθάνω, θα πρέπει να αγωνίζομαι.


Όσο μεγαλώνω όμως, καταλαβαίνω και κάτι ακόμα…

Πως στη πορεία μου αυτή, στα δύσκολα, στις πιο σκοτεινές στιγμές, δεν είμαι μόνος…

Έχω Πατέρα.

Αρκεί να μην ξεχνώ, να σηκώνω στον ουρανό το βλέμμα.



Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

panagia-ierosolymitissa