ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΖΟΥΣΕ ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ
ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΑΝ «Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ»
Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας γέροντας που οι άλλοι μοναχοί τον φώναζαν «ο παππούς των Χαιρετισμών».
Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά πνευματικά βιβλία.
Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».
Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών.
Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!!
Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία.
Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών.
Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.
Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι ασκητές στις αγρυπνίες, συνέβη το εξής:
- Άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του και του ζήτησε τις «αποσκευές» του.
Ο γέροντας τρόμαξε. «Δεν έχω τίποτα, άγιε Άγγελε. Ούτε ελεημοσύνες έκανα, ούτε μεγάλους ναούς έχτισα.
Μονάχα μια φτωχή σπηλιά είχα».
Τότε, ο Άγγελος του έδωσε ένα ματσάκι από ολόλευκα, φωτεινά τριαντάφυλλα που κρατούσε στα χέρια του.
«Αυτά είναι τα “Χαίρε” που έλεγες κάθε μέρα. Αυτό είναι το διαβατήριό σου». Δώστα στην Παναγία.
Καθώς οι Πύλες άνοιγαν, δεν είδε έναν κριτή αυστηρό, αλλά μια Μητέρα που τον περίμενε.
Η Παναγία ήταν εκεί, ακριβώς όπως την είχε φανταστεί τόσες φορές στις προσευχές του.
«Έλα, παιδί Μου», του είπε.
«Τόσες φορές Μου άνοιξες την πόρτα της καρδιάς σου με τους Χαιρετισμούς,
τώρα η δική Μου πόρτα είναι ορθάνοιχτη για σένα».
Όταν οι γύρω μοναχοί πήγαν να τον κηδέψουν, βρήκαν κάτι που τους άφησε άφωνους.
Ο γέροντας είχε φύγει, αλλά το χέρι του ήταν παγωμένο πάνω στη λέξη «Χαίρε» της τελευταίας στάσης.
Λένε πως για τρεις μέρες, η σπηλιά του μύριζε σαν να είχαν ανθίσει μέσα της όλα τα λουλούδια του Άθωνα μαζί.
Οι Χαιρετισμοί είναι η «γέφυρα» που ενώνει τη γη με τον ουρανό.
inagiastriadosvagion
