Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

[XAPA]

Διακαινήσιμος Εβδομάδα - Περι προσευχής

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος


«Οὗτοι πάντες ἦσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει»
(Πράξ. 1,14)


ΕΟΡΤΗ, ἀγαπητοί μου, ἑορτὴ καὶ πανήγυρις σήμερα. Κ᾿ ἐμεῖς καλούμεθα νὰ σπείρουμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἐλπίζουμε, ὅτι ὁ σπόρος δὲ᾿ θὰ πάῃ ὅλος χαμένος, δὲ᾿ θὰ πέσῃ ὅλος στὰ ἀγκάθια ἢ στὶς πέτρες ἢ στὴν σκληρὰ ὁδό,

ἀλλὰ ἕνα μέρος του θὰ καρποφορήσῃ. Μὲ τὴν ἐλπίδα αὐτὴ ὁμιλοῦμε καὶ σήμερα.


Ἡ ἑβδομὰς αὐτὴ (Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο) ὀνομάζεται Διακαινήσιμος, καὶ σήμερα

εἶνε ἡ Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου.

Γιὰ ποιό λόγο ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζει τὴν ἑβδομάδα αὐτὴ Διακαινήσιμο;

Τὴν ὀνομάζει Δια-καινήσιμο, διότι κάτι καινόν, κάτι καινούργιο, δημιουργήθηκε.


Μὲ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ ὁ παλαιὸς κόσμος, ποὺ εἶχε πλέον φθαρῆ, καταργεῖται, καὶ ἕνας καινούργιος κόσμος,

μιὰ καινούργια τάξις ἐγκαινιάζεται.

Ὁ Χριστὸς οὐδέποτε γηράσκει. Παραμένει πάντοτε νέος, καὶ κάνει καὶ τοὺς ἀνθρώπους πάντοτε νέους,

καινούργιους ἀνθρώπους.


Λένε ὅτι κάτω στὶς Ἰνδίες ὑπάρχει μιὰ λίμνη, ποὺ ὅ,τι πρᾶγμα βαπτίζεις μέσα σ᾿ αὐτήν, λάμπει σὰν χρυσός.

Δὲν ξέρω ἂν εἶνε πραγματικὴ αὐτὴ ἡ λίμνη· γνωρίζω ὅμως, ὅτι πραγματικῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ

ὅλα γίνονται λαμπρά, ὅλα χρυσᾶ, ὅλα παίρνουν ἀνεκτίμητη ἀξία.


Διακαινήσιμος λοιπὸν λέγεται ἡ ἑβδομάδα, διότι κατ᾿ αὐτὴν μαζὶ μὲ τὴν Ἀνάστασι πανηγυρίζουμε τὴ δύναμι ποὺ ἔχει ὁ Χριστὸς

νὰ κάνῃ τὰ πάντα καινά, καινούργια.

Θέλω νὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸν ἀπόστολο ποὺ ἀκούσαμε. Τί λέει ὁ ἀπόστολος;


* * *


Μόλις ὁ Χριστὸς ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς, οἱ μαθηταὶ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν στὰ Ἰεροσόλυμα.

Ὁπωσδήποτε ἦταν κάπως θλιμμένοι ἀπὸ τὸν ἀποχωρισμό.

Ὑπερίσχυε ὅμως ἡ μεγάλη ἐλπίδα, ποὺ ἐνστάλαξε στὴν καρδιά τους ὁ Χριστὸς ὅταν εἶπε νὰ παραμείνουν στὰ Ἰεροσόλυμα

γιὰ νὰ λάβουν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο.


Πράγματι οἱ δώδεκα ἀπόστολοι ἔμειναν στὰ Ἰεροσόλυμα.

Μαζί τους ἦταν ἡ Παναγία, οἱ μυροφόρες γυναῖκες καὶ οἱ ἑβδομήκοντα μαθηταί, 120 ἐν ὅλῳ ψυχές.

Αὐτοὶ ἦταν ὅσοι ἔμειναν πιστοὶ στὸ Χριστό. Ὅλοι αὐτοὶ ἦταν ὁμόψυχοι. Εἶχαν μαζευτῆ σ᾿ ἕνα ὑπερῷο, μεγάλο χῶρο

στὸν ἐπάνω ὄροφο ἑνὸς σπιτιοῦ. Καὶ τί ἔκαναν ἐκεῖ; Τὸ λέει ὁ ἀπόστολος· προσεύχονταν.

«Ἦσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει» (Πράξ. 1,14).


Μὲ τὸ παράδειγμά τους μᾶς διδάσκουν κ᾿ ἐμᾶς, ὅτι πρέπει νὰ προσευχώμεθα.

Ἀλλὰ τί εἶνε ἡ προσευχή; Εἶνε μιὰ μεγάλη δύναμις, ἕνα ἀπαραίτητο μέσον ὅπως εἶνε τὸ τηλέφωνο.


Ὅταν θέλῃς νὰ ἐπικοινωνήσῃς μὲ κάποιον δικό σου στὴν Αὐστράλια ἢ στὴν Ἀμερικὴ ἢ στὴ Γερμανία, σηκώνεις τὸ ἀκουστικό,

ἀνοίγεις γραμμή, καὶ συνδέεσαι. Κι ὅταν ἀκούσῃς τὴ φωνὴ τοῦ πατέρα σου, τῆς μητέρας σου, τοῦ δικοῦ σου ἀνθρώπου

ποὺ εἶνε τόσο μακριά, εὐχαριστεῖσαι.


Ἕνα εἶδος λοιπὸν τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας, ποὺ ἑνώνει τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό, εἶνε ἡ προσευχή. Δὲν εἶνε αὐτὸ παραμύθι.

Ἐὰν εἶνε ἀναγκαῖο καὶ εὐχάριστο ν᾿ ἀκοῦς τὴ φωνὴ τῶν ἀνθρώπων σου ἀπὸ μιὰ μακρινὴ χώρα,

πόσο περισσότερο τὸ νὰ ἐπικοινωνῇς μὲ τὸ Θεό;

Ἀλλ᾿ ἐνῷ τηλέφωνο ἔχουν ὅλοι καὶ ἂν τοὺς λείψῃ στενοχωροῦνται, «τηλέφωνο» προσευχῆς δὲν ἔχουν.

Ἐνῷ αὐτὸ τὸ «τηλέφωνο» πρέπει νὰ βρίσκεται σὲ διαρκῆ καὶ ἀνεμπόδιστη λειτουργία, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ μπορῇ

νὰ ἐπικοινωνῇ μὲ τὸ Θεό, τὸ δημιουργὸ καὶ σωτῆρα του.


Τί ἔχει ἆραγε νὰ πῇ ὁ ἄνθρωπος στὸ Θεό; ποιό μπορεῖ νὰ εἶνε τὸ θέμα τῆς «τηλεφωνικῆς» τους συνομιλίας;

Ἄλλοτε μέν, ὅταν βλέπῃ τὰ ἔξοχα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸν δοξολογῇ, νὰ λέῃ «δόξα σοι, ὁ Θεός».

Ὅταν πάλι ἀναλογίζεται τὶς ἄπειρες εὐεργεσίες του, νὰ τὸν εὐχαριστῇ. Κι ὅταν νιώθῃ τὶς ποικίλες ἀνθρώπινες ἀνάγκες,

νὰ παρακαλῇ τὸ Θεό.

Ἡ προσευχὴ εἶνε ἄλλοτε δοξολογία, ἄλλοτε εὐχαριστία, καὶ ἄλλοτε δέησις.


Προσεύχονταν καὶ οἱ ἀπόστολοι, ὅπως ἀκούσαμε. Καὶ κατόπιν προσευχῆς ἀνέδειξαν τὸν ἀντικαταστάτη τοῦ Ἰούδα,

τὸν ἀπόστολο Ματθία.

Προσευχόταν ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος.

Προσεύχονταν ὅλοι οἱ ἅγιοι· δὲν ὑπάρχει ἅγιος ποὺ δὲν προσευχόταν· ἁγιότης καὶ προσευχὴ εἶνε ἀρρήκτως συνδεδεμένα.

Προσεύχονταν ὅταν, μικρὰ παιδιά, γνώριζαν πρώτη φορὰ τὸν Κύριο.

Προσεύχονταν ὅταν, ἄντρες πλέον, ἔβγαιναν στὴ ζωὴ κ᾿ ἔπιαναν δουλειὰ ἢ πήγαιναν ὡς στρατιῶτες στὸν πόλεμο.

Προσεύχονταν ἰδίως ὅταν κατελάμβαναν κάποιο ἀξίωμα τῆς πολιτικῆς ἢ τῆς στρατιωτικῆς ἱεραρχίας.

Προσεύχονταν ἀκόμη περισσότερο οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ὅταν γινόταν διωγμὸς καὶ τοὺς ἔπιαναν, τοὺς ἔδεναν,

τοὺς ἔρριχναν στὶς φυλακές, τοὺς δίκαζαν, τοὺς πίεζαν νὰ θυσιάσουν στὰ εδωλα.

Θερμότερα ὅμως προσεύχονταν ὅταν τοὺς ὡδηγοῦσαν πλέον στὰ μαρτύρια καὶ στὸ θάνατο·

τότε ἔλεγαν τὶς πιὸ δυνατὲς προσευχές.


Ὅλο προσευχὴ ἦταν ἡ ζωή τους· καὶ ἡ ὡραιοτέρα προσευχή τους ποιά ἦταν· ὅταν συγχωροῦσαν ὅλους καὶ παρακαλοῦσαν

καὶ γι᾿ αὐτοὺς τοὺς δημίους των· τότε ἐπανελάμβαναν καὶ αὐτοὶ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου τους·

«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23,34).


Ὅλοι αὐτοὶ μᾶς διδάσκουν, ὅτι πρέπει νὰ προσευχώμεθα. Λοιπὸν ἐμεῖς προσευχόμεθα; ἰδού τὸ μεγάλο ἐρώτημα.

Δυστυχῶς σ᾿ ἐμᾶς ἡ προσευχὴ ἔχει παραμεληθῆ, ἔχει ἀτονήσει, ἔχει ἐξασθενήσει, ἔχει γίνει νεκρά.

Πέρα ἀπὸ κανένα σταυρὸ ποὺ κάνουμε, δὲν αἰσθανόμεθα τὴν ἀνάγκη τακτικῆς προσευχῆς πού, κατὰ τὴ γνώμη ἑνὸς μεγάλου

φιλοσόφου τῆς νεωτέρας ἐποχῆς, εἶνε ἡ μεγαλύτερη δύναμι στὸν κόσμο.


Δὲν προσευχόμεθα.

Ξημερώνει ὁ Θεὸς τὴν ἡμέρα; προσευχὴ δὲν κάνουμε.

Πᾶμε στὴν ἐργασία; προσευχὴ δὲν κάνουμε.

Γυρίζουμε ἀπὸ τὴν ἐργασία; προσευχὴ δὲν κάνουμε.

Καθόμαστε στὸ τραπέζι; προσευχὴ δὲν κάνουμε.

Νυχτώνει; προσευχὴ δὲν κάνουμε.

Πᾶμε γιὰ ὕπνο; προσευχὴ δὲν κάνουμε.

Χτυπάει ἡ καμπάνα τὴν Κυριακή; δὲν πατοῦμε στὴν ἐκκλησία νὰ προσευχηθοῦμε.


Μόνο τὰ Χριστούγεννα, τὸ Πάσχα, τέτοιες μεγάλες γιορτές, γεμίζει ἡ ἐκκλησία.

Τὸν ἄλλο χρόνο ξέρετε πῶς ζοῦμε; σὰν τὰ ζῷα· διότι ἄνθρωπος χωρὶς προσευχὴ δὲν ὀνομάζεται ἄνθρωπος.

Αὐτὸ εἶνε μία μεγάλη ἔλλειψις.


Καὶ νά ᾿ταν μόνο αὐτό; Ὄχι μόνο δὲν προσευχόμεθα, ἀλλὰ φαινόμεθα καὶ ἀχάριστοι.

Διότι πολλοὶ ἀνοίγουν τὸ βρωμερό τους στόμα καὶ βλαστημοῦν τὴν Παναγία, τὸ Χριστό, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια,

τὰ καντήλια, τὰ πάντα· δὲν ἀφήνουν τίποτα ὄρθιο. Τὴ μπουκιὰ ἔχουμε μέσ᾿ στὸ στόμα καὶ τὸ Χριστὸ βλαστημᾶμε!


* * *

Τί θὰ γίνῃ; Ἐμένα ρωτᾶτε, τὸν ἁμαρτωλὸ ἐπίσκοπο Φλωρίνης; Δὲ᾿ διαβάζετε τὴν Ἀποκάλυψι;

Καμμιὰ νύχτα ―ὁ Θεὸς νὰ φυλάῃ― θὰ γίνῃ κανένας σεισμὸς καὶ δὲ᾿ θὰ μείνῃ ὄρθιο σπίτι.

Δὲ᾿ θὰ μείνῃ ἀτιμώρητη αὐτὴ ἡ ἀσέβεια.

Δὲ᾿ θὰ μείνῃ ἀτιμώρητη ἡ ἀπιστία, ἡ περιφρόνησις, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ βλασφημία τῶν θείων,

οἱ ἐκτρώσεις, τὰ διαζύγια, ἡ ἀδικία, ἡ ἐκμετάλλευσι τῶν ἀδυνάτων…


Χθὲς ἦταν μεγάλη ἑορτή. Ποιός θυμήθηκε τὸ Θεό; Ποιός εἶπε στὸ σπίτι, Ἐλᾶτε βρὲ παιδιὰ νὰ ποῦμε τί ἑορτάζουμε σήμερα;

Σὲ ποιό τραπέζι ἔψαλαν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»; Σὲ ποιό σπίτι ἔκαναν τὸ βράδυ μιὰ προσευχή;… Τίποτα.

Ἂν σὲ μιὰ πόλι ἀκούγωνται δέκα ἑκατομμύρια λέξεις τὴν ἡμέρα ―ἂν ὑπῆρχε μηχάνημα νὰ τὶς μετράῃ―, ἀμφιβάλλω μέσα σ᾿ αὐτὲς

ἂν ἀκούστηκε ἡ λέξι Χριστός.


Πουθενά· τίποτε ἀπολύτως. Ἤ, ἂν ἀκούστηκε, θ᾿ ἀκούστηκε ὡς βλασφημία. Αὐτὸ εἶνε πολὺ θλιβερό.

Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ σήμερα, ποὺ ἀκούσαμε στὴν ἐξήγησι τοῦ ἀποστόλου πῶς προσεύχονταν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί,

παρακαλῶ νὰ συνηθίσουμε κ᾿ ἐμεῖς νὰ προσευχώμεθα. Μανάδες ποὺ μὲ ἀκοῦτε, πατεράδες ποὺ μὲ ἀκοῦτε,

τὸ ὡραιότερο ποὺ ἔχετε νὰ κάνετε εἶνε ν᾿ ἀγοράσετε μία Σύνοψι ἢ ἕνα Συνέκδημο, καὶ κάθε βράδυ, ὅταν ὁ Θεὸς φέρνῃ τὴ νύχτα,

νὰ προσεύχεσθε.


Μάθετε καὶ τὰ παιδιὰ νὰ προσεύχωνται μαζί σας. Πίστεψέ με, ἐσὺ θὰ πεθάνῃς, μὰ τὸ παιδί σου

ποτέ δὲ᾿ θὰ τὰ ξεχάσῃ αὐτά.

Πολλὰ ἄλλα θὰ ξεχάσῃ, ἀλλὰ δὲ᾿ θὰ ξεχάσῃ ποτέ ὅτι προσευχόταν μαζὶ μὲ τὴ μητέρα καὶ τὸν πατέρα του.

Προσεύχεσθε λοιπόν, ὥστε αὐτὸ ποὺ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ σ᾿ ἐμᾶς·

«Οὗτοι πάντες ἦσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει» (Πράξ. 1,14).


† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγίου Γεωργίου πόλεως Φλωρίνης, Δευτέρα τῆς διακαινησίμου 1-5-1978)


augoustinos-kantiotis.gr

[XAPA]

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ!

~Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.


Η Ανάσταση του Χριστού πρέπει να περάσει στην καθημερινότητά μας!

Δεν είναι μία γιορτή της Εκκλησίας, είναι μία γιορτή της ζωής.

Δεν είναι μία γιορτή σε μία ορισμένη περίοδο, είναι πρόσκληση, ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη.


«Πέρασε κι αυτό τό Πάσχα« Το ακούω πολλές φορές και συχνά λυπάμαι.

Γιατί βλέπω πως το Πάσχα ήρθε και πέρασε, πολλοί όμως συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι και χειρότεροι.

Αν το Πάσχα τους είχε αγγίξει, θα ήταν πραγματικά καλύτεροι.

Και πρέπει να σας πω ότι είναι τραγικό αυτό που γίνεται, γιατί βλέπει κανείς ανθρώπους πάσης ηλικίας - να ξεκινήσω

από τους μεγάλους- βλέπει κανείς ανθρώπους ηλικιωμένους που, παρόλο που γέρασαν, εξακολουθούν να είναι δύσκολοι

για τους γύρω τους, γκρινιάρηδες, εγωιστές και απαιτητικοί.


Αυτοί οι άνθρωποι γέρασαν, αλλά Πάσχα δεν κατάλαβαν.

Γιατί, αν είχαν καταλάβει, θά ΄χε μαλακώσει η ψυχή τους, θά ΄χε ομορφύνει η καρδιά τους, θα ήταν άνθρωποι ευλογίας,

που με την παρουσία τους θα παρηγορούσαν.

Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά έτσι ζουν και πολλές χριστιανικές οικογένειες!

Λένε πως πιστεύουν, γιορτάζουν, μπορεί και τη βραδιά τής Ανάστασης η καρδιά να νιώσει κάτι από αυτόν τον παροξυσμό

τής αγάπης τού Θεού, που έπαθε για χάρη μας και νίκησε τον θάνατο, επιστρέφουν όμως γρήγορα, ακόμη και την ίδια νύχτα,

στη μιζέρια, στην γκρίνια, στα πεζά.


Έχω δει ανθρώπους να χαλάνε τη μέρα τους, επειδή δεν καλοψήθηκε το αρνί ή επειδή, στο τραπέζι τής αναστάσιμης Κυριακής,

λέχτηκε μια κουβέντα παραπάνω!

Τουλάχιστον εμείς, που υποτίθεται έχουμε πόθο να φτάσουμε στην ουσία τής πίστης μας, θα έπρεπε να καταλάβουμε

ότι δεν χωρούν ημίμετρα.

Το Ευαγγέλιο το λέει καθαρά: «Το καινούργιο κρασί δεν το βάζουμε σε παλιά ασκιά».

Δεν μπορεί, λοιπόν, το κρασί της Ανάστασης, της αγάπης και της ζωής να χωρέσει στα ασκιά τού εγωισμού και της μικρότητας.

Γι’ αυτό το Πάσχα περνάει, αλλά δεν μας ακουμπάει!


Δεν το κάνουμε προσωπική μας υπόθεση!

Δεν κάνουμε το Πάσχα ζωή μας! Γι΄ αυτό δεν αλλάζουμε ήθος και στάση ζωής!


megalipanagiathivon

[XAPA]

Η καλύτερη Πασχαλινή μου ευχή



Σκεφτήκατε ποτέ !

Αν το Άγιο Φως δεν ήταν αυθεντική και ζωντανή πραγματικότητα, δεν θα είχε ξεκινήσει παγκόσμια εκστρατεία αποδεικνύοντας

με στοιχεία ακλόνητα την απάτη του φαινομένου και μάλιστα από τους ίδιους τους Ισραηλινούς;

Θα μας ειχαν κάψει ζωντανούς.


Ενώ τώρα, θέλοντας και μη, μέσα στο κέντρο των σταυρωτών του Θεανθρώπου, κάθε χρόνο, το Μέγα Σάββατο,

αποδεικνύεται η Ανάσταση και η αλήθεια της Πίστεώς μας.

Και τόσο οι χριστοκτόνοι Εβραίοι, όσο και τα άλλα δόγματα εκτός Ορθοδοξίας κλείνουν το στόμα και αναγκάζονται

να ταπεινωθούν μπροστά στην πραγματικότητα, έως ότου αποδεχθούν του λόγου το αληθές…


Το λοιπόν αδελφοί μου.

Ας κοάζουν οι βάτραχοι της αθεϊας και της αρνήσεως. Ας λυσσούν οι αντίχριστοι.

Η Πίστη μας είναι ζωντανή και όσο θα περνά ο καιρός τόσο και ο αναστάς Θεάνθρωπος θα κατακτά τις ανθρώπινες καρδιές

προς πείσμα των δαιμόνων και των οργάνων τους.

Μακάριοι όσοι αποδέχονται τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριον της Δόξης, τον Λατρευτό μας Ιησούν Χριστόν.

«Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού, οι μισούντες Αυτόν».

Αδελφοί μου. Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη. Αμήν.



pentapostagma

[XAPA]

Κλείσε μέσα σου την αναστάσιμη αγάπη!

π.Ιγνάτιος Καζάκος


Καλή σου νύχτα, παιδί μου καλό.

Κλείσε το βαθύ μπλέ, το γαλάζιο του ουρανού

μέσα σου. Κλείσε το λευκό και κόκκινο της

Αναστάσεως Χριστού στην καρδιά σου!


Διώξε τη σκοτεινή εικόνα της απελπισίας...

Μην τα βλέπεις όλα άχρωμα, χωρίς ελπίδα.

Εχει χρώματα η ζωή!

Κλείσε μέσα σου την αναστάσιμη αγάπη!

Ο Θεός μεθ'ημών εστί.


Καλή σου νύχτα...με χιλιάδες "Χριστός Ανέστη"!



proskynitis

[XAPA]

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ»


*«…Η τελευταία λέξη που σφραγίζει τον κόσμο δεν είναι το «τετέλεσται» του Κυρίου επί του Σταυρού,

αλλά το ευαγγέλιο των Μυροφόρων, ότι ο Κύριος ανέστη εκ των νεκρών.

Αυτή είναι και η δική μας ελπίδα και η δική μας χαρά…»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!


Mοναχός Αρσένιος Σκήτη Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους


Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Σε αυτές τις τέσσερις ιερές λέξεις στηρίζεται όλη η Ορθόδοξη πίστη μας.

Σε αυτές στηρίζονται οι Απόστολοι του Χριστού.

Σε αυτές στηρίζονται οι Επτά Αγίες και Οικουμενικές Σύνοδοι.

Γενικά, σε αυτές στηρίζονται πάντες οι Άγιοι και οι πιστοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας.


Μόνο το γεγονός της Αναστάσεως όρισε η Αγία μας Εκκλησία, να το ομολογούμε με αυτές τις αναστάσιμες λέξεις.

Σε καμία άλλη εορτή, δεν εκφραζόμαστε κατά αυτόν τον τρόπο.

Συμβαίνει αυτό, διότι είναι αναγκαία η ομολογία της Αναστάσεως του Κυρίου, αφού η συκοφαντία και η παραπλάνηση

εκ μέρους των Ιουδαίων, καλά κρατεί μέχρι σήμερα.


Την συκοφαντία μας την αποκαλύπτει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος λέγοντας:

«και συναχθέντες μετά των πρεσβυτέρων συμβούλιόν τε λαβόντες αργύρια ικανά έδωκαν τοις στρατιώταις λέγοντες·

είπατε ότι οι μαθηταί αυτού νυκτός ελθόντες έκλεψαν αυτόν ημών κοιμωμένων. και εάν ακουσθή τούτο επί του ηγεμόνος,

ημείς πείσομεν αυτόν και υμάς αμερίμνους ποιήσομεν. οι δε λαβόντες τα αργύρια εποίησαν ως εδιδάχθησαν.

και διεφημίσθη ο λόγος ούτος παρά ᾿Ιουδαίοις μέχρι της σήμερον.» [1].


Εδώ, θαυμάζουμε την απάτη των Ιουδαίων, σε όλο της το μεγαλείο!

όταν ζούσε ανάμεσά τους ο Ιησούς Χριστός και θαυματουργούσε, αυτοί έπειθαν τον όχλο, ότι τα θαύματα γίνονταν

με την δύναμη του βεελζεβούλ!

Τώρα, προσπαθούν πάλι με τον ίδιο τρόπο, να πείσουν τον όχλο, όλης της ανθρωπότητος, πως ο Χριστός δεν Ανέστη,

αλλά εκλάπη από τους Μαθητές Του!

Έτσι λοιπόν, διαφημίζεται καλά μέχρι σήμερα, αυτή η απάτη των Ιουδαίων, ότι ο Χριστός εκλάπη από τους Μαθητές Του.


Από ποιους Μαθητές Του;

Έντεκα είχαν μείνει και ήταν όλοι τους τρομερά αδύναμοι και εξαντλημένοι από την νηστεία και την αγρυπνία,

αφού τους άρπαξαν τον Νυμφίο που τους έτρεφε, με πίστη, χαρά και ελπίδα.

Αλήθεια, πως θα μπορούσαν αυτοί οι αδύναμοι και κατατρεγμένοι από όλους, να κλέψουν το σώμα του Κυρίου τους;

Πως θα τολμούσαννα πήγαιναν εκεί, στον φοβερό αυτό τόπο, που φυλαγόταν με πολύ προσοχή, από οπλισμένους

σαν αστακούς στρατιώτες του Πιλάτου;

Πως θα άνοιγαν τον τάφο, αυτοί οι αδύναμοι, που δεν είχαν στα χέρια τους ούτε ένα σκαλιστήρι;

Πως θα μετακινούσαν τον λίθο του μνήματος, αφού έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ικανά εκρηκτικά για να κομματιασθεί;


Ω! πόσο γελοιοποιούνται ο Ιουδαίοι και οι ομόφρονές τους, όταν λένε τέτοιες ανόητες απάτες!

Απίστευτη είναι όντως, η πονηρία των Ιουδαίων. Την Ανάσταση του Λαζάρου, δεν μπορούσαν να την συκοφαντήσουν

κι έτσι αναγκαστικά την πίστευσαν, όμως χωρίς καν να τους ωφελήσει αυτή η πίστη. Αντιθέτως, έγιναν χειρότεροι,

αφού πήραν την απόφαση να σκοτώσουν μαζί με τον Χριστό και τον Λάζαρο!


Επειδή ο Λάζαρος γινόταν περισσότερο η αιτία να ακολουθούν τον Χριστό ο όχλος των Ιουδαίων.

Ω Ιουδαίοι, που είστε πάντα αχόρταγοι στο να πράττετε το κακό! Στον Γολγοθά, όταν τον Χριστό τον είχατε σταυρώσει,

λέγατε: «ει βασιλεύς ᾿Ισραήλ εστι, καταβάτω νυν από του σταυρού και πιστεύσομεν επ᾿ αυτώ·» [2].


Εδώ, η Ανάσταση του Λαζάρου, δεν σας συγκίνησε; Δεν τον ανέστησε ο Βασιλεύς του Ισραήλ;

Γιατί, θέλετε να σκοτώσετε τον Χριστό και τον Λάζαρο;

Κι αν σας έκανε την χάρη ο Βασιλεύς του Ισραήλ και κατέβαινε από τον Σταυρό, δεν θα τον ξανασταυρώνατε

με περισσότερη κακία;


Όντως, αγαπητοί μου, ανερμήνευτη είναι η κακία των Ιουδαίων. Νομίζω, πως ξεπερνούν ακόμη κι αυτόν τον σατανά στην κακία.

Διότι, ο σατανάς, πιστεύει και φρίττει στην Ανάσταση του Χριστού.

Πιστεύει, ο σατανάς, στον Σταυρό του Χριστού και τρέμει από τον φόβο του στην θέα του.

Ενώ, οι Ιουδαίοι και την Ανάσταση απορρίπτουν και τον Σταυρό υβρίζουν και βεβηλώνουν.

Όμως εμείς, με την χάρη του Κυρίου μας, εφόσον μας διατηρήσει «σώας τας φρένας» μας, πάντα θα ομολογούμε

τις πολυπόθητες ιερές λέξεις: Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!



simeiakairwn.gr

[XAPA]

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». ΕΥΧΕΣ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ



Με επισκεύθηκαν στο κελλί μου σήμερα μερικά πνευματικοπαίδια και ψάλαμε μαζί το «Χριστός Ανέστη».

Τους ευχήθηκα: «Εύχομαι η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ν ́ αναστήσει μέσα στις ψυχές μας κάθε ευγενές

και ωραίο συναίσθημα. Να μας οδηγήσει όλους προς αγιοσύνη και να νικήσει τον παλαιόν άνθρωπον

«συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις».


Αυτό ζητάει ο Κύριος. Γι ́ αυτό ευχόμαστε η Ανάστασή Του να βοηθήσει, να ευδοκήσει να κατατροπώσουμε

και να θανατώσουμε τον «παλαιόν ημών άνθρωπον» να γίνουμε άξιοι της Εκκλησίας Του.


Έτσι ευχόμαστε ο Κύριος να μας βοηθήσει. Το μεγαλύτερο θαύμα που έκανε ο Χριστός είναι η Ανάστασή Του.

Αυτό ποτέ να μην το ξεχνάμε. Χρόνια πολλά!


Κάποιος έλεγε ότι σήμερα όλα προσεύχονται, η γη, ο ουρανός, τ ́ αστέρια, τα λουλούδια που μοσχοβολούν,

τα ρυάκια που κελαρύζουν, τα γάργαρα νερά, τ ́ αηδονάκια που κελαηδούν, οι πεταλούδες που πετούν,

όλα ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη!».


Λοιπόν, αυτό το ́χω πάθει κι εγώ στο Άγιον Όρος. Ήταν Πάσχα. Ανέβηκα μόνος μου στο βουνό προς τον Άθω, περίπου

στα οκτακόσια μέτρα. Είχα μαζί μου την Παλαιά Διαθήκη κι έβλεπα τον γαλάζιο και καθαρό ουρανό, την απέραντη θάλασσα,

που δεν είχε τέλος, τα δέντρα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, τις ομορφιές, και φώναξα δυνατά, γεμάτος ενθουσιασμό:

«Χριστός Ανέστη!».

Καθώς το έλεγα –χωρίς να το καταλάβω- απ ́ τη λαχτάρα μου άνοιξα τα χέρια. Ξεράθηκαν εκεί.


Είχα πάθει τρέλα. Ανοίγω σε λίγο την Παλαιά Διαθήκη. Έπεσα πάνω σ ́ αυτά τα λόγια της Σοφίας Σολομώντος:

«Θεέ πατέρων και Κύριε του ελέους, ο ποιήσας τα πάντα εν λόγω Σου και τη σοφία Σου κατασκεύασας άνθρωπον,

ίνα δεσπόζη των υπό Σου γενομένων κτισμάτων και διέπη τον κόσμον εν οσιότητι και δικαιοσύνη και εν ευθύτητι ψυχής

κρίσην κρίνη, δός μοι την των σων θρόνων πάρεδρον σοφίαν και μη με αποδοκιμάσεις εκ παίδων Σου. Ότι εγώ σούλος Σος

και υιός της παιδίσκης Σου, άνθρωπος ασθενής και ολιγοχρόνιος και ελάσσων εν συνέσει κρίσεως και νόμων»


Δόθηκα ολόψυχα σ ́ αυτά τα θεία λόγια.

Ξεχάστηκα ώρες, με χάσανε…

Ακούστε παρακάτω τον σοφό Σολομώντα: «…και μετά Σού η σοφία η ειδυία τα έργα Σου και παρούσα, ότε εποίεις τον κόσμον,

και επισταμένη τι αρεστόν εν οφθαλμοίς Σου και τι ευθές εν εντολαίς Σου.

Εξαπόστειλον αυτήν εξ αγίων ουρανών και από θρόνου δόξης Σου πέμψον αυτήν, ίνα συμπαρούσά μοι κοπιάση και γνω

τι ευάρεστόν εστι παρά Σοί. Οίδε γαρ εκείνη πάντα και συνίει και οδηγήσει με εν τοις πράξεσί μου σωφρόνως και φυλάξει με

εν τη δόξη αυτής».


Καταλάβατε τι σημασία είχαν αυτά για μένα; «Επισταμένη τι αρεστόν εν οφθαλμοίς Σου» και «τι ευάρεστόν εστι παρά Σοί».

Αυτά να ζητάτε, σ ́ αυτά να εντρυφάτε, αυτά να λαχταράτε. Χωρίς να το καταλάβετε θα ερωτευθείτε τον Χριστό.


Από το βιβλίο Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, σελ. 180-182 Ιερά Μονή Χρυσοπηγής 2003

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας


Περιοδικό Πρόθεση – Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου. ΤΕΥΧΟΣ 30ό Ιανουάριος – Απρίλιος 2014

[XAPA]

Μυστηριώδης συμπεριφορά μελισσών με θρησκευτικές εικόνες στην Ελλάδα


Μαρτυρίες από το πεδίο

Σύμφωνα με ανάρτηση από ΤΑ ΝΕΑ, μελισσοκόμμοι αναφέρουν, όταν εικόνες τοποθετούνται στο εσωτερικό της κυψέλης,

οι μέλισσες συνεχίζουν κανονικά τη δραστηριότητά τους, χτίζοντας κερήθρες γύρω τους. Ωστόσο, όπως υποστηρίζουν,

αποφεύγουν να καλύψουν συγκεκριμένα σημεία, και κυρίως τα πρόσωπα των μορφών που απεικονίζονται.


Οι μαρτυρίες κάνουν λόγο για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που παρατηρείται κάθε σεζόν, ανεξάρτητα από την περιοχή

ή το είδος της εικόνας. Οι εικόνες, λένε, παραμένουν «καθαρές» σε αυτά τα σημεία, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση

με το υπόλοιπο κερί που τις περιβάλλει.


Μεταφυσικές ερμηνείες και πίστη

Κατά το ρεπορτάζ, για ορισμένους, το φαινόμενο δεν είναι απλώς μια σύμπτωση. Αντιθέτως, ερμηνεύεται ως ένδειξη

μιας ιδιαίτερης σχέσης ανάμεσα στη φύση και το θρησκευτικό στοιχείο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι μέλισσες εμφανίζονται

να «αναγνωρίζουν» τα ιερά πρόσωπα και να τα σέβονται, αποφεύγοντας να τα καλύψουν....





sigmalive.com

[XAPA]

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη:

Η μεγάλη γιορτή, το φρικτό μαρτύριο και οι… αποκαλύψεις!


Τη Τρίτη του Πάσχα τιμάται η μνήμη των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

Νεοφανείς Άγιοι και μάλιστα από εκείνους που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο την Τρίτη της Διακαινησίμου.

Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Ραφαήλ και Ραφαηλία.


Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται από το 1959.

Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου,

που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί

με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη την Τρίτη της Διακαινησίμου, 9 Απριλίου 1463.

Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960.


Πώς εντοπίστηκε ο τάφος


Λέσβος 1959:

Η οικογένεια Ράλλη αποφάσισε να κτίσει ένα εκκλησάκι προς τιμήν της Παναγίας στο χωριό Θερμή.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών, εντοπίστηκε ένας τάφος.

Ο σκελετός ευωδίαζε, στο στόμα του υπήρχε ένα κεραμίδι με χαραγμένο τον σταυρό, ενώ τα χέρια του ήταν σταυρωμένα

στο στήθος. Λίγο αργότερα, λέγεται πως ένας καλόγερος άρχισε να εμφανίζεται στα όνειρα πολλών ντόπιων,

στους οποίους αποκάλυπτε την ταυτότητα του νεκρού.


Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες, εξηγούσε πως εκεί υπήρχαν θαμμένα λείψανα και άλλων μαρτύρων.

Ήταν ο Άγιος Ραφαήλ, ο οποίος στο συγκεκριμένο σημείο, πεντακόσια χρόνια πριν (1462), μαζί με τους

Αγίους Νικόλαο και Ειρήνη βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στη Μονή της Θεοτόκου, στον λόφο των Καρυών.

Μαζί τους μαρτύρησαν και άλλοι είκοσι και πλέον άνθρωποι…


Οι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, ομολόγησαν τη πίστη τους, σχεδόν αμέσως μετά

την άλωση της Κωνσταντινούπολης, και συμπεριλαμβάνονται στους νεοφανείς αγίους της Ορθοδοξίας.


neakriti.gr

[XAPA]

«Μαμά, αυτός δεν ήτανε καλόγερος. Άγιος ήτανε!»


Είμαι η Ευαγγελία Ρωσσίδη, κάτοικος Νίκαιας. Θα ήθελα να σας αναφέρω και εγώ κατωτέρω ένα γεγονός το οποίο μου συνέβη.

Το 2012 είδα ολοζώντανο τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ και την ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.


Ήταν μήνας Φεβρουάριος και έκανε πολύ κρύο.

Πήγα να πάρω το κοριτσάκι μου από το σχολείο και επιστρέφοντας συνάντησα τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ και την ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.

Τον είδα στο φούρνο της γειτονιάς μου. Νόμισα ότι ήταν κάποιος καλόγερος που πουλάει κάτι και έβγαλα

από την τσέπη μου να του δώσω χρήματα.

Εκείνος έβγαλε από την τσέπη του ένα μπουκαλάκι με ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ και μας έβαλε στο κεφάλι και στα χέρια

σε εμένα και στην κορούλα μου.


Έκανε μάλιστα νόημα στην κόρη μου να βγάλει τα γάντια της για να της μυρώσει τα χέρια.

Δίπλα του ήταν ένα κοριτσάκι ξανθό με κοτσιδάκια.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου ήταν τα μάτια του και το βλέμμα του. Ήταν πολύ ψηλός και όμορφος.

Όταν φύγαμε από το φούρνο νομίζαμε ότι ήμασταν στον παράδεισο. Και τα χέρια μας ευωδίαζαν για πολλές μέρες.

Η κόρη μου, μου είπε: Μαμά, αυτός δεν ήταν καλόγερος, Άγιος ήτανε.

Δεν ξέραμε όμως ποιος Άγιος ήταν. Μετά από δεκαπέντε ημέρες, η ξαδέρφη μου Ευαγγελία ήρθε στο σπίτι μας.


Είχε πάει στη Μυτιλήνη και επιστρέφοντας μας έφερε ένα βιβλίο του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ.

Όταν είδα τη φωτογραφία του Αγίου αμέσως τον γνώρισα. Δεν το πίστευα!!!

Ο καλόγερος που είχα δει ήταν ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ και το κοριτσάκι η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.

Προσευχήθηκα και παρακάλεσα τον Άγιο να πάω στη χάρη του στη Μυτιλήνη. Και αυτό που ζήτησα έγινε.

Ο Άγιος με άκουσε και το Πάσχα εκείνο, πηγαίνοντας μια συγγενής μου στη Μυτιλήνη, με πήρε και μένα μαζί

και έτσι πήγα στη χάρη του.

Όταν έφτασα στην εκκλησία και συγκεκριμένα στον τάφο του Αγίου μοσχομύρισε μεμιάς το ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ

που μας είχε βάλει όταν τον είχα πρωτοδεί. Ήταν ένα πολύ μεγάλο θαύμα!


Το Σεπτέμβριο του 2012 αρρώστησε ο άντρας μου Γιώργος με καρκίνο στο έντερο.

Νοσηλεύτηκε στο Σισμανόγλειο Αθηνών και μετά το χειρουργείο (ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο, τεσσάρων ωρών)

είδε σε όνειρο τον αγαπημένο μας Άγιο να τον κοιτάζει με ένα χαμόγελο στα χείλη και να στέκεται μπροστά στο βράχο,

στο σημείο που υπάρχουν τώρα τα καγκελάκια του ιερού της εκκλησίας του Αγίου μας Ραφαήλ στο Άνω Σούλι του Μαραθώνα.


Είδε επίσης και τα μαρμάρινα σκαλοπάτια που υπάρχουν μπροστά στο εκκλησάκι.

Όταν μου το είπε ο άντρας μου κατάλαβα ότι ο Άγιος θα τον κάνει καλά και όντως!

Ο άντρας μου έγινε εντελώς καλά. Τότε βεβαίως δεν είχαμε επισκεφτεί ακόμα το Μοναστήρι του Αγίου μας στο Άνω Σούλι.

Μετά ήρθαμε πρώτη φορά και συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό ήταν το μέρος στο οποίο είδε ο άντρας μου

τον Άγιο Ραφαήλ στο όνειρό του.


Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο Άγιος Ραφαήλ μας εμφανίστηκε ολοζώντανος και μας μύρωσε για να μας δώσει δύναμη,

κουράγιο και πίστη και για να μας δείξει ότι θα είναι δίπλα μας, γιατί επρόκειτο να περάσουμε ένα Γολγοθά

με τις ασθένειες που μας βρήκαν στην οικογένειά μας.

Με τη βοήθεια των Αγίων τα ξεπεράσαμε όλα.

Δοξασμένο το όνομα του Αγίου Ραφαήλ, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Ειρήνης!

Όσο ζω και υπάρχω θα τους δοξάζω με όλη μου την ψυχή!


ekklisiaonline.gr