Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το Άγιο Πνεύμα


Όπως ακριβώς, όταν κάποιος βρίσκεται προηγουμένως στο σκοτάδι, ξαφνικά, μόλις δει τον ήλιο,

φωτίζονται τα σωματικά του μάτια και βλέπει εκείνα, που πριν δεν τα έβλεπε καθαρά,

έτσι και αυτός που αξιώνεται να λάβει το Άγιο Πνεύμα φωτίζεται στην ψυχή

και βλέπει πράγματα που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα, τα οποία δεν τα είχε γνωρίσει πριν.


Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων.


ekklisiaonline

[XAPA]

Τί εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τί δίνει στὸν ἄνθρωπο;

Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ


Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ὁ Θεός, τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, παντοδύναμο ὅπως ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱός.

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ζωογονεῖ, ἐμψυχώνει καὶ ἐνδυναμώνει τὰ πλάσματα.

Αὐτὸ δίνει στὰ ζῶα τὴ ζωή, στοὺς ἀνθρώπους τὸ νοῦ καὶ στοὺς χριστιανοὺς τὴν ἀνώτερη ζωή, τὴν πνευματική.


Αὐτὸ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν βοηθάει νὰ μπεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνεται στὸν καθένα μας ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων του,

ἀλλὰ δωρεάν, σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ σωτηρία του.

Στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε τί χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.



1. Ὅταν κατοικήσει μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τοῦ δίνει πίστη καὶ φωτισμό.

Χωρὶς Αὐτό, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀληθινὴ καὶ ζωντανὴ πίστη.

Χωρὶς τὸ φωτισμό Του, καὶ ὁ πιὸ σοφὸς καὶ μορφωμένος ἄνθρωπος εἶναι ὁλότελα τυφλὸς

ὡς πρὸς τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κτίση Του.

Ἀπεναντίας, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μπορεῖ νὰ φωτίσει ἐσωτερικὰ καὶ τὸν πιὸ ἀμόρφωτο καὶ ἁπλοϊκὸ ἄνθρωπο,

νὰ τοῦ ἀποκαλύψει ἄμεσα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τοῦ προσφέρει τὴ γλυκειὰ γεύση τῆς βασιλείας Του.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, αἰσθάνεται στὴν ψυχή του ἕνα ἀσυνήθιστο φῶς,

ποὺ τοῦ ἦταν ὁλότελα ἄγνωστο μέχρι τότε.


2. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γεννάει στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη.

Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη εἶναι σὰν μία καθαρὴ φωτιά, μία πηγὴ θερμότητας, ποὺ ζεσταίνει τὴν καρδιά.

Εἶναι μία ρίζα, ποὺ βλαστάνει μέσα στὴν καρδιὰ ὅλα τὰ καλὰ ἔργα.

Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ζωογονηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη, τίποτα δὲν εἶναι δύσκολο, φοβερὸ ἢ ἀδύνατο.


Γι' αὐτὸν κανένας νόμος δὲν εἶναι βαρύς, καμιὰ ἐντολὴ δὲν εἶναι ἀνεφάρμοστη. Ὅλα του εἶναι εὔκολα.

Ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη, ποὺ χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,

εἶναι τόσο μεγάλα καὶ δυνατὰ ὄπλα στὰ χέρια του, πού, ἂν τὰ ἔχει, μπορεῖ εὔκολα,

ἄνετα, μὲ χαρὰ καὶ γαλήνη νὰ βαδίσει τὸ δρόμο ποὺ βάδισε ὁ Χριστός.


3. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνει ἀκόμα στὸν ἄνθρωπο δύναμη, γιὰ ν' ἀντιστέκεται στοὺς πειρασμοὺς τοῦ κόσμου.

Ἔτσι, χρησιμοποιεῖ βέβαια τὰ ἐπίγεια ἀγαθά, ἀλλὰ σὰν περαστικὸς ταξιδιώτης,

χωρὶς νὰ κολλάει σ' αὐτὰ τὴν καρδιά του. Ἀντίθετα, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,

ὅσο μορφωμένος καὶ ἔξυπνος κι ἂν εἶναι, μένει πάντα δοῦλος καὶ αἰχμάλωτος τοῦ κόσμου.



4. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνει στὸν ἄνθρωπο καὶ σοφία.

Αὐτὸ τὸ βλέπουμε κατεξοχὴν στοὺς ἁγίους ἀποστόλους, πού, πρὶν λάβουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,

ἦταν ἀγράμματοι καὶ ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι, ὕστερα ὅμως κανεὶς δὲν μποροῦσε ν' ἀντισταθεῖ στὴ σοφία

καὶ τὴ δύναμη τοῦ λόγου τους.

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χαρίζει σοφία ὄχι μόνο στὰ λόγια τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ στὶς πράξεις του.

Ἔτσι, λ.χ., ἐκεῖνος ποὺ ἔχει μέσα του τὸ Πνεῦμα, πάντα θὰ βρεῖ τὸ χρόνο καὶ τὸν τρόπο

νὰ φροντίσει γιὰ τὴ σωτηρία του, ἀκόμα καὶ μέσα στὸ θόρυβο τοῦ κόσμου.



5. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χαρίζει τὴν ἀληθινὴ χαρά, τὴν καρδιακὴ εὐτυχία καὶ τὴν ἀσάλευτη εἰρήνη.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ ἀληθινά, νὰ εὐχαριστηθεῖ καθαρά,

νὰ νιώσει τὴν εἰρήνη ποὺ γλυκαίνει τὴν ψυχή. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι κάπου κάπου χαίρεται.

Μὰ ἡ χαρά του εἶναι στιγμιαία καὶ ὄχι καθαρή.


Κάπου-κάπου διασκεδάζει. Μὰ οἱ διασκεδάσεις του εἶναι πάντα κενές, ἀνούσιες, καὶ μετὰ ἀπ' αὐτὲς τὸν κυριεύει

μία ἀκόμα μεγαλύτερη στενοχώρια.

Κάπου-κάπου εἶναι ἤρεμος. Μὰ ἡ ἠρεμία του δὲν εἶναι ἡ πνευματικὴ εἰρήνη, εἶναι νάρκη τῆς ψυχῆς.

Καὶ ἀλίμονο σ' ἐκεῖνον ποὺ δὲν προσπαθεῖ καὶ δὲν θέλει νὰ ξυπνήσει ἀπ' αὐτὴ τὴ νάρκη!



6. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνει καὶ τὴν ἀληθινὴ ταπείνωση.

Ὁ ἄνθρωπος, ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ γνωστικός, δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὸν ἑαυτό του ὅσο πρέπει,

ἂν δὲν ἔχει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Γιατί χωρὶς τὴ θεία βοήθεια, δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὴν πραγματικὴ

κατάσταση τῆς ψυχῆς του. Ἂν εἶναι τίμιος καὶ κάνει κανένα καλὸ στοὺς συνανθρώπους του,

νομίζει πῶς εἶναι δίκαιος ἢ καί, σὲ σύγκριση μὲ τοὺς ἄλλους, τέλειος καὶ πῶς δὲν τοῦ χρειάζεται τίποτ' ἄλλο!


Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅταν κατοικήσει μέσα μας, μᾶς ἀποκαλύπτει ὅλη τὴν ἐσωτερική μας φτώχια καὶ ἀδυναμία.

Καὶ ἀνάμεσα στὶς ἀρετές μας, προβάλλει ὅλες τὶς ἁμαρτίες μας, τὴν ἀμέλειά μας, τὴν ἀδιαφορία μας

γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἄλλων, τὴν ἰδιοτέλειά μας ἀκόμα καὶ ἐκεῖ ποὺ φαινόμαστε μεγαλόψυχοι,

τὴν παχυλὴ φιλαυτία μας ἀκόμα καὶ ἐκεῖ ποὺ ποτὲ δὲν τὴν ὑποπτευόμασταν.


Κοντολογίς, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μας τὰ δείχνει ὅλα, ὅπως πραγματικὰ εἶναι.

Καὶ τότε ἀρχίζουμε ν' ἀποκτᾶμε τὴν ἀληθινὴ ταπείνωση.

Τότε ἀρχίζουμε νὰ χάνουμε τὴν ἐμπιστοσύνη μας στὶς δικές μας δυνάμεις καὶ ἀρετές. Τότε ἀρχίζουμε νὰ θεωροῦμε

τὸν ἑαυτό μας χειρότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Καὶ ταπεινωμένοι μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό,

ἀρχίζουμε νὰ μετανοοῦμε εἰλικρινὰ καὶ νὰ ἐλπίζουμε μόνο σ' Ἐκεῖνον.



7. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς διδάσκει, τέλος, τὴν ἀληθινὴ προσευχή.

Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ κάνει προσευχὴ πραγματικὰ εὐάρεστη στὸ Θεό, πρὶν λάβει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Γιατί ἂν ἀρχίσει νὰ προσεύχεται, χωρὶς νὰ ἔχει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, θὰ δεῖ τὸ νοῦ του νὰ μὴν μπορεῖ

νὰ συγκεντρωθεῖ. Ἐπιπλέον, δὲν γνωρίζει, ὅπως πρέπει, οὔτε τὸν ἑαυτό του οὔτε τὶς ἀνάγκες του

οὔτε τί νὰ ζητήσει οὔτε πῶς νὰ τὸ ζητήσει ἀπὸ τὸ Θεό. Καλὰ-καλὰ δὲν ξέρει οὔτε τί εἶναι ὁ Θεός.


Ὅποιος, ὅμως, ἔχει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γνωρίζει τὸ Θεό, βλέπει ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Πατέρας του

καὶ ξέρει πῶς νὰ Τὸν πλησιάσει, πῶς νὰ Τὸν παρακαλέσει καὶ τί νὰ Τοῦ ζητήσει. Οἱ σκέψεις του στὴν προσευχὴ

εἶναι εὔτακτες, καθαρές, προσηλωμένες μόνο στὸν Κύριο. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μπορεῖ μὲ τὴν προσευχή του

νὰ πετύχει τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ βουνὰ νὰ μετακινήσει.


Νά, λοιπόν, τί χαρίζει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σ' ἐκεῖνον ποὺ Τὸ ἔχει λάβει.

Βλέπετε ὅτι, χωρὶς τὴ βοήθεια καὶ τὴ συνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

εἶναι ἀδύνατον ὄχι μόνο νὰ μποῦμε στὴν οὐράνια βασιλεία,

ἀλλὰ κι ἕνα βῆμα νὰ κάνουμε στὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ ἐκεῖ.

Γι' αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ποθοῦμε καὶ νὰ ζητᾶμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα•

εἶναι ἀπαραίτητο νὰ Τὸ ἀποκτήσουμε καὶ νὰ Τὸ ἔχουμε πάντα μέσα μας, ὅπως Τὸ εἶχαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι.



Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ


tokandylaki

[XAPA]

Πώς να προσελκύσω την ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ;


Όσο και να μελετάμε, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Θεό αν δεν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές Του,

γιατί ο Θεός δεν γίνεται γνωστός από την επιστήμη, αλλά από το Άγιο Πνεύμα.


Οσίου Σιλουανού Αθωνίτου


* * * *


Ένα «μυστικό» του Αγίου Πορφυρίου!

«Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη...

Υπάρχουν μυστικά. ..Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.. ..

.Ό,τι γίνεται, να γίνεται .από αγάπη...


Η θεία Χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος...

...Για να την προσελκύσουμε, θέλει αγάπη, λαχτάρα..

... Η Χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα...

..Η αγάπη αρκεί, για να μας φέρει σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή...

..Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια που να Τον ευχαριστούν:

αγαθή προαίρεση, ταπείνωση και αγάπη. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε::: ..

..«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»…



* * * * *


«Ο Κύριος ἔδωσε στὴ γῆ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Καὶ ὅσοι τὸ ἔλαβαν αἰσθάνονται τὸν παράδεισο μέσα τους.

Ἴσως πεῖς: «Γιατί λοιπὸν δὲν ἔχω καὶ ἐγὼ μία τέτοια χάρη;»

Ἐπειδὴ ἐσὺ δὲν παραδόθηκες στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ζεῖς σύμφωνα μὲ τὸ δικό σου θέλημα.

Παρατηρῆστε ἐκεῖνον ποὺ ἀγαπάει τὸ θέλημά του: Δὲν ἔχει ποτὲ εἰρήνη στὴ ψυχή του καὶ δὲν εὐχαριστιέται μὲ τίποτα.

Γι᾿ αὐτὸν ὅλα γίνονται ὅπως δὲν θὰ ἔπρεπε.

Ὅποιος ὅμως δόθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔχει τὴν καθαρὴ προσευχὴ καὶ ἡ ψυχή του ἀγαπάει τὸν Κύριο»


(Ὁσίου Σιλουανοῦ Ἀθωνίτου)



* * * * *


– Γέροντα, τι προϋποθέσεις χρειάζονται για να κατοικήση στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα;

– Αγωνιστικό πνεύμα, ταπείνωση, φιλότιμο, αρχοντιά, θυσία.

Ο άνθρωπος είναι άχρηστος , άμα λείψη η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Το Άγιο Πνεύμα είναι το φως, το θείο φως.Όλη η βάση εκεί είναι.

Αν κανείς δεν βλέπει , μπορεί να χτυπήσει πάνω στο τζάμι, να πέση σε κανέναν γκρεμό ή σε λάκκο ή σε ακαθαρσίες,

και σε βόθρο ακόμη.


Δεν βλέπει που πάει, γιατί στερείται το φως.

Άμα όμως βλέπη λίγο, προφυλάγεται∙ άμα βλέπη πιο πολύ, αποφεύγει όλους αυτούς τους κινδύνους και βαδίζει με ασφάλεια

στον δρόμο του.

Και για να ΄ρθη το Φως, πρέπει να θέλης να βγης από το σκοτάδι.

Και λίγο θαμπά αν βλέπουν οι άνθρωποι, δεν θα πέφτουν, και ο Θεός δεν θα στενοχωριέται.

Αν ένας πατέρας στενοχωριέται , όταν τα παιδιά του πέφτουν στις λάσπες, στα αγκάθια, στον γκρεμό, πόσο μάλλον ο Θεός!


Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης:Από το βιβλίο «Πνευματική αφύπνιση»



proskynitis

[XAPA]

Ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου είναι ν'αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα

(Αγ.Σεραφείμ Σάρωφ)



Ἤτανε μία συννεφιασμένη μέρα. Χιόνι πολὺ εἶχε σκεπάσει τὴ γῆ, καὶ πέφτανε πυκνὲς οἱ ἄσπρες μπαμπακοῦρες.

Ὁ πάτερ Σεραφεὶμ μ᾿ ἔβαλε νὰ καθίσω δίπλα του, ἀπάνω σ᾿ ἕνα κομμένο δέντρο, σ᾿ ἕνα ξέφωτο μέσα στὸ δάσος.


Ὕστερά μου εἶπε: «Ὁ Θεός μου φανέρωσε πὼς στὰ παιδικὰ χρόνια σου ἤθελες νὰ μάθης ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

Σὲ συμβουλεύανε νὰ πηγαίνης στὴν ἐκκλησία, νὰ κάνης τὴν προσευχή σου στὸ σπίτι, νὰ δίνης ἐλεημοσύνη καὶ νὰ κάνης ὅλα τὰ καλὰ

τὰ ἔργα, γιατὶ σ᾿ αὐτὰ βρίσκεται ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Μὰ δὲν σὲ ἱκανοποιούσανε αὐτὰ μοναχά.


Λοιπόν σου λέγω πὼς ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, οἱ ἀγρυπνίες καὶ κάθε ἄλλο χριστιανικὸ ἔργο εἶναι πολὺ καλά.

Ἀλλὰ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι νὰ κάνουμε μοναχὰ αὐτὰ τὰ ἔργα, ἐπειδὴ αὐτὰ εἶναι τὰ μέσα ποὺ χρειάζονται

γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

Ὁ ἀληθινὸς προορισμὸς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀποκτήσουμε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Γνώριζε πὼς κανένα καλὸ ἔργο δὲν φέρνει τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂν δὲν γίνεται γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι μοναχὰ ἡ ἀπόκτηση τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».



Ἐγὼ τότε τὸν ρώτησα: «Τί ἐννοεῖς, πάτερ, λέγοντας ἀπόκτηση; Δὲν καταλαβαίνω καθαρά».

Ὁ Ἅγιος μου εἶπε: «Ἀποκτῶ εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ κερδίζω. Ξέρεις τί θὰ πῆ κερδίζω χρήματα.

Ἀποκτῶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα.


Στὴ ζωή, οἱ συνηθισμένοι ἄνθρωποι ἔχουνε γιὰ σκοπὸ νὰ κερδίσουνε χρήματα, καὶ κεῖνοι ποὺ στέκουνται πιὸ ψηλὰ στὴν κοινωνία,

θέλουνε νὰ κερδίσουνε τιμὲς καὶ δόξα.

Τὸ νὰ ἀποκτήση κανένας τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι σὰν νὰ κερδίζη ἕνα αἰώνιο ἀπόκτημα, τὴν αἰώνια ζωή,

ἕνα θησαυρὸ ποὺ δὲν καταστρέφεται κι᾿ οὔτε χάνεται ποτέ.


Κάθε καλὸ ἔργο, ποὺ κάνουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, μᾶς δίνει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀλλὰ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα μας δίνει αὐτὴ τὴ χάρη ἡ προσευχή, γιατὶ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ προσευχηθῆ, πλούσιος ἢ

φτωχός, ἄρχοντας ἢ χωριάτης, δυνατὸς ἢ ἀδύνατος, γερὸς ἢ ἄρρωστος, ἐνάρετος ἢ ἁμαρτωλός.





Λοιπὸν ἂς συνάξουμε τὸ θησαυρὸ τῆς θεϊκῆς εὐσπλαχνίας.

Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ζητᾶ νάβρη τὴ σωτηρία του καὶ ποὺ μετανοεῖ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, μπορεῖ μὲ τὶς καλὲς πράξεις νὰ ἀποκτήση

τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἐργάζεται μέσα μας καὶ μᾶς εἰσάγει στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.


Μ᾿ ὅλα τὰ πεσίματά μας, μ᾿ ὅλο τὸ σκοτάδι ποὺ περιζώνει τὴν ψυχή μας, ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μᾶς δόθηκε

μὲ τὸ βάπτισμα, δὲν παύει νὰ λάμπη μέσα στὴν καρδιά μας μὲ τὸ φῶς τῆς μετανοίας.

Αὐτὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ σβήνει ὅλα τὰ σημάδια ποὺ ἀφήσανε τὰ παλιὰ ἁμαρτήματά μας καὶ μᾶς ντύνει μ᾿ ἕνα μανδύα

ἄφθαρτον ποὺ εἶναι καμωμένος ἀπὸ τὴ χάρη».


Τοῦ λέγω: «Πάτερ μου, μοῦ μιλᾶς γιὰ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ πὼς μπορῶ νὰ τὴ δῶ;

Τὰ καλὰ τὰ ἔργα τὰ βλέπουμε, μὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα πὼς μπορεῖ νὰ τὸ δὴ κανένας;

Πῶς μπορῶ νὰ γνωρίσω ἂν βρίσκεται ἢ δὲν βρίσκεται μέσα μου;»


Ὁ Ἅγιος μου ἀποκρίθηκε: «Ὅταν κατεβαίνη τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπάνω στὸν ἄνθρωπο καὶ εἰσχωρεῖ μέσα του, ἡ ψυχὴ

τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπὸ μία χαρὰ ἀνέκφραστη, γιατὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μεταμορφώνει σὲ χαρὰ ὅ,τι ἀγγίξει.

Φανερώνεται σὰν ἕνα ἀνιστόρητο φῶς σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἐκδηλώνεται ἡ θεϊκὴ ἐνέργεια.

Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι γνωρίσανε μὲ τὶς αἰσθήσεις τοὺς τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».





Τότε τὸν ρώτησα:

«Πῶς θὰ μπορέσω νὰ τὸ δῶ κ᾿ ἐγὼ μὲ τὰ μάτια μου;»

Ἀπάνω σ᾿ αὐτά, ὁ πάτερ Σεραφεὶμ ἔβαλε τὰ χέρια του στοὺς ὤμους μου καὶ μοῦ εἶπε:

«Τέκνον μου, βρισκόμαστε κ᾿ οἱ δυό μας μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα… Γιατί δὲν θέλεις νὰ μὲ κοιτάξης;»


«Πάτερ μου, τοῦ εἶπα, δὲν μπορῶ νὰ σὲ κοιτάξω. Τὰ μάτια σου βγάζουνε ἀστραπές.

Τὸ πρόσωπό σου ἔχει γίνει πιὸ ἀστραφτερὸ ἀπὸ τὸν ἥλιο, καὶ τὰ μάτια μου θαμπώσανε ἀπὸ τὸ φῶς».

«Μὴ φοβᾶσαι, τέκνο τοῦ Θεοῦ, εἶπε ὁ γέροντας. Κ᾿ ἐσὺ εἶσαι ὁλόφωτος ὅπως εἶμ᾿ ἐγώ. Γιατὶ βρίσκεσαι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Ἀλλιῶς δὲν θὰ μποροῦσες νὰ μὲ δῆς μὲ τὴν ὄψη ποὺ μὲ βλέπεις».


Ἔσκυψε ἀπάνω μου καὶ μοῦ εἶπε σιγανὰ στὸ αὐτί:

«Εὐχαρίστησε τὸν Ὕψιστο γιὰ τὴν ἄπειρη καλοσύνη του.

Προσευχήθηκα μυστικὰ στὸν Κύριο καὶ εἶπα μέσα μου:

Κύριε, ἀξίωσε τὸν νὰ ἰδῆ καθαρὰ μὲ τὰ σωματικὰ μάτια τοῦ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματός Σου, ποὺ τὴ φανερώνεις

στοὺς δούλους σου ὅποτε καταδέχεσαι νὰ παρουσιασθὴς μέσα στὸ μεγαλοπρεπὲς φῶς τῆς δόξης Σου.


Κι᾿ ὅπως βλέπεις, ὁ Κύριος ἀμέσως δέχθηκε τὴν προσευχὴ τοῦ τιποτένιου Σεραφείμ.

Πόση εὐγνωμοσύνη πρέπει νὰ χρωστοῦμε στὸ Θεὸ γιὰ τοῦτο τὸ ἀνείπωτο δῶρο ποὺ μᾶς ἔδωσε!

Μήτε οἱ Πατέρες τῆς ἐρήμου δὲν ἀξιώνονταν πάντα νὰ δοῦνε τέτοια φανερώματα τῆς ἀγαθότητός Του.

Λοιπόν, τέκνον μου, κοίταξέ με ἐλεύθερα. Μὴ φοβᾶσαι, ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας».



Φώτης Κόντογλου – Ὁ Πολυαγαπημένος Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ


proskynitis

[XAPA]

Αγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης - Τι θέλει το Άγιο Πνεύμα;


- Και τώρα το Άγιο Πνεύμα θέλει να μπει στις ψυχές μας, όπως και τότε, αλλά σέβεται την ελευθερία μας,

δε θέλει να την παραβιάσει.

- Περιμένει να του ανοίξουμε μόνοι μας την πόρτα και τότε θα μπει στην ψυχή μας και θα την μεταμορφώσει.

- Όταν έρθει και κατοικήσει σ όλο το χώρο της ψυχής μας ο Χριστός, τότε φεύγουν όλα τα προβλήματα, όλες

οι πλάνες, όλες οι στενοχώριες.

Τότε φεύγει και η αμαρτία.



talantoblog

[XAPA]

Π. Αθανάσιος Λεμεσού:

«Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται

στα χοντρά πράγματα»


Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα.

Γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος;

Συγχώρεσε, λέμε, το φονιά του αδελφού του.

Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε

το φονιά του αδελφού του; Όχι.


Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος

όχι στα χοντρά-χοντρά πράγματα.

Λένε μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν: «ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα,

ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;».

Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά. Η πνευματική ζωή φαίνεται στη λεπτομέρεια.

Σε εκείνη την ώρα που θα πεις το δηλητήριό σου στον άλλον άνθρωπο. Κυρίως αυτό το πράγμα!


Ξέρετε, θα καταλάβετε τον εαυτό σας από το στόμα σας.

Το στόμα μας είναι αυτό που εκφράζει την καρδιά μας.

Είναι το πρώτο πράγμα! Δεν θα δείρεις τον άλλον άνθρωπο, δεν θα τον κλωτσήσεις, δεν θα τον δαγκώσεις,

δεν θα τον τσιμπήσεις, τι θα του κάνεις; Θα του πεις λόγια…

Μπορεί να μην του πεις τίποτα το ιδιαίτερα προσβλητικό.

Ακόμα και ο τρόπος που θα του το πεις όμως και εκείνη η κουβέντα που είναι τόσο λεπτή αλλά είναι σαν το νυστέρι

του χειρούργου που μπήκε και ανοίγει διάπλατα το σώμα σου, έτσι μπορεί να είναι μια κουβέντα.


Και ο πνευματικός άνθρωπος, ιδίως σήμερα, φαίνεται από αυτή τη λεπτομέρεια,

από τα λόγια του και μετά από τις ενέργειές του.

Τα λόγια μας είναι αυτά που εκφράζουν το είναι μας, ό,τι έχουμε μέσα μας.


Το τι θα πεις, το πως θα το πεις είναι το πρώτο δείγμα της δουλειάς που γίνεται μέσα μας.

Η δουλειά που γίνεται στον κάθε άνθρωπο, η πνευματική εργασία, φαίνεται,

κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα λόγια του.

Όπως λέει ο Χριστός:

«Το περιεχόμενο της καρδίας βγαίνει από το στόμα».



simeiakairwn

[XAPA]

Ο γερο-Γιάννης ο λαϊκός από τη Λήμνο και η Παναγία


Ο γερο-Γιάννης ερχόταν στο Άγιον Όρος από τη Λήμνο μ’ έναν γάιδαρο. Τον έβαζε και στο καράβι μέσα.

Στον γερο-Γιάννη μάς έκανε εντύπωση η απλότητα και η ευλάβειά του.

Αυτός δούλευε χρόνια πολλά εδώ στο Άγιο Όρος και στο τέλος ήρθε να πάρει ένα χαρτί από την Ιερά Κοινότητα,

για να εισαχθεί στο γηροκομείο Μυτιλήνης.


Πριν από καιρό με είχε ανταμώσει και μου λέει: «Πάτερ, θα μου κάνεις μια κονίτσα;».

Του λέω: «Μπαρμπα-Γιάννη, εσύ δεν έχεις χρήματα να πληρώσεις. Είναι ακριβές οι εικόνες».

Λέει: «Αμ συ πολλά θα μου ζητάς, εγώ λίγα θα σου δώκω».

«Ποια εικονίτσα θέλεις;»

«Να! Είδα την Παναγία μια μέρα ξεκινώντας από το Ιβήρων να πάω στο Καρακάλου και μου λέει·

«Γύρνα πίσω και να πας αύριο, διότι θα πάθεις απόψε κακό».

Εγώ έκανα υπακοή και γύρισα, αλλά είχα τόση χαρά».

«Πώς την είδες την Παναγία;»

«Την είδα πάνω σε σύννεφα άσπρα, και όλα αυτά που φορούσε, τα ενδύματά της, ήταν λευκά.

Πήρα τόση χαρά, και πήγα την άλλη μέρα στην Μονή Καρακάλου».


Την παρήγγειλε τελικά την εικόνα στους Αναναίους.

Ήρθε εδώ στο κελλί μας την τελευταία μέρα της ζωής του, για να πάρουμε τηλέφωνο στους Αναναίους,

αν ετοίμασαν την εικόνα, γιατί ο μπαρμπα-Γιάννης ετοιμαζόταν να εισαχθεί στο γηροκομείο Μυτιλήνης.

Ήρθε να πάρει το χαρτί από την Κοινότητα, ότι δούλεψε εδώ στο Άγιον Όρος.


Ο καημένος ανέβαινε βογκώντας την σκάλα, γιατί είχε καρδιά, είχε ανεπάρκεια.

Αυτή την τελευταία φορά που ήρθε μας είπε ότι κοινώνησε.

Μάλιστα τον έπιασε και μια κρίση μέσα στην Πορταΐτισσα.

Τον βγάλαν λίγο έξω, συνήλθε, και ανέβηκε στις Καρυές για να πάρει το χαρτί.

Το βράδυ όμως κοιμήθηκε εδώ πίσω από τον Ταλέα, τον έπιασε η καρδιά του και πέθανε.


Δεν πρόλαβε να πάει στην Μυτιλήνη, γιατί η Παναγία τον ήθελε εδώ πέρα.

Τον θάψαν εδώ στο κοιμητήρι στις Καρυές.

Μας έλεγε, πως είδε την Παναγία μας πάνω στα σύννεφα, και όταν πήραμε τηλέφωνο από εδώ στους Αναναίους του είπαν:

«Μπαρμπα-Γιάννη, η εικόνα εστάλη στο νησί. Όταν θα πας, θα την βρεις εκεί».


Είχε απλή ζωή. Φορούσε γουρουνοτσάρουχα –εμάς μας έκαναν εντύπωση–,

είχε και ένα ντουρβαδάκι από έναν τράγο, που το έκανε μόνος του.

Εγώ τον πείραζα: «Μπαρμπα-Γιάννη, να μου κάνεις δώρο ένα ζευγάρι τσαρούχια».


Έρχεται μια μέρα, με την απλότητα που είχε, και μου λέει: «Πάτερ, πάτερ, σου έφερα ένα δώρο».

Μ’ έφερε ένα ζευγάρι γουρουνοτσάρουχα.

«Αυτά θα τα βάλετε στην έκθεση, και θα ‘ρχονται οι Ευρωπαίοι να τα βλέπουνε, και να! θα πέφτει το χρήμα!».

Γελούσα με την απλότητα του ανθρώπου. Γι’ αυτό και τον αξίωσε η Παναγία και κοιμήθηκε εδώ πέρα.


«Κλωνάρη» τον λέγανε. Μετά τον βγάλαν «μπαρμπα-Γιάννη».

Δεν λεγόταν «μπαρμπα-Γιάννης». «Κλωνάρης» το επίθετό του ήτανε.

Ήτανε απ’ το Καρπενήσι και μετά πήγε στην Λήμνο.

Κοιμόταν έξω στο δάσος, γιατί σ’ όλη του την ζωή βοσκός ήτανε. Τότε είχαμε λύκους στο Άγιο Όρος.


Πάει ένας λύκος μια νύχτα που κοιμόταν έξω στο δάσος και τον μύριζε γύρω-γύρω, επειδή τα γουρουνοτσάρουχα μυρίζανε.

Λέει ο μπαρμπα-Γιάννης: «Παναγία μου –έτρεμα από τον φόβο μου– αν με βοηθήσεις και δεν με πειράξει ο λύκος…».

«Άντε που θα ‘ταν λύκος, κανένας σκύλος θα ‘τανε», του λέω.

«Μια ζωή βοσκός ήμουνα. Δεν ξέρω, δεν γνωρίζω τους λύκους;…

Και αν δεν με πειράξει, θα σου φέρω ένα δοχείο λάδι, Παναγία μου».

Έφυγε ο λύκος. Τον μύρισε και έφυγε.

Την άλλη μέρα πήρε από τον Ταλέα ένα δοχείο λάδι και το πήγε στο «Άξιον εστί», στην Παναγία μας. Απλοί άνθρωποι.


Πολύ αστείος ήτανε. Μιλούσε και έκανε αυτό το «ααχαχααα».

Του έλεγε ο γέροντάς μας: «Τι κάνεις έτσι και θορυβείς; Αναστατώνεις τον κόσμο. Φωνάζεις».

«Α, γέροντα. Από μέσα μου έρχεται, από μέσα μου. Θα πάω Σαλώνικα. Οι γιατροί θα μου το θεραπεύσουν αυτό».

Μας έκανε εντύπωση που αξιώθηκε να δει την Παναγία μας επάνω στα σύννεφα με λευκά φορέματα,

και έτσι αγιογράφησαν οι αδελφοί Αναναίοι, την εικόνα.



Διηγείται ο π. Βασίλειος των Ιωασαφαίων.

Από το περιοδικό «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ», Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 32 (2007),
άρθρο: «ΕΝΑΡΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.
Συνομιλία με τους πατέρες του Ιερού Γρηγοριατικού Κελλίου των Ιωασαφαίων Καρυών», σελ. 110 (απόσπασμα).


koinoniaorthodoxias.org

[XAPA]

Η Χαρά του απλού ψαρά


Ένας πλούσιος βιομήχανος, που με πολλούς κόπους είχε πλουτίσει,

κατέβηκε μια μέρα στη παραλία για βόλτα και είδε ένα ψαρά να κάθεται και να ρεμβάζει δίπλα στη βαρκούλα του.


<<Γιατί δεν ψαρεύεις;>> τον ρώτησε.

<<Γιατί έπιασα αρκετά ψάρια για σήμερα>>.



<<Γιατί δεν πιάνεις πιο πολλά από όσα χρειάζεσαι;>> ξαναρώτησε ο πλούσιος.

<<Και τι θα τά’κανα;>>

<<Θα κέρδιζες περισσότερα χρήματα, και έτσι θα αγόραζες μια καλύτερη βάρκα,

που θα πήγαινε πιο βαθιά και θα έπιανε περισσότερα ψάρια.


Θα μπορούσες επίσης να αγοράσεις καλύτερης ποιότητας δίχτια,

που να πιάναν περισσότερα, και να βγάλεις πιο πολλά χρήματα.

Έτσι θα είχες σύντομα ένα δικό σου στόλο από βάρκες και θα ήσουν πλούσιος όπως εγώ.>>


<<Και τότε τι θα έκανα;>> ρώτησε με αφέλεια ο ψαράς.

<<Θα καθόσουν και θα χαιρόσουν τη ζωή σου>>, είπε ο βιομήχανος.

<<Και τώρα τι νομίζεις ότι κάνω;>> απάντησε ο ψαράς κοιτάζοντας με ρεμβασμό τη θάλασσα.



Το άγχος του κινηγητού της καθημερινής εξέλιξης, μας έχει ροκανίσει όλη τη χαρά και την ειρήνη μας.

Ποιος αλήθεια μας σπρώχνει σε αυτούς τους ξέφρενους ρυθμούς δουλειάς και μέριμνας;

Μήπως είναι ώρα να σταθούμε, να ξελαχανιάσουμε και να κάτσουμε ήρεμα και μυαλωμένα στα πόδια του Χριστού,

να ανασάνουμε και να συνέλθουμε κοντά Του;

Θα κερδίσουμε πολλά, περισσότερα από ο’τι τρέχοντας για τον πλούτο.

Κύριε μου, γέμισε τη μέρα μου, την καρδιά μου με τις απλές,

αγνές χαρές του δικού Σου θελήματος

και φύλαξέ με από τις παγίδες και τα ψέματα του εχθρού μου,

που μου κλέβει το χρόνο.



otheosagapiesti

[XAPA]

Ήταν μια απλή γυναίκα...


Ένα χειμωνιάτικο πρωϊνό ο περίφημος Ρουμάνος ασκητής Κλεόπας Ιλίε βρισκόταν στο Ιερό ενός μοναστηριακού Ναού

και διάβαζε γονατιστός την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως.


Μετά από λίγη ώρα μπήκε στην Εκκλησία για να προσευχηθεί μια γυναίκα που είχε έρθει στο Μοναστήρι από το βράδυ.

«Προσκυνούσε όλες τις εικόνες και έκανε παντού μετάνοιες, διηγείται ο π. Κλεόπας.

Δεν γνώριζε ότι κάποιος ήταν μέσα στην Εκκλησία.


Την παρατηρούσα συνεχώς από την Ωραία Πύλη.

Εκείνη, αφού προσκύνησε τις εικόνες, γονάτισε στο μέσον της Εκκλησίας, ύψωσε τα χέρια της

και έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια:

— Κύριε, μη με εγκαταλείπης! Κύριε, μη με εγκαταλείπης!


Είδα τότε ένα λαμπρό κίτρινο φως γύρω της και τρόμαξα!

Η γυναίκα έπεσε με το πρόσωπο στη γη και προσευχόταν σιωπηλά.

Η φωτεινή νεφέλη που την περιέλουζε, μεγάλωσε περισσότερο και μετά σιγά-σιγά εξαφανίστηκε.

Αφού έσβησε το Θείο φως,σηκώθηκε στα πόδια της και βγήκε έξω από την Εκκλησία.

Ηταν μια απλή γυναίκα από τα γειτονικά χωριά μας.

Ιδού λοιπόν, ποιός έχει το δώρο της προσευχής!

Να που οι λαϊκοί ξεπερνούν καμμιά φορά τους Μοναχούς!


Εγώ έκανα μετά προσκομιδή και από την μεγάλη μου συγκίνηση

άρχισα να κλαίω και έτρεμα με τα χαρτιά μνημονεύσεως στο χέρι.

Μόνον ο Θεός γνωρίζει πόσοι υπάρχουν εκλεκτοί σ' αυτόν τον κόσμο !



Μοναχού Σεραφείμ,

«Χαρίσματα και Χαρισματούχοι»


ekklisiaonline

[XAPA]

Παρατήρησε τη ζωή σου από απόσταση

π.Ανδρέας


Αν μπορείς να μην αφήνεις τα γεγονότα να σε αγγίζουν τόσο προσωπικά, σε σημείο που να νιώθεις ότι βουλιάζεις,

θα περάσεις πιο ήπια τη θλίψη σου.


Παρατήρησε τη ζωή σου από απόσταση.

Οταν λέει η Αγία Γραφή: «Ο χριστιανός είναι σαν νεκρός», νομίζω εννοεί κι αυτό:

Ο νεκρός δεν εμπλέκεται. Είναι αποστασιοποιημένος. Τίποτα δεν τον αγγίζει. Είναι αλλού.


Αν μπορείς να πάρεις κι εσύ μια τέτοια εσωτερική απόσταση, να μην αφήνεις τα γεγονότα να σε αγγίζουν τόσο πολύ,

τόσο προσωπικά, σε σημείο που να βουλιάζεις, θα περάσεις πιο ήπια τη θλίψη σου.

Να γίνω λίγο σαν νεκρός. Δηλαδή απαθής, θεατής, αμέτοχος, χωρίς εμπλοκή στο δράμα που έρχεται να με διαλύσει

όσο το σκέφτομαι και ταυτίζομαι μαζί του.


Εντάξει. Συνέβη. Τώρα πονώ, ΟΚ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χάθηκαν όλα!

Η ψυχή μου, η ύπαρξή μου, η ομορφιά μου, η αξία μου, η ποιότητα του εαυτού μου, της καρδιάς μου, όλα αυτά δεν χάθηκαν.

Δεν χάθηκε τίποτα απ' αυτά που είμαι στον πυρήνα μου.

Πίστεψέ με, έχεις ακόμα πολλά να δώσεις. Εχεις ακόμα πολλά να πάρεις. Εχεις ακόμα πολλά να χαρείς.


Ο πόνος όμως τώρα σε τυφλώνει, σε ακινητοποιεί και σε πανικοβάλλει.

Εχεις πάθει αυτό που παθαίνουν τα παιδιά μερικές φορές στο κρεβάτι τους:

Βλέπουν έναν εφιάλτη και τα τυλίγει ένας φόβος και σφίγγονται και κοκαλώνουν.

Και μένουν ακίνητα, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα.


Κάτι τέτοιο έχεις πάθει. Νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Παρέλυσες.

Πάγωσες απ' τον φόβο, τον πόνο και τον πανικό.

Κι όμως μπορείς! Μπορείς και να τρέξεις, και να γελάσεις, και να παλέψεις, και να κάνεις καινούργια πράγματα.

Οχι, βέβαια, τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε.


Αλλά έπειτα από λίγο, όταν το μυαλό ξαστερώσει. Αυτό το ξαστέρωμα του νου...

Αυτό προσεύχομαι να έρθει σύντομα. Να ξαστερώσει ο νους σου. Να καθαρίσει η καρδιά σου.

Να 'ρθει ο Χριστός και να φυσήξει και να πάρει αυτό το σύννεφο που έχεις, που δεν είναι και το απόλυτο κακό, όπως νομίζεις.

Τώρα το βλέπεις σαν απόλυτη τραγωδία.

Μα δεν είναι. Ο νους σου το παρουσιάζει έτσι.


Απόδειξη: Κοίτα λίγο -αν αντέχεις, βέβαια- τον κόσμο γύρω σου.

Τούτη τη στιγμή που εσύ βουλιάζεις στη θλίψη άλλοι έξω γελούν, άλλοι τρέχουν στις δουλειές τους, στην αγάπη τους,

στα ψώνια και στις διακοπές, καθένας στην εργασία του.

Ολη η ζωή κυλά κανονικά. Εσύ όμως βουλιάζεις στη θλίψη σου.


Αν μπορείς, δες ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο.

Αν αντέχεις, βάλε το θέμα σου σε μια άλλη προοπτική και δες το από μια άλλη σκοπιά.

Αλλάζοντας οπτική και σκοπιά, σιγά σιγά θα γίνεις πιο ψύχραιμος, πιο ψύχραιμη.


Πάρε ένα μαντίλι να σκουπίσεις τα μάτια σου και δες τα πράγματα αλλιώς. Λίγο πιο νηφάλια. Με τη λογική.

Το συναίσθημα είναι που σ' έχει καθηλώσει και σ' έχει διαλύσει. Εχεις βουλιάξει στα συναισθήματά σου.

Εχεις πνιγεί στα δάκρυά σου. Τυλίχτηκες στα μπερδέματά σου.

Ο νους σε τρέλανε τις τελευταίες ημέρες μ' όλα αυτά που σκέφτεσαι.



apantaortodoxias