Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει»



Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης.

Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα,

αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.


Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν.

Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται.

Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται.

Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.


Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα.

Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις.

Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.



apantaortodoxias

[XAPA]

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα,

τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο


ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ


Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου.

Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια.

Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο.

Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό.

Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω.


Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί,

αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος.

Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω;

Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη!

Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;


Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου.

Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου.

Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα,

τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.


Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες

από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό.

Καί είπε:

-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;

«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», της είπε ο Άγγελός της.


Καί τά σπιρτάκια πού είχε δώσει, ό,τι είχε δώσει τά είδε όλα, ένα σωρό.

Πήγε τίποτε χαμένο; Όλα τά είχε άποθηκευμένα ό Χριστός.

Έτσι καί τά βήματα πού κάνει κανείς, όταν κοπιάζη, όλα, όλα καταγράφονται.


Τί ωραία όταν ύπάρχουν δυνάμεις! Νά σηκώνεται κανείς νά συγυρίζη, νά σκουπίζη καί νά βολεύη καί όλα νά τά φτιάχνη!

Ή Χάρις τού Θεού θά τού δίνη πολλή δύναμη καί πολλή χαρά στήν ψυχή του, όταν θά έργάζεται τον Χριστό.


Κι ό,τι τρώη πάλι, γιά νά μή τό στέρηση ό Θεός, νά τό σταυρώνη.

Νά σταυρώνουμε καί εμείς τό φαγητό καί νά λέμε «δόξα σοι ό Θεός», διότι είναι εύλογημένο’ καί έτσι όλα θά είναι ευλογημένα.

Ή Χάρις τού Θεού ενισχύει καί δυναμώνει τον άνθρωπο καί έρχεται πνευματική χαρά καί άγαλλίαση μέσα στήν ψυχή του.


Όσο κοπιάζει κανείς, τόσο ό Θεός τον άνταμείβει.

Οι μετάνοιες πού θά κάνουμε, τά σταυρωτά πού θά κάνουμε, πού θά σταθούμε όρθιες στις Ακολουθίες, όλα γράφονται.

Τήν ώρα πού μιλάμε, πού συζητάμε, τήν ώρα πού άναφέρουμε τό όνομα τού Θεού είναι συνέχεια μπροστά μας,

«πανταχού παρών καί τά πάντα πληρών».

Όλα τά βλέπει, και τά καλά τά σημειώνει καί τά κακά τά σημειώνει, όλα.


proskynitis

[XAPA]

H Αγία απογοήτευση


Συγκινήθηκα πολύ, όταν χθές μιλώντας με μία νέα κοπέλα που είπε:

-Πάτερ , κάθε χρόνο που περνά ,μετράω και λιγότερους φίλους.


-Μπήκες στην στράτα του Θεού. Της απαντώ.

-Και ποια είναι αυτή;

Η Αγία απογοήτευση!


Σε εγκαταλείπουν τα πάντα, οι αγάπες, τα όνειρα, οι πατρίδες , οι φίλοι,

οι χαρές σου ,τα χρήματα , η υγεία, οι ελπίδες ,

όλες οι ανθρώπινες σιγουριές και βεβαιότητες,

η ίδια η ζωή, το παρελθόν και το μέλλον σου…


-Και μετά;

-Μετά σε περιμένει η αγκαλιά Του Χριστού, η γλυκιά Του Αγάπη .

Άμα δεν σε απογοητεύσουν οι άνθρωποι δεν γίνεται να σε γοητεύσει ο Χριστός.

Είσαι σε καλό δρόμο!



π. Διονύσιος Ταμπάκης- Ναύπλιον


diakonima.gr

[XAPA]

H προσευχή του Γέροντα Ευμένιου ( " Και εχάρη ο Θεός " )


η μνήμη του τιμάται στις 23 Μαΐου


Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστοί.

Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του.

Διηγείται σχετικά ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.


«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους".

"Κι εχάρη ο Θεός", μου έλεγε.


"Και μετά είπα:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους Καθολικούς.

Και όλους τους Προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις".

Κι εχάρη ο Θεός.


"Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες,

και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις". Κι εχάρη πολύ ο Θεός.


Και του είπα: "Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ' αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα".

Κι εχάρη ο Θεός πολύ.


Και είπα: "Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα".

Και στο τέλος είπα: "Θέλω να σώσεις και τον διάβολο".

Κι ελυπήθη ο Θεός".


Του λέω:

---"Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;".

---"Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί" μου απάντησε, "δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο".

"Καλά" του είπα, "πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;".

Και μου λέει: "Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται".


Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου;

Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον.


Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος.

Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ' αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».



kivotoshelp

[XAPA]

Αγία Κυριακή η Μεγαλομάρτυς - 7 Ιουλίου

Η αφοβία των μαρτύρων και ο φόβος του σημερινού ανθρώπου



Ένα από τα βασικά συναισθήματα του ανθρώπου είναι και αυτό του φόβου.

Μόλις κάποιος συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει ή ότι απειλείται η ακεραιότητά του, αμέσως εκδηλώνει το συναίσθημα του φόβου.


Πρόκειται, σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχολογίας, για έναν προστατευτικό μηχανισμό του οργανισμού.

Δεν είναι παρά μια αμυντική αντίδραση του ατόμου, όταν διακυβεύεται η ίδια του η ζωή.

Και πράγματι ο σημερινός άνθρωπος διαρκώς εμφορείται από το φοβικό σύνδρομο είτε όσον αφορά το παρόν,

είτε το άγνωστο μέλλον.


Αγωνιά και αγχώνεται για την επίτευξη των παροντικών προσδοκιών του, αλλά και "χάνει τον ύπνο του" για την πραγμάτωση

των μελλοντικών σχεδίων του.

Το θλιβερό είναι ότι κυριευμένος απ' τον φόβο φθάνει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις (ψυχασθένειες, αυτοκτονίες κ.ά.).

Συνεπώς η μη σωστή διαχείριση του φόβου μπορεί να οδηγήσει σε καταστρεπτικά αποτελέσματα την ανθρώπινη ύπαρξη.


Η Αγία μας Εκκλησία απέναντι σ' αυτό το "φοβικό σύνδρομο", έρχεται και μας αντιπροτείνει το αειθαλές παράδειγμα

του "νέφους των μαρτύρων" της.

Και ένα ζωντανό παράδειγμα αφοβίας και τόλμης ενώπιον σκληρών καταστάσεων, είναι και αυτό

της αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής (+7 Ιουλίου).


Εξερευνώντας κανείς τον θεάρεστο βίο της, εύκολα θα θαυμάσει το γενναίο φρόνημά της μπροστά στα πολυώδυνα

βασανιστήρια που υπέμεινε μέχρι το επίγειο τέλος της.

Παντού κυριαρχεί η αφοβία της, ως κύριο γνώρισμα του δυναμικού χαρακτήρα της, κάτι που δυστυχώς απουσιάζει

από την εποχή μας!


Χαρακτηριστικά ο ιερός συναξαριστής μας πληροφορεί πως αρνούμενη να νυμφευθεί έναν πλούσιο νέο ειδωλολάτρη,

αμέσως από τον πατέρα του νέου καταγγέλθηκε μαζί με τους γονείς της(Δωρόθεο και Ευσεβεία) στον ηγεμόνα της περιοχής,

ως χριστιανική οικογένεια.

Ο ηγεμόνας κατέβαλε πολλές προσπάθειες να την μεταπείσει να αλλαξοπιστήσει, όμως η πανέμορφη νύμφη του Χριστού,

έμεινε αμετακίνητη στην πίστη της στο "Νυμφίο της Εκκλησίας".


Δεν δίστασε να απαντήσει στον ηγεμόνα ότι:

"Κανένα βασανιστήριο, όσο φρικτό κι αν είναι, δεν θα μπορέσει να χωρίσει την καρδιά μου από την αγάπη του Χριστού!"

Η αγία δεικνύει αγάπη χωρίς όρια! Η αγάπη της για τον Χριστό είναι σε υπερθετικό βαθμό.

Εδώ ίσως φέρνει στη σκέψη μας τον απόστολο Παύλο, όταν μεταξύ των άλλων τονίζει στους Ρωμαίους:

"τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμός ἢ λιμός

ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;"(Ρωμ. 8,35).


Πράγματι μπροστά στα όσα περνάει η αγία Κυριακή, ξεχωρίζει για την σταθερότητά της και την άσβεστη αγάπη της

για τον Λυτρωτή Κύριο.

Είναι συγκλονιστικό! Βλέπει τους γονείς της να τους αποκεφαλίζουν και εκείνη δεν κάμπτεται ούτε λεπτό.

Την ίδια την υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια και εκείνη οπλίζεται με περισσότερο θάρρος, σηκώνοντας αγόγγυστα

τον δικό της μαρτυρικό σταυρό.


Ενώ ο τύραννος Μαξιμιανός προσπαθεί να την κάνει να λυγίσει, εκείνη με όλη τη δύναμη της ψυχή της του απαντάει:

"Μην προσπαθείς να με δελεάσεις. Μην με απειλείς. Δεν θα με κερδίσεις, ούτε με τις υποσχέσεις σου, ούτε με τον φόβο.

Είναι ο Θεός μαζί μου και νοιώθω αήττητη."


Εδώ φαίνεται η πίστη και το ανδρείο φρόνημα της αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής.

Οι άγιοι μάρτυρες μπορεί να ήταν άνθρωποι, πλημμυρισμένοι από ποικίλα συναισθήματα μέσα τους,

όμως μέχρι τέλους έδωσαν την αληθινή μαρτυρία Ιησού Χριστού.


Και αυτό το συγκλονιστικό στοιχείο της ακλόνητης χριστιανικής ομολογίας μέχρι και την ώρα του θανάτου, το συναντά κανείς

και στην αγία μεγαλομάρτυρα Κυριακή.

Βλέποντας ο έπαρχος την προσήλωσή της στα χριστιανικά της "πιστεύω", προβληματίζονταν με ποιό τρόπο να την θανατώσει.


Τότε η αγία χωρίς φόβο και τρόμο του διακήρυξε ότι: " Θα πεθάνω, όχι όπως εσύ θέλεις, αλλά όπως ο Θεός εγκρίνει,

στον οποίο ανήκει και το σώμα μου και η ψυχή μου!"

Και όντως, ενώ ετοιμάζονταν ο δήμιος να την αποκεφαλίσει, η θαυμαστή μάρτυρας παρέδωσε το πνεύμα της

στον επουράνιο Νυμφίο.

Υπερίσχυσε ο Θεός έναντι του θελήματος του βάναυσου και αδίστακτου έπαρχου!


Αναμφισβήτητα, η αγία Κυριακή έρχεται και μας διδάσκει:

"Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον"(Α΄ Ιωαν. δ΄, 18).

Ακόμη κι ο φόβος του θανάτου γίνεται πόθος θανάτου στον μάρτυρα του Χριστού.

Διότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή της αιωνιότητας, η επίτευξη της συνάντησης του πιστού

με τον Νυμφίο της ψυχής του.


Και ίσως αυτή η πρόταση προβληματίσει τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος διαρκώς μόνο αναπνέει και ζει για το παρόν,

αμφισβητώντας και ίσως μη προσδοκώντας το "αιώνιο μέλλον".


Σήμερα ο άνθρωπος φοβάται για την ύπαρξη του, όταν η εγκληματικότητα οργιάζει και η τρομοκρατία υπερβαίνει κάθε αίσθηση

λογικής ευταξίας και ευνομίας.

Ο άνθρωπος φοβάται για την εργασία του, όταν η αβεβαιότητα και η ανεργία είναι ειδοποιά στοιχεία της καθημερινότητάς μας.

Ο άνθρωπος φοβάται να προχωρήσει στην δημιουργία οικογένειας, όταν ο γάμος διέρχεται κρίση μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.


Ο άνθρωπος φοβάται για ενδεχόμενη ασθένεια στη ζωή του, όταν θεωρεί πως αυτή θα τον οδηγήσει στον αβάστακτο πόνο

και σε μια ατελείωτη φθορά!

Τέλος ο άνθρωπος φοβάται τον πιο αδυσώπητο εχθρό του, τον θάνατο, αφού πιστεύει πως μ' αυτόν "τα πάντα τελειώνουν".


Κι όμως η αγία Κυριακή μας φωνάζει πως η λύτρωση του ανθρωπίνου γένους ενυπάρχει στην θυσιαστική αγάπη του Χριστού.

Όλα διαλύονται, όταν κάποιος ευθυγραμμίζεται με την ευαγγελική οδό.

Όλα εξαφανίζονται, όταν κάποιος δίνεται ολοκληρωτικά στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας.

Όλα αφανίζονται, όταν κάποιος τη ζωή του την εναρμονίζει με τη ζωή Εκείνου!


Ο άγιος Λουκάς, ο Ιατρός και αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως, έγραφε κάποτε:

" Στον φόβο υπάρχει τυραννία.

Ο φόβος εμποδίζει τους ανθρώπους να ζούνε. Τους καταδιώκει.

Ο φόβος βασανίζει όλους εκείνους στους οποίους δεν υπάρχει η αγάπη του Θεού.

Γιατί η αγάπη του Χριστού είναι θάρρος, ειρήνη και δικαιοσύνη!"

Είθε, λοιπόν να διακρινόμαστε για την αφοβία μας και την ακράδαντη εμπιστοσύνη μας στον Ουράνιο Πατέρα μας. Αμήν!



proskynitis

[XAPA]

“Και τότε φωτίζει ο Χριστός στην κατάλληλη την ώρα…”

π. Ανανίας Κουστένης


Φωνάζει η γυναίκα για τον άνδρα της ότι δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, φωνάζει ο ένας, ο άλλος.

Κάτσε αδερφέ. Μην του βγάζεις την ψυχή!

Πήγαινε εσύ και άναψέ του κεράκι.

Την ώρα που βγαίνουν τα Άγια μνημόνευσέ τον, στα “Σά εκ των σων” επίσης!

Πές “Χριστέ μου, εσύ που είσαι το φως του κόσμου, φώτισέ τον! Εσύ μπορείς!”


Κι ό,τι θέλουμε να λέμε στους άλλους που είναι δυσκολεμένοι και δεν το αντέχουν, ας το λέμε στο Θεό μας.

Με πίστη, με πόνο, με δάκρυα, με αγρυπνία, με νηστεία. Και ‘κει βγαίνει καλό αποτέλεσμα. Τον φωτίζει ο Κύριος.


Μην ξεχνάμε ότι ο άλλος έχει ελευθερία και αυτεξούσιον, δώρο του Θεού μοναδικό και ανεπανάληπτο,

πάνω στο οποίο σκοντάφτει και ο ίδιος ο Πλάστης.

Και ο ίδιος ο Πλάστης σκοντάφτει πάνω στο δώρο Του.

Ούτε το ανακαλεί το δώρο Του, είναι αμεταμέλητα τα χαρίσματα του Θεού, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Και τότε φωτίζει ο Χριστός στην κατάλληλη την ώρα.


Πηγή: “Λόγοι”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Αρμός, τομ. Γ, σελ. 1


simeiakairwn

[XAPA]

Μη χάνετε, ευλογημένοι, την ελπίδα σας στη Γλυκοφιλούσα μας!


Στη Γερμανική κατοχή είχε τελειώσει σχεδόν η προμήθεια του σιταριού της Ι. Μονής Φιλοθέου και οι Πατέρες

αποφάσισαν να κόψουν τη φιλοξενία.

Ένας ευλαβής Γέροντας ο Γερο – Σάββας, όταν τομαθε πολύ λυπήθηκε και παρακαλούσε την Γεροντία να μην το κάνουν αυτό,

γιατί θα λυπήσουν το Χριστό, και θα φύγει η ευλογία απο τη Μονή.


Τους έλεγε δε και πολλά παραδείγματα από την Αγία Γραφή, όπως της Σωμανίτιδος χήρας

με τον Προφήτη Ηλια κ.α. και τελικά τον άκουσαν.

Κάθε λίγο και λιγάκι όμως ενοχλούσαν τον Γέρο – Σάββα και του έλεγαν.

– Το αλεύρι τελείωσε. Τί θα γίνει;


Ο Γέροντας τους απαντούσε:

– Πατέρες μου, αυτό το λίγο που υπάρχει ακόμη, ας το φάμε μαζί με τον κόσμο, και η Παναγία δεν θα μας αφήσει.


Είχαν απομείνει πια μόνο είκοσι πέντε οκάδες σιτάρι στην αποθήκη της Μονής και τίποτε άλλο και άρχισαν οι Πατέρες

να διαμαρτύρονται στο Γερο – Σάββα κάπως πειραχτηκά.

– Ε Γέρο – Σάββα, τελείωσε το σιτάρι. Τί γίνεται τώρα;


Το ευλαβέστατο και πιστό Γεροντάκι απήντησε:

– Μη χάνετε, ευλογημένοι, την ελπιδα σας στη Γλυκοφιλούσα μας.

Αλέστε και αυτές τις εικοσιπέντε οκάδες σιτάρι, κάντε το ψωμί και μοιράστε το στους Πατέρες και στους λαϊκούς και ο Θεός

θα φροντίσει για όλους μας σαν καλός Πατέρας.


Μόλις λοιπόν τελείωσε το ψωμί τους, πριν ακόμη πεινάσουν, έφθασε ένας καπετάνιος από την Καβάλα

στη Μονή Φιλοθέου και ζήτησε ξυλεία να ανταλλάξει με σιτάρι.

Βλέποντας οι Πατέρες τόσο ολοζώντανη την πρόνοια τη Παναγίας, που φρόντισε σαν καλή Μάνα τα παιδιά της,

δόξασαν όλοι τον Θεό.


Περισσότερο φυσικά απ’όλους δόξασε τον Θεό και ευχαρίστησε την Παναγία ο Γερο – Σάββας,

ο οποίος και την ευχαριστούσε συνέχεια με την αγία του ζωή.

Έλεγε μετά στους Πατέρες ο Γέροντας:

-Δεν σας έλεγα, ευλογημένοι, οτι η Παναγία δε θα μας αφήσει;




ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα – Γέροντος Παϊσίου – Έκδοση Ιερό Ησυχαστήριο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος – Σουρωτή Θεσσαλονίκης»

romioitispolis.gr

[XAPA]

«Γέροντα, δεν θα κάνωμε προσευχή;»


Απόσπασμα από ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.


…Ἕτερος σύγχρονος ὅσιος, μετὰ τοῦ ὁποίου ἠξιώθημεν νὰ συνδεθῶμεν πνευματικῶς,

ὑπῆρξεν ὁ ἁγίας μνήμης Γέρων Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης, ὁ «μὲ συγχωρεῖτε».

Τὸ προσφάτως ἐκδοθὲν βιβλίον περὶ τῆς ἁγίας αὐτοῦ βιοτῆς, ἀναφέρει καὶ τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικὸν περιστατικόν,

τὸ ὁποῖον θεωροῦμεν ὅτι ἀφορᾶ καὶ εἰς τὸ ὑπὸ ἐξέτασιν θέμα τῆς Συνόδου καὶ ἐνέχει ἰδιαιτέραν ποιμαντικὴν ἀξίαν.

Τὸ παραθέτομεν ἐν συνεχείᾳ:


«Ὅταν ἔμεινε γιὰ διανυκτέρευση στὸ Μοναστήρι ἕνας παπικός, ὁ Γέροντας τοῦ φέρθηκε μὲ ἀγάπη.

Ὁ ἐπισκέπτης ἦταν καλοπροαίρετος καὶ εἶχε πολλὲς ἀπορίες. Ὁ Γέροντας τοῦ ἐξηγοῦσε μὲ καλωσύνη καὶ πραότητα.

Τότε τὸ Μοναστήρι δὲν εἶχε τὴν μεγάλη τράπεζα ποὺ ἔχει τώρα, καὶ ἔτρωγαν ὅλοι μαζὶ (μοναχοί, κληρικοί, λαϊκοὶ)

σὲ μιὰ μικρὴ τράπεζα (τραπεζαρία) στὸ ἰσόγειο, δίπλα στὴ βρύση.


Εἶχαν προπορευθῆ ὅλοι οἱ ἄλλοι. Κάθησαν στὴν τράπεζα καὶ περίμεναν τὸν Γέροντα.

Ὅταν μπῆκε ὁ Γέροντας μέσα, ὅλοι σηκώθηκαν ἀπὸ σεβασμὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γίνη ἡ συνηθισμένη προσευχὴ τῆς τράπεζας.

Ὁ Γέροντας κάθησε, εἶπε καὶ στοὺς ἄλλους νὰ καθήσουν, ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ ἄρχισε νὰ τρώη.

Ὁ παπικὸς ἦταν πιστός. Παίρνει τὸν λόγο καὶ λέει στὸν Γέροντα:

‘‘Γέροντα, δὲν θὰ κάνωμε προσευχή;’’

Καὶ ὁ Γέροντας ἤρεμα τοῦ ἀπαντᾶ:

‘‘Καλύτερα νὰ κάνωμε σιωπή.’’ Καὶ συνέχισε τὸ φαγητό του.

Ἂς κατανοήσουν τὸ πνεῦμα τοῦ ἁγίου Γέροντος ὅσοι ἐπιμένουν

στὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους».



πηγή: paraklisi

[XAPA]

Ζούσε στο Γκίζη ένας 75χρονος Ελληνορώσος, ο Χαρίλαος, που καθημερινώς κατέβαινε με τα πόδια από το Γκίζη στην αγορά


Ζούσε στο Γκίζη ένας 75χρονος Ελληνορώσος, ο Χαρίλαος, που καθημερινώς κατέβαινε με τα πόδια από το Γκίζη στην αγορά.

Καθώς κατέβαινε το δρόμο, από όπου περνούσε βλασφημούσε τα Θεία και έβριζε τους πάντες και τα πάντα,

προκαλώντας φασαρία και ταραχή στην περιοχή. Αυτό γινόταν κάθε μέρα!


Κάποια μέρα καθώς κατέβαινε το δρόμο, ο μπάρμπα Θεόδωρος, που είχε ένα κατάστημα με ξηρούς καρπούς,

τον έκανε νόημα να έρθει στο κατάστημα, για να έπιναν έναν καφέ.

Πήγε ο Χαρίλαος, κάθισε και πάνω στην συζήτηση του λέει ο μπάρμπα Θεόδωρος:

- Τί είναι αυτό που κάνεις κάθε πρωί; Είναι ντροπή μας, γιατί κάποτε και εγώ τα έφτιαχνα αυτά.

Δεν νομίζεις, ότι στην ηλικία που βρισκόμαστε, πρέπει να αλλάξουμε;


Και του λέει ο Χαρίλαος:

- Εγώ δεν μπορώ να αλλάξω! Εγώ έχω κάτι μέσα μου, δεν ξέρω τι είναι, που με ωθεί να κάνω

και να λέω αυτά που βλέπεις, χωρίς να το θέλω. Και μου φαίνονται όλοι και όλα διεφθαρμένα και στραβά...

- Αν θέλεις να βοηθηθείς, του είπε ο μπάρμπα Θεόδωρος, να πας να εξομολογηθείς στον π. Καρελά.


Πέρασαν 3-4 μέρες και παραδόξως ο Χαρίλαος δεν εμφανίστηκε να περνάει από το δρόμο, όπως συνήθιζε.

Την 5η όμως μέρα εμφανίζεται στο κατάστημα, ιματισμένος και σωφρωνημένος.

Μόλις τον είδε ο μπάρμπα Θεόδωρος με αυτήν την σοβαρότητα του λέει:

- Έλα τί έγινε και χάθηκες; Πήγες εκεί που σε είπα;


- Πήγα την ίδια μέρα που με είπες στον συγκεκριμένο ιερέα και εξομολογήθηκα.

Και όταν τελείωσα μετά από 2,5 ώρες με είπε ο π. Καρελάς: "Μην φοβάσαι!

Έλα την Κυριακή στην Εκκλησία, για να σε βάλω έναν χωροφύλακα μέσα σου και τότε δεν θα μπορείς πια,

να κάνεις τίποτα, από αυτά που έκανες".

Πράγματι την Κυριακή πήγα στην Εκκλησία και Κοινώνησα και από εκείνη την στιγμή

έφυγαν οι μουσαφιραίοι που ήταν μέσα μου!

Ο χωροφύλακας που έλαβα δηλ. ο Χριστός, μου άλλαξε τη φύση και δεν μπορώ άλλο να βλασφημήσω!

Δεν μπορώ άλλο να βρίσω! Και ντρέπομαι τώρα, καθώς σκέφτομαι τι έλεγα και τι έκανα τόσο καιρό...

Κατάλαβα πόση μεγάλη δύναμη έχει ο Χριστός!...


+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας


yiorgosthalassis

[XAPA]

Εντύπωση μεγάλη μου κάνει, πώς αυτός ο Δεσπότης της Αγίας Τριάδος Νεκτάριος,

ζει ακόμη…


Όταν ακόμη ζούσε ο Άγιος Νεκτάριος έλεγε σε έναν άπιστο Χωροφύλακα, να μετανοήσει, να εξομολογηθεί,

νά εκκλησιάζεται και να κοινωνεί. Ό Χωροφύλακας όμως αδιαφορούσε και δεν πίστευε σε τίποτα.


Ήρθε μιά εποχή, που ο Χωροφύλακας μετατέθηκε επί 12 χρόνια, από την Αίγινα στη Μακεδονία.

Μετά όμως ξαναγύρισε στην Αίγινα.

Κατέφθασε λοιπόν στην παραλία της Αίγινας και εκεί συνάντησε τον Άγιο Νεκτάριο.


Αλληλοασπάστηκαν, μίλησαν και λίγο πρίν χωρίσουν οι δρόμοι τους, ο Άγιος Νεκτάριος του υπενθύμισε,

το πόσο αναγκαίο είναι ο άνθρωπος νά μετανοήσει.

Στην συνέχεια ο Χωροφύλακας, πήγε στο καφενείο και βρήκε τούς παλαιούς του φίλους και σύν τοις άλλοις τους είπε:


– Εντύπωση μεγάλη μου κάνει, πώς αυτός ο Δεσπότης της Αγίας Τριάδος Νεκτάριος, ζεί ακόμη…

– Ποιός Δεσπότης; τον ρωτούν.

– Ό ιερέας της Αγίας Τριάδος… ο Νεκτάριος.

– Μά αυτός έχει πεθάνει εδώ τρία χρόνια τώρα.

– Πώς είπατε, έχει πεθάνει τρία χρόνια; Δέν είναι δυνατόν!

– Μά εγώ τώρα τον συνάντησα πρίν από λίγο στο δρόμο και τα είπαμε!…


Ιερή συγκινήση κατέλαβε τους πάντες, όπως και τον Χωροφύλακα όταν διαπίστωσε, ότι ο Άγιος Νεκτάριος παρουσιάστηκε

για να τον συνετίσει καί τρέμοντας πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου και προσκύνησε μετανοημένος τον τάφο του.



πηγή: psigmataorthodoxias3