Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το θέμα είναι να μην μείνουμε στην πληγή αλλά να περάσουμε στην θεραπεία


Βλέπεις κάτι προσωπάκια χαρούμενα, χαμογελαστά, έτοιμα να ευθυμήσουν,

έτοιμα να δείξουν το χαμόγελό τους.

Ακόμα και με βροχή και συννεφιά, ακόμα και μέσα στη δοκιμασία, ακόμα και μέσα στην αποτυχία, χαμογελούν, γελούν, ευθυμούν.

Δεν είναι ότι είναι αναίσθητοι, δεν είναι που θέλουν να κρύψουν το δάκρυ τους.


Φυσικά κι αυτοί κλαίνε,αλλά δεν κλαψουρίζουν συνεχώς.

Φυσικά και αυτοί στεναχωριούνται,αλλά η καρδιά τους δεν στενεύει.

Τους ρωτάνε: «καλά, μπορείς ακόμα να χαμογελάς»;


Κι αυτοί κοιτούνε απορημένοι.«Μα είναι δυνατόν να μην χαμογελώ;

Είναι δυνατόν να πάψω να χαίρομαι την ζωή που ανοίγεται μπροστά μου;

Είναι δυνατόν να μην σκιρτά η καρδιά μου,κάθε φορά που αναπνέω,κάθε φορά που περπατώ,

κάθε φορά που κοιτώ τον ουρανό,κάθε φορά που ενθυμούμαι τον Θεό μου;


Πώς είναι δυνατόν να μην νικά η χαρά την θλίψη,το φως το σκοτάδι;

Πώς είναι δυνατόν να πάψω να χαμογελώ όταν ακόμα και ο θάνατος

για μένα σημαίνει ζωή;


Πώς είναι δυνατόν να πάψω να ευθυμώ όταν ακόμα και ο σταυρός μου

με κάνει πιο δυνατό, πιο σοφό,πιο ταπεινό, πιο καθαρό;

Όχι, δεν θα πάψω να χαμογελώ ακόμα κι όταν όλα γύρω μου είναι σκοτεινά, ακόμα και όταν όλοι γύρω μου κηρύττουν

για καταστροφές και δυσκολίες.


Ξέρετε γιατί; Διότι ένα κατάλαβα.

Η ευτυχία δεν είναι απλά ένα γεγονός, είναι μια επιλογή ζωής, είναι ένας τρόπος ζωής, είναι ένα δρόμος...

Το ξέρω ότι πολλοί λένε ότι και αυτοί δεν θέλουν να είναι δυστυχισμένοι

αλλά να έχουνε χαρά στην ζωή τους.


Ας αναλογιστούν όμως για λίγο.

Μήπως και αυτοί βάζουν το χεράκι τους, με τις επιλογές τους, με τον εγωισμό τους, με την αδιαλλαξία τους,

με την γκρίνια τους, με την μιζέρια τους, να μένουν σε κατάσταση δυστυχίας;»

Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε έχουμε πληγωθεί και έχουμε πληγώσει.


Το θέμα είναι να μην μείνουμε στην πληγή αλλά να περάσουμε στην θεραπεία.

Το ζητούμενο δεν είναι να παραμένουμε στην γκρίνια και την μιζέρια αλλά να δούμε με αισιοδοξία την ζωή μας

που ανοίγεται μπροστά μας.

Τότε κάθε αποτυχία μας θα γίνεται αφορμή για να γίνουμε καλύτεροι.


Τότε κάθε δοκιμασία μας θα γίνεται αφορμή να δοκιμαστούμε στην αγάπη και την ταπείνωση.

Μην κάνουμε το δάκρυ μας, στασίδι μας.

Κι ο Θεός θέλει το δάκρυ μας που έχει μετάνοια.

Όμως πιο πολύ -νομίζω- του αρέσει το χαμόγελό μας που πηγή έχει

την ελπίδα μας σ’ Αυτόν.


Χαίρεται ο Χριστός μας όταν βλέπει το πάθος μας για ζωή, για χαρά, για συγχώρεση, για αγάπη.

Κι αν κάθε φορά που δακρύζεις με πόνο ένας άγγελος έρχεται και μαζεύει το δάκρυ σου, τότε και κάθε φορά που χαμογελάς

(κι ας πονάς), χιλιάδες άγγελοι συγκλονίζονται με την δύναμή σου, με την αρχοντιά σου, με την ομορφιά σου,

με την αιωνιότητα που ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου,

με το φως που εκπέμπουν τα μάτια σου.


Να θυμάσαι,το χαμόγελό σου φέρνει φως ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι...

Μην το τσιγκουνεύεσαι, γιατί σίγουρα κάποιοι αξίζουν να το δούνε και να το απολαύσουν.


π.Παύλος Παπαδόπουλος

proskynitis

[XAPA]

«ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΑΛΛΟ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ»

- Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΓΙΑ


Ήταν καρδιά του καλοκαιριού .

Συμμαζεύτηκα στο σπιτάκι μου να αναπαυθώ γιατί το σπίτι μου είχε πολύ δουλειά.


Την νύκτα εν πνεύματι βρέθηκα σ΄ ένα υπέρκαλλον κόσμον ολόφωτον.

Βρήκα μια θύρα ανοικτή και με μεγάλη προσοχή παρατηρούσα τι άραγε θα έβλεπα σ΄ αυτόν τον παράδοξο κόσμο.


Βλέπω μέσα από την πόρτα δύο ολόλευκα ψηλά παλικάρια κάπου δύο μέτρα.

Ενώ ήταν ανοικτή η διάβασις με την έκλεισαν με την ολόφωτη κορμοστασιά τους.


Μέχρις εδώ μου είπαν, μη προχωράς άλλο, εδώ είναι ο θάλαμος της Αγίας Θεοδότης.

Πρόλαβα όμως και είδα την πάγκαλο μακαριότητά της.


Ήταν μια λεβεντόκορμη αγία παρθένος στα ολόλευκα ντυμένη, ευφραινομένη σε ένα κατάλευκο μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι

και γύρω της ήταν επτά μικρά και μεγάλα αγγελούδια.


Τί χαρά και τί μακαριότης. Ο θάλαμος θα ήταν περίπου 5 χ 5, οι δε τοίχοι του έλαμπαν σαν λάμπες φθορίου.

Μακαριότητα και πάλι μακαριότητα είπα. Μετάνιωσα που ξύπνησα. Αχ γιατί να ξυπνήσω ! Τί καλά που ήμουν εκεί !


Το πρωί τρέχω στην εκκλησία μου, ανοίγω στα γρήγορα τα μηναία του Ιουλίου και διαβάζω στο Συναξαριστή

μνήμες Αγίων της ημέρας.

Βλέπω με θαυμασμό.

τη αυτή ημέρα μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Θεοδότης (29 Ιουλίου).


Η χαρά μου δεν περιγράφεται που η Θεία Χάρις με αξίωσε να γνωρίσω μια άγνωστη για εμένα Αγία,

αλλά και την μακαριότητα αυτής και πάντων των Αγίων……..

Δι΄ αυτό ας κάνουμε υπομονή στις δοκιμασίες της ζωής.


Ας περιφρονήσουμε τα πρόσκαιρα και φθαρτά αγαθά, και ας έχουμε βεβαίαν την ελπίδα στην κληρονομία

των μελλόντων αγαθών, τα οποία μάτι δεν γνώρισε και αυτί δεν άκουσε στον παρόντα κόσμο.



ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»,

Τευχ. 38-39, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1990, σ. 109 κ.ε.


diakonima

[XAPA]

Να λες σιγά-σιγά το τροπάριο: Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…


Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή;


Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και να λες σιγά-σιγά το τροπάριο:

“Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…”.

Θα βλέ­πεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου -και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε.

Η Ανάσταση του Χρι­στού, η σωτηρία μας!

Και θα συνειδητοποιήσεις ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή,

για να χαλάσει τη διάθεσή σου.»


~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης


psigmataorthodoxias

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

- ένας άρρωστος παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καλά.




– Γέροντα, εγώ είμαι άρρωστος. Κάνε προσευχή να γίνω καλά.

– Δε σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα.

Αν κάνεις υπομονή με πίστη στο Θεό, τότε θα πάρεις σύνταξη από το “υγειονομικό” που είναι

μεγαλύτερη από του ΟΓΑ!


Κάποτε, ένας άρρωστος παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καλά.

Ο Άγιος, όμως, δεν τον έκανε.

Εκείνος επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια.

Στο τέλος, τον θεράπευσε.


Όταν αυτός πεθανε και πήγε στην άλλη ζωή, είδε ότι έχασε πολλά στεφάνια ένεκα της θεραπείας του.

Τότε λέει στον Άγιο Παντελεήμονα:

“Γιατί με έκανες καλά;

Εσύ γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια, γι’ αυτό δεν έπρεπε να με θεραπεύσεις”.

Έτσι, βρήκε και το μπελά του ο Άγιος Παντελεήμων!


(Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, Τόμος Β’, σελ. 113)


iconandlight

[XAPA]

«Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια.

Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;»


Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά

και δεν είχαμε δικό μας σπίτι.

Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε:


«Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;».

«Όχι, Γέροντα», απαντούσαμε εμείς. «Έχομε, όμως, έναν πολύ καλό μας φίλο σπιτονοικοκύρη που δεν μας απασχολεί κιόλας».


Εκείνος, όμως, την επομένη φορά ξαναρωτούσε:

«Έγινε τίποτε με το σπίτι;»

Πέρασαν λίγα χρόνια και ο σπιτονοικοκύρης μας αναγκάσθηκε να το πουλήση, κι αργότερα και ο δεύτερος ιδιοκτήτης αναγκάσθηκε

να το ξαναπουλήση.


Μας ρώτησε αν μπορούσαμε και θέλαμε να το αγοράσωμε.

Εμείς, πλέον, είχαμε χάσει την αυτάρκεια της σιγουριάς που αισθανόμασταν παλιά,

και φυσικά τώρα επιθυμούσαμε πολύ να τα καταφέρναμε, μα ανθρωπίνως ήταν αδύνατο,

γιατί εμείς με απίστευτη δυσκολία βγάζαμε τον κάθε μήνα, και κάτι που μας είχαν αφήσει οι γονείς μας

δεν καταφέρναμε να τα πουλήσωμε παρά τις προσπάθειές μας.


Όταν το αναφέραμε στον Γέροντα, λέει στον π. Ιωάννη (σύζυγό μου):

«Πάτερ μου, εσύ διακονείς τόσα χρόνια στην Αγία Παρασκευή!

Θα πας στην εικόνα της και θα της πης:

“Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια. Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;”.


Εγώ, παιδιά μου, έτσι κάνω με τον παππού (τον όσιο Δαυίδ).

Πηγαίνω στην εικόνα του και του μιλώ, να όπως μιλώ τώρα μαζί σας, και του λέω να βγη απ’ την εικόνα

και να διοικήση το Μοναστήρι.

Τι νομίζετε, εγώ διοικώ το Μοναστήρι; Εκείνος το διοικεί».


Ο π. Ιωάννης κάνοντας υπακοή, είπε στην Αγία μας ό,τι ακριβώς του είπε ο Γέροντας,

και η Αγία άκουσε την προσευχή του Γέροντα και μέσα σε μία ακριβώς εβδομάδα πουλήθηκε ό,τι είχαμε,

που τόσα χρόνια δεν βρίσκαμε αγοραστή, πήραμε και ένα δάνειο,

που τελικά κάποιος χριστιανός θέλησε να μας το ξεπληρώνη κάθε μήνα, και αποκτήσαμε δικό μας σπίτι,

με την δύναμη καθαρά του Θεού, που στέλνει πλούσια την Χάρη Του στους Αγίους κάθε εποχής.



simeiakairwn