Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

[XAPA]

Ό κίνδυνος της αναισθησίας


- Γέροντα, μερικές φορές μου ζητούν λαϊκοί να προσευχηθώ για ένα πρόβλημα τους. Το κάνω, χωρίς όμως
να νιώσω πόνο.

- Εδώ υπάρχουν δύο περιπτώσεις:

η πρώτη είναι επικίνδυνη,

η δεύτερη έχει πνευματική αντιμετώπιση.

Όταν ο μοναχός ξεχνά τους δικούς του και δεν σκέφτεται και τους άλλους,

δηλαδή δεν προσεύχεται για τον κόσμο,

τότε αυτό είναι πολύ κακό.


Ερχόμαστε δηλαδή στο μοναστήρι, εγκαταλείπουμε τους δικούς μας,

και φθάνουμε να ξεχάσουμε τους δικούς μας, πόσο μάλλον τους άλλους.

Αντιμετωπίζουμε τα πράγματα πνευματικά,

αλλά δεν συμμετέχουμε στον πόνο των άλλων πνευματικά.


Δεν προχωρούμε πνευματικά, για να μπορέσουμε να νιώσουμε τα προβλήματα τους,

και υπάρχει κίνδυνος να φθάσουμε σε μια αναισθησία.

Αρχίζει σιγά-σιγά μία αδιαφορία και γίνεται ή καρδιά πέτρα.


Στην δεύτερη περίπτωση πονά κανείς για όλο τον κόσμο,

αλλά νιώθει και μιά παρηγοριά,

γιατί σκέφτεται ότι ο άλλος που υποφέρει θα έχη μισθό από τον Θεό,

θα είναι μάρτυρας.

Με αυτόν τον λογισμό νιώθει βαθειά σιγουριά και έχει μιά εσωτερική χαρά.

Σ' αυτήν την περίπτωση η καρδιά δεν είναι πέτρινη αλλα θεϊκή.


Αν δεν προσέξουν οι καλόγεροι, μπορεί να γίνη η καρδιά τους πολύ σκληρή.

Οι κοσμικοί βλέπουν ατυχήματα, την δυστυχία των άλλων, και πονούν.

Εμείς δεν την βλέπουμε και μπορεί να ζητάμε όλο για τον εαυτό μας.


Αν δεν κάνουμε δηλαδή λεπτή εργασία, για να νιώσουμε την δυστυχία των άλλων

και να κάνουμε γι' αυτούς καρδιακή προσευχή, θα γίνουμε σκληροκάρδοι.

Θα φθάσουμε σε σημείο να θέλουμε το βόλεμα μας

και θα γίνη η καρδιά μας πέτρινη με την αδιαφορία,

πράγμα που είναι αντιευαγγελικό.


Ο μοναχός πρέπει να ενδιαφέρεται, να πονάη και να προσεύχεται γενικά για τον κόσμο.

Αυτό δεν του φέρνει περισπασμό, αλλά αντιθέτως

βοηθιέται και ο ίδιος με την προσευχή, βοηθάει και τους άλλους.



- Γέροντα, ενώ βλέπω τα χάλια μου, κάνω πιο πολλή προσευχή για τους άλλους. Μήπως είναι καλύτερα να μην προσεύχωμαι για τους άλλους και να προσεύχωμαι μόνο για τον εαυτό μου;

- Από ταπείνωση;

Αν είναι από ταπείνωση, να λες στον Θεό με πολλή ταπείνωση:

«Θεέ μου, τέτοια που είμαι, δεν πρέπει να με ακούσης.

Αλλά δεν είναι αδικία να υποφέρουν οι άλλοι εξ αιτίας μου;

Γιατί, εάν είχα πνευματική κατάσταση, παρρησία, θα με άκουγες και θα τους βοηθούσες.

Φταίω και εγώ, που ο άλλος υποφέρει.

Τώρα όμως τί φταίει να υποφέρη εξαιτίας μου;

Σε παρακαλώ, βοήθησε τον».


Εξαρτάται δηλαδή πώς τοποθετείσαι για τους άλλους.

Νιώθεις ότι δεν είσαι άξια, αλλά τυχαίνει,

βλέπεις έναν πονεμένο, στενοχωριέσαι, πονάς, προσεύχεσαι.

Όταν λ.χ. βλέπω έναν τυφλό, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένοχο,

γιατί, αν είχα πνευματική κατάσταση, θα μπορούσα να τον θεραπεύσω.

Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα να γίνουμε άγιοι,

να κάνουμε θαύματα, όπως έκανε και Εκείνος.


Αναγνωρίζουμε την μεγάλη ή μικρή μας πνευματική αρρώστια

και ταπεινά ζητούμε την σωματική υγεία για τον συνάνθρωπο μας,

ως ένοχοι για την αρρώστια του.

Γιατί, εάν είχαμε πνευματική υγεία,

θα είχε θεραπευθή προ καιρού και δεν θα παιδευόταν.


Όταν τοποθετούμαστε σωστά, ότι είμαστε ένοχοι για όλη την κατάσταση του κόσμου,

και λέμε «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς», βοηθιέται και ο κόσμος όλος.

Και για τα χάλια του πρέπει να πόνεση κανείς και να ζήτηση το έλεος τού Θεού.

Φυσικά, αν φθάση σε μιά πνευματική κατάσταση,

τότε για τον εαυτό του δεν ζητάει τίποτε.


Βλέπω ότι πολλές φορές πιάνουμε στραβά το «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»

και δήθεν από ταπείνωση δεν λέμε «ελέησον ημάς»,

δεν προσευχόμαστε για τους άλλους παρά μόνο για τον εαυτό μας.


Γι' αυτό και μερικές φορές μας παρεξηγούν εμάς τους μοναχούς οι κοσμικοί

και λένε ότι είμαστε εγωιστές και ότι φροντίζουμε να σώσουμε μόνον τον εαυτό μας.

Το «ελέησόν με» είναι για να μην πέσουμε σε υπερηφάνεια.

Η ευχή ενός ταπεινού ανθρώπου, που πιστεύει ότι είναι χειρότερος από όλους,

έχει περισσότερη αξία από την αγρυπνία που κάνει ένας άλλος με υπερήφανο λογισμό.

Όταν προσευχώμαστε με υπερηφάνεια, κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Κατάσταση συναγερμού


Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή.

Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός

από μας για προσευχή.

Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου,

να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματα Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή.


Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε,

γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο.

Μας κάλεσε ο Θεός να κάνουμε προσευχή για τον κόσμο, που έχει τόσα προβλήματα!

Οι καημένοι δεν προλαβαίνουν έναν σταυρό να κάνουν.

Εάν εμείς οι μοναχοί δεν κάνουμε προσευχή, ποιοί θα κάνουν;


Ο στρατιώτης σε καιρό πολέμου είναι σε κατάσταση συναγερμού, έτοιμος με τα παπούτσια.

Στήν ίδια κατάσταση πρέπει να είναι και ο μοναχός. Αχ, Μακκαβαΐος (1) θά έβγαινα!

Στα βουνά θα έφευγα, για να προσεύχωμαι συνέχεια για τον κόσμο.

Πρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει.


Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος.

Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβίαση το αυτεξούσιο.

Γι' αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή.

Όταν πονάη κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται,

τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.


Αν προχωρήσετε με την Χάρη του Θεού ακόμη λίγο,

θα αρχίσουμε να κάνουμε μιά προσπάθεια στο θέμα της προσευχής,

να μπη μια σειρά, να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν.

Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής.

Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι.

Με πόνο να γίνεται η προσευχή.

Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;


Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως

και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως.

Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποίηση.

"Οταν κανείς κάνη σωστή πνευματική εργασία,

τότε μπορεί μόνο με την προσευχή να χτίση μοναστήρια

και να τα εφοδιάση με όλα τα απαραίτητα και να βοηθήση το σύμπαν.


Δεν χρειάζεται ούτε να δουλεύη• αρκεί μόνο να προσεύχεται.

Ο μοναχός πρέπει να προσπαθήση να μην πονοκεφαλάη για την άλφα ή βήτα δυσκολία,

είτε είναι ατομική είτε ενός συνανθρώπου του είτε αφορά στην γενική κατάσταση,

αλλά να καταφεύγη στην προσευχή και να στέλνη δια του Θεού πολλές θείες δυνάμεις.

Άλλωστε και το έργο του μοναχού αυτό είναι,

και εάν αυτό δεν το έχη καταλάβει ο μοναχός,

η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.


Γι' αυτό, να ξέρη ότι η κάθε αγωνία του που τον ωθεί

να αναζητά ανθρώπινες λύσεις στα διάφορα προβλήματα,

με ένα βασάνισμα και πονοκέφαλο, είναι του πειρασμού.


Όταν βλέπετε ότι σας απασχολούν πράγματα για τα οποία ανθρωπίνως δεν υπάρχει λύση

και δεν τα εμπιστεύεστε στον Θεό, να ξέρετε ότι αυτό είναι τέχνασμα του πειρασμού,

για να αφήσετε την προσευχή, με την οποία μπορεί ο Θεός να στείλη

όχι απλώς θεία δύναμη αλλά θείες δυνάμεις,

και η βοήθεια τότε δεν θα είναι απλώς θεία βοήθεια αλλά θαύμα Θεού.


Από την στιγμή που αρχίζουμε να αγωνιούμε, εμποδίζουμε τον Θεό να επέμβη.

Βάζουμε την λογική μπροστά και όχι τον Θεό, το θειο θέλημα, ώστε να δικαιούμαστε την θεία βοήθεια.

Ο διάβολος προσπαθεί, κλέβοντας με τέχνη την αγάπη του μοναχού, να τον κρατάη σε μια κοσμική αγάπη,

σε μιά κοσμική αντιμετώπιση και κοσμική προσφορά στον συνάνθρωπο του,

ενώ ως μοναχός έχει την δυνατότητα να κινήται στον δικό του χώρο,

στην δική του ειδικότητα, του Ασυρματιστού,

γιατί αυτό είναι και το διακόνημα που του έδωσε ο Θεός.


Όλα τα άλλα, όσα κάνουμε με τις ανθρώπινες προσπάθειες, είναι σε κατώτερη μοίρα.

Επίσης καλύτερα είναι ο μοναχός να βοηθάη τους άλλους με την προσευχή του παρά με τα λόγια του.

Αν δεν έχη την δύναμη να συγκράτηση κάποιον που κάνει κακό,

ας τον βοηθήση από μακριά με την προσευχή, γιατί διαφορετικά μπορεί και να βλαφθή.


Μιά ευχή καλή, καρδιακή, έχει περισσότερη δύναμη

από χιλιάδες λόγια, όταν οι άλλοι δεν παίρνουν από λόγια.

Παρόλο που λένε ότι βοηθώ τον κόσμο που έρχεται και με βρίσκει,

ως θετική προσφορά μου στον κόσμο

βλέπω την μιάμιση ώρα που διαβάζω το Ψαλτήρι.

Το άλλο το θεωρώ ψυχαγωγία• να πουν οι καημένοι τον πόνο τους, να τους δώσω καμμιά συμβουλή.

Γι' αυτό την βοήθεια δεν την θεωρώ προσφορά δική μου•

η προσευχή είναι που βοηθάει.


Αν είχα όλο τον χρόνο μου για προσευχή, περισσότερο θα βοηθούσα τον κόσμο.

Ας πούμε ότι θα δω την ημέρα διακόσιους πονεμένους•

μόνο διακόσιοι πονεμένοι υπάρχουν στον κόσμο;

Αν δεν δω κανέναν και προσευχηθώ για όλον τον κόσμο, τότε βλέπω όλον τον κόσμο.

Γι' αυτό λέω στον κόσμο: «Εγώ θέλω να μιλώ για σας στον Θεό, και όχι σ' εσάς για τον Θεό.

Αυτό είναι καλύτερο για σας, άλλα δεν με καταλαβαίνετε».


Να μην παραμελούμε το θέμα της προσευχής σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια.

Είναι ασφάλεια η προσευχή, είναι επικοινωνία με τον Θεό.

Είδατε τί λέει ο Άββάς Ισαάκ; «Δεν θα μας ζήτηση λόγο ο Θεός, γιατί δεν κάναμε προσευχή,

άλλα γιατί δεν είχαμε επαφή με τον Χριστό και μας ταλαιπώρησε ο διάβολος» (2).




ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002


(1) Ή προσωνυμία «Μακκαβαίος» δόθηκε στον Ιούδα, ηγέτη της Ιουδαϊκής επαναστάσεως, η οποία έγινε το 166 π.Χ. κατά του Αντιόχου Δ' του Επιφανούς, ηγεμόνος του βασιλείου των
Σελευκιδών.

Σημαίνει - κατά την πιθανώτερη άποψη - αυτόν που σφυροκόπησε τους εχθρούς. Το ίδιο επίθετο δόθηκε στην συνέχεια και στους διαδόχους του Ιούδα. Οί Μακκαβαίοι διακρίθηκαν
για τους αγώνες υπέρ της πατρώας πίστεως και της πολιτικής ελευθερίας. (Βλ. Α΄, Β΄, Γ΄, Μακ.)

(2) Βλ. 'Αββα Ισαάκ του Σύρου, Οι Ασκητικοί Λόγοι, Λόγος ΜΒ', σ. 15