Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί

μέσα του…


«Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου, αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου, αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται,

τότε να ξέρεις ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό.


Γιατί ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του

(ο θεός της μόδας, ο θεός της σαρκός, ο θεός του εγωισμού).


Ο Θεός έχει αξιοπρέπεια και σε αφήνει να κάνεις τη ζωή σου, αν νομίζεις ότι η παρουσία Του μέσα σου είναι αποπνικτική.

Μόνο αν Του ζητήσεις να έρθει, με όλη σου την καρδιά, αποβάλλοντας πρώτα τα σκουπίδια που έχεις μέσα σου,

θα έρθει μέσα στην καρδιά σου…»


Δημήτρης Παναγόπουλος


πηγή: proskynitis

[XAPA]

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ … Όμορφη διδακτική ιστορία!


ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της, όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες,

φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής, να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού.


Παρόλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε:

Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε.


Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι.

Αυτοί την ρωτάνε: Ο άντρας σου είναι στο σπίτι;


Όχι δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη.

Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες.


Όταν επέστρεψε ο σύζυγος, η γυναίκα του περίγραψε το περιστατικό.

Ας έρθουν, τώρα που επέστρεψα!


Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι, μιας και ήταν ακόμη εκεί.

Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι, της λένε οι τρεις γέροντες.


Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί!

Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγά ξεκινώντας να της συστήνεται:


Είμαι ο Πλούτος, της λέει.

Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία.

Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη.

Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άνδρα σου και διαλέξτε ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας.


Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες.

Ο άνδρας ενθουσιάζεται και λέει: Τι τυχεροί που είμαστε! Να έρθει ο Πλούτος! Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε!


Η σύζυγος του όμως δεν συμφωνούσε:

Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας;


Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει: Δε θα ταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη;

Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη!


Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του.

Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας.

Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά: Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη; Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας.


Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι και οι δύο άλλοι να τον ακολουθούν!

Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία:


Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη. Γιατί έρχεστε κι εσείς;

Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί:


Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απέξω.

Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη,

όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της!


Πηγή: Ι.Ν. Αγίου Χαραλάμπους Κρύα Ιτεών Πατρών

[XAPA]

Εγώ είμαι Άγγελος Κυρίου και εμένα πρόσταξε ο Θεός, όταν πέθανε ο πατέρας σου


Ο μακαριστός γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης (†1959), προσπαθώντας να στηρίξει ένα νέο μοναχό, που τον πολεμούσαν λογισμοί

φυγής κι επιστροφής στους γονείς του,διηγήθηκε το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός:


Έτυχε κάποιος στις ημέρες μας εδώ στα Κατουνάκια, που εγώ δεν τον πρόφθασα, γιατί πριν από λίγο καιρό είχε πεθάνει.

Αυτός ήταν υποτακτικός σε ένα Γέροντα τυφλό.


Λοιπόν μία ημέρα ήλθε ένας πτωχός κοσμικός, περαστικός από το Κελλί του.

Και τον ρωτά ο νέος μοναχός:

– Από πού είσαι;


Και αυτός ήταν χωριανός του.

Λοιπόν δεν του έδωκε γνωριμία, μόνον του είπε τί κάμνει ο τάδε – για τον πατέρα του.


Του λέει ο ξένος, ότι αυτός πέθανε και άφησε τη γυναίκα του και τρία κορίτσια στους δρόμους ορφανά και πτωχά.

Είχαν και έναν υιό, λέει, που έφυγε από χρόνια και δεν γνωρίζουν τι έγινε.


Λοιπόν σαν να τον κτύπησε κεραυνός τον μοναχό. Και αμέσως τον προσέβαλε η πάλη των λογισμών.

– Θα φύγω, λέει στο Γέροντά του. Θα φύγω να πάω να τους προστατεύσω!


Ζητά ευλογία. Δεν του δίνει ο Γέροντας.

Αυτός συνεχώς επιμένει.


Και συμβουλεύοντάς τον ο Γέροντας κλαίει για τον εαυτό του, κλαίει και για εκείνον.

Αλλά στάθηκε αδύνατον να τον μεταπείσει.


Τέλος τον άφησε στο θέλημά του, και έφυγε ο υποτακτικός,

Αφού βγήκε έξω από το Όρος κάθισε να συνέλθει κάτω από τη σκιά ενός δένδρου.


Εν τω μεταξύ έφθασε εκεί ιδρωμένος και ένας άλλος μοναχός, κάθισε και αυτός κάτω από την ιδία σκιά.

Και άρχισε να του λέει:


– Σε βλέπω, αδελφέ, ταραγμένο. Δεν μου λες τί έχεις;

– Άφησε, Πάτερ, του λέει· έπαθα μεγάλο δυστύχημα.

Και του διηγείται με λεπτομέρεια όλη την ιστορία του,


Ο δε αγαθός οδοιπόρος του λέει:

– Αν θέλεις, αγαπητέ αδελφέ, άκουσέ με·

γύρισε πίσω στο Γέροντά σου και ο Θεός θα προστατεύσει το σπίτι σου.

Συ να υπηρετείς το Γέροντά σου, αφού μάλιστα είναι και τυφλός.


Αλλ’ αυτός δεν τον άκουε.

Κυριευμένος από τους λογισμούς του φαίνονταν σαν παραλήρημα τα λόγια του άλλου.


Και, αφού του έφερε πολλά παραδείγματα, σηκώθηκε ο ανυπάκουος μοναχός να συνεχίσει το δρόμο του προς τον κόσμο.

Ο μοναχός εν τέλει του λέει:


– Λοιπόν δεν με ακούς να γυρίσεις πίσω;

-Όχι! αντιλέγει εκείνος.


– Ε τότε λέει ο μοναχός.

Εγώ είμαι Άγγελος Κυρίου και εμένα πρόσταξε ο Θεός,

αμέσως όταν πέθανε ο πατέρας σου να πάω κοντά τους να τους φυλάω και να γίνω προστάτης τους.


Αφού λοιπόν τώρα εσύ πηγαίνεις αντί για μένα, εγώ τους αφήνω και φεύγω, εφ’ όσον δεν με ακούς. Και έγινε άφαντος.

Τότε λοιπόν συνήλθε ο μοναχός και γύρισε αμέσως στο Γέροντα και τον βρήκε γονατιστό, να προσεύχεται γι’ αυτόν.


– Κατάλαβες, τέκνο μου;

Έτσι γίνεται, όταν εμείς τα αφήνουμε όλα στο Θεό.

Αφού πολύ καλά τα οικονομεί Εκείνος ως αγαθός κυβερνήτης και κανένα σφάλμα δεν υπάρχει στο θέλημά του.


Αλλά χρειάζεται να έχει υπομονή εκείνος που ζητά να σωθεί.

Αν δε ζητούμε εμείς να τα κάνει ο Θεός, όπως αρέσουν στη δική μας διάκριση, τότε αλλοίμονο στο χάλι μας.



Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας»
«Εμφανίσεις και θαύματα των Αγγέλων»


Πηγή δημοσίευσης: Ιερά Μονοπάτια

[XAPA]

Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του.


Η ιστορία του Αγλαΐδα, της Ιουστίνης και του Κυπριανού, φέρνει στο φως μια διαχρονική αναμέτρηση ανάμεσα

σε δύο παρόμοιες, αλλά εντελώς διαφορετικές εμπειρίες:

τον εγωκεντρικό ανθρώπινο έρωτα

και τον θείο έρωτα.


Ο Αγλαΐδας, ένας ειδωλολάτρης άρχοντας, ερωτεύτηκε τρελά την πανέμορφη Ιουστίνη.

Η νεαρή γυναίκα αρνήθηκε πεισματικά να ενδώσει στις επιθυμίες του, κι εκείνος, τυφλωμένος από το πάθος,

κατέφυγε στον ονομαστό μάγο Κυπριανό, ζητώντας του να κάμψει τη θέλησή της.


Ο Κυπριανός δέχτηκε και επιστράτευσε δαίμονες για να την πλανέψουν.

Όμως όλες οι σκοτεινές επικλήσεις και τα τεχνάσματα συντρίφθηκαν πάνω στην αταλάντευτη πίστη της Ιουστίνης,

η οποία αμυνόταν μόνο με την προσευχή, τη νηστεία και το σημείο του Σταυρού.


Βλέποντας την απόλυτη αποτυχία της τέχνης του, ο Κυπριανός συγκλονίστηκε.

Συνειδητοποίησε την αδυναμία του κακού απέναντι στην παντοδυναμία του Θεού, απαρνήθηκε τη μαγεία,

έκαψε δημόσια τα μαγικά του βιβλία, μετανόησε και βαπτίστηκε Χριστιανός.


Η μεταμόρφωσή του ήταν τόσο βαθιά που με τον καιρό χειροτονήθηκε επίσκοπος, ενώ η Ιουστίνη έγινε διακόνισσα.

Η κοινή τους πορεία ολοκληρώθηκε με το μαρτύριό τους στη Νικομήδεια επί αυτοκράτορα Δεκίου.


Μέσα από αυτά τα γεγονότα αποκαλύπτεται η τραγικότητα του γήινου πάθους.

Ο Αγλαΐδας δεν αγαπούσε την Ιουστίνη ως πρόσωπο, αλλά την επιθυμούσε ως κτήμα.


Το «σ' αγαπώ» του, ήταν στην πραγματικότητα ένα εγωκεντρικό «σε θέλω» που, όταν δεν ικανοποιήθηκε,

οδήγησε στην καταδίωξη.


Η Ιουστίνη, αντίθετα, ενσάρκωνε τον θείο έρωτα,

μια εσωτερική πληρότητα που δεν εκβιάζεται και δεν πτοείται.


Το συγκλονιστικότερο σημείο είναι ο τρόπος με τον οποίο η θεία οικονομία αξιοποίησε τα πάντα.

Ο Κυπριανός ξεκίνησε ως όργανο ενός τυφλού πάθους,

όμως η αταλάντευτη στάση της Ιουστίνης τον έφερε αντιμέτωπο, με μια ανώτερη αλήθεια.


Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του.

Έτσι, ο κτητικός ανθρώπινος έρωτας έγινε το υπόβαθρο για να φανερωθεί η αληθινή αγάπη,

αποδεικνύοντας ότι η ψυχή μπορεί να περάσει από την πλάνη, στην ελευθερία της θυσίας και στον αγιασμό.


Μνήμη σήμερα των Αγίων Μαρτύρων Κυπριανού και Ιουστίνης.



proskynitis

[XAPA]

H προσευχή του Γέροντα Ευμένιου ( " Και εχάρη ο Θεός " )


η μνήμη του τιμάται στις 23 Μαΐου


Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστοί.

Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του.

Διηγείται σχετικά ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.


«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους".

"Κι εχάρη ο Θεός", μου έλεγε.


"Και μετά είπα:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους Καθολικούς.

Και όλους τους Προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις".

Κι εχάρη ο Θεός.


"Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες,

και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις". Κι εχάρη πολύ ο Θεός.


Και του είπα: "Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ' αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα".

Κι εχάρη ο Θεός πολύ.


Και είπα: "Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα".

Και στο τέλος είπα: "Θέλω να σώσεις και τον διάβολο".

Κι ελυπήθη ο Θεός".


Του λέω:

---"Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;".

---"Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί" μου απάντησε, "δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο".

"Καλά" του είπα, "πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;".

Και μου λέει: "Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται".


Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου;

Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον.


Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος.

Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ' αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».



kivotoshelp

[XAPA]

Όταν ο διάβολος ρώτησε τρείς μοναχούς τι θα άλλαζαν από το παρελθόν..


~ Μιά μέρα, ο διάβολος εμφανίστηκε σέ τρείς μοναχούς καί ρώτησε τόν καθένα ξεχωριστά τί θά άλλαζαν από τό παρελθόν.

Διάβολος: «Αν σού έδινα τή δύναμη νά αλλάξεις κάτι στό παρελθόν σου, τί θά άλλαζες;»


Ό πρώτος μοναχός απάντησε γρήγορα μέ μεγάλο αποστολικό ζήλο:

-Δεν θα σας επέτρεπα να αφήσετε τον Αδάμ και την Εύα να πέσουν στήν αμαρτία, για να μην απομακρυνθεί η ανθρωπότητα

από Τον Θεό.


Ό δεύτερος μοναχός, πού είχε καρδιά γεμάτη έλεος, απάντησε:

– Θα σε εμπόδιζα να απομακρυνθείς από Τον Θεό που θα σε καταδίκαζε για πάντα.


Ό τρίτος μοναχός ήταν ό πιό απλός από τούς τρεις.

Αντί νά απαντήσει στόν διάβολο, έπεσε στά γόνατα, σταυρώθηκε καί προσευχήθηκε:

– Κύριε, λύτρωσε με από τον πειρασμό του τι θά μπορούσε να ήταν και τι δεν ήταν.


Τότε ό διάβολος έβγαλε μιά διαπεραστική κραυγή καί, στριφογυρίζοντας από τόν πόνο, εξαφανίστηκε.


Έκπληκτοι οί άλλοι δύο ρώτησαν τόν αδερφό τους:

– Αδελφέ, γιατί απάντησες έτσι;

Ό μοναχός εξήγησε:


– Καταρχάς, δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε διάλογο με τον εχθρό.

- Δεύτερον: κανείς στον κόσμο δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το παρελθόν.

- Τρίτον, ο διάβολος δεν ενδιαφέρεται καθόλου να μας βοηθήσει, αλλά να μας φυλακίσει στο παρελθόν,

για να παραμελήσουμε το παρόν.


Γιατί;

Γιατί το παρόν είναι η μόνη στιγμή που μπορούμε,

με τη χάρη Του Θεού, να συνεργαστούμε μαζί Του.


Ή στρατηγική του διαβόλου,

αυτή πού φυλακίζει περισσότερο τους ανθρώπους και τους εμποδίζει να ζήσουν το παρόν, σε ενότητα με Τον Θεό,

είναι αυτή που «θα μπορούσε να είχε συμβεί και δεν έγινε».


Άς αφήσουμε το παρελθόν στα χέρια του Ελέους Του Θεού,

και ας αφήσουμε το μέλλον στα χέρια τής Πρόνοιας Του.

Το παρόν είναι στα χέρια μας, μαζί με το χέρι Του Θεού».


paterikos

[XAPA]

Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης

π. Ἀνανίας Κουστένης


Η μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Ἀρεοπαγίτου τιμάται στις 3 Οκτωβρίου


Γιορτάζει ὁ μεγάλος ἅγιός μας, ὁ πολιοῦχος τῶν Ἀθηνῶν, ὁ ἀρχαῖος δεύτερος ἐπίσκοπός της, ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης.

Μορφωμένος, σοφός, καλόψυχος, γενναῖος, εὐγενής.

Ἀρεοπαγίτης. Μέλος τῆς Βουλῆς τοῦ Ἀρείου Πάγου.


Στὰ χρόνια τῆς Σταυρώσεως, εἶχε πάει στὴν Αἴγυπτο.

Ἔγινε τότε σεισμὸς καὶ σκοτάδι καὶ εἶπε: «Ἢ ὁ Θεὸς πάσχει ἢ ὁ κόσμος χάνεται».


Κι ὅταν ἦλθε στὴν Ἀθήνα ὁ μέγας Παῦλος καὶ κήρυξε στὸν Ἄρειο Πάγο, τότε θυμήθηκε καὶ εἶπε:

«Ὁ Ἰησοῦς μου, λοιπόν, ἐσταυροῦτο τὴν ἡμέρα ἐκείνη».


Καὶ πίστεψε στὸν Χριστό, μαζὶ μὲ ἄλλους μερικούς,

καὶ μὲ κάποια γυναῖκα ποὺ ἐλέγετο Δάμαρις.


Εἶχε καὶ τὸν δάσκαλό του, τὸν Παῦλο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἅγιο Ἱερόθεο, ὁ ὁποῖος ἔφθανε στὰ οὐράνια,

ὁ ἅγιος Ἱερόθεος, καὶ μυοῦσε στὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν ἅγιο Διονύσιο.


Ἔχει γράψει τὰ «Ἀρεοπαγιτικὰ συγγράμματα», πού ’ναι ὄντως παράδοξα, ὑψηλὰ καὶ σπουδαῖα.

Μιλάει ἐκεῖ γιὰ τὸν Παράδεισο, γιὰ τὴ Βασιλεία, γιὰ τόσα πολλὰ καὶ τόσα καλά. Καὶ ὕστερα ἐμαρτύρησε.


Eἴτε ἐδῶ στὰς Ἀθήνας, κατὰ ἀρχαία παράδοση, ποὺ τὸν ἔκαψαν στὴ φωτιά, εἴτε πῆγε στὸ Παρίσι, κατὰ ἄλλη παράδοση,

καὶ μαρτύρησε ἐκεῖ, καὶ στὸ τέλος τὸν ἀποκεφάλισαν, μαζὶ μὲ δύο μαθητάς του, τὸν Ρουστικὸ καὶ τὸν Ἐλευθέριο.


Κι ὅταν κόψαν τὸ κεφάλι του κι ἔπεσε στὴ γῆ, καὶ τὸ σῶμα του τὸ ἴδιο, κάτω, σηκώθηκε,

σὲ μιὰ στιγμή, ὁ ἅγιος Διονύσιος, χωρὶς κεφάλι.


Παίρνει στὰ χέρια του τὸ κεφάλι καὶ προχώρησε κάμποσο διάστημα.

Καὶ τὸ ἔδωσε στὰ χέρια μιᾶς χριστιανῆς, τῆς Κατούλλας.

Καὶ ὕστερα ἐκείνη φρόντισε, κι ἔθαψαν τοὺς τρεῖς μάρτυρες.


Μεγάλη εἶν’ ἡ χάρη τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ἂς ἔχομε τὴν εὐχή του καὶ τὴν εὐλογία του.

Ἂς σκεπάζει καὶ τὴν πόλη μας ἐδῶ καὶ ὅλους.



Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Φθινοπωρινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´


iconandlight

[XAPA]

Χτύπα, λοιπόν, Κάρπε εμένα, διότι εγώ είμαι έτοιμος να πάθω πάλι,

προκειμένου να σωθούν οι άνθρωποι.


Διήγηση Αγίου Διονυσίου του Ἀρεοπαγίτου


Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, σε μια επιστολή του προς τον μοναχό Δημόφιλο,

του διηγείται το εξής περιστατικό που φανερώνει την φιλανθρωπία του Θεού προς τους αμαρτωλούς.


Ο απόστολος Κάρπος, εκ των Εβδομήκοντα ( Ο΄) Αποστόλων, ήταν μαθητής του Αποστόλου Παύλου,

«άνθρωπος περισσότερο από κάθε άλλον ικανό στη θεοπτία, λόγω της πολλής καθαρότητας του νου του».


Ο Κάρπος είχε φτάσει σε τόσο υψηλά πνευματικά μέτρα, πού «ποτέ δεν επιχειρούσε την τέλεση των ιερών Μυστηρίων,

αν προηγουμένως, κατά τις προπαρασκευαστικές ευχές, δεν τού παρουσιαζόταν κάποια ευνοϊκή θεία όραση».


Κάποτε ήταν πολύ λυπημένος διότι ένας ειδωλολάτρης είχε παρασύρει ένα Χριστιανό.

Ο Κάρπος πικράθηκε και λυπήθηκε πολύ.


Και ενώ είχε την πικρία αυτή, δεν προσευχήθηκε, καθώς έπρεπε να πράξει, για τους δύο αυτούς ανθρώπους

και να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, ώστε να μπορέσει τον μεν παρασυρθέντα στην απιστία να τον επαναφέρει


στους κόλπους της Εκκλησίας, τον δε άπιστο να τον προσελκύσει στην πίστη του Χριστού•

ούτε πήρε την απόφαση να τους νουθετεί αδιαλείπτως και διά βίου, ώστε να τους οδηγήσει στη θεία γνώση.


Αλλά, μου έλεγε, τέτοιο πράγμα δεν το είχε ξαναπάθει, δηλαδή το ότι έπεσε και κοιμήθηκε αγανακτισμένος

και με την πικρία στην ψυχή του.


Τα μεσάνυχτα σηκώθηκε να προσευχηθεί, κατά τη συνήθειά του, όμως κατά την ώρα αυτή της προσευχής του στενοχωρούνταν,

χωρίς να πρέπει, και δυσανασχετούσε συλλογιζόμενος ότι δεν ήταν δίκαιο να ζουν άνθρωποι άθεοι,

που διαστρέφουν τις άγιες και ορθές οδούς του Κυρίου.


Σκεπτόμενος δε αυτά, ζήτησε από τον Θεό να ρίξει κεραυνό και να εξολοθρεύσει και τους δύο αποστάτες.


Ενώ όμως έλεγε αυτά, είδε το εξής όραμα:

Το σπίτι σχίσθηκε στα δύο, από τη μια στέγη μέχρι κάτω.

Ο ουρανός άνοιξε και είδε τον Χριστό περιστοιχιζόμενον από άπειρους Αγγέλους.


Ταυτοχρόνως όμως, κυττάζοντας προς τα κάτω, είδε στο έδαφος να ανοίγεται ένα πελώριο χάσμα, βαθύ και σκοτεινό.

Στο χείλος του χάσματος είδε τους δύο εκείνους ανθρώπους, για τους οποίους είχε ζητήσει την άμεση εξόντωσή τους.


Οι άνθρωποι αυτοί, τρομαγμένοι και ελεεινοί,

κινδύνευαν να πέσουν μέσα στο χάσμα από στιγμή σε στιγμή.


Εν τω μεταξύ έβλεπε να ανεβαίνουν από το χάσμα φίδια, τα οποία δάγκωναν τους δύο εκείνους ανθρώπους,

τους χτυπούσαν με τις ουρές τους και προσπαθούσαν να τους ρίξουν μέσα στο απύθμενο βάραθρο.


Ο Κάρπος, από το άλλο μέρος, λυπόταν και αδημονούσε και ευχόταν να πέσουν οι άνθρωποι εκείνοι,

το γρηγορότερο μέσα στο χάσμα.


Προσπάθησε μάλιστα και ο ίδιος να τους σπρώξει για να πέσουν.

Επειδή όμως δεν μπόρεσε, γι’ αυτό άρχισε να τους καταριέται.


Σηκώνοντας πάλι τα μάτια του στον ουρανό, είδε τον Χριστό να σηκώνεται από τον Θρόνο Του,

να κατεβαίνει στο στόμιο του χάσματος και να απλώνει το χέρι του,

στους δύο ανθρώπους.

Το ίδιο έκαναν και οι Άγγελοι, άλλοι βοηθούσαν τον ένα και άλλοι βοηθούσαν τον άλλον.


_Τότε ο Κάρπος είδε τον Χριστό να απλώνει το χέρι του προς αυτόν και να του λέγει:

– Χτύπα, λοιπόν, Κάρπε εμένα, διότι εγώ είμαι έτοιμος να πάθω πάλι, προκειμένου να σωθούν οι άνθρωποι.


Και θα το έκανα μάλιστα ευχαρίστως, εάν η δεύτερη αυτή ενσάρκωσή μου δεν θα γινόταν αφορμή,

να αμαρτήσουν και πάλι οι άνθρωποι, σταυρώνοντάς Με.


Σκέψου, όμως, αν συμφέρει και σένα να αλλάξεις συντρόφους,

και από τη συντροφιά του Θεού και των αγαθών και φιλανθρώπων αγίων Αγγέλων,

να έχεις τη παντοτινή συντροφιά των φιδιών και των δαιμόνων»



iconandlight

[XAPA]

Ο γερο Παΐσιος και ο μοναχός πού εἶχε παρασυρθῆ ἀπό τό πάθος τοῦ ποτού


Ο γέρο Παϊσιος, έναν ταλαιπωρημένο μοναχό ποὺ εἶχε παρασυρθῆ ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ποτού,

τὸν καλοῦσε νὰ τοῦ κόψη ξύλα καὶ τοῦ φερόταν μὲ πολλὴ ἀγάπη, ἐπειδὴ ἦταν ἀδικημένος, δὲν εἶχε βοηθηθῆ.


Κάποτε ἕνας δημοσιογράφος πῆρε ἀπὸ αὐτὸν τὸν μοναχὸ συνέντευξη.

- Ἔχει ἁγίους ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος; τὸν ρώτησε.


Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἅγιος, ἀπάντησε ἐκεῖνος,

ἀλλὰ γνωρίζω ἕναν ἅγιο, τὸν Γερο-Παΐσιο.


Γιατί εἶναι ἅγιος; Ἔκανε κανένα θαῦμα; ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.

– Θαῦμα δὲν εἶδα, ἀπάντησε ὁ μοναχός, οὔτε ξέρω ἂν κάνη νηστείες, ἀγρυπνίες, προσευχές.


Ἀλλὰ ξέρω κάτι. Ἐγώ, ὅπως βλέπετε, πίνω, μεθάω,

καὶ οἱ Πατέρες δὲν μὲ θέλουν.


Ὅμως ὁ Γερο-Παΐσιος μὲ καλεῖ κάθε χρόνο να τοῦ κόψω τὰ ξύλα.

Κι ἐνῶ ὑπάρχουν ἄλλοι, καλοὶ καὶ ἐνάρετοι, ποὺ ἔχουν καὶ μηχανή, αὐτὸς καλεῖ ἐμένα,

ἐπειδὴ δὲν ἔχω ἄλλον τρόπο να βγάλω το ψωμί μου.


Πάω ἐκεῖ καὶ μοῦ λέει:

"Πόσα θέλεις;". "Τέσσερις χιλιάδες δραχμές", τοῦ λέω.


Ἐκεῖνος μοῦ λέει: "Θὰ σοῦ δώσω ἕξι χιλιάδες,

γιατὶ εἶσαι φτωχὸς καὶ καλὸς ἄνθρωπος".


Μετά, ἐνῶ ἄλλοι μὲ ἀφήνουν νὰ δουλεύω μόνος μου, αὐτὸς ἔρχεται καὶ μὲ βοηθάει καὶ κάθε τόσο μοῦ λέει:

"Πάτερ, κουράστηκες, κάθησε λίγο να ξεκουραστῆς".

Φροντίζει μάλιστα ἐκείνη τὴν ἡμέρα νὰ ἔχη κονσέρβες καὶ κρασί, γιὰ νὰ φάω καλά.


Κι ὅταν ἔρχεται κάποιος ἐπισκέπτης, μὲ ἐπαινεῖ καὶ λέει:

"Να πάρετε τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντα".

Ἐγὼ νομίζω ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος κάνει αὐτὰ τὰ πράγματα, ἐπειδὴ εἶναι ἅγιος».


Ὁ μοναχὸς αὐτὸς τελικά βοηθήθηκε καὶ στὴν συνέχεια ἔζησε με συνέπεια την μοναχική ζωή.



proskynitis

[XAPA]

Δεν κοινωνάμε κάθε Κυριακή γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.



Υπάρχουν φράσεις που τις ακούς μια φορά και σε ακολουθούν για πάντα.

Που μπαίνουν μέσα σου σαν φως και φωτίζουν γωνιές που δεν ήξερες ότι ήταν σκοτεινές.

Αυτή είναι μια τέτοια φράση.


Την έλεγε ο Γέροντάς μου, ο π. Προκόπιος Μερτίρης άνθρωπος που είχε μάθει να μιλά λίγο και να λέει πολλά.

Και με τούτα τα λόγια του, έλυσε έναν από τους πιο βαριούς δεσμούς που φορούν οι χριστιανοί χωρίς να το καταλαβαίνουν:

τον δεσμό του φόβου μπροστά στο Ποτήριο.



Πόσοι από εμάς έχουμε μείνει στη θέση μας την ώρα της Θείας Κοινωνίας;

Πόσοι έχουμε σκύψει το κεφάλι και πει μέσα μας: «Δεν είμαι άξιος. Δεν είμαι έτοιμος. Κάποια άλλη φορά»;

Και «κάποια άλλη φορά» γίνεται εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια.


Ο άνθρωπος περιμένει να γίνει καλύτερος για να πλησιάσει τον Χριστό.

Αλλά χωρίς τον Χριστό δεν μπορεί να γίνει καλύτερος.

Κι έτσι στέκεται στη μέση μακριά από το Ποτήριο και μακριά από τη μεταμόρφωση που μόνο το Ποτήριο χαρίζει.

Αυτός ο κύκλος είναι μια από τις πιο έξυπνες παγίδες του εχθρού.


Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε πως δεν πρέπει να αποφεύγουμε τη Θεία Κοινωνία λόγω αμαρτιών,

αλλά να τρέχουμε σε αυτή για τη θεραπεία των αμαρτιών.

Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού δεν είναι το βραβείο των τελείων. Είναι το φάρμακο των ασθενών.

Και ποιος από εμάς δεν είναι ασθενής;


Ο Χριστός δεν κάλεσε στο Τελευταίο Δείπνο αγγέλους. Κάλεσε ανθρώπους.

Ανθρώπους με αδυναμίες, με αμφιβολίες, με πληγές. Ανθρώπους που λίγες ώρες αργότερα θα Τον εγκατέλειπαν.

Κι όμως τους έδωσε τον Εαυτό Του. Ολόκληρο.

Γιατί; Γιατί ήξερε ότι αυτό - και μόνο αυτό - θα μπορούσε να τους αλλάξει.


«Δεν κοινωνάμε γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.»

Μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται μια ολόκληρη θεολογία της χάριτος.

Η αξιότητα δεν είναι προϋπόθεση είναι καρπός.

Δεν φέρνουμε εμείς κάτι στον Χριστό.

Εκείνος φέρνει σε εμάς ό,τι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μόνοι μας: αγιότητα, καθαρότητα, μεταμόρφωση.


Πλησιάζουμε με ταπείνωση: ναι. Με μετάνοια: ναι. Με προετοιμασία: ναι.

Αλλά όχι με την ψευδαίσθηση ότι προηγουμένως φτάσαμε σε κάποιο επίπεδο που μας κάνει «αρκετά καλούς».

Κανείς δεν είναι αρκετά καλός. Και ακριβώς γι' αυτό υπάρχει το Ποτήριο.


Θυμάμαι τον Γέροντά μου να το λέει αυτό με εκείνη την ησυχία που είχε σαν να μην έλεγε κάτι καινούργιο,

αλλά να υπενθύμιζε κάτι που πάντα ξέραμε αλλά είχαμε ξεχάσει. Έτσι μιλούν οι άνθρωποι που έχουν ζήσει αυτό που λένε.

Και εκείνη η φράση έμεινε. Έμεινε γιατί ήταν αληθινή. Γιατί έλυνε δεσμά. Γιατί άνοιγε πόρτες.


Αν σήμερα νιώθεις ανάξιος καλώς ήρθες. Είσαι στη σωστή ουρά.

Η ουρά των ανάξιων που γνωρίζουν την ανάξιότητά τους είναι η πιο ιερή ουρά που υπάρχει.

Εκεί στέκονται οι ταπεινοί. Εκεί πλησιάζουν οι πεινασμένοι.


Εκεί έρχεται ο Χριστός όχι για να τους κρίνει,

αλλά για να τους θρέψει.


Πλησίασε. Όχι γιατί τα κατάφερες.

Αλλά γιατί χρειάζεσαι Αυτόν, που μπορεί να σε κάνει να τα καταφέρεις.


Κοινώνησε. Όχι γιατί είσαι άξιος.

Αλλά για να γίνεις.


Σε ευχαριστώ, Γέροντά, που υπήρξες φως στον δρόμο μου.

Που δίδαξες με τη ζωή σου αυτό που λίγοι τολμούν να ζήσουν: ότι η αγάπη δεν είναι λόγια είναι παρουσία, είναι υπομονή,

είναι το Ποτήριο που κρατάς στα χέρια σου και προσφέρεις σε έναν κόσμο που διψά χωρίς να το ξέρει.


Η μνήμη σου μένει ζωντανή όχι μόνο στις καρδιές μας, αλλά σε κάθε ψυχή που πλησίασε το Ποτήριο επειδή εσύ της είπες:

«πλησίασε, δεν χρειάζεται να είσαι άξιος — χρειάζεται να το θέλεις».

Αιωνία σου η μνήμη.


Αρχιμ Χριστοδουλος


proskynitis