Ρωμιοί - Ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκχριστιανιζόταν, οι Έλληνες αυτοαποκαλούνταν [αφού η ονομασία Έλλην σήμαινε πλέον τον ειδωλολάτρη], Ρωμαίοι ή Ρωμιοί ένα όνομα το οποίο είχε πολιτικές προεκτάσεις
αφού δήλωνε όλους τους ελεύθερους πολίτες της Αυτοκρατορίας και όχι την καταγωγή τους. Σημειωτέον ότι οι ίδιοι ονόμαζαν το κράτος τους
Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και όχι Βυζαντινή, ενώ η Κωνσταντινούπολη αρχικά ονομάστηκε
Νέα Ρώμη.
Κατά τη δύση της Αυτοκρατορίας και την αποκοπή περιοχών που κατοικούνταν από αλλοεθνείς, ταυτίζεται με το ό,τι σήμερα ονομάζουμε Έλληνα, αποκτά δηλαδή ένα εθνικό χαρακτήρα.
Η ονομασία Ρωμιός χάνει επί τουρκοκρατίας την αίγλη του "αυτοκρατορικού" Ρωμαίος και με τις σκληρές συνθήκες της υπό ζυγόν διαβίωσης αποκτά την χροιά του καταφερτζή, του καπάτσου, του ξύπνιου. Από τις αρχές του 20ου αιώνα το "Ρωμιός" χρησιμοποιήθηκε
ως αντίθεση προς τον μιμητισμό της Ευρώπης, τη λαϊκή χριστιανική βυζαντινή ανατολική (αλλά όχι ανατολίτικη) φυσιογνωμία του Νεοέλληνα". Οι Λατίνοι συνέχισαν να χαρακτηρίζουν τους Έλληνες με το όνομα Γραικός. Η ονομασία Ρωμιός συνηθίζεται να χρησιμοποιείται ακόμα στην Ελλάδα και ειδικά στην Τουρκία (Rum - Ρουμ).
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE% ... E%B5%CF%82Αφού ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων, Κωνσταντίνος ο Μέγας μετακόμισε την πρωτεύουσα του κράτους του στο Βυζάντιο (330) , ιδίως δε αφού το δυτικό κράτος καταλύθηκε (476), το όνομα «Ρωμαῖοι», έχασε την εθνολογική του σημασία, και σήμαινε τους
υπηκόους του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, και δη,
μετά τον εξελληνισμό του, το κατ’ εξοχή σπουδαιότερο στοιχείο του,
αυτούς δηλαδή μου ομιλούσαν τα ελληνικά. Το όνομα παρέμεινε μέχρι και τις μέρες μας στην δημοτική γλώσσα με τον τύπο «Ρωμιὸς» («Ρωμιά, Ρωμιοποὺλα, Ρωμιόπουλο, ρωμαίικος, -η, -ο, τὸ ρωμαίικο, ἡ ρωμιοσύνη» κ.λ.π.). Το κράτος αυτό τότε ονομάσθηκε «Ρωμανία».
http://www.apologitis.com/gr/ancient/ellinas.htm#ΡΩΜΙΟΣ
ΠατροΚοσμάς ο Αιτωλός: 61. «Θἄρθη πρῶτα ἕνα ψευτορωμαίϊκο· νὰ μὴ τὸ πιστέψετε· θὰ φύγη πίσω»...
Ο πατέρας Κοσμάς ο Αιτωλός έζησε κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όπου η λέξη Ρωμιός χαρακτήριζε τον Έλληνα, σε αντιδιαστολή με τον Οθωμανό. Οι ορολογίες που χρησιμοποιούσε ο πατέρας Κοσμάς, ήταν λαϊκές και ανάλογες της ντοπιολαλιάς του ιδίου αλλά και εκείνων στους οποίους απευθυνόταν.
Εδώ θα ήθελα να επισημάνω το εξής: Το να συνδυάζουμε την λέξη Ρωμιός με το Βυζάντιο, θεωρώντας ότι οι βυζαντινοί ήταν απόλυτα θρήσκοι, είναι μεγάλο λάθος. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν αποτέλεσμα της ηθικής αποδόμησης του Βυζαντίου.
Οι απόψεις που εκφράζονται σήμερα περί ρωμιοσύνης, περισσότερο προς μεγαλοϊδεατισμό συνάδουν... Μεγαλοϊδεατισμό που αν τον εξετάσουμε από την άποψη της πανορθοδοξίας των λαών, θα μπορούσα να τον δεχτώ. Όμως ο μεγαλοϊδεατισμός ενέχει τον κίνδυνο να εμπεριέχει στοιχεία ρεβανσιστικά και ιμπεριαλιστικά... Προσοχή λοιπόν.