ΜΕΤΑΝΟΙΑ-ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

[akerm]

Θέμα: ΜΕΤΑΝΟΙΑ-ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Το Έλεος του Θεού είναι άπειρο...αλλά η μάνα ή ο πατέρας έζησε και το "εκμεταλεύτηκε" ανάλογα...το μωρό που ποτέ δεν του δόθηκε η ευκαιρία να καθαρισθεί απο το προπατορικό αμάρτημα ή να ζήσει για να επιλέξει αν θα "εκμεταλευτεί" και πώς Το Έλεος του Θεού τί φταίει;

Επίτρεψε μου να κάνω μιά διόρθωση στην διατύπωση σου: δεν υπάρχει "καθαρισμός από το προπατορικό αμάρτημα", το σωστό είναι να λέμε "καθαρισμός από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος". Η βάπτιση είναι μυστήριο που (μεταξύ άλλων) αφορά στην απαλλαγή των συνεπειών του προπατορικού αμαρτήματος. Κάθε άνθρωπος που γεννιέται δεν κουβαλάει το προπατορικό αμάρτημα ως ενοχή, αλλά κληρονομεί τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος εξαιτίας της φυσικής συγγένειας με τους προγόνους του. Το βάπτισμα απαλλάσει το νήπιο από όσα του κληροδότησε η συγγένεια του με τους πρωτόπλαστους, δηλαδή από τις συνέπειες της αμαρτίας που είναι ο θάνατος και η φθορά. Σχετική ανάλυση υπάρχει στο βιβλίο: "Το προπατορικον αμάρτημα" του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, εκδόσεις Δόμος.
.

φίλε lpap....γιατί αποφεύγεις να το πεις; αμάρτημα είναι....ή σε φοβίζει η ενοχή;...αφού την κληρονομήσαμε άμα τη αποβολή μας απο τον Παράδεισο, ενοχή είναι...αμάρτημα προπατορικό...και όπως κάθε αμάρτημα επιφέρει συνέπειες...έτσι και αυτό...διορθώνεις έννοιες που δεν καταλαβαίνω τον λόγο...αμάρτημα είναι...με αυτό γεννιόμαστε....

"εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου"....και περιμένω το βάπτισμα να καθαρισθώ απο αυτό...να απεμπλακώ απο αυτό το αμάρτημα....συνέπειες του προπατορικού είναι όλη η εδώ ζωή...εξαιτίας αυτού βρισκόμαστε τώρα εδώ και όχι στον Παράδεισο...μήπως θέλεις κάτι άλλο να φανεί πιο ξεκάθαρα και τονίζεις αυτή την διαφοροποίηση;...αμάρτημα κουβαλάμε....συνέπειες ζούμε όλη την εδώ ζωή...

Φίλε akerm, και εγώ πιστεύω ότι συμφωνούμε, επίτρεψε μου να κάνω τις παρακάτω παρατηρήσεις.

σε προηγούμενο μήνυμα μου, παρεξήγησες, δεν σε κατηγορώ για το σφάλμα του αδελφού του άσωτου υιού, μιλάω σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: " Μην κάνουμε το λάθος που έκανε ο αδελφός του άσωτου υιού...". Δέν έχω καμμία πρόθεση να σε θίξω προσωπικά.

Όσον αφορά στο θέμα των επιτιμίων που ορίζουν στέρηση Θείας Κοινωνίας, γράφει ο αγ. Γρηγόριος Νύσσης ότι σε όποιον πράττει εκούσιο φόνο (όπως η έκτρωση) επιβάλλεται πολυετής αποκλεισμός, αλλά στο ίδιο σημείο προσθέτει τα παρακάτω:

"και σ' αυτόν λοιπόν θα τηρηθεί η ίδια προφύλαξη από εκείνον που διοικεί την Εκκλησία και ανάλογα με την μετάνοια θα συντομευθεί και για αυτόν η παράταση του επιτιμίου...αν βέβαια το μέγεθος της μετάνοιας νικά το χρόνο και υπερβάλλει με την προθυμία της διόρθωσης όσους καθαρίζουν τον εαυτό τους με κάποια ραθυμία σε μακρό διάστημα. "

Οπότε γίνεται φανερό, ότι τα επιτίμια δεν επιβάλονται για να τιμωρηθεί, ή για να απομακρυνθεί ο αμαρτωλός, αλλά για να του δοθεί χρόνος μετανοίας ανάλογα με την αμαρτία, οπότε ανάλογα με τον έμπρακτη προθυμία του αμαρτωλού για μετάνοια ο χρόνος επιβολής του επιτιμίου μπορεί να ελαττώνεται σύμφωνα με την διάκριση του πνευματικού.

Ακόμη, ο άγιος Γρηγόριος αναφέρει για τα επιτίμια:

"αν τώρα κάποιος εκδημήσει από τη ζωή αυτή χωρίς να έχει συμπληρώσει το χρόνο που του επιβλήθηκε σύμφωνα με τους κανόνες, η φιλανθρωπία των πατέρων προστάζει να κοινωνήσει τα άγια δώρα και να μην σταλεί στην τελευταία και μακρά εκείνη αποδημία χωρίς αυτό το εφόδιο. Κι αν γίνει καλά κι επανέλθει στη ζωή ενώ είχε μεταλάβει, να περιμένει τον ορισμένο χρόνο, συνεχίζοντας το στάδιο εκείνο στο οποίο ήταν πριν του δοθεί κατ' ανάγκην η κοινωνία."

Δηλαδή σε έναν ετοιμοθάνατο που βρίσκεται υπό χρονική περίοδο επιτιμίων δίδεται η Θεία Κοινωνία κατά οικονομία και φιλανθρωπία. Τα παραπάνω αναφέρονται στο βιβλίο "πατερικές εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς, ΕΠΚ, Γρηγορίου Νύσσης έργα, τόμος Δ".

Γράφεις : το πετραχείλι σφραγίζει-ευλογεί την μετάνοιά μας...αλλά δεν συγχωρεί...εύχεται να συγχωρήσει ο Θεός (η σχετική ευχή του ιερέως εύχεται να συγχωρήσει ο Θεός που συγχώρησε την Πόρνη και τον Πέτρο...και..και..και)... ο Θεός συγχωρεί και δεν ξέρουμε πώς και πότε την κάθε περίπτωση

Κατά την γνώμη μου η διατύπωση σου είναι κάπως προβληματική. Το μυστήριο της Ιερής Εξομολόγησης βασίζεται στα λόγια του Ιησού: «Έπειτα από τα λόγια αυτά, φύσηξε στα πρόσωπά τους και τους λεει: «Λάβετε Άγιο Πνεύμα. Σε όποιους συγχωρήσετε τις αμαρτίες, θα τους είναι συγχωρημένες, σε όποιους τις κρατήσετε ασυγχώρητες, θα κρατη­θούν έτσι».» (Ιωαν. κ' 22-23). Η συγχωρητική ευχή της εξομολόγησης δεν είναι απλά μιά ευχή, όπως οι άλλες ευχές που αναπέμπονται σε διάφορες ακολουθίες όπου ζητάμε από τον Θεό να μας παρέχει κάτι-όπως για παράδειγμα στον εσπερινό. Η συγχωρητική ευχή που διαβάζεται με το πετραχείλι πάνω στο κεφάλι του πιστού είναι μέρος του Μυστηρίου της Ιερής Εξομολόγησης. Και όπως στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο ιερέας παρακαλεί το Θεό να αγιάσει τα τίμια δώρα και μεταβάλονται αυτά σε Τίμιο Σώμα και Αίμα του Χριστού έτσι και στο μυστήριο της Εξομολογήσεως ο ιερέας πνευματικός παρακαλεί το Θεό να συγχωρήσει τον εξομολογούμενο και συγχωρείται. Και όπως κάθε φορά στην Θεία Ευχαριστία μεταβάλονται τα τίμια δώρα με πλήρη βεβαιότητα, έτσι και στην εξομολόγηση συγχωρείται ο εξομολογούμενος με πλήρη βεβαιότητα. Βεβαίως, δεν είναι το ύφασμα από το πετραχείλι, ούτε ο ιερέας, που δίνουν την συγχώρεση. Αλλά η συγκρότηση του μυστηρίου συνίσταται και από μιά σωματική συμμετοχή, καθώς ο άνθρωπος είναι ψυχή και σώμα και η χάρις της αφέσεως δίνεται και με απτό τρόπο σωματικά και με πνευματικό τρόπο καθώς τελείται το μυστήριο από τον ιερέα πνευματικό και τον εξομολογούμενο. Ξέρουμε πολύ καλά πώς και πότε ο Θεός συγχωρεί, όταν μιλάμε για το Μυστήριο της Ιερής Εξομολόγησης.

το θέμα είναι άλλο και μεις το γυρίσαμε αλλού τώρα...άλλο ήταν το θέμα μας...(το μεταφέρω στον ανάλογο τόπικ...να το συνεχίσουμε εκεί...αξίζει το κόπο)...

καμία σχέση το ένα μυστήριο με το άλλο...άλλο η Θ.Ευχαριστία άλλο η Ι.Εξομολόγηση...
στο μυστήριο της Εξομολογήσεως παρακαλεί ο Ιερέας-εύχεται ο Ιερέας να τον συγχωρέσει ο Θεός τον εξομολογούμενο...ο ίδιος δεν μπορεί να μην τον συγχωρέσει...γιατί αν δεν τον συγχωρέσει, εκεί απαντούν τα λόγια του Ιησού που έγραψες...

με αφορμή τα ωραία που έγραψες απο τον Άγιο Γρηγόριο γράφοντας την εξήγηση των κανόνων που καθορίζει η Εκκλησία για το εκάστοτε αμάρτημα...η βαρύτητα αυτού καθορίζει και τον χρόνο μετανοίας (και μή επανάληψης του...έμπρακτη μετάνοια δηλαδή...και καταλαβαίνεις τι σημαίνει έμπρακτη...)....τι θα πει λοιπόν οτι συγχωρέθηκε άμα τη τελέση του Μυστηρίου που αφήνεις να εννοηθεί;...δεν νομίζω οτι υπάρχει αυτό...(σαφώς για τα μικρότερα καθαρίζονται...αλλά και στα μικρότερα ακόμη...απαντούν αν και πόσο καθαρίζονται οι ευχές της Θ.Μεταλήψεως του Αγίου Ιωάννου και τον Μ.Βασιλείου..)....και μεγάλοι γέροντες που ρωτήθηκαν ....μείναν αβέβαιοι...το Άπειρον Έλεος του Θεού θα δώσει...μένει να μείνουμε προσεκτικοί...

άλλο η οικονομία που δείχνει η Εκκλησία σε όλα τα θέματα και σαφώς και σε αυτόν που βρίσκεται εν περίοδο κανόνος και πρόκειται να πεθάνει αλλά τον κοινωνεί...ε σε αυτό εντάσεται και η άρση ή η οικονομία των κανόνων για διάφορα αμαρτήματα απο τον εκάστοτε πνευματικό...σαφώς στο πετραχείλι κρέμονται οι ψυχές όλων μας...διότι καμία μετάνοια δεν είναι έγκυρη αν δεν περάσει κάτω απο αυτό...αλλά επιμένω δεν συγχωρείται...παίρνει εισητήριο συγχώρεσης...και μένει στον Θεό και δει στον Ιησού Χριστό ο οποίος είναι "ο μόνος έχω εξουσίαν αφιέναι αμαρτίας"...καλύτερα να μην αιωρείται άλλη άποψη...οτι ο ιερέας συγχωρεί...είναι σφάλμα...το οποίο έγινε κτήμα των ιερέων εσφαλμένα (το πόσο και πώς οικονομεί την κάθε περίπτωση εξομολογουμένου) και "αναγκάζεται" ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος να πει οτι δυστυχώς 3 στους 1000 πνευματικούς σώζωνται..γιατί άραγε;...γιατί υποκαταστήσαν τον Μόνο έχων εξουσίαν αφιέναι αμαρτίας...και αφήνουν ευθαρσώς και αφειδώς να προσερχόμαστε στον Μυστήριο της Θείας ευχαριστίας...και αντί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού να είναι για μας Θεουργόν, καθίσταται άνθραξ που καταφλέγει τους αναξίους...

...ίσως έχω στο νου μου την άφεση αμαρτιών και έχεις στο νου σου την συγχώρεση αυτών...η πρώτη τελείται σε όλη τη ζωή...η δευτερη σε κάθε προσέλευσή μας στο Μυστήριο...
όλα συν-χωρούν στο Άπειρο Έλεος του Θεού...άφεση όμως...απο Εκείνον θα πάρουν όποτε Εκείνος θέλει...και αν θέλει...

[lpap]

Φίλτατε akerm,

Έχω ένα ερώτημα, για να καταλάβω αυτά που γράφετε: ας πούμε ότι κάνω έναν φόνο, και αργότερα μετανοημένος ειλικρινά εξομολογούμαι τον φόνο σε πνευματικό ιερέα και λαμβάνω συγχώρεση κάτω από το πετραχείλι. Η αμαρτία μου είναι συγχωρημένη καθώς βγαίνω από το εξομολογηταριό; Πρέπει να περιμένω κάτι άλλο; Τί άλλο χρειάζεται;

[akerm]

Φίλτατε akerm,

Έχω ένα ερώτημα, για να καταλάβω αυτά που γράφετε: ας πούμε ότι κάνω έναν φόνο, και αργότερα μετανοημένος ειλικρινά εξομολογούμαι τον φόνο σε πνευματικό ιερέα και λαμβάνω συγχώρεση κάτω από το πετραχείλι. Η αμαρτία μου είναι συγχωρημένη καθώς βγαίνω από το εξομολογητήριο; Πρέπει να περιμένω κάτι άλλο; Τί άλλο χρειάζεται;

συγχωρημένη είναι...αλλά οφείλεις να μην το ξανακάνεις και να φροντίζεις να ευαρεστείς τον Θεό...τότε έχεις εγγύηση ότι ο Θεός θα σε ελεήσει...και την ώρα της Κρίσεως ίσως ακούσεις την άφεση αυτής ώστε να σταθείς εκ δεξιών Του

[Matina]

Εξομολόγηση…ομολογία χρεών! του Aγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου



Η εξομολόγηση, εξηγεί ο Άγιος Συμεών, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ομολογία χρεών, δηλαδή αναγνώριση των σφαλμάτων και της αφροσύνης, δηλαδή αποδοκιμασία της φτώχειας.Διότι κάθε πιστός βαρύνεται με χρέη προς τον Κύριο και Θεό του και αυτά πού πήρε από Αυτόν πρόκειται να του ζητηθούν μπροστά στο φοβερό και τρομερό δικαστήριο Του. Ποια χρέη; Είναι αναρίθμητα αλλά φτάνει να γνωρίζουμε το ότι με το θείο Bάπτισμα γίναμε υιοί και κληρονόμοι Του, το ότι ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Θεό, το ότι γίναμε μέλη του σώματος Του και ελάβαμε το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα μας. Όποιος φυλάει τις εντολές του Κυρίου, φυλάγεται από αυτές και δεν χάνει τον πλούτο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός.

Που λοιπόν θα μπορέσουν αυτοί που τα πήραν και τα έχασαν να τα ξαναβρούν; Πραγματικά πουθενά, ουράνια γαρ εισί.
Από εκείνο που κάποιος νικιέται, σ’ αυτό και υποδουλώνεται.
Αυτός που υποδουλώθηκε στον διάβολο και εξόργισε τον Κύριο και Θεό, δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με άλλο τρόπο, παρά μόνο με τη μεσιτεία κάποιου αγίου άνδρα και φίλου και δούλου του Χριστού και με την αποφυγή του κακού.

Γι’ αυτό πρώτα ας αποφύγουμε την αμαρτία.

Το αξίωμα και η εξουσία του δεσμείν και λύειν, δόθηκε από τον Κύριο, στους 11 Aποστόλους και οι άγιοι Aπόστολοι διαδοχικά μεταβίβασαν την εξουσία αυτή στους επισκόπους και μάλιστα μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι κατείχαν τους θρόνους τους .

Αφότου όμως αυτοί που κατείχαν τους θρόνους των Aποστόλων αποδείχτηκαν σαρκικοί και φιλήδονοι και φιλόδοξοι και εξώκειλαν σε αιρέσεις, τους εγκατέλειψε η θεία χάρη και αφαιρέθηκε από αυτούς η εξουσία αυτή, και όλα τα άλλα που οφείλουν να έχουν όσοι ιερουργούν. Ούτε το να είναι κάποιος ορθόδοξος αρκούσε! Διότι ορθόδοξος δεν είναι εκείνος που δεν εισάγει στην Εκκλησία του Θεού κάποια καινούρια διδασκαλία, αλλά εκείνος που έχει ζωή σύμφωνη με τον ορθό λόγο.

«Ώστε και απλώς ούτω τή χειροτονία και τή ταύτης αξία το αφιέναι αμαρτίας από Θεού δέδοται; Άπαγε! Ιερουργοίς γαρ και μόνοις αυτό συγκεχώρηται».
Η εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες δεν δόθηκε από τον Θεό έτσι γενικά στους χειροτονημένους και στην τάξη αυτών, αλλά παραχωρείται μόνο στους ιερουργούς. Και δεν δίνεται ούτε σε όλους αυτούς, γιατί σαν χορτάρι που είναι θα καούν, αλλά δίνεται μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού.

Δίνεται σε όλους όσους τήρησαν τις εντολές του Θεού μέχρι το θάνατό τους. Έχασαν τα υπάρχοντά τους και τα μοίρασαν στους φτωχούς, ακολούθησαν τον Χριστό δείχνοντας υπομονή στις δοκιμασίες, έχασαν τις ψυχές τους στον κόσμο εξαιτίας της αγάπης του Θεού και τις βρήκαν στην αιώνια ζωή.
" Ευρόντες δε τας εαυτών ψυχάς εν φωτί νοητώ εύρον αυτάς και ούτως εν τω φωτί τούτω είδον το απρόσιτον φώς, αυτόν τον Θεόν, κατά το γεγραμμένον "εν τω φωτί σου οψώμεθα φώς".

Ο Χριστός το όντως φώς, ελθών και τους ζητούντας αυτόν συναντών με τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει, εαυτόν αυτοίς εχαρίσατο!"
[Αυτό είναι το ορθόδοξο πρόσωπο!]

Αυτό σημαίνει να βρούμε την ψυχή μας, να δούμε τον Θεό και μέσα στο φώς Του να γίνουμε ανώτεροι της ορατής κτίσεως!
Ας αναζητήσουμε άνδρες τέτοιους, μαθητές του Χριστού, και αν συμβεί να βρεθεί μπροστά μας, με πόνο καρδιάς και πολλά δάκρυα, ας παρακαλέσουμε τον Θεό για ορισμένες μέρες ν’ ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας ώστε να τον αναγνωρίσουμε και να πάρουμε μέσω αυτού άφεση των αμαρτιών μας!

Περί εξομολογήσεως του Aγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Απάντηση σε ερώτηση, εάν επιτρέπεται σε μερικούς μοναχούς να εξομολογούν αμαρτίες, αν και δεν έχουν ιερωσύνη «επειδή ακούμε ότι η εξουσία να λύνουν και να δένουν δόθηκε μόνο στους ιερείς».

Πηγή:Υάκινθος

[Voreios]

ΔΙΟΡΑΤΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Πήγα μια μέρα να εξομολογηθώ, έχοντας διαπράξει μια αμαρτία μεγάλη, αλλά στενοχωριόμουν για το πως θα το πω στο Παππούλη.
Την ώρα που προσπαθούσα να το "περάσω", δεν ξέρω και γω πως, μου ακουμπά το χέρι, παρηγορώντας με και μου λέει :
-Δεν είναι έτσι παιδί μου. Μην στενοχωριέσαι όμως, ο Χριστός σε αγαπά..."
Ένοιωθα ότι είχα προδώσει το Χριστό...
Ο σύζυγός μου περίμενε έξω από το κελλάκι για να εξομολογηθεί κι αυτός με τη σειρά του.
Όταν τέλειωσα την εξομολόγηση και βγήκα του λέω : "Εαν έχεις σκοπό να τα πεις όλα, πήγαινε.
Εάν έχεις σκοπό να κρύψεις κάτι, μην πας, διότι τα ξέρει όλα πριν από εμάς, απ' ότι κατάλαβα..."
Μου λέει : "Άσε θα έρθω άλλη μέρα". Πήρε την ευχή του Παππούλη και φύγαμε.
Την επόμενη μέρα το απόγευμα, μου λέει ο σύζυγός μου : " Πάω στο Παππούλη".
Μέναμε κοντά και πήγαινε με τα πόδια. Στο δρόμο όμως, εως ότου να πάει, σκεφτόταν
κι έλεγε : "Αυτό να θυμηθώ, το άλλο να μην ξεχάσω, αυτό να πω, εκείνο το άλλο..."
Φτάνει στο κελλάκι, χτυπά την πόρτα, ανοίγει κάποιο πνευματικό παιδί του Γέροντα,
που ήταν εκεί και προσπαθεί να διώξει τον σύζυγο μου.
Ο Γέροντας του φωνάζει : " Έλα, έλα μέσα".
Μπαίνει κι αμέσως του λέει : "Γονάτισε".
Ο σύζυγος μου του λέει : "Μα Παππούλη θέλω να εξομολογηθώ" και ο Παππούλης του λέει :
"Τα είπες όλα παιδί μου, στον δρόμο" και του διάβασε την ευχή.
Δεν θα ξεχάσω το ύφος του συζύγου μου όταν μου έλεγε :
"Eγώ μονολογούσα να μην ξεχάσω τις αμαρτίες μου και ο Γέροντας τις άκουγε..."

[Matina]

Η έκταση της οφειλομένης υπακοής στον πνευματικό μας πατέρα

Σκοπός της πνευματικής πατρότητας δεν είναι η διαρκής εξάρτηση των πνευματικών τέκνων από τον πατέρα τους, αλλά η υποβοήθησή τους να φθάσουν βαθμιαία στην πνευματική τους ελευθερία. Ο γνήσιος πνευματικός πατέρας δέν καταδικάζει τα παιδιά του σε ισόβια πνευματική νηπιότητα, αλλά αγωνίζεται διαρκώς για να ανδρωθούν πνευματικά να φθάσουν, όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος, «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13) (Βεν. Χριστοφορίδου, Η πνευματική πατρότης κατά Συμεών τον Νέον Θεολόγον, Θεσσαλονίκη 1977, σ. 31 ). Ο καταναγκασμός και η πνευματική βία δεν έχουν θέση στη σχέση πνευματικού πατέρα και πνευματικών παιδιών. Η οφειλόμενη υπακοή προς τον πνευματικο μας πατέρα δεν είναι «τυφλή» αλλά ενσυνείδητη. Ούτε και καταργεί την προσωπική μας ευθύνη, η οποία πηγάζει από την εν Χριστώ ελευθερία μας. «Καθήκον του πνευματικού πατέρα δεν είναι να καταστρέψει την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά να τον βοηθήσει να δει ο ίδιος την αλήθεια. δεν είναι να καταπιέσει την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά να του δώσει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τον εαυτό του, να αναπτυχθεί, να ωριμάσει και να γίνει αυτό που στην πραγματικότητα είναι... Ο πνευματικός πατέρας δεν επιβάλλει τις προσωπικές του ιδέες και αρετές, αλλά βοηθά τον μαθητή να βρει τη δική του αποκλειστικά κλήση... Μ' ένα λόγο, είναι μόνο ένας προπομπός του Θεού, και πρέπει να οδηγήσει τις ψυχές στο δρόμο του Θεού, και όχι στο δικό του»

(Η εντός ημών Βασιλεία, σ. 141 ).

[Matina]

Ποιός ὁ σκοπός τῆς νηστείας καί τής μετανοίας; Ἐκ τοῦ βιβλίου: «Ἡ ἐν Χριστῷ Ζωὴ» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, πρωθιερέως τῆς Κρονστάνδης


Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης


Ἀπὸ τὴν 15ην Νοεμβρίου εἰσήλθομεν εἰς τὴν νηστείαν διὰ τὰ Χριστούγεννα. Κατὰ τὴν περίοδον τῆς νηστείας οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἐπιδίδονται εἰς πολλαπλασίως μεγαλυτέραν πνευματικὴν ἄσκησιν ἀπὸ τὴν συνηθισμένην, ἐνῶ καταφεύγουν εἰς τὸ ἱερὸν μυστήριον τῆς Ἐξομολογήσεως – Μετανοίας.

Ἡ Ἐξομολόγησις ὅμως πρέπει νὰ εἶναι εἰλικρινής, βαθεῖα καὶ πλήρης. Ὡς γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, Πρωθιερεὺς τὴς Κρονστάνδης, εἰς τὸ βιβλίον του «ἡ ἐν Χρι στῷ Ζωῇ». «Ο Σαρκικός ἄνθρωπος νομίζει ὅτι εἶναι δουλεία ἡ ἐλευθερία τοῦ χριστιανοῦ π.χ διὰ τὴν φοίτησιν εἰς τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας, τὴν νηστείαν, τὴν προετοιμασίαν διὰ τὸ μυστήριον, τὴν ἐξομολόγησιν, τὴν Κοινωνίαν, ὅλα τὰ μυστήρια, καὶ δὲν γνωρίζει ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπαίτησις τῆς φύσεώς του, ἀνάγκη διὰ τὸ πνεῦμα του.

Ὅστις ἔχει συνηθίσῃ νὰ κάμνῃ ἀπολογισμὸν τῆς ζωῆς του κατὰ τὴν ἐξομολόγησιν ἐδῶ, δὲν θὰ φοβηθῇ νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὸ φοβερὸν κριτήριον τοῦ Χριστοῦ.
Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ἱδρύθη τὸ ἐπιεικὲς κριτήριον τῆς μετανοίας, ἵνα ἀφοῦ καθαρισθῶμεν καὶ διορθωθῶμεν διὰ τῆς μετανοίας ἐδῶ κάτω, δυνηθῶμεν νὰ ἀποκριθῶμεν χωρὶς αἰσχύνην ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον ἐλατήριον διὰ τὴν εἰλικρινῆ ἐξομολόγησιν, ἡ ὁποία πρέπει ἐξάπαντος νὰ γίνεται κατὰ πᾶν ἔτος. Ὅσῳ περισσότερον μένομεν χωρὶς ἐξομολόγησιν, τόσῳ τὸ χειρότερον δι᾽ ἡμᾶς καὶ τόσῳ περισσότερον περιπλεκόμεθα εἰς τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, καί, διὰ τοῦτο, δυσκολώτερον καθίσταται νὰ δώσωμεν ἀπολογισμὸν τῆς ζωῆς μας.

Τὸ δεύτερον ἐλατήριον εἶναι ἡ ψυχικὴ ἠρεμία: ὅσῳ εἰλικρινεστέρα ἡ ἐξομολόγησις, τόσῳ ἠρεμωτέρα θὰ εἶναι μετὰ ταῦτα ἡ ψυχή μας. Αἱ ἁμαρτίαι εἶναι ὄφεις μυστικοί, ποὺ κατατρώγουν τὴν καρδίαν καὶ ὅλην τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου· δὲν τὸν ἀφήνουν ἥσυχον, διαρκῶς τὴν καρδίαν του ἀπομυζοῦν.
Αἱ ἁμαρτίαι εἶναι ἄκανθαι ὀξεῖαι, ποὺ διαρκῶς πληγώνουν τὴν ψυχήν· αἱ ἁμαρτίαι εἶναι σκότος πνευματικόν. Ὅσοι μετανοοῦν πρέπει νὰ παράγουν τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας.

Ποῖος ὁ σκοπὸς τῆς νηστείας καὶ μετανοίας; Ποῖος ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον λαμβάνομεν τὸν κόπον δι᾽ αὐτάς; Σκοπός των εἶναι ἡ κάθαρσις τῆς ψυχῆς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ εἰρήνη τῆς καρδίας, ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ Θεοῦ· μᾶς γεμίζουν μὲ υἱοθεσίαν καὶ εὐλάβειαν, καὶ μᾶς δίδουν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ὑπάρχουν, πράγματι, πολὺ σπουδαῖοι λόγοι διὰ τὴν νηστείαν καὶ τὴν ἐξομολόγησιν ἐξ ὅλης μας τῆς καρδίας. Ἀνεκτίμητος ἀμοιβὴ θὰ μᾶς δοθῇ δι᾽ ἐργασίαν καὶ μόχθον εὐσυνείδητον.
Ἔχουν ἆραγε πολλοὶ ἀπὸ ἡμᾶς τὸ αἴσθημα τῆς υἱϊκῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεόν; Τολμοῦν ἆραγε πολλοὶ ἀπὸ ἡμᾶς χωρὶς καταδίκην καὶ μὲ παρρησίαν νὰ προσκαλοῦν τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα καὶ νὰ λέγουν: «Πάτερ ἡμῶν!»; Ἢ τοὐναντίον δὲν ὑπάρχει ὥστε καὶ νὰ ἀκουσθῇ τοιαύτη υἱϊκὴ φωνὴ εἰς τὰς καρδίας μας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν νεκρωθῆ ἀπὸ τὰς ματαιότητας τοῦ κόσμου καὶ τὴν προσήλωσιν εἰς τὰ πράγματά του καὶ τὰς ἀπολαύσεις; Ἢ μήπως πολὺ μακρὰν ἀπὸ τὰς καρδίας μας εὑρίσκεται ὁ Οὐράνιος Πατὴρ ἡμῶν; Καὶ δὲν νομίζομεν ἆραγε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἐκδικητής, ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ Αὐτὸν εἰς χώραν μακρινήν;

Ναί, ὅλοι ἡμεῖς ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μας εἴμεθα ἄξιοι τῆς δικαίας του ὀργῆς καὶ τιμωρίας καὶ εἶναι θαυμαστὸν πόσον μακρόθυμος καὶ ὑπομονητικὸς εἶναι ἀπέναντι ἡμῶν, ὥστε νὰ μὴ μᾶς πατάσσῃ ὅπως τὴν ἄκαρπον συκῆν.

Ἂς σπεύσωμεν νὰ Τὸν ἐξιλεώσωμεν μὲ μετάνοιαν καὶ δάκρυα. Ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὸν ἐσωτερικόν μας ἄνθρωπον, ἂς ἐξετάσωμεν τὰς ἀκαθάρτους μας καρδίας μὲ πᾶσαν αὐστηρότητα· καὶ ὅταν ἴδωμεν πόσαι ἀκαθαρσίαι τηροῦν αὐτὰς μακρὰν ἀπὸ τὴν Θείαν Χάριν, τότε θὰ ἀναγνωρίσωμεν ὅτι εἴμεθα πνευματικῶς νεκροί. Ὑπόφερε τὰς ὀδύνας καὶ τοὺς πόνους τῆς ἐγχειρήσεως, διὰ νὰ δυνηθῇς νὰ ἐπανακτήσῃς μετὰ ταῦτα τὴν ὑγείαν σου (τοῦτο λέγων ἐννοῶ τὴν ἐξομολόγησιν).
Τοῦτο σημαίνει ὅτι κατὰ τὴν ἐξομολόγησιν ὀφείλεις νὰ ὁμολογῇς ὅλας τὰς πράξεις τῆς αἰσχύνης εἰς τὸν πνευματικόν, χωρὶς νὰ ἀποκρύπτης τί, μολονότι τοῦτο εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ὀδυνηρόν, ἐπαίσχυντον καὶ ταπεινωτικόν.

Ἄλλως ἡ πληγὴ θὰ μένῃ ἀθεράπευτος, θὰ πονῇ, θὰ ὑποσκάπτῃ τὴν πνευματικὴν ὑγείαν σου καὶ θὰ εἶναι ζύμη διὰ τὰς πνευματικὰς ἀδυναμίας σου ἢ τὰς ἁμαρτωλάς σου συνηθείας καὶ τὰ πάθη.

Ὁ ἱερεύς εἶναι πνευματικὸς ἰατρός. Ἐπιδείκνυε εἰς αὐτὸν τὰς πληγάς σου, χωρὶς νὰ ἐντρέπεσαι, εἰλικρινῶς, φανερά, μὲ υἱϊκὴν πεποίθησιν καὶ ἐμπιστοσύνην, διότι ὁ ἐξομολόγος εἶναι ὁ πνευματικὸς πατήρ σου, ὁ ὁποῖος θὰ ὤφειλε νὰ σὲ ἀγαπᾷ περισσότερον τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρός σου· διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑψηλότερα ἀπὸ κάθε σαρκικήν, φυσικὴν ἀγάπην.

Ἐκεῖνος θὰ ἀπαντήσῃ διὰ σὲ εἰς τὸν Θεόν. Διατὶ ἡ ζωή μας ἔγινε τόσον ἀκάθαρτος, τόσον γεμάτη ἀπὸ πάθη καὶ ἁμαρτωλὰς συν ήθειας; Διότι πολλοὶ ἀποκρύπτουν τὰς πνευματικὰς πληγὰς καὶ τοὺς πόνους των, ἕνεκα τοῦ ὁποίου πονοῦν διαρκῶς καὶ ἐρεθίζονται· καὶ τοιουτοτρόπως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς κανεὶς κανένα ἰατρικόν.

«Ἂν πέσῃς, σήκω καὶ θὰ σωθῇς»· εἶσαι ἁμαρτωλός, διαρκῶς πίπτεις, μάθε πῶς πρέπει νὰ ἐγείρεσαι· πρόσεξε πολὺ νὰ ἀποκτήσῃς αὐτὴν τὴν σοφίαν. Ἡ σοφία συνίσταται εἰς τοῦτο: νὰ μάθης ἐκ στήθους τὸν Ψαλμὸν «Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἑλεός Σου», τὸν ὁποῖον ἐνέπνευσεν εἰς τὸν βασιλέα καὶ προφήτην Δαβὶδ τὸ Ἅ γι ον Πνεῦμα, καὶ νὰ λέγῃς αὐτὸν μὲ εἰλικρινῆ πίστιν καὶ πεποίθησιν, μὲ καρδίαν ταπεινὴν καὶ συντετριμμένην.

Μετὰ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιάν σου, ἡ ὁποία ἐκφράζεται εἰς τοὺς λόγους τοῦ Βασιλέως Δαβίδ, ἡ συγχώρησις τῶν ἁμαρτιῶν σου ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου ἀμέσως θέλει λάμψῃ ἐπὶ σοῦ, καὶ αἱ πνευματικαὶ δυνάμεις σου θὰ εἰρηνεύσουν.

«Τὸν γὰρ μὴ γνόντα ἁμαρτίαν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν, ἵνα ἡμεῖς γενώμεθα δικαιοσύνη Θεοῦ ἐν αὐτῷ» (Β´ Κορ. 5, 21), λέγεται περὶ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ αἰσχυνθῇς λοιπὸν ὕστερον ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς λόγους νὰ ἀναγνωρίσης οἱανδήποτε ἁμαρτίαν σου ἢ νὰ ἀναλάβῃς τὴν μομφὴν δι᾽ ἁμαρτίαν τὴν ὁποίαν δὲν διέπραξας;

Ἂν Αὐτὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινεν ἔνοχος ἁμαρτίας, μολονότι ἦτο ἀναμάρτητος, καὶ σὺ πρέπει νὰ δεχθῆς τὴν μομφὴν διὰ κάθε ἁμαρτίαν μὲ πραότητα καὶ ἀγάπην (διότι εἶσαι πράγματι ἁμαρτωλός), νὰ δεχθῆς τὴν μομφὴν μὲ ταπείνωσιν καὶ ὑποταγήν, καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἀκόμη διὰ τὰς ὁποίας δὲν εἶσαι ἔνοχος. Χάρις εἰς τὴν πίστιν μας μόνον, τὰ πνευματικὰ ὄρη –ἤτοι τὰ ὕψη καὶ τὰ βάρη τῶν ἁμαρτιῶν– μετακινοῦνται. Διὰ τοῦτο, ὅταν οἱ χριστιανοὶ ἁπαλλάσσωνται ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν των διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως, ἐνίοτε λέγουν: «Δόξα τῷ Θεῷ, βουνὸ ὁλόκληρο ἔπεσεν ἀπὸ τοὺς ὤμους μου».

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1951, 23 Νοεμβρίου 2012

[zenjt]

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ.Εδώ όπου ήλθα χριστιανοί μου έλαβα μία χαρά μεγάλη,και μία λύπη μεγάλη,και χαρά μεγάλη έλαβα βλέποντας την καλή σας γνώμη και καλή σας μετάνοια,λύπη έλαβα πάλι στοχαζόμενος,την αναξιότητά μου,πως δεν έχω καιρό να σας εξομολογήσω όλους,έναν προς έναν,να μου ειπή ο καθένας τα αμαρτηματά του,να του ειπώ εκείνο που θα με φωτίσει ο Θεός.Θέλω αλλά δεν μπορώ τέκνα μου.Όπως ένας πατέρας ,είναι άρρωστος,πηγαίνει το παιδί του να το παρηγορήσει,εκείνος μη δυνάμενος το διώχνει;Με την καρδιά κομμένη.Θέλει να το παρηγορήσει,μα δεν μπορεί.Μα πάλι για να μην στερηθείται τελείως σας λέγω τούτο:''Aν θέλετε να ιατρεύσετε την ψυχή σας,τέσσερα πράγματα σας χρειάζονται.Κάνουμε μία συμφωνία.Από τον καιρό που γεννηθήκατε ως τώρα,όσα αμαρτήματα κάνατε,να τα πάρω στο λαιμό μου,και η ευγένειά σας να κρατήσετε 4 τρίχες.Και τι θα τα κάμω;Έχω μία καταβόθρα και τα ρίχνω μέσα.Ποιά είναι η καταβόθρα;Είναι η ευσπλαχνία του Χριστού μας.Πρώτη τρίχα είναι όταν θέλετε να εξομολογηθείτε,το πρώτο θεμέλιο είναι αυτό που είπαμε,να συγχωρείτε τους εχθρούς σας.Αν το κάμετε πήρατε την πρώτη τρίχα.Δεύτερη τρίχα είναι να βρίσκεται πνευματικό καλό,γραμματισμένο,ενάρετο,να εξομολογείσθε και να λέτε όλα τα αμαρτηματά σας.Να έχεις 100 αμαρτίες και να μην πεις την μία,όλες ασυγχώρετες μένουν.Και όταν κάνεις την αμαρτία,τότε πρέπει να ντρέπεσε και όταν εξομολογείσαι,πρέπει να μην έχεις καμμία ντροπή.Η τρίτη τρίχα είναι,όταν εξομολογηθείς,θα σε ρωτήσει ο πνευματικός σου,γιατί παιδί μου να κάμεις αυτά τα αμαρτήματα;Εσύ να προσέχεις και να μην κατηγορήσεις άλλον και να πεις:Αυτά τα έκανα από την κακή μου προαίρεση,αν κατηγορήσεις τον εαυτό σου ,την πήρες την τρίτη τρίχα.Έχουμε την τέταρτη.Όταν σου δώσει άδεια ο πνευματικός και αναχωρήσεις,να αποφασίσεις με στέρεη γνώμη και απόφαση,καλύτερα να χύσεις το αίμα σου παρά να αμαρτήσεις.Αν το κάμεις αυτό πήρες την τέταρτη τρίχα. ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ''Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ-ΕΚΔΟΣΗ''ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ''

[rose]

Η εξομολόγηση κόβει τα δικαιώματα του διαβόλου.



Να πάνε τουλάχιστον οι άνθρωποι σε έναν Πνευματικό να εξομολογηθούν, να φύγη η δαιμονική επίδραση, για να μπορούν να σκέφτονται λιγάκι. Τώρα δεν μπορούν ούτε να σκεφθούν από την δαιμονική επίδραση. Η μετάνοια, η εξομολόγηση κόβει το δικαίωμα του διαβόλου.

Πριν λίγο καιρό, ήρθε στο Άγιον Όρος ένας μάγος και έφραξε με πασσαλάκια και δίχτυα όλο τον δρόμο, εκεί σε μια περιοχή κοντά στο Καλύβι. Αν περνούσε από ‘κεί μέσα ένας ανεξομολόγητος, θα πάθαινε κακό. Δεν θα ήξερε από πού του ήρθε.
Μόλις τα είδα, κάνω τον Σταυρό μου και περνώ από μέσα· τα διέλυσα. Μετά ο μάγος ήρθε στο Καλύβι, μου είπε όλα τα σχέδιά του και έκαψε τα βιβλία του.

Σε έναν που είναι πιστός, εκκλησιάζεται, εξομολογείται, κοινωνάει, ο διάβολος δεν έχει καμμιά δύναμη, καμμιά εξουσία. Κάνει μόνο λίγο «κάφ-κάφ» σαν ένα σκυλί που δεν έχει δόντια. Σε έναν όμως που δεν είναι πιστός και του δίνει δικαιώματα, έχει μεγάλη εξουσία. Μπορεί να τον λιντσάρη· έχει δόντια και τον ξεσκίζει. Ανάλογα με τα δικαιώματα που του δίνει μια ψυχή, είναι και η εξουσία του επάνω της.

Ακόμη και όταν πεθάνη κανείς και είναι τακτοποιημένος, την ώρα που η ψυχή του ανεβαίνει στον Ουρανό, είναι σαν να τρέχη ένα τραίνο και άλλα σκυλιά τρέχουν από πίσω γαυγίζοντας «κάφ-κάφ…» και άλλα από μπροστά γαυγίζοντας «κάφ-κάφ…»· κόβει και κανένα σκυλί το τραίνο. Αλλά, αν δεν είναι τακτοποιημένος, είναι σαν να βρίσκεται σε τραίνο που δεν μπορεί να τρέξη με ταχύτητα, γιατί είναι χαλασμένες οι ρόδες, οι πόρτες ανοικτές και μπαίνουν τα σκυλιά μέσα και δαγκάνουν και κανέναν.

Όταν ο διάβολος έχη αποκτήσει μεγάλα δικαιώματα στον άνθρωπο και τον έχη κυριεύσει, τότε πρέπει να βρεθή αιτία, για να κοπούν τα δικαιώματα. Αλλιώς, όση προσευχή και να κάνουν οι άλλοι, αυτός δεν φεύγει. Σακατεύει τον άνθρωπο.

Οι ιερείς δώσ’ του-δώσ’ του εξορκισμούς, και τελικά τα πληρώνει ο άνθρωπος, γιατί βασανίζεται ακόμη περισσότερο από τον διάβολο. Πρέπει να μετανοήση ο άνθρωπος, να εξομολογηθή, να κοπούν τα δικαιώματα που έχει δώσει, και μετά θα φύγη ο διάβολος· αλλιώς θα ταλαιπωρήται.

Μια μέρα, δυό μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια, διάβασε-διάβασε εξορκισμούς, αφού ο διάβολος έχει δικαιώματα, δεν φεύγει.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)

[rose]

Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΜΑΣ.

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ - ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΥΕΣ --- ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.