ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑΝ-ΜΕΝΟΥΣΑΝ ΠΟΛΙΝ

[KIXEM]

Αδελφοί μου αγαπημένοι, διάλεξα αυτό το νήμα για να αποτολμήσω, με τη βοήθειά σας και τη συμμετοχή σας, να δώσω το στίγμα της αδυναμίας του ανθρώπου μέσα από το στίγμα της αμαρτίας του από τη μια, σε αντιδιαστολή, με το απείρως υπερκεράζων μείγμα της θείας Αγάπης-Αγαθότητος-Θυσίας-Συγχώρεσης-Ελεημοσύνης, από τον Θεό των σπλάχνων, των οικτιρμών και της φιλανθρωπίας, ο οποίος εργάζεται και οικονομεί τα πράγματα έτσι, ώστε να γίνει δυνατό, αν το θελήσουμε και μεις, να γίνουμε συνεργοί Του στο σχέδιο της σωτηρίας των ψυχών μας, στην αιωνιότητα.

Συνυπάρχουν δηλαδή για τον καθένα μας, η οδός της απωλείας, ως πρόσκληση αχαλίνωτη-ηδονοθηρική-γαιώδης και η οδός της σωτηρίας, ως πρόσκληση-πρόκληση-άσκηση, με μας εν ελευθερία να επιλέγουμε πού παραμένουμε συνειδητά και με τον Θεό μας, αδιάκοπα να μας καλεί ''εις επίγνωσιν αληθείας'', για να παραμένουμε επί της οδού της απάγουσας ''εις την ζωήν''.

Εν αρχή, να πούμε πως υπάρχει γενικώς έλλειμμα μετανοίας, όντως το διαγιγνώσκουμε.
Αυτό το έλλειμμα, ταπεινά πιστεύω πως ελαττώνεται και πως θα συνεχίσει να συρρικνώνεται ραγδαίως, διά της περίσφιξης---υπό των δοκιμασιών που επιτρέπονται άνωθεν σε συλλογικό επίπεδο---και άμα τη ενάρξει του σημείου της αναστροφής---όπου τα γεννήματα των καρδιών ημών τα πνευματικά, θα υπερπερισσεύσουν των γεννημάτων υλισμού αυτών---θα επέλθει η ποθεινή λύτρωσις σε επίπεδο εθνικό.

Διά της υπομονής λοιπόν έναντι των δεινοπαθημάτων μας και διά της ψυχοσωματικής ασκήσεως ενός εκάστου, εξασφαλίζουμε το εισιτήριο για την είσοδό μας πρώτα εις Πόλιν Καινήν εν τη καρδία ημών, μέσα από την ευχαριστιακή ζωή που μας παρέχει η μητέρα Εκκλησία.

Σαν ανοιχθεί δηλαδή πρώτα από εμάς κατά χάριν, η πύλη η εντός, της πόλεως της μεγάλης, της Βασιλείας του Θεού, θα ανοιχθεί από Εκείνον και αυτή ταύτη η Πύλη, προς την επίγεια Πόλιν, και τότε θαρθεί και το ''Ποθούμενον'' της προφητείας.

Αχ, αδελφοί μου, αν γευστικά σκιρτήματα και μυρωδιές κι' ακούσματα ψάξουμε πρώτα μέσα μας, μπορούμε ναι να θάλλουμε με μύρια λουλουδίσματα, πολλαπλασίως, κι' έξω μας!

Την αγάπη μου.

[KIXEM]

Πλασθήκαμε για να γίνουμε άγιοι

Με την ευκαιρία των δύο μεγάλων εορτών της Διακαινησίμου, σήμερα και αύριο, προβάλλουν και ως ερωτήματα μέσα μας, τι είναι αγιότητα, προς ποίους απευθύνεται και πως λαμβάνει σάρκα.

Αν απλώς φέρουμε στο μυαλό τον λόγο του Κυρίου ''Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί''(Α' Πέτρ. α 16), τότε, γίνεται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να γίνει αυτοσκοπός πια η κατά χάριν αγιότητα κάθε ενός βαπτισμένου στο όνομα της Αγίας Τριάδος και μέσα από διαδικασία ιεράρχησης, να προβληθεί πασιφανώς ο απόλυτος σκοπός της υπάρξεώς μας, η κατάκτηση της αγιότητος αυτής.

Αφού πρωτίστως γίνει κατανοητό πέραν πάσης αμφιβολίας, πως είμαστε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, κλητοί του παραδείσου, πρίγκιπες εκλεκτοί και προορισμένοι για τα ουράνια, πρέπει ύστερα να πούμε, πως το οφείλουμε πρώτα στον Χριστό, που το σφράγισε με το αίμα Του αλλά το οφείλουμε και στους εαυτούς μας, να καταλάβουμε αρχικώς το ίδιο το γράμμα του λόγου αυτού του Κυρίου, της αγίας αυτής εντολής προς όλους μας, μέσα από διανοητικές διεργασίες και πνευματικές συζητήσεις, μέχρι που να το κατανοήσουμε, να το αφομοιώσουμε και να το εναγκαλιστούμε.

Σχεδόν ταυτόχρονα όμως και χωρίς χαλαρώσεις, υπεκφυγές, αποπροσανατολιστικές παρεμβάσεις, φόβους, ενστάσεις, αμφιβολίες ή άλλες προφάσεις ή δικαιολογίες, να περάσουμε με ένθεο ζήλο στο πνεύμα πλέον, στο μεδούλι της ευλογημένης, θείας αυτής εντολής-κλήσης-λόγου του Κυρίου μας, προς επίτευξη του σκοπού τούτου, προς τον εξαγιασμό δηλαδή του είναι μας, μιμούμενοι τους αγίους των οποίων τα ονόματα φέρουμε, και οι οποίοι, πριν από μας για μας, πρώτοι, ως γέφυρες και ως οδοδείκτες, όντες τηρητές της ΙΔΙΑΣ εντολής, έφθασαν στην αγιότητα.

Ιδού ουρανοδρόμιο-στάδιο, για ψυχές που ποθούν του Γλυκυτάτου, το εύκαρπον, το ευανθές, το εύοσμον, το ευθαλές.

Αμήν.

[KIXEM]

Ως συνέχεια αδελφοί μου, επέλεξα την προσευχή του οσίου Εφραίμ του Σύρου, την οποία ακούγαμε να λέγεται στις ακολουθίες της Μεγάλης Σαρακοστής που μας πέρασε.

Θεωρούμε, στην πνευματική πορεία κάθε χριστιανού, βασική προϋπόθεση την προσευχή, ως αρχή σε κάθε εργασία και ειδικά επειδή αγγίζουμε ζητήματα που άπτονται της σωτηρίας της ψυχής μας στο νήμα τούτο, η συγκεκριμένη προσευχή βάζει τρόπον τινά και την πρέπουσα βάση για αρχή μετανοίας, καυτηριάζοντας τα πάθη τα οποία μας καθιστούν ανίκανους στο να βάλουμε αρχή αληθινής πνευματικής προκοπής.

Παράλληλα, η ευχή αυτή μας παραθέτει, μέσα από την εμπειρία του οσίου πατρός μας και τα εφόδια-αρετές, στις οποίες οφείλουμε να ασκούμαστε στη ζωή, με τον πνευματικό μας πάντα ως καθοδηγητή, για να έχει και η μετάνοιά μας δύναμη καρποφορίας.

Μπορούμε μέσα από την προσευχή αυτή να έχουμε έναν κανόνα, μαζί με άλλους που θα μας δώσει ο πνευματικός μας, απ' όπου θα ασκούμε έλεγχο συνειδήσεως, για να φαίνεται πόσο και που πρέπει να εργαζόμαστε, έτσι που να έχουμε πρόοδο στην πνευματική μας άσκηση.

Θα ήταν βεβαίως ευχής έργον , όπως αυτή λέγεται όσο συχνότερα γίνεται, εκλύοντας πάνω μας τη θεία χάρη με την επίκληση του Θεού και τη μεσιτεία του οσίου του, πατρός Εφραίμ, για να μπορούμε να προφυλασσόμαστε από τις επιβουλές του πονηρού, εργαζόμενοι πιο ελεύθερα την αρετή.

Καλή Μετάνοια αδελφοί μου.

Την ευχή του οσίου Εφραίμ να έχουμε.


ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας, και αργολογίας μη μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής, και αγάπης χάρισε μοι τω σω δούλω.

Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου˙ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.


ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ

[KIXEM]

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ

- Γέροντα, η μέριμνα απομακρύνει πάντοτε από τον Θεό;
- Κοίταξε να σου πω: Ένα παιδάκι, όταν παίζη και είναι αφοσιωμένο στα παιχνίδια του, ούτε καν καταλαβαίνει, όταν ο πατέρας του είναι δίπλα και το χαϊδεύη. Λίγο αν διακόψη τα παιχνίδια του, τότε θα το καταλάβη. Έτσι και όταν έχουμε μέριμνα, δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού. Ο Θεός δίνει και δεν το αισθανόμαστε. Πρόσεξε να μη σπαταλάς τις πολύτιμες δυνάμεις σου σε περιττές μέριμνες και μάταια πράγματα που θα γίνουν όλα σκόνη μια μέρα. Τότε και σωματικά κουράζεσαι και τον νου σου σκορπάς άσκοπα και μετά δίνεις την κούρασή σου με τα χασμουρητά στον Θεό την ώρα της προσευχής, σαν την θυσία που έκανε ο Κάιν. Επόμενο είναι τότε και η εσωτερική σου κατάσταση να είναι κατάσταση “Κάιν”, με άγχος και αναστεναγμούς που θα τα προκαλή το ταγκαλάκι που θα είναι δίπλα σου.
Να μη σπαταλάμε άσκοπα τον καρπό, την ψίχα των δυνάμεών, μας μένουν τα τσόφλια για τον Θεό. Η μέριμνα τραβάει όλο το μεδούλι της καρδιάς και δεν αφήνει τίποτε για τον Χριστό. Αν δης ότι ο νους σου συνέχεια φεύγει και πάει σε δουλειές κ.λπ.. πρέπει να καταλάβης ότι δεν πας καλά και να ανησυχήσης, γιατί έχεις απομακρυνθή από τον Θεό. Να καταλάβης ότι είσαι πιο κοντά στα πράγματα παρά στον Θεό, στην κτίση και όχι στον Κτίστη.

[KIXEM]

Έρχομαι προς Σε Λυτρωτά!

Βλέπουμε γύρω μας αδελφοί μου, να υπάρχει μεγάλη άγνοια για θέματα πνευματικά, μάλιστα για θεμελιώδη, όπως για παράδειγμα, η εξομολόγηση.
Αυτό που λυπεί τον Θεό είναι βεβαίως η αμαρτία. Φανταστείτε όμως τι ρομφαία λογχίζει την καρδιά Του, με το πικρό γεγονός ότι το πλάσμα Του, για το οποίο ο Άμωμος ''εταπείνωσεν εαυτὸν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού'', βρίσκεται πολλές φορές να αγνοεί το νόημα της θείας Ενανθρώπισης, κατά συνέπεια δε και την αξία της ψυχής του ως ψυχής αθάνατης, όπως και την ανάγκη για προστασία και κάθαρση αυτής, προς σωτηρία.

Η κύρια μέριμνά μας αν ήταν πώς να συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας για να υπηρετήσουμε πρώτα την αθάνατη ψυχή μας και μετά ασφαλώς και το σώμα μας, θα ζούσαμε συνεχώς τα μυστήρια της Εκκλησίας μας με γλυκιά προσμονή και ένθεο ζήλο αληθινών, ζώντων τέκνων του Αγίου Πατρός μας.

Όπως ο Χριστός έπαθεν υπέρ ημών, έτσι και εμείς θα έπρεπε να πεθαίναμε ως προς την αμαρτία, προς χάριν Του.

Το ''Λουτρό της Ψυχής'' λοιπόν, όπως συνηθίζεται να περιγράφεται κυριολεκτικά, η Ιερά Εξομολόγησις, ως θεμέλιο σωτηρίας καθίσταται, μόνο και μόνο σαν δει κανείς τη θεία προέλευση του. Αυτό, είναι αρκετό.

Δε μπορεί η αμαρτία μόνη να λάβει άφεση, συνεπώς δε μπορεί χωρίς την άφεση να έρθει η Ανάσταση.
Όταν στη ψυχή το βαρίδι της αμαρτίας μεγαλώνει, στο τέλος, συνθλίβει τη ψυχή και τη θανατώνει.

Εκεί, έρχεται η αξία της αφέσεως από τον Φιλάνθρωπο Κύριο, που επιτρέπει στη ψυχή να λάβει την ανάστασή της εκ των πταισμάτων της μέσω του Πνευματικού, από την εξουσία που παραχώρησε ο Χριστός μας στους Αποστόλους με το γραφικό, ''Λάβετε Πνεύμα άγιον, αν τίνων αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς...''

Η ψυχή έτσι, ενώ ήταν νεκρή από την αμαρτία, λαμβάνει ξανά ζωή με την άφεση. Το Μέγα Φιλάνθρωπο Μυστήριο!

Αδελφοί μου, η αμαρτία, κατά το ψαλμικό, ''ενώπιόν μας εστί δια παντός''.

Αποστασιοποιημένοι από την Εκκλησία, είμαστε όντως μόνοι μας, μεταβαλλόμαστε σε εκκολαπτήρια θα ‘λεγε κανείς αυτού του κακού, της αμαρτίας, της αποτυχίας μας δηλαδή να πράξουμε το θέλημα του Θεού. Αφ’ ης στιγμής αυτή, η αμαρτία, λαμβάνει χώρα—έμπροσθεν Θεού κι’ αγγέλων--σε μας μένει μόνο η απόθεση, όπως Εκείνος έταξε, δηλαδή, η με ιδίαν παραδοχή και εξαγόρευση τακτοποίηση μας, ένώπον του Δεσπότη της ψυχής.

Αφού πω μετ’ επιτάσεως ότι κατανοώ τί είναι αμαρτία, πως είναι προσβολή του Θεού και της Αυτού εικόνος, ερευνώ τη ψυχή μου με πηδάλιο και καθρέπτη τον Χριστό και τον Νόμο Του. Βυθοσκοπώ το είναι μου με το νου, με την καρδιά, για να δω τη ψυχή μου, να δω ποιος αληθινά είμαι και αυτήν, τη πραγματική εικόνα της ψυχής μου σαν δω, με συντριβή κινώ να την απογυμνώσω μέσα από το Φιλάνθρωπο Μυστήριο, προς τον Θεό μου που, ενώ τη γνωρίζει καλά, με καλεί αφού κ' εγώ το ποιόν της μάθω, ως ένδειξη μέτρου ταπείνωσης και προς πνευματική οικοδομή μου, προς κάθαρση κι’ αγιασμό μου, οικειοθελώς να του την αποθέσω. Να του χαρίσω της ψυχής το βιβλίο των ρύπων, από ψυχή αμαρτωλή μεστή δακρύων! Δακρύων μετανοίας, μετά πλήρους ειλικρινείας. Μετά πλήρους βεβαιότητος πως, ο ουρανός θα με συν-χωρέσει, αν χωρίς ντροπή και δισταγμό, καταθέσω την αλήθεια ως έχει. Αν καταθέσω πάσαν ενοχήν στην πραγματική διάστασή της, φανερώνοντας λογισμούς και συναισθήματα αμαρτωλά, καθώς και επιθυμίες και έργα που προσέβαλαν τον Θεό, μέσα από έναν κατάλογο απ΄ όπου την προηγουμένη, έχω καταγράψει τις λεπτομέρειες για το κάθε τι που με βαραίνει και τον Πατέρα μου λυπεί.

Ναι, αυτή η διαδικασία-πορεία-κλειδί, είναι το μέσο προς την αγιότητα, τα φτερά, προς την ουράνια Πολιτεία που μας καρτερεί.

Τότε, σαν η απόθεση τελειώσει, ο κατακλυσμός της αμαρτίας εναλλάσσεται με το πλημμύρισμα πουπουλένιας ελαφρότητας, αιθέριας λεπτότητας, ψυχής πάλλουσας από εκστατική χαρά, από επίγεια θεία Χάρη, από φωτοβόλο ελπίδα, από μακαρία ειρήνη.

Με το διάβασμα της ευχής, όλα έχουν σβηστεί, ας τα αφήσουμε πίσω ξεχασμένα, ξεγραμμένα, καμένα, μέσα στο άπειρο έλεος Του και ας πορευθούμε με θεία δύναμη, με ζωντάνια Ορθόδοξη, για να αναλάβουμε με στέρεα πίστη στο Θεό, τον αγώνα, κατά του εαυτού μας που θα μας αντιμάχεται, κατά του κόσμου που θα μας πολεμεί και κατά του διαβόλου που θα εντείνει τους πειρασμούς γιατί θα βλέπει να μας χάνει.

Μόνη σκέψη μέσα μας, η μυστηριακή ένωσή μας μετά του Θεού, μέσα από τη Θεία Μετάληψη, παραμένοντας προσκολλημένοι στον κανόνα του Πνευματικού μας για προκοπή στο δρόμο της σωτηρίας, με άγια στοχοπροσήλωση, σκάλα πνευματική :

Ακρίβεια, Προσευχή, Αγρυπνία, Άσκηση, Ειλικρίνεια, Ανοχή, Φιλανθρωπία, Σιωπή, Ευγένεια, Αφοσίωση, Αυτοθυσία, Αγαθοσύνη, Θεοσέβεια, Θέληση, Ευσπλαχνία, Κατανόηση, Νηστεία, Αρετής Ασκητική, Αυτομεμψία, Μελέτη, Ευσέβεια, Αυταπάρνηση, Εγκράτεια, Διάκριση, Μετάνοια, Πίστη, Φιλοπονία, Αγάπη, Φιλοξενία, Υπακοή, Προθυμία, Ταπείνωση, Ανεξικακία, Νήψη, Φιλοκαλία, Υπακοή, Πειθαρχία, Προσοχή, Φιλοτιμία, Μεγαλοσύνη, Χαρά, Ειρήνη, Τιμιότητα, Σύνεση, Απλότητα, Αφοσίωση, Καθαρότητα, Ελεημοσύνη, Συγχωρητικότητα, Υπομονή, Υποχωρητικότητα, Σωφροσύνη, Πραότητα, Συστολή, Χρηστότητα, Ανοχή, Αγνότητα, Λήθη, Μακροθυμία, Έκσταση, Ορθοπραξία, Συντριβή, Ανιδιοτέλεια, Αυτοεξέταση, Δοξολογία, Συμφιλίωση, Φιλαλήθεια, Εντολών Τήρηση, Φιλακολουθεία, Αυτοκατάκριση, Αυτογνωσία, Ανάταση, Φιλαδελφία, Σύνεση, Αοργισία, Προσοχή, Ελευθερία, Επαγρύπνηση, Φιλεργία, Θεού γνωση.

Φρένο μας ας είναι η Μέλλουσα Κρίση, κίνητρό μας η Μέλλουσα Ζωή, δύναμή μας ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος.

Όλοι στον Καλόν Αγώνα Τώρα!

[KIXEM]

Αυτομεμψία-Συνεργισμός-Καρποφορία-Το τρίπτυχο της αγιότητος

Πολλές φορές δυστυχώς, ακούμε να λέγεται πως ευθύνεται το άλφα ή το βήτα, ο τάδε και ο δείνα, για την κατάντια μας, την αποξένωσή μας, την αποστασία μας, ως άτομα και ως κοινωνία, χωρίς στην ουσία να γινόμαστε αυστηροί μεν, σε υποκειμενικό επίπεδο δε.

Γιατί κάποιοι να έχουν ζήσει με εξωτερικά ή εσωτερικά σχήματα, το πυρ του θείου λόγου που μετασχηματίζει ολοκληρωτικά, ενώ κάποιοι όχι;
Δε μπορεί, όλο και κάποιον άμβωνα, θα έχουν δει να τυλίγεται στις φλόγες της ουράνιας Αλήθειας. Όλο και κάποιο πνευματοφόρο βιβλίο, θα έπεσε στα χέρια τους. Όλο και κάποια αφυπνιστική συζήτηση, θα είχαν. Όλο και κάποια έντονα εγερτήρια βοή, θα έχουν ακούσει. Όλο και κάποιον ευλογημένο αδελφό Του, θα έχουν συναντήσει. Αλλά μετά τι; Πώς η συνείδηση εκαρπώθη του δώρου τα γεννήματα; Ούτε μάτι, ούτε αυτί, ούτε αίσθηση καμία μπορεί να λειτουργήσουν σωτήρια, αν το μήνυμα δεν αφεθεί να περιβάλει αυτοστιγμεί τα αισθητήρια της ψυχής, δεν τα αφυπνίσει, δεν τους εμπνεύσει παλμό και ζήλο με στόχο την άγια βιωτή, όχι προς ίδιον όφελος, αλλά προς χαροποίηση του μόνου Άγιου αδελφοί μου, του Χριστού μας.

Η αγιότητα είναι κάλεσμα, για επάνοδο στην πρότερη δόξα, είναι εντολή, για να βιάζεται η ψυχή και να λούζεται στη χάρη του Θείου, είναι πρόκληση, για να ζει ο κατ’ εικόνα Θεού άνθρωπος επιμελώς στην οδό της ομοίωσης έτσι που να επιτύχει το σκοπό της υπάρξεώς του.

Αν γίνει θυσιαστήριο η ψυχή μας αδελφοί μου, λεπτύνονται οι αισθήσεις και γίνεται αυτή το ιερό βήμα, το βάθρο στο οποίο ο λόγος της Αληθείας, ως από ουράνιο άμβωνα, μπορεί να εκφωνείται, για να μπορεί να ακούγεται στα πέρατα κάθε άλλης ψυχής όπου κ’ αν αυτή ευρίσκεται και κατά χάριν, μυστηριωδώς, σπείρεται και ενεργεί.

Είναι να αφεθεί να πέσει σε μία καρδία--αχ αυτή η ελευθερία τι δώρο και τι ευθύνη!--είναι να αφεθεί να καρποφορήσει εντός έστω μίας ψυχής και τότε, το θαύμα επιτελέσθη! Η γη εσυνεγάσθη! Η ελευθερία επιβραβεύθη! Ευλογημένη συνέργεια. Και απλώνεται, απλώνεται από χέρι θείο και ρίχνεται ο σπόρος και σπείρετε κάθε χωράφι και αυξάνεται ο καρπός και χαίρει ο άνθρωπος και αγάλλεται ο Θεός. Σε καρδία μία μόνο να εισέλθει και Εκείνος ξέρει, ως ο Αγαθός Σπορέας, να πολλαπλασιάσει τον σπόρο και να δώσει άφθονο τον καρπό. Είμαστε εμείς δεκτικοί; Είναι το μέσα μας η αγαθή γη; Αν ναι, ο Σπόρος πολύς. Αν όχι, ας γίνουμε αδελφοί μου η εύφορη γη, ζητώντας απ΄ το Πανάγιο Πνεύμα να καλλιεργεί τη γη της ψυχής, να μετατρέπει το άγονο και στείρο σε εύφορο και καρποφόρο και αφού τον σπόρο Του δώσει, να τον ξεδιψά μετά μέσα μας ας ικετεύουμε, για να φέρουμε καρπό άξιο της θείας προέλευσης μας, ''καρπό εκατονταπλασίονα'', καρπό γνήσιας μετανοίας και έργα αγάπης, αρετής και φιλανθρωπίας, προς δόξα του Αγίου Βασιλέα και Πατέρα μας.

Δώσε Συ Κυριέ μας παρακαλούμε Σε.

[KIXEM]

Από τον άνθρωπο, Ευχαριστιακώς

Ήρθες Κύριε να με κάνεις άγιο με τη χάρη Σου.
Μάχομαι γι’ αυτό; Κοπιάζω;
Όταν δε το κάνω και ιδρώνω και αγωνίζομαι, έχω συναίσθηση της δικής μου αναξιότητος;
Αφού εν απολύτω εννοία, Άγιος μόνο Εσύ, ο μολυσμόν μη έχων, ο μόνος καθαρός και ακήρατος, ο Κύριός μου!
Έρχομαι προς Σε Κύριε, έρχομαι με πόθο και με φόβον ιερό.
Ακούω και κατανοώ πως, ''τα Άγια τοις αγίοις'', για τούτο, χαρίτωνέ με Άγιε Αγίων, όπως διάγω βίο άγιο, μέσα στην Εκκλησία Σου, για να συναισθάνομαι από τη μια το συγκλονισμό της αμαρτωλότητός μου, της ατελείας και του πεπερασμένου που με διέπουν και από την άλλη, ζώντας εν ταπεινώσει, με πλήρη συναίσθηση πως ''εις Άγιος, εις Κύριος'', Συ ο Ιησούς Χριστός, να αντλώ θάρρος και δύναμη και ελπίδα και πίστη από τη θυσία που συντελείται κάθε φορά για μένα τον εναγή, έτσι ώστε κάθε ώρα που ανοίγουν οι ουρανοί με το ''Προσχωμεν'', να σε ικετεύω με την πεποίθηση ότι ναι, θα με εισακούεις, ναι, θα με καταξιώνεις, ναι, θα συντηρείς εντός μου, που τόσο το επιθυμώ, την υπερκόσμια Ηδονή που γεννά η ιερή λαχτάρα που Συ εμπνέεις, του να μπορώ να ζω, για να Σε κοινωνώ!

Δόξα Σοι Κύριε Δόξα Σοι.

[KIXEM]

Οι αληθινά λογικοί άνθρωποι

Λέγεται αδελφοί μου, πως ο άνθρωπος είναι λογικό όν. Το ορθόν είναι όμως, πως ο άνθρωπος, έχει προικισθεί μεταξύ άλλων και με τη λογική και τη νόηση. Άλλο σωστό συμπέρασμα είναι πως, αυτό το δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο, εν πολλοίς ανενέργητο μένει. Εν γένει, ανόητος, άφρων και άλογος μπορεί να χαρακτηρισθεί ο άνθρωπος, όπως η ζωή του καταμαρτυρεί.

Πως μπορεί ένας λογικός να έχει άγνοια των αναγκών της αθάνατης ψυχής; Πως γίνεται να κατακεραυνώνεται το πνεύμα από το μαστίγιο της ιδίας του σαρκός; Μπορεί ένας νοήμων να βλάπτει τη ψυχή, προς όφελος του σώματος; Όπως μας διδάσκει και ο Μέγας Αντώνιος, λογικός δε λογίζεται αυτός που προίκα του έχει τη γνώση έστω και όλης της αρχαίας σοφίας. Θα μπορούσαμε δε να πούμε πως, κάθε γνώση που αλλοτριώνει τον άνθρωπο από τη φύση του, είναι επιβλαβής και μάταιη.

Βλέπουμε γύρω μας καταϊδρωμένους γονείς και καταβασανισμένα τέκνα στο κυνήγι της κατά κόσμον γνώσεως και σοφίας. Πόσο ευλογημένο και προκομμένο θα ήταν το ανθρώπινο γένος, αν η κατά Θεόν σοφία θεμελίωνε την υπόσταση, για να μπορεί κατόπιν υγειώς, με διάκριση και μέτρο, να κτίζεται επάνω στη ρίζα του θείου φόβου κάθε αναζήτηση βιοποριστική.

Δύο οι κατευθυντήριες γραμμές της ψυχής αδελφοί μου, θα μπορούσαμε να πούμε.

Από τη μια, κατά τον ιερό Χρυσόστομο ''η των γραφών ανάγνωσις, των ουρανών εστίν υπάνοιξις'', ενώ παράλληλα, ''αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου'', κατά τον Προφήτη Δαυίδ.

Όπου αυτός ο θείος φόβος λείπει, λείπει και το φρένο και ξέφρενα πια κινείται ο άνθρωπος προς κάθε βάραθρο. Αρχικώς αλήθεια, ο φόβος αυτός λειτουργεί με τρόπο που ξυπνά μέσα μας το φόβο της κολάσεως, ή σε άλλους, το φόβο της δικαίας ανταποδόσεως εν ημέρα Κρίσεως, για τα έργα μας. Στην πορεία όμως, η αγάπη προς τον Θεό ξεκαθαρίζει την έννοια αυτή του φόβου που έμφυτα ενυπάρχει μέσα μας σαν όπλο προστασίας. Λαμβάνει ο φόβος αυτός την πραγματική του έννοια και διάσταση, τρεφόμενος από τη δύναμη της αγάπης Του. Λαμπικάρεται ο φόβος. Αστράπτει όντως, σαν υπέρλαμπρη ασπίδα προστασίας. Χαίρει η ψυχή με την επίγνωση και ψέλνει, ''ου φοβούμαι τον Θεόν αλλά αγαπώ αυτόν''. Περιβάλλεται πλέον το είναι μας με το φόβο μη λυπήσουμε την πηγή της Αγάπης που μας τρέφει και μας θάλπει. Φοβόμαστε, μην τυχόν και δακρύσει για μας Εκείνος που έπαθε ήδη όσο κανείς. Ασφαλίζουμε κάθε αίσθηση, μην την βρει αιχμαλωτισμένη και θλιβεί. Ορθοδόξως αντιλαμβανόμενοι την έννοια ''φόβος Θεού'', φοβόμαστε πια ν’ αμαρτήσουμε, όχι μήπως και κολαστούμε, αλλά μήπως και γίνουμε εμείς αιτία να στενοχωρηθεί πάλι για μας ο Χριστός μας.

Υπάρχει λογική ανώτερη από αυτήν; Αχώρητη μεν στους αλόγους, χωρούσα δε στους ελλόγους. Ιδού αρετή λοιπόν, προς καλλιέργεια. Φόβος Θεού! Η υπέρλογη θωπεία. Η θεία επίσκεψη. Η απόλυτη στοργή του ουρανού. Η εκδήλωση της αγάπης του Θεού μας!

Φόβος Θεού= ιερό δέος, ευλάβεια, αγάπη, κινητοποίηση, αποφυγή, εφαρμογή, καρποφορία, ευχαριστία, ηδονή, απάθεια, θέωση, μόνιμη λατρεία.

Με αυτή τη σειρά, έρχεται το κτίσμα να λάβει αξία εκ του Ακτίστου αδελφοί μου.

Γνωρίζω λοιπόν τον Θεό που με έπλασε. Γνωρίζω τα εφόδια που μου χάρισε. Η γνώση με απελευθερώνει από τα δεσμά της επίγειας κολάσεως=αμαρτίας. Γίνομαι γνώστης εσωτερικώ τω τρόπω της Άνωθεν Γνώσεως κατά χάριν και εν τη αγαλλιάσει μου, καρποφορώ, εν τη καρποφορία μου, γνωρίζεται ο Θεός, εν τη ορθοπραξία μου, σώζομαι, προάγοντας τον πλησίον προς τον Πατέρα μου.

Μέσα από τη δυναμική του δώρου της λογικής, έρχεται---με τη δική μου πνευματική ελευθερία---ως ευχαριστία προς τον Δωρεοδότη μου, μία μόνιμη κατάσταση Λατρείας Του, με μύριους τρόπους. Γιατί ο λατρεύων τον Θεό, γίνεται απόλυτος τηρητής των εντολών της αγάπης Του, δοξολογώντας τον, σαν κάθε κύτταρό του δονείται, σαν κάθε σκέψη του γεννάται, σαν κάθε συναίσθημά του ανάβει, σαν κάθε επιθυμία του ενεργείται, σαν κάθε έργο του ορθώνεται.

Έπεται πως, σαν ο Θεός εχάρισε τη λογική, εχάρισε και την ελευθερία, που ως το υπέρτατο δώρο παρέχει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κάνει σοφή και σωτήρια χρήση της λογικής για οικοδόμηση πνευματική. Συνεπώς, όσοι έχουν όντως λογική, έχουν λογική πρώτα ψυχή, που μέσα από το θείο φόβο μπορεί ξεκάθαρα να διακρίνει κάθε καλό και κακό δρόμο, νικώντας τον πονηρό και ευαρεστώντας τον Πανάγαθο. Μεριμνούν, ώστε μέσα από τον ανεπανάληπτο, υπερπολύτιμο χρόνο τους, να ορθοτομείται ο λόγος της αληθείας, για να μετουσιώνεται κάθε αναπνοή σε ψυχική ανάσα. Μελετούν κάθε λόγο του Θεού, ενεργούν προς απόκτηση των αρετών της αγιότητος, έχουν διάθεση αγαθή και επομένως φροντίζουν όπως, κάθε γνώση και σπουδή, κάθε επιστήμη και τέχνη, κάθε εργασία και ενασχόληση, αποφέρουν ολόγυρά τους φως, χαρά και ευλογία και νοιώθουν πανευτυχείς, που γίνονται αυτοί εστία επί της οποίας χαίρει ο Πατέρα τους.

Έχουν καταστεί τοιουτοτρόπως, άξιοι φορείς των θείων δωρεών και χαρισμάτων Του και μπορούν και πρέπει ναι, να λέγονται, οι αληθινά λογικοί άνθρωποι!

[KIXEM]

Εις ζωήν αιώνιον

''…και έκραξε λέγων• εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω''

Ο Φιλανθρωπος Θεός μας, έδινε, δίνει και θα δίνει το ''ύδωρ το ζων'', σε όλους τους ανθρώπους που έρχονται προς Αυτόν.

Μάλιστα, δεν καλεί μόνο με εσωτερικό κάλεσμα, αλλά παράλληλα, δια του Ιησού Χριστού, κράζει, φωνάζει με φωνή μεγάλη, γιατί θέλει κάθε άνθρωπος, αφού έρθει σε επίγνωση της Αληθείας Του (της χριστιανικής διδασκαλίας) και της αλήθειας του (της εσωτερικής του κατάστασης), να λαμβάνει μονίμως το ''ύδωρ'', για να έχει ζωήν αιώνιον.

Βρίσκουμε τον Κύριο να καλεί ανθρώπους κάθε ηλικίας και τάξης και χρώματος και γλώσσας και φυλής, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, ιδιαζόντως μάλιστα τα πρόβατα τα χαμένα, τα παραστρατημένα εντός ποιμνίου και τα ευρισκόμενα εκτός ποιμνίου, αφού είναι Πατέρας όλων μας.

Παντού κρούει την θύραν, λίγοι όμως οι ανοίγοντες καρδίαν!

Είμαστε αδελφοί μου οι διψασμένοι της ερήμου και είναι Εκείνος η πηγή της αιώνιας δροσιάς του Παραδείσου.
Καμένα τα χείλη, μα πλήρης η άγνοια για τα μέσα, για τη ψυχική κατάντια, και λιγότερη η συνειδητή στροφή προς τα ουράνια.

Από αυτή τη γη, ή μένουμε στη ξηρασία της απουσίας Του και ξηραίνεται ο όλος εαυτός μας, ή με απάρνηση του εγώ, ανάλωση του είναι και διάθεση προσφοράς, γινόμαστε οι ευλογημένοι αποδέκτες των δωρεών Του.

Έρχεται καύσωνας και μόνο το πηγαίο, το γάργαρο, το απαύστως ρέων, το ζων ύδωρ, θα σώσει εμάς που, ως άλλοι ταξιδιώτες, βρισκόμαστε εκτεθειμένοι στη Σαχάρα των παθών, όπου ο πύρινος ήλιος της αμαρτίας κατακαίει τα εσώψυχα και κινδυνεύουμε να χαθούμε από την πνευματική δίψα στην οποία μόνοι έχουμε αφήσει το χωράφι της ψυχής μας να περιέλθει.

Με εφόδιο την Πίστη στον μόνο αληθινό Θεό, τον Τριαδικό Θεό της Ορθοδοξίας μας, μπορεί τη διψασμένη μας ψυχή να ξεδιψάσουμε. Ας τρέχουμε, μέσα στις θλίψεις και οδύνες του κόσμου τούτου, προς τους κρουνούς της χάριστος, ας τρέχουμε, ως γνήσια παιδιά του Θεού, για να ποτίζουμε τις άνυδρες ψυχές μας.

Η ζωοποιός θεία χάρη, πρώτα ανανεώνει και υιοθετεί, έπειτα αναγεννά και καθαρίζει, μετά αναζωογονεί και εξαγιάζει και τέλος σώζει!

Ας φροντίζουμε, να έχουμε πάντα στη ζωή μας τον Παράκλητο, το Πανάγιον Πνεύμα, ως το ''ύδωρ το αλλόμενον'', εις ζωήν όντως αιώνιον.

[KIXEM]

ΓΕΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ . ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ Ι.ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΙΟΡΔΑΝΙΤΟΥ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ . 31-05-2013.http://apantaortodoxias.blogspot.gr/201 ... 013_1.html

Αδελφός έγραψε :Αναφέρει ο γέροντας Χρυσόστομος ότι η πατρίδα μας θα ανακάμψει σε 1 με 1,5 έτος (3:40) του βίντεο.

Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ, ἀναπαύσω ὑμᾶς. (Ματθαίου 11, 28).

Έχω τις εξής σκέψεις και τις μοιράζομαι αδελφοί μου και στο παρόν νήμα, γιατί σε άλλο που έγραψα δεν υπάρχει πρόσβαση για μη μέλη.

Με προσευχή, εξομολόγηση, εκκλησιασμό, μυστήρια που λέει και ο γέροντας, όλα λύνονται ναι, θα τολμήσω δε να πω, σε μια βδομάδα.
Το θέμα είναι πως αυτά όλα, που τα αφήνει στο τέλος της ομιλίας του ως κορωνίδα και άξονα κίνησης στη ζωή όλων, πρέπει να γίνουν πράξη και όχι να μείνουν ακούσματα. Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει πως ο Θεός θα άρει κάθε σταυρό ανά πάσα στιγμή η μετάνοια γίνει τρόπος ζωής, όχι για τώρα μόνο φυσικά, αλλά, για το μέλλον; Μακάρι, χίλιες φορές. Εκείνος το θέλει, αλλά πρέπει και εμείς να το πράξουμε ξεχωριστά και όλοι μαζί, σαν έθνος.

Βρε παιδιά μου αγαπημένα, κυκλοφόρησα προσφάτως στους δρόμους της Ελλάδος μας για προσκύνημα στη μονή Σαγματά και τα ακατονόμαστα κατά της Θεοτόκου μας, με έκαναν να νομίζω πως βρισκόμουν στην Ελλάδα της προηγούμενης δεκαετίας, όπου σε προσκυνηματικές εκδρομές στο Όρος και στα Μετέωρα άκουγα αυτά συχνά στους δρόμους. Και ένοιωσα μεγάλο σφίξιμο και πόνεσα πολύ, μάλιστα ήμουν έτοιμος να αντιδράσω και δεν πρόλαβα γιατί βρισκόμου εν κινήσει. Στην παρούσα συγκυρία με τα δεινά στη χώρα, αυτά τα κακά έπρεπε να είχαν απαλειφθεί. Πρέπει με κάθε θυσία να πεθάνει αυτός ο καρκίνος. Άλλο να σου βρίζουν τη μάνα--που θα σκότωναν πολλοί είμαι σίγουρος--και άλλο να μας βρίζουν Θεό, Χριστό και Παναγιά.

Ναι δεν είναι κανόνας προς Θεού, όμως, δεν παύει να αποτελεί ψυχικό νόσημα και κατάρα, για ένα έθνος που έχει την τιμή να αποτελεί τον περιούσιο λαό του Θεού.

Έχουμε την τιμή, μα είναι αυτή βαριά και η ενοχή μας έναντι της τιμής αυτής είναι τέτοια, που φοβάμαι πως μαζί με τα σαρκικά αμαρτήματα και κυρίως τα σαρκικά πάθη που μας ταλανίζουν, η απάντηση του Θεού θα είναι καταπέλτης, αν μείνουμε αμετακίνητοι.

Με πολλή αγάπη Χριστού και ανθρώπινο πόνο τα λέω αυτά, με καταλάβατε, μη με παρεξηγήσει κανείς παρακαλώ και δε γενικεύω παιδιά.

Άντε και καλή μετάνοια όλοι μας.

....ας γράψω και αυτό γιατί το έχω στο μυαλό μου...

Η Αγάπη μάς καρτερεί, ας τρέξουμε κοντά της με την καρδιά ανοικτή.
Ας αρπάξουμε και όλοι από έναν αδελφό μαζί. Από έναν έστω αδελφοί μου, αυτό αρκεί.

Ξέρετε, σαν μιλάς σε άλλον για τον Χριστό, επειδή η Αγάπη μας είναι πάντα εκεί, εργάζεται ο Χριστός μας στην καρδιά του αλλουνού, αφού βλέπει τη δική μας θυσία προς τον αδελφό Του και μαλακώνει ο άλλος και λύνονται μαζί με τις δικές μας αμαρτίες και του πλησίον, στο πετραχήλι κάτω που θα πάει. Αυτό πρέπει να γίνεται. Να μιλούμε για το Χριστό και να φέρνουμε πρός τον Χριστό, στο μυστήριο της εξομολόγησης, αδελφούς μας.

Πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό σαν έχεις την αγαθή διάθεση να ευχαριστήσεις τον Κύριο σου, αφού Εκείνος, θα ανοίγει διάπλατα το δρόμο σου, θα αναπληρώνει τα πάντα και θα γίνεσαι στα Άγια χέρια Του εργαλείο, για να έρχονται οι αδελφοί Του κοντά Του για εξομολόγηση, με την παρέμβασή σου.

Δοκιμάστε το, σας καλώ θερμά και θα δείτε.

Μόνο πείτε του τα εξής απλά. ''Κοίταξε Αγάπη μου, εγώ, κάνω τον δικό μου αγώνα και έρχομαι συχνά και με καθαρίζεις και με θεραπεύεις και λαμβάνω το φάρμακό μου και σε ευχαριστώ. Μόνο Αγάπη μου, κοίταξε να δεις, έχω και τον τάδε αδελφό μου, που θα ήθελα σε παρακαλώ να με φωτίσεις να χειριστώ έτσι ώστε να έρθει κοντά σου να αναπαυθεί.''

Παιδί δικό Του είναι και το πονά πιο πολύ από τον καθένα και ενώ μπορεί με μύριους τρόπους να δράσει Εκείνος, θα σε ευλογήσει εσένα για να σου δώσει μισθό--μα πρόσεξε μην πέσεις ποτέ στην παγίδα πως κάτι έκανες, γιατί θα επιχειρήσει να σε ρίξει στην υπερηφάνεια ο εξαποδώς--και θα εισακουστείς και θα πετάξεις στους αιθέρες μαζί με τους αγγέλους, γιατί μία ακόμη ψυχή θα συναντήσει τον Πλάστη της αδελφοί μου, στο εξομολογητάρι μέσα.

Αυτό σαν κοινωνία οφέιλουμε να κάνουμε και σαν Ορθόδοξοι και σαν Έλληνες, αφού ''τα πάντα και εν πάσι Χριστός''.

Έτσι μπαίνουμε και μεις στον Παράδεισο. Σαν βάλουμε τη ράχη μας κάτω να μπει μέσα στον Παράδεισο άλλος, βάζει εμάς μετά μέσα ο Κύριος. Και μέσα να μη μπούμε, δεν έχει σημασία αδελφοί μου. Καλύτερα με τον Χριστό και στην κόλαση παρά στον Παράδεισο χωρίς Αυτόν, θα μπορούσε εύλογα να ειπωθεί. Γιατί αυτοσκοπός δεν είναι ο Παράδεισος, αλλά το ''καθ' ομοίωσιν'', η ασκητική της Αγάπης και η τήρηση του νόμου. Η τήρηση όμως από αληθινή αγάπη προς τον Νομοθέτη. Αξία έχει πως κάναμε το θέλημά Του. Γίναμε πηγή χαράς Του. Ακολουθήσαμε το παράδειγμά Του θυσιαζόμενοι για τον πλησίον, υπέρ του οποίου έπαθε.

Γίναμε έτσι παιδιά του Θεού κι' αδελφοί του Χριστού και με το Πανάγιο Πνεύμα συντροφιά, έχουμε αναχθεί σε φωτόμορφα τέκνα της Εκκλησίας Του.

Ο Παράδεισος, δεν κερδίζετε αδελφοί μου μα χαρίζεται, μας παρέχεται ως δώρο της Αγάπης για την αγάπη που χαρίσαμε, γινόμενοι μιμητές Χριστού.