Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το θέμα είναι να μην μείνουμε στην πληγή αλλά να περάσουμε στην θεραπεία


Βλέπεις κάτι προσωπάκια χαρούμενα, χαμογελαστά, έτοιμα να ευθυμήσουν,

έτοιμα να δείξουν το χαμόγελό τους.

Ακόμα και με βροχή και συννεφιά, ακόμα και μέσα στη δοκιμασία, ακόμα και μέσα στην αποτυχία, χαμογελούν, γελούν, ευθυμούν.

Δεν είναι ότι είναι αναίσθητοι, δεν είναι που θέλουν να κρύψουν το δάκρυ τους.


Φυσικά κι αυτοί κλαίνε,αλλά δεν κλαψουρίζουν συνεχώς.

Φυσικά και αυτοί στεναχωριούνται,αλλά η καρδιά τους δεν στενεύει.

Τους ρωτάνε: «καλά, μπορείς ακόμα να χαμογελάς»;


Κι αυτοί κοιτούνε απορημένοι.«Μα είναι δυνατόν να μην χαμογελώ;

Είναι δυνατόν να πάψω να χαίρομαι την ζωή που ανοίγεται μπροστά μου;

Είναι δυνατόν να μην σκιρτά η καρδιά μου,κάθε φορά που αναπνέω,κάθε φορά που περπατώ,

κάθε φορά που κοιτώ τον ουρανό,κάθε φορά που ενθυμούμαι τον Θεό μου;


Πώς είναι δυνατόν να μην νικά η χαρά την θλίψη,το φως το σκοτάδι;

Πώς είναι δυνατόν να πάψω να χαμογελώ όταν ακόμα και ο θάνατος

για μένα σημαίνει ζωή;


Πώς είναι δυνατόν να πάψω να ευθυμώ όταν ακόμα και ο σταυρός μου

με κάνει πιο δυνατό, πιο σοφό,πιο ταπεινό, πιο καθαρό;

Όχι, δεν θα πάψω να χαμογελώ ακόμα κι όταν όλα γύρω μου είναι σκοτεινά, ακόμα και όταν όλοι γύρω μου κηρύττουν

για καταστροφές και δυσκολίες.


Ξέρετε γιατί; Διότι ένα κατάλαβα.

Η ευτυχία δεν είναι απλά ένα γεγονός, είναι μια επιλογή ζωής, είναι ένας τρόπος ζωής, είναι ένα δρόμος...

Το ξέρω ότι πολλοί λένε ότι και αυτοί δεν θέλουν να είναι δυστυχισμένοι

αλλά να έχουνε χαρά στην ζωή τους.


Ας αναλογιστούν όμως για λίγο.

Μήπως και αυτοί βάζουν το χεράκι τους, με τις επιλογές τους, με τον εγωισμό τους, με την αδιαλλαξία τους,

με την γκρίνια τους, με την μιζέρια τους, να μένουν σε κατάσταση δυστυχίας;»

Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε έχουμε πληγωθεί και έχουμε πληγώσει.


Το θέμα είναι να μην μείνουμε στην πληγή αλλά να περάσουμε στην θεραπεία.

Το ζητούμενο δεν είναι να παραμένουμε στην γκρίνια και την μιζέρια αλλά να δούμε με αισιοδοξία την ζωή μας

που ανοίγεται μπροστά μας.

Τότε κάθε αποτυχία μας θα γίνεται αφορμή για να γίνουμε καλύτεροι.


Τότε κάθε δοκιμασία μας θα γίνεται αφορμή να δοκιμαστούμε στην αγάπη και την ταπείνωση.

Μην κάνουμε το δάκρυ μας, στασίδι μας.

Κι ο Θεός θέλει το δάκρυ μας που έχει μετάνοια.

Όμως πιο πολύ -νομίζω- του αρέσει το χαμόγελό μας που πηγή έχει

την ελπίδα μας σ’ Αυτόν.


Χαίρεται ο Χριστός μας όταν βλέπει το πάθος μας για ζωή, για χαρά, για συγχώρεση, για αγάπη.

Κι αν κάθε φορά που δακρύζεις με πόνο ένας άγγελος έρχεται και μαζεύει το δάκρυ σου, τότε και κάθε φορά που χαμογελάς

(κι ας πονάς), χιλιάδες άγγελοι συγκλονίζονται με την δύναμή σου, με την αρχοντιά σου, με την ομορφιά σου,

με την αιωνιότητα που ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου,

με το φως που εκπέμπουν τα μάτια σου.


Να θυμάσαι,το χαμόγελό σου φέρνει φως ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι...

Μην το τσιγκουνεύεσαι, γιατί σίγουρα κάποιοι αξίζουν να το δούνε και να το απολαύσουν.


π.Παύλος Παπαδόπουλος

proskynitis

[XAPA]

«ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΑΛΛΟ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ»

- Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΓΙΑ


Ήταν καρδιά του καλοκαιριού .

Συμμαζεύτηκα στο σπιτάκι μου να αναπαυθώ γιατί το σπίτι μου είχε πολύ δουλειά.


Την νύκτα εν πνεύματι βρέθηκα σ΄ ένα υπέρκαλλον κόσμον ολόφωτον.

Βρήκα μια θύρα ανοικτή και με μεγάλη προσοχή παρατηρούσα τι άραγε θα έβλεπα σ΄ αυτόν τον παράδοξο κόσμο.


Βλέπω μέσα από την πόρτα δύο ολόλευκα ψηλά παλικάρια κάπου δύο μέτρα.

Ενώ ήταν ανοικτή η διάβασις με την έκλεισαν με την ολόφωτη κορμοστασιά τους.


Μέχρις εδώ μου είπαν, μη προχωράς άλλο, εδώ είναι ο θάλαμος της Αγίας Θεοδότης.

Πρόλαβα όμως και είδα την πάγκαλο μακαριότητά της.


Ήταν μια λεβεντόκορμη αγία παρθένος στα ολόλευκα ντυμένη, ευφραινομένη σε ένα κατάλευκο μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι

και γύρω της ήταν επτά μικρά και μεγάλα αγγελούδια.


Τί χαρά και τί μακαριότης. Ο θάλαμος θα ήταν περίπου 5 χ 5, οι δε τοίχοι του έλαμπαν σαν λάμπες φθορίου.

Μακαριότητα και πάλι μακαριότητα είπα. Μετάνιωσα που ξύπνησα. Αχ γιατί να ξυπνήσω ! Τί καλά που ήμουν εκεί !


Το πρωί τρέχω στην εκκλησία μου, ανοίγω στα γρήγορα τα μηναία του Ιουλίου και διαβάζω στο Συναξαριστή

μνήμες Αγίων της ημέρας.

Βλέπω με θαυμασμό.

τη αυτή ημέρα μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Θεοδότης (29 Ιουλίου).


Η χαρά μου δεν περιγράφεται που η Θεία Χάρις με αξίωσε να γνωρίσω μια άγνωστη για εμένα Αγία,

αλλά και την μακαριότητα αυτής και πάντων των Αγίων……..

Δι΄ αυτό ας κάνουμε υπομονή στις δοκιμασίες της ζωής.


Ας περιφρονήσουμε τα πρόσκαιρα και φθαρτά αγαθά, και ας έχουμε βεβαίαν την ελπίδα στην κληρονομία

των μελλόντων αγαθών, τα οποία μάτι δεν γνώρισε και αυτί δεν άκουσε στον παρόντα κόσμο.



ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»,

Τευχ. 38-39, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1990, σ. 109 κ.ε.


diakonima

[XAPA]

Να λες σιγά-σιγά το τροπάριο: Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…


Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή;


Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και να λες σιγά-σιγά το τροπάριο:

“Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…”.

Θα βλέ­πεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου -και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε.

Η Ανάσταση του Χρι­στού, η σωτηρία μας!

Και θα συνειδητοποιήσεις ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή,

για να χαλάσει τη διάθεσή σου.»


~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης


psigmataorthodoxias

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

- ένας άρρωστος παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καλά.




– Γέροντα, εγώ είμαι άρρωστος. Κάνε προσευχή να γίνω καλά.

– Δε σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα.

Αν κάνεις υπομονή με πίστη στο Θεό, τότε θα πάρεις σύνταξη από το “υγειονομικό” που είναι

μεγαλύτερη από του ΟΓΑ!


Κάποτε, ένας άρρωστος παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καλά.

Ο Άγιος, όμως, δεν τον έκανε.

Εκείνος επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια.

Στο τέλος, τον θεράπευσε.


Όταν αυτός πεθανε και πήγε στην άλλη ζωή, είδε ότι έχασε πολλά στεφάνια ένεκα της θεραπείας του.

Τότε λέει στον Άγιο Παντελεήμονα:

“Γιατί με έκανες καλά;

Εσύ γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια, γι’ αυτό δεν έπρεπε να με θεραπεύσεις”.

Έτσι, βρήκε και το μπελά του ο Άγιος Παντελεήμων!


(Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, Τόμος Β’, σελ. 113)


iconandlight

[XAPA]

«Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια.

Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;»


Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά

και δεν είχαμε δικό μας σπίτι.

Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε:


«Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;».

«Όχι, Γέροντα», απαντούσαμε εμείς. «Έχομε, όμως, έναν πολύ καλό μας φίλο σπιτονοικοκύρη που δεν μας απασχολεί κιόλας».


Εκείνος, όμως, την επομένη φορά ξαναρωτούσε:

«Έγινε τίποτε με το σπίτι;»

Πέρασαν λίγα χρόνια και ο σπιτονοικοκύρης μας αναγκάσθηκε να το πουλήση, κι αργότερα και ο δεύτερος ιδιοκτήτης αναγκάσθηκε

να το ξαναπουλήση.


Μας ρώτησε αν μπορούσαμε και θέλαμε να το αγοράσωμε.

Εμείς, πλέον, είχαμε χάσει την αυτάρκεια της σιγουριάς που αισθανόμασταν παλιά,

και φυσικά τώρα επιθυμούσαμε πολύ να τα καταφέρναμε, μα ανθρωπίνως ήταν αδύνατο,

γιατί εμείς με απίστευτη δυσκολία βγάζαμε τον κάθε μήνα, και κάτι που μας είχαν αφήσει οι γονείς μας

δεν καταφέρναμε να τα πουλήσωμε παρά τις προσπάθειές μας.


Όταν το αναφέραμε στον Γέροντα, λέει στον π. Ιωάννη (σύζυγό μου):

«Πάτερ μου, εσύ διακονείς τόσα χρόνια στην Αγία Παρασκευή!

Θα πας στην εικόνα της και θα της πης:

“Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια. Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;”.


Εγώ, παιδιά μου, έτσι κάνω με τον παππού (τον όσιο Δαυίδ).

Πηγαίνω στην εικόνα του και του μιλώ, να όπως μιλώ τώρα μαζί σας, και του λέω να βγη απ’ την εικόνα

και να διοικήση το Μοναστήρι.

Τι νομίζετε, εγώ διοικώ το Μοναστήρι; Εκείνος το διοικεί».


Ο π. Ιωάννης κάνοντας υπακοή, είπε στην Αγία μας ό,τι ακριβώς του είπε ο Γέροντας,

και η Αγία άκουσε την προσευχή του Γέροντα και μέσα σε μία ακριβώς εβδομάδα πουλήθηκε ό,τι είχαμε,

που τόσα χρόνια δεν βρίσκαμε αγοραστή, πήραμε και ένα δάνειο,

που τελικά κάποιος χριστιανός θέλησε να μας το ξεπληρώνη κάθε μήνα, και αποκτήσαμε δικό μας σπίτι,

με την δύναμη καθαρά του Θεού, που στέλνει πλούσια την Χάρη Του στους Αγίους κάθε εποχής.



simeiakairwn

[XAPA]

Ένας φίλος πού δέν θά σέ προδόσει ποτέ..!

[XAPA]

Ας σχετισθούμε με τον άγιο που φέρομε το όνομά του...

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου


Ας σχετισθούμε με τον άγιο που φέρομε το όνομά του

ή με τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που είναι πολύ πρόχειρος και εύκολος·

ακόμη και τους μουσουλμάνους ακούει.

Ας σχετισθούμε με τον άγιο Νικόλαο, που πηγαίνει και στους αμαρτωλούς και στους εγκληματίες και τους σώζει.


Ας σχετισθούμε με την Παναγία.

Ποιός μίλησε στην Παναγία και αστόχησε, δεν άκουσε την φωνή της, δεν δέχθηκε το χάδι της;

Την Παναγία ακόμη και μέσα από την κόλαση την φωνάζουν· πόσο μάλλον εμείς που είμαστε έξω από την κόλαση.


Ας έχωμε, όσο μπορούμε, τους δικούς μας μεσίτες.

Και αναμφιβόλως, ποιός αγνοεί ότι οι άγιοι είναι πρόσωπα ζωντανά, ότι ευρίσκονται «εν χειρί Θεού» και επομένως

μπορούν να ενεργούν οι ίδιοι;


Άραγε, τί μπορώ να του ζητήσω;

Οτιδήποτε, προπάντων όμως

την σωτηρία μου,

την αποκάλυψη του θελήματος του Θεού,

ή να μου δώση τον Χριστόν που αυτός κατέχει.

Ένας τέτοιος κόπος και μια τέτοια προσπάθεια μας γεμίζει με αναμνήσεις.

Μία φορά στις εκατό να πετύχωμε κάτι, αυτή η μία φορά είναι δυνατόν να μας θρέφη για ένα, δέκα, είκοσι, πενήντα χρόνια.


Πολλές φορές ακούμε να λένε: «Υπάρχει άγιος!

Θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι (- τώρα είναι υπέργηρος και ακόμη ζη το γεγονός αυτό, )

- βράδιασα στο χωράφι και άρχισα να φοβάμαι.

Τότε φώναξα δυνατά:

Άγιε μου Νικόλαε.

Και αμέσως ο άγιος με άρπαξε από το χέρι και με έφερε στο χωριό».


Είμαστε πιο κοντά με τους αγίους,

- καταλαβαίναμε ότι είναι πιο πρόθυμοι να έλθουν,

- ότι μας νοιώθουν περισσότερο,

- ότι μας αγαπούν πιο εύκολα,

- ότι είναι επιεικέστεροι μαζί μας,

- γιατί είναι του αυτού φυράματος με μας.

Έτσι, μπορούμε να περάσωμε περίφημα την βραδιά μας.

Όταν μάλιστα ασχολούμαστε και με την ζωή τους και προσπαθούμε να τους μιμηθούμε, τότε γίνεται καλύτερη η βραδιά μας.


Κάποιος μοναχός παρακαλούσε επίμονα για κάτι τον άγιο Σίμωνα, τον κτίτορα της Σιμωνόπετρας, αλλά φαινόταν αδύνατον

να πραγματοποιηθή.


Πήγε τότε στον παπα-Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του.

«Άντε, του λέγει εκείνος, φύγε» ποτέ δεν πάει η προσευχή χαμένη,

και θα πάη χαμένη η μεσιτεία ενός αγίου που προσεδρεύει πρόσωπο με πρόσωπο στο θυσιαστήριο του Θεού,

και μπορεί να συμπαρασύρη στην μεσιτεία όλους τους αγίους που είναι τριγύρω του;


Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», εκδ. Ίνδικτος- Αθήναι 2011, σ. 472-482


proskynitis

[XAPA]

Στους έσχατους χρόνους ο Θεός θα κρύψει από τους ανθρώπους, από τους πιστούς Του,

την πνευματική τους κατάσταση…


ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (+1993) και

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ (+1833).


Στους έσχατους χρόνους ο Θεός θα κρύψει από τους ανθρώπους, από τους πιστούς Του, την πνευματική τους κατάσταση.

Δεν θα εργάζονται πλέον θαύματα και θα αισθάνονται σαν να έχουν ξεχαστεί από τον Θεό, σε μια κατάσταση κένωσης

(σαν να μην έχουν χάρη).

Αυτός είναι (για όλους) ο μόνος αληθινός δρόμος (όπως γράφει ο άγιος Σιλουανός), ο δρόμος των δακρύων.


Ο π. Σεραφείμ Rose (+1982) είπε, για το θέμα αυτό, σε ομιλία του στο Σαν Φρανσίσκο (3-8-1981):

Μία άλλη φορά, ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ μίλησε στο Μοτοβίλωφ (ένα θεολόγο, στον οποίο είχε δείξει ποιος είναι

ο σκοπός της πνευματικής ζωής, μεταμορφούμενος μπροστά του με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος).


Μίλησε για τα αφορώντα την πνευματική κατάσταση των τελευταίων Χριστιανών που θα απομείνουν να πιστεύουν (αληθινά)

στον Θεό πριν το τέλος του κόσμου:


«Και στις ημέρες αυτής της μεγάλης θλίψης,

από την οποία δεν θα σωζόταν κανείς άνθρωπος, αν για χάρη των εκλεκτών δεν περικόπτονταν αυτές οι ημέρες,

(σ’ αυτές τις ημέρες),

οι πιστοί που θα έχουν απομείνει, πρόκειται να βιώσουν οι ίδιοι,

κάτι σαν αυτό που βιώθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, όταν κρεμάμενος επί του Σταυρού, όντας τέλειος Θεός και τέλειος

άνθρωπος, αισθάνθηκε τον Εαυτό του τόσο εγκαταλειμμένο από τη Θεότητά Του, που κραύγασε προς αυτήν»:

«Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες»; (Ματθ. 27:45).


«Οι τελευταίοι Χριστιανοί, θα βιώσουν στον εαυτό τους μία παρόμοια εγκατάλειψη της (ανθρώπινης) φύσης τους

από τη Χάρη του Θεού.

Αλλά μόνο για μια πολύ σύντομη περίοδο, μετά το πέρας της οποίας, ο Κύριος δεν θα καθυστερήσει να εμφανισθεί

με όλη τη Δόξα Του, και με όλους τους Αγίους Αγγέλους μαζί Του».


«Και τότε θα ολοκληρωθεί σε όλη την πληρότητά του κάθε τι που προορίσθηκε προ των αιώνων από την προαιώνια βουλή

της Αγίας Τριάδος». (Είχε παλιότερα δημοσιευθεί στο Τhe Orthodox Word, 1973, Νο 50).


Οι άγιοι μάς βεβαιώνουν, με άλλα λόγια, ότι η αγωνιζόμενη Εκκλησία πρέπει και αυτή να βιώσει στη γη ό,τι και

το αρχέτυπό της, ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Στις έσχατες μέρες που αντιστοιχούν στη Σταύρωση του Κυρίου, το πιο οδυνηρό θα

είναι ότι οι πιστοί θα εγκαταλείπονται από συγγενείς και φίλους,

όπως και ο Ιησούς εγκαταλείφθηκε τότε από τους Μαθητές Του:

«Τότε οι μαθηταί πάντες αφέντες αυτόν έφυγον».(Ματθ. 26:56).


Η δικαίωση των ευσεβών έρχεται όμως σύντομα, με τη 2α Παρουσία.


Αλλά, όπως πριν τον καιρό των Παθών, ο Ιησούς εισέρχεται θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα,

αντίστοιχα και η Εκκλησία θα ζήσει την αναλαμπή της Ορθοδοξίας,

η οποία ακολουθεί μετά τη «Μεγάλη Φωνή» του Λόγου που ανασταίνει τον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό, σαν άλλο Λάζαρο

(ή Ελλάσαρο).


Διότι σαν συνέπεια θείας επέμβασης: «Στο τέλος οι Χριστιανοί θα νικήσουν» όπως προείπε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

για την έκβαση του «Γενικού» ή 3ου παγκοσμίου πολέμου:



imdleo.gr

[XAPA]

ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ:

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Δεν θα παθαίνετε

τίποτα...


Τον Μάιο του 2005 ένα ζευγάρι πού πολύ αγαπούσε τον Γέροντα πήγαιναν προς το Μοναστήρι.

Η γυναίκα του έφερνε από τα Ιεροσόλυμα ένα σταυρό, τον οποίο της είχαν δώσει Αγιοταφίτες.

Ο σύζυγος της όμως οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και στην Εθνική Οδό, στο Ύψος της Θήβας, κινδύνεψαν σοβαρότατα.


Το αυτοκίνητο τους βρισκόταν ανάμεσα σε δύο νταλίκες, όταν ο άνδρας ήταν έτοιμος να προσπεράσει.

Άλλα εκείνη την ώρα ανασηκώθηκε το καπό, ακούστηκε ένας θόρυβος σαν έκρηξη,

ράγισε το παρμπρίζ και βούλιαξε ο ουρανός του αυτοκινήτου.


Ξαφνικά, δεν έβλεπε μπροστά του σχεδόν τίποτα.

Η γυναίκα κραύγασε «Παναγία μου!»

και, χωρίς να το καταλάβουν, βρέθηκαν δεξιά.


Πίσω τους ακριβώς είδαν ένα όχημα Οδικής Βοήθειας, λες και τους περίμενε.

Στην καφετέρια πού ήταν κοντά, οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησαν τούς είπαν πώς «είχαν άγιο».

Τηλεφώνησαν στο Μοναστήρι, για να πουν το γεγονός και να μην τους περιμένουν γρήγορα.

Άκουσαν τότε τη μοναχή να τους λέει:


-- Ά, γι' αυτό ο Γέροντας ήταν ανήσυχος και έλεγε:

«Τρέξε, Κύριε! Τρέξε, Κύριε!».

Όταν έφτιαξαν το αμάξι, πήγαν στο Μοναστήρι και διηγήθηκαν με λεπτομέρειες όσα πέρασαν.

Ό Γέροντας είπε:


-- Πρόσεξε τι θα σου πω.

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου,

θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Δεν θα παθαίνετε τίποτα.

Άκου τώρα τι έγινε.


Την ώρα πού συνέβη αυτό, εγώ το είδα.

Και είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να φεύγει απ' το Μοναστήρι, να πιάνει το τιμόνι και αυτός να σκάει.

Δεν την είδες εσύ την Υπεραγία Θεοτόκο;



πηγή: ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ.(1912 - 2006)
ΤΟΜΟΣ Β. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ

ekklisiaonline.gr

[XAPA]

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός και ο Άγιος Παντελεήμων μέσα στο χειρουργείο!


Μιά νέα κοπέλα πήγε νά χειρουργηθεί σέ νοσοκομείο τής Συμφερούπολης, στην νότια Ουκρανία.

Ή κατάσταση της ήταν πολύ σοβαρή καί ή εγχείρηση δύσκολη κι επικίνδυνη.


Ή γιατρός πού θά τη χειρουργούσε κάλεσε τή μητέρα τής ασθενούς καί τής είπε:

– Ή εγχείρηση είναι πολύ δύσκολη κι επικίνδυνη.

Δέν μπορώ νά σάς εγγυηθώ τίποτα. Δέν ξέρω άν ή κόρη σας βγεί ζωντανή.

Δέν υπήρχε άλλη επιλογή.

Ή νέα οδηγήθηκε στό χειρουργείο.


Σ’ όλη τή διάρκεια τής εγχείρησης ή μητέρα καθόταν στην αυλή του νοσοκομείου καί μέ δάκρυα στά μάτια προσευχόταν

στον άγιο Λουκά τον Ιατρό καί στον άγιο Παντελεήμονα νά βοηθήσουν.


Σέ κάποια στιγμή μπροστά στά μάτια τής μητέρας εκτυλίχθηκε ένα καταπληκτικό γεγονός:

ό τοίχος του νοσοκομείου έγινε διάφανος, σάν τζάμι.

Φάνηκε ή αίθουσα του χειρουργείου.

Στό χειρουργικό κρεβάτι ήταν ή κόρη της καί γύρω ή γιατρός που τή χειρουργούσε μέ τους συναδέλφους της.

Δίπλα της στεκόταν ή νοσοκόμα-έργαλειοδότρια πού κρατούσε τά χειρουργικά εργαλεία.


Καί τό ακόμα θαυμαστότερο:

Δίπλα στή γιατρό είδε καί τους Αγίους γιατρούς στους οποίους η ίδια προσευχόταν.

Αριστερά στεκόταν ο Άγιος Παντελεήμονας μέ μιά λαμπάδα αναμμένη.

Δεξιά στεκόταν ο Άγιος Λουκάς, ό όποιος έπαιρνε κάθε τόσο τά εργαλεία από τη νοσοκόμα καί τά έδινε στη γιατρό!


Ή μητέρα έπεφτε από έκπληξη σε έκπληξη.

“Ενιωσε ότι ή προσευχή της εισακούστηκε.

Όταν τελείωσε ή εγχείρηση, ή γιατρός βγήκε χαρούμενη καί ενθουσιασμένη.


Φώναξε τη μητέρα καί της είπε:

– Πήγαμε πολύ καλά, ανέλπιστα καλά!

Τότε ή μητέρα της διηγήθηκε τό θαυμαστό γεγονός πού έζησε.


Ή γιατρός έμεινε αποσβολωμένη.

“Εκανε τό σταυρό της καί ομολόγησε:

– Τώρα κατάλαβα.

Όση ώρα χειρουργούσα καί ήθελα κάποιο χειρουργικό εργαλείο, δέν προλάβαινα νά τό πω στη νοσοκόμα.

Μέ τό πού σκεφτόμουν ποιο εργαλείο θέλω, τό είχα στά χέρια μου.



Από το βιβλίο: «Ταχύς εις βοήθειαν…» του Καθηγουμένου π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

proskynitis