Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».


Κάθε άνθρωπος που γεννιέται στον κόσμο είναι ο πλησίον σου.

Ούτε ένα ποτήρι νερό δεν πάει χαμένο, αν το προσφέρεις στον πλησίον σου.


Κάποτε στην έρημο πέθαινε ένας σκύλος από τη δίψα.

Πέρασε από το δρόμο αυτόν ένας μοναχός και του έδωσε το νερό, που είχε για τον εαυτό του και έτσι τον έσωσε.


Εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο ουρανός και ακούστηκε φωνή:

«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».


Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικότερο είναι αν σώσουμε έναν άνθρωπο.



Από το βιβλίο ο «Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής».


proskynitis

[XAPA]

Ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου… και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…»


"Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό"



Ζούσε κάποτε, σ’ ένα χωριό μία χήρα πολύ φτωχιά με το μοναχογιό της.

Για να μεγαλώσει το παιδί της ξενοδούλευε κι επειδή έβαλε σ’ αυτό όλο το μεράκι της,

άπ’ τον καημό της αποφάσισε να το σπουδάσει.


Πήγε λοιπόν κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία κι έλεγε:

«Παναγία μου αξίωσέ με εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω το μοναχογιό μου».

Έτσι με χίλιες στερήσεις και προσευχές κατάφερε η φτωχή χήρα να σπουδάσει το γιό της γιατρό.


Κάποια μέρα, με το δίπλωμα στην τσάντα ξεκίνησε ο γιατρός να επισκεφτεί τη μάνα του,

που είχε πιά γεράσει, για να την ευχαριστήσει.


Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία,

που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.


Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει και ξυπνάει το γιό της και του λέει:

«Σήκω, γιέ μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου.


Ο γιατρός όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε,

στα λόγια της και τα θεωρεί ξεπερασμένα.


Η μάνα φαρμακώθηκε, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά

στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστία αλλά και πόνο.


Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιός της, ο γιατρός, τη ρώτησε:

«Ε μάνα, τι κατάλαβες απ’ τα λόγια της εκκλησίας, εσύ, αγράμματη γυναίκα;»


Η χήρα δεν απάντησε, μόνο έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του λέει:

«Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθείς μαζί μου στην εκκλησία. Συγχωρεμένος να είσαι.


Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μία άλλη χάρη και μη μου την αρνηθείς.

Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό.


«Μα με το καλάθι να σου φέρω νερό, μάνα; Τόσο τα χεις χαμένα»; Λέει εκείνος.

«Πήγαινε εσύ για το χατίρι μου, του απαντάει εκείνη, κι ο,τι θέλει ας γίνει».


Παραξενεμένος ο γιατρός, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι,

το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο.


«Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη.

Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα;», λέει ο γιατρός.


«Ευχαριστώ, γιέ μου, που μ’ άκουσες.

Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι όπως σου το’δωσα»; Απαντάει η μάνα.


- «Έ ναί, μόνο που είναι βρεγμένο».

- «Βλέπεις λοιπόν, γιέ μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το ‘δωσα;

Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο.


Έτσι κι εγώ πηγαίνω αγράμματη στην εκκλησία,

δεν φέρνω τη σοφία της,

αλλά είμαι δροσισμένη άπ’ τη χάρη της

και αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω.


Τότε κατάλαβε ο γιατρός, ότι ο Θεός,

«εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου… και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…»

κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του

και πήγαν ύστερα μαζί στην εκκλησία κι ευχαρίστησαν την Παναγία.



μακαριστού Οικονόμου π. Ευέλθωντος Χαραλάμπους

tostavroudaki

[XAPA]

ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΝΗΣΤΕΥΟΥΝ, ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Πρωτ. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού


Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι γονείς στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους,

είναι να μην τους λένε ποτέ όχι σε ό,τι ζητούν.


Δεν είναι δυνατόν το παιδί του γείτονα να έχει τάμπλετ και το δικό μας να μην έχει, ασχέτως αν το χρειάζεται ή όχι.

Η νηστεία είναι μια αφορμή να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας, ώστε όταν αργότερα συναντήσουν δυσκολίες και στερήσεις

στη ζωή τους να μην απελπιστούν αλλά να αγωνίζονται.


Ας τους υπενθυμίζουμε κάθε Τετάρτη και Παρασκευή:

«Παιδί μου ο Χριστός έπαθε και σταυρώθηκε ως άνθρωπος, χωρίς να φταίει σε τίποτα,

για να μας γλυτώσει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο.

Όταν εμείς νηστεύουμε τις δύο αυτές ημέρες,

Του εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας.


Η νηστεία μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τα υλικά αγαθά και να αγωνιζόμαστε

περισσότερο για την απόκτηση των αρετών».


Ο νέος που εξασκήθηκε από μικρός να λέγει όχι σε ορισμένες τροφές,

όπως το κρέας και το γάλα τις ημέρες της νηστείας,

θα έχει και την ψυχική δύναμη να πει όχι,

όταν κάποιος του προτείνει το τσιγάρο ή τα ναρκωτικά.


Και για τις σαρκικές ορμές, ειδικά στην περίοδο της εφηβείας, η νηστεία είναι το ισχυρότερο φάρμακο.


Στο Γεροντικό διαβάζουμε:

«η νηστεία είναι χαλινάρι που συγκρατεί τις κατώτερες ορμές.

Όποιος την περιφρονεί μοιάζει με αχαλίνωτο άλογο».


Πόσα παιδιά στις μέρες μας δεν είναι παχύσαρκα!

Από μικρά οι γονείς τα κυνηγούν με το κουτάλι στο χέρι πριν καν πεινάσουν.


Κάποτε τα παιδιά είχαν ως βασική τροφή τα φρούτα που έκοβαν από τα δέντρα της γειτονιάς.

Σήμερα τρώνε κάθε μέρα κρέας.


Οι επιστήμονες απέδειξαν, ότι η πρώτη αιτία καρκίνου είναι το κόκκινο κρέας

και καλούν πια τους ανθρώπους να κάνουν την διατροφή των Ορθοδόξων Μοναστηριών,

με περισσότερα ψάρια και λαχανικά.


Οι μοναχοί που τηρούν όλες τις νηστείες ζουν ενενήντα και εκατό χρόνια.

Οι κινήσεις τους είναι ζωηρές, ενώ ο νους τους είναι εύστροφος και καθαρός.


Όταν παχαίνει ο άνθρωπος τότε το σώμα και η ψυχή μαθαίνουν στη μαλθακότητα.

Ας εμπνεύσουμε στα παιδιά μας την άσκηση και την σκληρή προπόνηση που κάνουν οι αθλητές για να γίνουν πρωταθλητές.


Πόσες κοπέλες δεν κάνουν εξαντλητικές δίαιτες για να αποχτήσουν καλλίγραμμο σώμα,

φτάνοντας μάλιστα πολλές φορές στην ασθένεια της νευρικής ανορεξίας!


Η Εκκλησία μας με τις καθιερωμένες νηστείες και την διάκριση του πνευματικού μας,

μάς δείχνει το μέτρο, αλλά και τον ουσιαστικό λόγο για τον οποίο νηστεύουμε ,

που είναι η κάθαρση της καρδιάς μας από τα πάθη.


Παιδοκτόνους, ονομάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όσους γονείς φροντίζουν μόνο για τις βιοτικές ανάγκες

των παιδιών τους, και παραμελούν την ψυχική τους καλλιέργεια.


«Φροντίζουμε με επιμέλεια για της ανάγκες τους και τα κτήματά τους,

ενώ την ψυχή τους, την περιφρονούμε, δείχνοντας μια ασύγγνωστη αφροσύνη.


Διότι τα κτήματα και αν ακόμη είναι πολλά και πολυτελή, χάνονται και φεύγουν και βλάβη προξενούν,

όταν αυτός που τα έχει δεν διακρίνεται για την αρετή του».


Ας μη βρίσκουμε δικαιολογίες να μη νηστεύουμε τα παιδιά μας,

όπως διαβάζει, κουράζεται, νοιώθει αδύναμο, γκρινιάζει,

διότι η νηστεία, φέρνει την υγεία της ψυχής και του σώματος,


σπάει τον εγωισμό του ανθρώπου,

μαθαίνει το νέο να είναι ευτυχισμένος με τα λίγα και να χαλιναγωγεί τα πάθη,

με αποτέλεσμα να αποκτά μια ισχυρή και ελεύθερη προσωπικότητα.


romioitispolis.gr

[XAPA]

Το σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία!


~ Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα,


να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος

όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός.


Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν.

Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού

μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:


– Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις.

Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου.

Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.


Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα,

τα οποία ήσαν πάρα πολλά.

Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες.


Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:

– Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.


Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια,

βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του.

Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες,

χωρίς τροφή και χωρίς νερό.


Κι αυτός τους είπε:

– Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί,

ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα.


Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ,

οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά,

αυτό το αόρατο χέρι του Θεού.


Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα.

Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν,

και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.


Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία,

του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος.

Αυτή, χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας!

Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!



poimin.gr

[XAPA]

Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης:

Όλους ν' αγαπάς, άλλα και κανένα "μη αγαπάς"!


Το Πνεύμα δεν αγαπά Ούτε πολλές συναναστροφές, Ούτε φιλίες! Όλα αυτά να τα αποφεύγεις.

Θέλεις να αγαπάς πολύ τους ανθρώπους;

Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας και θα δεις πόσο θα αγαπάς και τους ανθρώπους και ας μη τους βλέπεις.


Πάντοτε και τον κάθε άνθρωπον, ολίγον σε απόστασιν να κρατάς.

Ήλθε; Καλώς ήλθε! Δεν ήλθε; Καλώς δεν ήλθε. Δηλ. να είσαι απαθής.


Σε κανέναν μη λες το μυστικό σου ή τι κάνεις.

Με δύο τρία λόγια, Όταν σε ρωτούν, να κόβεις, να τελειώνεις.

Μη δένεις τον νου σου με άνθρωπο.


Μη λέγεις τους λογισμούς σου και το μυστικό σου εις κανένα!

Οι άνθρωποι μεταβολή παίρνουν.

Το μυστικό σου σε κανέναν! Διότι οι άνθρωποι μεταβάλλονται.


Μη θυμώνετε, θα σας ειρωνευτούν, θα υποφέρετε. Εσείς μη φοβάσθε.

Σάς προσφέρουν δηλ. πιπέρι, να δίδετε ζάχαρη.

Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεστε, ζάχαρη έχω, ζάχαρη δίδω.


Αυτό πού λείπει σήμερα γενικά, είναι ή γνώσις, ή λογική, ή ευσέβεια.

Ό κόσμος σήμερα είναι ξετρελαμένος. Δεν γνωρίζει τι κάνει, δεν γνωρίζει τι θέλει!

Σήμερα ένας φαίνεται καλός, αύριο πίπτει, χαλάει, δεν αναγνωρίζει και ό ίδιος τον εαυτό του.

Δύσκολα να βρεις άνθρωπο αμετάβλητον.


Άλλοι πάλι, παντού, αλλού τρέχουν για να βρουν χαρά και ηρεμία, μόνον στον Χριστόν μας δεν τρέχουν.

Πάντως βέβαια, λέγουν οί Πατέρες, μηδένα προ του τέλους μακάριζε άλλα και μηδένα προ του τέλους

απέλπιζε! Να παρακαλέσωμεν τον Θεόν να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.


Επικοινωνίες κόψε! Σε φθάνουν τα δικά σου!

Οι άλλοι, ότι γράμματα ξέρουν, αυτά και σου λένε.

Τα δικά τους ζουν, τα δικά τους ξέρουν, αυτά σου λένε.


Τα δικά σου δεν τα ζουν, δεν τα ξέρουν, δεν τα αγαπούν!

Πώς λοιπόν Αφού δεν γνωρίζουν τη γλώσσα σου, θέλεις να σου μιλήσουν!


Μη υποδεικνύεις, διότι, διδασκαλία δίχως θέλησιν του άλλου, έχθρα είναι

και γίνεται αμαρτία και σε κείνον πού ακούει και δεν κάνει και εσύ στεναχωρείσαι και ταράζεσαι.

Στον άλλο να λέγεις τόσα, όσα νομίζεις ότι θα σηκώσει, όχι περισσότερα.


Να μη θυμώνετε. Να γλυκαίνετε με την ζάχαρή σας, δηλ. με τον καλόν σας λόγο τον άλλο.

Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα. Βρες το χάρισμά του και επαίνεσέ τον.

Χρειάζεται και ό έπαινος (προς τόνωσιν) και ή καλοσύνη και ή αγάπη

Τότε ό άλλος και πολύ καλός να μη είναι, δια την τιμήν,

τον έπαινο, την αγάπη πού του εκδηλώνουν ελέγχεται και γίνεται καλύτερος.


Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Ν' αποφεύγεις κατά το δυνατόν τους ανθρώπους.

Όλους ν' αγαπάς, άλλα και κανένα "μη αγαπάς", δηλαδή με κανένα μη δένεται ό νους σου

εκτός του Χριστού μας.



gerontas.gr

[XAPA]

...σε όλους εκείνους που απλά ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ.


11 Αυγούστου 1996 και 14 Αυγούστου 1996.

Δύο ημερομηνίες οι οποίες θα μείνουν χαραγμένες για πάντα σε όλους εκείνους

που απλά ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ.


Στις 11 Αυγούστου δολοφονείται από εξαγριωμένο πλήθος τουρκοκυπρίων ο Τάσος Ισαάκ,

μερικά μέτρα από τα συρματοπλέγματα που χωρίζουν την Κύπρο στην Δερύνεια,

έπειτα από διεθνή μοτοσυκλετιστική πανευρωπαϊκή πορεία για την ανάδειξη του κυπριακού προβλήματος.


Ο Τάσος Ισαάκ προσπάθησε να γλιτώσει κάποιον άλλο από τα χέρια των μαινόμενων τούρκων

οι οποίοι λυσασμένοι τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου με πέτρες, κλωτσιές, λοστούς,

σε όλο το κορμί του αλλά και το κεφάλι του.


Τρεις μόλις μέρες αργότερα στην ίδια περιοχή, ο ξάδερφος του θύματος, Σολωμός Σολωμού,

ξέφυγε από την ειρηνευτική δύναμη και πέρασε στο τουρκικό φυλάκιο με σκοπό να κατεβάσει

την σημαία του τούρκου εισβολέα. Του δολοφόνου του Τάσου.


Με περίσσια παληκαριά και ενώ οι φίλοι του φώναζαν με απελπισία "που πας ρε μαλάκα; θα σε σκοτώσουν",

αυτός με το τσιγάρο να κρέμεται στο στόμα του έτρεξε λίγα μέτρα, και ξεκίνησε να ανεβαίνει τον ιστό

όπου βρισκόταν η τούρκικη σημαία.


Δύο μέτρα από το κυπριακό χώμα, ενώ ο Σολωμός ήταν στο κοντάρι του ιστού,

ακούστηκε ο πρώτος πυροβολισμός,

τον πέτυχε στον λαιμό,

πριν προλάβει και πέσει στο χώμα τον πετυχαίνει ακόμα μία σφαίρα στο πρόσωπο

και ενώ ήταν στο χώμα ακόμα μία στο στομάχι.


ΒΙΝΤΕΟ


https://www.youtube.com/watch?v=CI68INkolec


yiorgosthalassis

[XAPA]

Προφητικοί λόγοι του παππού Χατζηφλουρέντζου, για την Κύπρο


Το 1963 όταν εφτίαχνε τις βεράντες της εκκλησίας του Αγίου Ανδρονίκου,

μιας και πάντα έβρισκε κάτι να κάνει για την εκκλησία,

ζήτησε βοήθεια από τον Αντρέα Λεβέντη και αυτός δεν του αρνήθηκε καθώς τον είχε βοηθήσει και παλαιότερα.


Καθώς ξεκίνησαν τη δουλειά γυρνά ο Αντρέας και λέει στον παππού:

«Μα γιατί μας έφερες θείε Χατζή;

Να, τώρα κτυπούν (βομβαρδίζουν) οι Τούρκοι και θα μας «φάνε».

Άρχισαν να κτυπούν στην Ομορφίτα».


«Μη φοβάσαι Αντρίκκο μου»,

απαντά ο παππούς, «τώρα δε μπορούν να κάνουν τίποτα.

Ύστερα, ύστερα …», του λέει, αφήνοντας την κουβέντα αυτή χωρίς να τη ξεκαθαρίσει.


Άλλοτε έλεγε προφητικά τα εξής λόγια:

«Θα έρθει μία ώρα που θα τρέχετε σαν τις καμήλες, θα φοβάστε να κοιτάξετε πίσω σας.

Εκεί που θα πάτε θα νομίζετε πως πήγατε στο πανηγύρι. Ούτε θα πεινάσετε ούτε θα διψάσετε.


Πολλά κράτη θα ενδιαφερθούν αλλά οι Τούρκοι δε θα ακούνε κανένα, θα είναι ανένδοτοι.

Όμως θα έρθει η ώρα που θα ξαναρθείτε στα σπίτια σας.

Την ώρα αυτή που θα έρθετε θα πέσετε κατά γης, θα ταπεινωθείτε».


Ο κόσμος δεν πολύ καταλάβαινε.

Του λέει τότε ο μεγάλος του γιος ο Αντωνής:

«Χατζή, μα είπες ότι πολλά κράτη θα ενδιαφερθούν αλλά οι Τούρκοι θα είναι ανένδοτοι και μετά λες ότι θα επιστρέψουμε.

Πως θα γίνει κάτι τέτοιο;

Μήπως δε θα τσακωθούμε μεταξύ μας;» (Οι αντίθετες πολιτικές παρατάξεις)


«Θα έρθετε, του απαντά.

Θα το θελήσει η Παναγία και θα έρθετε,

αλλά σας το ξαναλέω ότι θα ταπεινωθείτε, θα πέσετε κατά γης.

Ο Θεός γνωρίζει πότε και θα σας ελευθερώσει («θα σας ξαπόλησει») όταν θα είσαστε εντάξει μεταξύ σας».

«Όταν θα έρθετε πίσω, εκεί θα είναι τα κλάματα» είπε μία άλλη φορά.


Στην κα Σαλώμη έλεγε:

«Θα μαυροφορήσει όλη η Κύπρος και θα γυρεύετε την πιο μικρή σπηλιά, την πιο μικρή τρύπα να τρυπώσετε.

Θα γίνει μεγάλο κακό στην Κύπρο.

Εσείς θα φύγετε, εγώ όμως θα μείνω». (Έννοούσε ότι θα πέθαινε και θα θαβόταν εκεί πριν από τον πόλεμο)


Σε μία άλλη περίπτωση είπε στον γιο του τον Αντωνή για το Κυπριακό:

«Θα πάνε μέχρις εκεί για να υπογράψουν συμφωνία, αλλά τελικά δε θα την υπογράψουν.

Ο σατανάς θα βάλει εμπόδια (θα «μπαρκάσει») και έτσι δε θα υπογράψουν τα χαρτιά.

Το πρόβλημα όμως θα λυθεί από μόνο του.

Τότε ο Ντεκτάς θα πάει στη Μέκκα για να γλιτώσει».


Κάποτε είπε για το Κυπριακό «Διχοτόμηση δεν θα γίνει. Δεν μπορούν οι Τούρκοι να κάνουν διχοτόμηση».

Άλλοτε μιλώντας του, ο γιος του ο Αντωνής, για τη δύναμη των Τούρκων του είχε πει πως «οι Τούρκοι θα μας φάνε».


Τότε ο πατέρας του απάντησε με τα εξής λόγια:

«Άκου γιέ μου, θα έρθει μία ώρα που τρεις μόνον ανθρώποι την Κύπρο θα μπορούν να την ελευθερώσουν.

Και η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να την βοηθήσει κανένας».

Όπως ομολογεί ο κύριος Αντωνής δεν ήταν, ούτε και είναι εύκολο να εννοήσει κάποιος τα πιο πάνω λόγια.


Μερικοί συγχωριανοί του οι οποίοι άκουσαν τι έλεγε σχετικά με την απελευθέρωση της Κύπρου,

μη πιστεύοντας στα λόγια του,

του είπαν ότι η Κωνσταντινούπολη τόσα χρόνια είναι κάτω από Τουρκική κατοχή και ακόμα δεν ελευθερώθηκε

και πως τάχα εμείς θα ελευθερωθούμε;

«Θα έρθει κι’ αυτούς η ώρα τους που θα τα πάρουν πίσω», τους απάντησε. «Ο Θεός δεν βιάζεται».


Το 1963 ο κ. Αντωνής, όπως και άλλοι, έβγαζαν σκοπιές και περιφρουρούσαν το χωριό αφού, όπως διηγείται,

υπήρχε πληροφορία ότι τα πολεμικά πλοία των Τούρκων ήταν διάσπαρτα στη Μεσόγειο.


Μεσάνυκτα, μετά τη σκοπιά,

πέρασε από το σπίτι του πατέρα του σαν να περίμενε κάτι να ακούσει απ’ αυτόν.


Ο πατέρας του πλαγίαζε στο σαλόνι και μόλις τον είδε γύρισε και του είπε:

«Τι κάνεις τέτοια ώρα ξύπνιος παιδί μου;»

«Να, φρουρούσαμε στο δρόμο του Λαπάθου και είπα να περάσω να δω αν είσαι ξύπνιος.

Μας είπαν ότι έρχονται οι Τούρκοι για να εισβάλουν στο νησί και πως τώρα βρίσκονται στη Μεσόγειο».


«Δε σου είπα γιέ μου να πέφτεις να κοιμάσαι και να μην γυρίζεις πλευρό;

Σου το έχω ξαναπεί, τα νέα εδώ να έρχεσαι να τα μαθαίνεις και όχι στα ραδιόφωνα.

Πήγαινε σπίτι γιέ μου πέσε να κοιμηθείς και εμείς δεν έχουμε καμιά ειδοποίηση.

Οι Τούρκοι θα έρθουν αλλά δεν θα έρθουν τώρα, μετά θα έρθουν και θα πάρουν την Κύπρο τη μισή».


«Ας μας αφήσουν και μέχρι το πρωί θα τους καθαρίσουμε», λέει με θάρρος ο Αντωνής.

«Ρε Αντωνούι, οι Τούρκοι θα έρχονται από το χωριό σου και εσύ από το χωριό τους δε θα μπορείς να περάσεις»,

του είπε τότε ο πατέρας του κουνώντας το κεφάλι του.


Ωσάν να έβλεπε δηλαδή το τι θα επακολουθούσε μπροστά του.

Μετά από λίγες μέρες οι Τούρκοι έκλεισαν τους Τουρκοκύπριους μέσα σε θύλακες και δεν άφηναν κανένα

να περάσει από τα χωριά τους.


«Μα δεν είμαστε μόνοι μας, έχουμε και την Ελλάδα», του ξαναλέει ο Αντωνής.


«Κανένα δεν έχουμε υπέρ μας, είναι όλοι εναντίον μας.

Οι Τούρκοι θα έρθουν ύστερα και όλοι θα τους ζητούν να σταματήσουν και αυτοί δε θα σταματούν

(μεταξύ 23-26 Ιουλίου 1974 συμφωνήθηκε εκεχειρία που οι Τούρκοι όμως δεν σεβάστηκαν).



Και τότε θα αφήσετε τα σπίτια σας όπως είναι και θα φύγετε.

Θα πέφτετε ο ένας πάνω στον άλλο (θα είσαστε όλοι μαζί στριμωγμένοι) χωρίς να πειράζει όμως ο ένας τον άλλον.


Μετά ο κόσμος θα αμαρτήσει.

Θα αργήσετε λίγο να έρθετε πίσω.

Όταν θα έρθετε πίσω, τότε θα είναι τα κλάματά σας.

Τότε θα δώσει νόηση στον κόσμο ο Θεός, να καταλάβει το δρόμο τον ορθό ποιός είναι.

Πολλοί Τούρκοι από τα έργα τα καλά,

θα γίνουν Χριστιανοί.


Τούτη η Παναγία και τις πέτρες θα τις κάνει Χριστιανές εκείνη την ώρα,

όχι μόνο τους ανθρώπους.

Θα έρθει ο φόβος του Θεού.

Ο κόσμος θα περπατά με το κεφάλι σκυφτό.

Η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας».


ΠΗΓΗ

diakonima.gr

[XAPA]

«Ο,τι θέλει ο Θεός, να το θέλης και συ.

Και ό.τι εσύ θέλεις, να το θέλη και ο Θεός»!


Το ηλιοτρόπιο είναι ένα φυτό, πού πολύ µοιάζει µε τον ήλιο στο σχήµα και στην µορφή.

Από την ανατολή του έως την δύση τον παρακολουθεί στο ταξίδι του,

στρέφοντας προς αυτόν τα χρυσοκίτρινα πέταλά του.


Το βράδυ µαζεύεται στον εαυτό του και το πρωί χαρούµενο τον χαιρετά.

Δεν θέλει να ανήκει σε κανένα άλλον, παρά µόνο στον ήλιο!


Γι’ αυτό τον παρακολουθεί πιστά όχι µόνον όταν είναι ορατός και λαµπερός,

αλλά και όταν τα µαύρα σύννεφα τον κρύβουν και δεν φαίνεται!


Σαν να διαθέτη µιά µυστική διαίσθησι,

ξέρει κατά που τραβά ο βασιλιάς αυτός του ουρανού…


Ο Ρώσος άγιος Επίσκοπος Ιωάννης Μαξίµοβιτς του Τομπόλσκ σε ένα βιβλίο του,

επισηµαίνει ότι το ηλιοτρόπιο µπορεί να αποτελέση ένα υπόδειγµα για τον άνθρωπο.


Όπως το χαριτωµένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου,

έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθή το θέληµα του Θεού,

σε όλη την διάρκεια της ζωής του, χωρίς παρέκκλιση.


«Χριστιανέ -γράφει- πρόσεξέ το αυτό το φυτό.

Ακόµη και στις συννεφιασµενες ηµέρες παρακολουθεί τον ήλιο.


Έτσι και συ όταν τα σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν προς στιγµήν το θείο Πρόσωπό Του,

να είσαι ταυτισµένος µε το άγιο θέληµά Του».


Και καταλήγει όµορφα :

«Ο,τι θέλει ο Θεός να το θέλης και συ.

Και ό.τι εσύ θέλεις να το θέλη και ο Θεός»! …



proskynitis.

[XAPA]

Ο νέος που είδε τον Χριστό

Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς


Είδατε τί μας έλεγε προχθές ο κ. Ν.; Δεν σας το είπα;

Οί γονείς ενός νέου του έλεγαν:

«Τί ζωή είναι αυτή που κάνεις; Να πας να γλεντήσης, να βρής γυναίκες, να κάνης, να φτιάξης…».

Ο νέος απελπίστηκε καί σκέφτηκε να πάη στην Πάτμο, στο έρημο αυτό νησί, γιά να ησυχάση.


Μόλις έφτασε στο νησί, πήγε στο ξενοδοχείο. Το πρωί βγήκε βόλτα να δή το νησί.

Στον περίπατο πού πήγε, τον πλησίασε μία νέα με σκοπό να προσβάλη την αγνότητά του.

Σκέφτηκε όμως ότι ο διάβολος την έβαλε, και πολέμησε με πολλή βία τον εαυτό του.

Επέστρεψε στο ξενοδοχείο στενοχωρημένος από την κακία του διαβόλου.


Μέσα στο δωμάτιό του βλέπει ένα φώς ουράνιο καί βλέπει τον Χριστό μπροστά του να τον κοιτάζη με ένα χαμόγελο,

με μιά στοργή, με μιά αγάπη! Δεν μπορεί να το φανταστή η διάνοια τού ανθρώπου!

Πληροφορήθηκε τότε μέσα του ότι επειδή αντέδρασε στις «προτάσεις» των γονέων του και αντιστάθηκε σ’ αυτή τη γυναίκα

το πρωί, γι’ αυτό τον βοήθησε η Χάρις τού Θεού και τον επισκέφτηκε ο Χριστός.


Καί αμέσως είπε:

«Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, πού με παρηγόρησες τόσο πολύ, πού με στερέωσες καί μου έδιωξες αυτό το δαιμόνιο!».

Σκεφτήτε τί κάνει ο διάβολος! Γονείς τώρα να στέλνουν τα παιδιά τους στην αμαρτία!

Κοιτάξτε όμως, τί κάνει και ο Θεός! Παρουσιάζεται και σε κοσμικούς ανθρώπους!

Πόσο βοήθησε αυτό τον νέο η Χάρις τού Θεού!


Γιά σκεφτήτε, εμάς δεν θα μας βοηθήση, αν επιδοθούμε εξ ολοκλήρου σ’ Αυτόν και όταν η αγάπη μας θα είναι θερμή

και δέν θα είναι ψεύτικη;

Να Τον αγαπούμε θερμά, με έρωτα, με ζήλο.

Είναι τόσο γλυκύς, τόσο ωραίος, τόσο όμορφος, πού δέν μπορεί νά τό συλλάβη η διάνοια τού ανθρώπου!

Άν μία ψυχή γευθή αυτό το μεγαλείο, δεν θα θέλη να μιλάη καθόλου!

Θα θέλη να επικοινωνή αδιαλείπτως με τον Θεό! Τόσο πολύ!


iconandlight

[XAPA]

Μητροπολίτης Αθανάσιος Λεμεσού:

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι την παρουσία του Θεού!


Να μη μας κάνει άσχημη εντύπωση και να μας πιάνει στεναχώρια και το αλλοίμονο όταν στις δύσκολές μας ώρες μένουμε μόνοι μας.

Και λέμε:

«Μα που είναι ο ένας και που είναι ο άλλος κι εγώ είχα τόσους φίλους και τόσες παρέες

και συμπαραστεκόμουν σε τόσους ανθρώπους και βοήθησα τόσους, και τώρα δεν έχω κανέναν!»

Έτσι ήταν τα πράγματα και στο Χριστό τον Ίδιο. Έτσι έγιναν.


Κι αυτό για μας είναι μια παρηγοριά και ένα μάθημα «προσγείωσης».

Δηλαδή να ξέρουμε να μην επενδύουμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας σε ανθρώπους.


Να χαιρόμαστε όταν οι άνθρωποι είναι κοντά μας αλλά να ξέρουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι η ανθρώπινη παρουσία

αλλά η παρουσία του Θεού.


Αυτό που χρειαζόμαστε είναι την παρουσία του Θεού!

Και μάλιστα να ξέρετε ότι, το έλεγε συχνά ο πάτερ Παΐσιος,


όταν δεν έχουμε ανθρώπινη παρουσία, έχουμε τη θεϊκή παρουσία

κι όταν δεν έχουμε ανθρώπινη παρηγοριά, έχουμε τη θεϊκή παρηγοριά

και όταν δεν έχουμε την ανθρώπινη δικαιοσύνη, έχουμε τη θεία δικαιοσύνη.



simeiakairwn